Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

Να σας συστήσω την Μοίρα.


      Το όνομά της είναι Μοίρα.
     Η Μοίρα, δείχνει να είναι απόλυτα εξοικειωμένη με την παρουσία των ανθρώπων στη ζωή της καθώς επίσης και με την οριοθέτηση του χώρου της.



    Η Μοίρα, η οποία κάποτε έμαθε να χορεύει πατώντας πάνω σε αναμμένα κάρβουνα προκειμένου ο "Αρκουδιάρης" των παιδικών μας χρόνων να βγάλει το εύκολο και χωρίς κόπο μεροκάματό του, παρουσιάζει σήμερα, σύμφωνα με τους ειδικούς, μια αυτιστική συμπεριφορά. Πηγαινοέρχεται δίχως σκοπό και αιτία, σε μία απόσταση 10-15 μέτρων και συχνά κάνει κυκλικές κινήσεις με το κεφάλι της προσπαθώντας να αποτινάξει από το λαιμό της μια χοντρή αόρατη αλυσίδα, η οποία, υποθέτω, πως ακόμη κρατάει δέσμια την ψυχή και το μυαλό της.
     Δεν έζησε ποτέ στο φυσικό της περιβάλλον και δεν θα κατάφερνε να επιβιώσει μέσα σ' αυτό, επειδή δεν πρόλαβε να πάρει την κατάλληλη εκπαίδευση από την μητέρα της.
     Τα τελευταία χρόνια, ευτυχώς, ζει "ελεύθερη" και ασφαλής στο καταφύγιο της Καφέ Αρκούδας ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ, στο Νυμφαίο Φλώρινας. Μια έκταση πενήντα στρεμμάτων φυσικού δάσους με οξιές, η οποία είναι ειδικά περιφραγμένη και φιλοξενεί πρώην αιχμάλωτες ή σοβαρά τραυματισμένες αρκούδες που δεν μπορούν να επανενταχθούν στο φυσικό της περιβάλλον.
      Η συλλογική και άρτια συντονισμένη προσπάθεια κάποιων ευαίσθητων Ανθρώπων, θα βοηθήσουν την Μοίρα μέχρι το τέλος της ζωής της να έχει ήρεμες συνθήκες διαβίωσης και την ποιότητα ζωής που της αξίζει.
     Θέλησα απλά να σας την γνωρίσω...


Σάββατο, 10 Μαρτίου 2018

Καρτερία



Καμία υποψία αληθινής χαράς.
Όλα με συντεχνία κρύβουν την αλήθεια.
Και οι ζωές μας,
πούπουλα που στροβιλίζονται 
όπου φυσά ο αγέρας.
Ψες, ξεβράζονταν στις θάλασσες ψυχές,
Σήμερα, τεράστια κύματα την πόρτα μας χτυπάνε.
Καμία υποψία αληθινής χαράς.
Όλα με μαεστρία υποκρίνονται.
Κι εμείς, άβουλα πιόνια στη σκακιέρα μιας σκιάς
καρτερικά υπομένουμε
το τέλος μιας άνισης παρτίδας.
Ζ.Μ.

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

Θα σε θυμάμαι.


Ότι είχα να σου πω, με μουσική σου το ψιθύρισα
κι οι νότες γίνηκαν χάδι στα ακροδάχτυλά μου.
Όλα μετουσιώνονται τώρα όταν μέσα στο όνειρό μου
έρχεσαι
και μια θέση δίπλα μου γυρεύεις για να ξαποστάσεις.
Τα άλλα, τα ανείπωτα,
τα σκέπασα με τη σιωπή να μην τ' ακούσεις,
μα με το βλέμμα μου σου τα φανέρωνα.

Ότι είχα να σου δείξω, με το άλικο το χρώμα το έντυσα
και σου το χάρισα.
Το κράτησα για μια στιγμή ζεστό σφιχτά στα χέρια μου,
όπως κρατάς ένα παιδί μες το χειμώνα 
για να μην κρυώσει.
Τ' αγκάλιασα για λίγο με τη σκέψη μου 
και το αποχαιρέτησα.
Ήξερα πως η ώρα δεν θ' αργούσε μακριά μου να 
πετάξει.

Ότι ανταλλάξαμε δειλά, δε σήκωνε δεσμά. 
Το ελευθέρωσα.

Περιπλανώμενη σκιά.
Δεν θα κατάφερνες ποτέ ν' αντλήσεις δύναμη,
ν' αντέξεις ότι απλόχερα η αγάπη δίνει.
Παρά μονάχα αν έστεργες βαθιά μέσα στη γη
να θάψεις τις οδύνες και τα μυστικά σου.

Να με θυμάσαι...


Ζ.Μ.


Τις πιο θερμές ευχές μου για 
Καλή Σαρακοστή!!!


Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

Μαθαίνω.


    Με μια αντιγραφή ενός ακόμα κειμένου που με άγγιξε πολύ, θα δώσω τις δικές μου ευχές για το νέο έτος στα πρόθυρα του οποίου βρισκόμαστε. 
    Δεν έχω φτάσει ακόμη στο σημείο που θα μπορούσα να πω ότι τα έχω μάθει όλα όσα αναγράφονται παρακάτω, τα περισσότερα από αυτά, ίσως, ΝΑΙ. 
   Όσο όμως ζω, θα συνεχίζω να μαθαίνω και να ψάχνω συνέχεια για το ουσιώδες. 

Ειρηνικά και δημιουργικά να κυλήσει η χρονιά σου 
άγνωστε αναγνώστη μου!!!


   "Θα έπρεπε καλύτερα να προσπαθήσω να πω τι μου έμαθαν οι συναντήσεις, οι αποχωρισμοί, οι ανακαλύψεις, οι εκθαμβωτικές λάμψεις και οι απογοητεύσεις για την ανακάλυψη και την διαμόρφωση του εαυτού μου, και πώς επηρέασαν την πορεία της ζωής μου.
   Έτσι έμαθα ότι η ζωή δεν είναι παρά συναντήσεις και αποχωρισμοί, και ότι είναι στο χέρι μας να τους βιώνουμε αποδεχόμενοι να γίνουμε πιο υπεύθυνοι αντιμετωπίζοντάς τους.
   Έμαθα επίσης ότι, κατά τη διάρκεια μιας ημέρας, υπάρχει πάντα το στοιχείο του απρόβλεπτου και επομένως είναι στο χέρι μου να μάθω να δέχομαι τα απίθανα δώρα ή και τους τις αδικίες που μπορεί να προκύψουν μέσα στην απεραντοσύνη μιας ημέρας.
   Έμαθα φυσικά και να ζω στο παρόν, να πατάω καλά μέσα στη στιγμή, να μην μένω εγκλωβισμένος στο παρελθόν μου, ούτε να αφήνω να με κατακλύζουν οι προβολές ενός υπερβολικά ουτοπικού μέλλοντος.
   Έμαθα μετά από πολύ καιρό να ευχαριστώ, κάθε πρωί, τη Ζωή για την παρουσία της μέσα μου και γύρω μου, για να την τιμώ όποτε μπορώ, να την σέβομαι σε κάθε περίσταση, να την ενεργοποιήσω με τις δυνατότητες και τα όρια που διαθέτω.
   Έμαθα με δυσκολία να αγαπώ τον εαυτό μου, όχι με ναρκισσιστική ούτε με εγωκεντρική αγάπη (παρόλο που ο πειρασμός ήταν μεγάλος) αλλά με αγάπη γεμάτη με καλοσύνη, σεβασμό και ανεκτικότητα.
   Έμαθα μετά από πολλές προσπάθειες και δισταγμούς να σέβομαι τον εαυτό μου, τολμώντας να πω όχι όταν έρχομαι αντιμέτωπος με ζητήματα που δεν ανταποκρίνονται στις δυνατότητές μου και στην ευαισθησία μου.
    Έμαθα με μεγάλο ενθουσιασμό ότι η ομορφιά είναι παντού, στο πέταγμα ενός πουλιού, στην κίνηση ενός παιδιού που πάει να πιάσει μια πεταλούδα που φτερουγίζει ή ακόμα στο χαμόγελο ενός γέροντα που συναντώ στο διάβα μου.
   Έμαθα με υπομονή ότι κανείς δεν γνωρίζει εκ των προτέρων πόσο διαρκεί ένας έρωτας και ότι κάθε ερωτική σχέση είναι μια σχέση με ρίσκο. Και πήρα το ρίσκο.
   Έμαθα με μεγάλη μου έκπληξη ότι ο χρόνος επιταχύνεται με τα χρόνια που περνάνε και ότι είναι σημαντικό να μην προσθέσω χρόνια στη ζωή, αλλά ζωή στα χρόνια.
   Έμαθα, παρά τη θέλησή μου, ότι ήξερα πολλά με το μυαλό μου και λίγα με την καρδιά μου.
  Έμαθα ότι μπορούσα να τολμήσω να ζητήσω, αν ριψοκινδύνευα να παίρνω μια απάντηση όσο αποστερητική και απογοητευτική και να ήταν, ότι μπορούσα να δέχομαι πράγματα, χωρίς να αισθάνομαι υποχρεωμένος να ανταποδώσω, ότι μπορούσα να δίνω χωρίς να εισβάλλω στο χώρο του άλλου και να λέω όχι χωρίς να πληγώνω.
   Έμαθα, χωρίς καν να προσπαθήσω, ότι είχα ανάγκες και ότι δεν έπρεπε να τις συγχέω με τις επιθυμίες μου.
   Έμαθα με ανακούφιση ότι μπορούσα να ξεμάθω όλα τα άχρηστα πράγματα που με μπλόκαραν εδώ και χρόνια.
   Έμαθα με χαρά να φυτεύω δέντρα, είναι το πιο ζωντανό δώρο που μπορώ να κάνω μέχρι να πεθάνω σε αυτόν τον υπέροχο πλανήτη που φιλοξένησε τους προγόνους μου, και κυρίως τους γονείς μου.
   Έμαθα ήσυχα να δέχομαι τη σιωπή και να διαλογίζομαι για λίγα λεπτά κάθε μέρα ώστε να αφήνω στις δονήσεις του σύμπαντος την δυνατότητα να με φτάνουν και με εξημερώνουν λίγο ακόμα.
   Ναι, έμαθα πολλά στη ζωή μου και όμως ψάχνω ακόμα το ουσιώδες".
Jacques Salomé
Πηγή : http://enallaktikidrasi.com

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Το 19ο Συμπόσιο Ποίησης της "Πυργοδέσποινας" Αριστέας



Άκου

Πες μου!
Ακούς καθόλου τις σιωπές σου?
Τον παφλασμό των ήσυχων κυμάτων όταν η θάλασσα 
παίρνει να γαληνεύει?
Τον ακούς?
Ακούς τον ψίθυρο του ανέμου σε κάθε νηνεμία?
Και το συνηθισμένο το τιτίβισμα που στο δέντρο πεταρίζει?
Το ακούς κι αυτό?
Ακούς το θρόισμα των φύλλων λίγο πριν πέσουνε
στο χώμα που είναι νοτισμένο?
Κι όλης της πλάσης το ανατρίχιασμα κάθε που χάνεται
ο ήλιος?
Το ακούς?

Καθένα από αυτά ξεχωριστά, κι όλα μαζί συνάμα,
αν τα ακούς,
είναι η φωνή του ενός μοναδικού Θεού
που μέσα σε κάθε έμβιο βασιλεύει


Αυτή ήταν η δική μου συμμετοχή στο 19ο Συμπόσιο ποίησης της φιλόξενης "Πυργοδέσποινας" αυτής της blog-ο-γειτονιάς :) 
(https://princess-airis.blogspot.gr)
Λέξεις κλειδιά : Θεός-θεά/θεϊκός-ή-ό / θέωση.
    Όλες οι συμμετοχές εδώ : (Ξέρετε. Αντιγραφή και επικόλληση. Και όχι γιατί είμαι ανεπίδεκτη μαθήσεως, μα γιατί βαριέμαι εύκολα μπροστά στις οθόνες και δεν αφιερώνω χρόνο για να μάθω) ;) https://princess-airis.blogspot.gr/2017/12/19o-Symposio-Poiisis-Teleti-lixis.html?spref=fb







19ο Συμπόσιο Ποίησης,

Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2017

Γράψε!!!


      Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα κείμενο το οποίο με άγγιξε πολύ για κάποιο λόγο... Είναι της Μαρίας Ξυπολοπούλου, το αλίευσα από το http://antikleidi.com και θέλησα αφενός να το "αποθηκεύσω" στη γωνιά μου για να ανατρέχω σ' αυτό όποτε το χρειάζομαι και αφετέρου  με ένα "φύσημα" να το σκορπίσω λιγάκι παραπέρα...

"Κάποτε στο σχολείο μας ζητούσαν να βρούμε το ύφος του συγγραφέα και δυσκολευόμασταν να καταλάβουμε τι είναι, τι σημαίνει και τι προσδιορίζει αυτή η λέξη, η λέξη ύφος. Μεγαλώνοντας, βρέθηκα αντιμέτωπος με ανθρώπους γνωστούς και άγνωστους, θλιμμένους και χαρούμενους, δυνατούς και αδύναμους, μου πήρε καιρό να καταλάβω ότι το ύφος ήταν αυτό που με έφερνε κοντά σε κάποιους και μακριά από κάποιους άλλους. Ένας κρυμμένος εαυτός βρίσκεται μέσα στις λέξεις. Συναισθήματα, δυναμισμός, πίστη, ελπίδα, νοσταλγία, θλίψη, φαντασία.
Παιχνίδια πίσω από μάσκες, χαμόγελα, βλέμματα και ‘’ θέλω’’. Τα θέλω μου έμαθαν ότι είναι δυνατότερα από τα μπορώ. Το ένα καθορίζει το άλλο και τα δύο μαζί τη ζωή μου. Το ύφος μου είναι η ταυτότητά μου , είναι εγώ. ‘’ Το ύφος είναι ο άνθρωπος’’ ( Buffon).
Πολλές φορές δεν συμπίπτει καν ούτε στα δικά μου κείμενα. Ψάχνω να βρω τον εαυτό μου, όπως τον ψάχνεις και εσύ. Ο καθένας μας διαφέρει γλωσσικά και συναισθηματικά από όλους τους άλλους όπως διαφέρει από τους άλλους ανθρώπους στον χαρακτήρα ή στη μορφή.
Πυκνό. Μεστό. Σύνθετο. Παραστατικό. Οικείο. Καυστικό. Ειρωνικό. Εξομολογητικό. Προτρεπτικό. Παιγνιώδες.
Γράψε, γράψε ότι μπορείς λέξεις, φράσεις , στίχους, ιστορίες μαγικές, μη σταματάς να γράφεις μέχρι να ακουστεί η μελωδία, ναι αυτή η μελωδία που σε ταξιδεύει στο παραμύθι σου, σε εκείνο το παραμύθι που δεν έζησες αλλά που ήθελες να ζήσεις.
Γράψε για εκείνο το χαμόγελο που σου χάρισε, γράψε για το βλέμμα του, όχι μην το ζωγραφίσεις, γράψε, συνέχισε να γράφεις για εκείνο το όνειρο που σαν φάντασμα έχει στοιχειώσει τη σκέψη σου, γράψε για εκείνον τον περαστικό που πέρασε βιαστικά από δίπλα σου δίχως να σε χαιρετήσει, τον είδες όμως, πρόσεξες ότι σκεφτόταν, ίσως ήταν αφηρημένος, χαμένος σε κάποια δική του μαγική κρυφή σκέψη, ίσως απλά να προχωρούσε, αναρωτήθηκες το που πάει, μα ο καθένας έχει τον δικό του προορισμό, το δικό του ταξίδι , το δικό του καταφύγιο, και ο χρόνος; Δεν σκέφτεσαι καθόλου τις ώρες που περνούν η μια μετά την άλλη ; και τη σημασία έχει ο χρόνος; Και η στιγμή ; όχι δεν είναι μια είναι πολλές, σταματάς, τις σκέφτεσαι, αναλογίζεσαι γιατί γράφεις, όμως συνεχίζεις, ξέρεις ότι δεν πρέπει να σταματήσεις, πρέπει να τα γράψεις όλα, να τα νιώσεις όλα, μπορείς; Δεν ξέρεις, ίσως εκείνο το παιδί που συνάντησες μια μέρα να ήξερε, αλλά δεν θα σου πει ποτέ, μόνο θα σου χαμογελάσει, μην του ζητάς να μιλήσει, δεν θα σου απαντήσει ποτέ, και τότε; Τότε τι ; μήπως θα σταματήσεις να γράφεις; Όχι αυτό δεν μπορείς να το κάνεις, δεν γίνεται.
Οι σκέψεις είναι τόσες πολλές, δεν προλαβαίνεις να νιώσεις, ξέρεις όμως τι θέλεις, θέλεις να έρθει, να σε κοιτάξει έστω και για ένα λεπτό, να ρίξει μια γρήγορη ματιά στο χαρτί σου, αλήθεια ένα είναι; Κοίταξε γύρω σου, δεν υπάρχουν άλλα λευκά χαρτιά, όλα έχουν πλέον γεμίσει με λέξεις, με φράσεις, με στίχους και ιστορίες…"

Μαρία Ξυπολοπούλου.

Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

Μεγάλο θαύμα σε μικρό μέγεθος.

  
      «Πιστεύω ότι αυτό που δίνουμε στα παιδιά στο σχολικό περιβάλλον -το οποίο αποτελεί ουσιαστικά έναν μικρόκοσμο της ευρύτερης κοινωνίας - είναι ιδιαίτερα σημαντικό πρωτίστως για την κοινωνικοποίησή τους. Στο σχολείο τα παιδιά δημιουργούν ισχυρές φιλίες, μαθαίνουν πώς να εκφράζουν τα συναισθήματά τους και να κοινωνικοποιούν τις ιδέες τους. Ωστόσο, ο παππούς και η γιαγιά διδάσκουν την αξία της οικογένειας και έχουν την ικανότητα να μεταδώσουν την αίσθηση της ασφάλειας και της αγάπης με τέτοιο τρόπο που κανείς άλλος δεν είναι σε θέση να το κάνει».
Ελένη Τσεγρένη, εκπαιδευτικός.



    Πιστεύω πως τα παιδιά (εγγόνια), είναι από μόνα τους το μεγαλύτερο σχολείο στο οποίο θα πρέπει να ευλογηθεί από τον Θεό, κάθε ενήλικας, να φοιτήσει προκειμένου να αγγίξει την κατανόηση για την αξία και το θαύμα της ζωής.
     Σαν γονιός, ο κάθε άνθρωπος, δυσκολεύεται να χαρεί αυτό το υπέροχο ταξίδι που του προσφέρεται με την γέννηση ενός παιδιού. Του παιδιού του. Μετά τον ερχομό του νέου μέλους της οικογένειας, αυτοστιγμής, έχει φορτωθεί με τόσες πολλές ευθύνες και υποχρεώσεις πλην των βασικών, (διαπαιδαγώγηση, μόρφωση κλπ), ώστε αναπόφευκτα χάνει τις στιγμές μαζί του! Ουσιαστικά ενηλικιώνεται το παιδί του δίχως ο ίδιος να αντιληφθεί πως, και πότε πέρασαν τα χρόνια.
     Σαν παππούς/γιαγιά όμως ο άνθρωπος, βιώνει την γέννηση και το μεγάλωμα ενός παιδιού (εγγονού/ής), με έναν πρωτόγνωρο τρόπο που κυριολεκτικά καθημερινά τον εκπλήσσει! Θαρρείς πως ξαφνικά αποκτά μέρα τη μέρα, όλη τη σοφία του κόσμου και θαρρείς πως απελευθερώνεται συγχρόνως και το μικρό παιδί που όλα αυτά τα χρόνια κρυβότανε καλά σε κάποια καταχωνιασμένη γωνιά του αθέατου εσωτερικού του κόσμου.
Συνειδητοποιεί σιγά σιγά λοιπόν ο άνθρωπος, πως έχει το προνόμιο  :
- Να βλέπει κάθε στιγμή που είναι ξύπνιος, το θαύμα της ζωής να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια του, από ένα τελείως διαφορετικό πρίσμα απ' ότι μέχρι πρότινος το έβλεπε.
- Να γεμίζει τη ρουτινιασμένη τακτική ζωή του, (άσχετα αν αυτή είναι βουτηγμένη στην πλήρη απραξία ή σε διάφορες δραστηριότητες και χόμπι του), με παιχνίδι και αναπάντεχες σκηνές που προκαλούν αβίαστο γέλιο και περισσή ψυχική ευφορία.
- Να αξιοποιεί τον «άχρονο χρόνο» του παρατηρώντας, με την ωριμότητα πλέον που απλόχερα του πρόσφεραν τα έτη που φορτώθηκαν στην πλάτη του, το κάθε τι, μετατρέποντάς το στη συνέχεια σε μάθημα το οποίο μόνο η ζωή ξέρει να διδάσκει.
- Να διοχετεύει την αγάπη που από φόβο συσσωρεύει μέσα του, σε έναν ξεχωριστό αποδέκτη, το εγγόνι του, στου οποίου το βλέμμα αντικρίζει μονάχα την αγνή αγάπη. Την αγάπη δηλαδή εκείνη που από χρόνια έχει ξεχάσει πως υπάρχει.
- Να «ρουφά» λαίμαργα και αργά συνάμα, τις μοναδικές κι ανεπανάληπτες στιγμές που του χαρίζονται, και να νιώθει δέος κοιτάζοντας το μεγάλο αυτό θαύμα να μεγαλώνει ακόμα πιο πολύ μέσα στα δυο του χέρια.
Γιαγιά Γουή (όπως λέμε, Ζωή), έκπληκτη.