Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Η "Αγγελικούλα" μου...


   Λες «Πέρασε μια βαρυχειμωνιά και το φαινομενικά σκληρό κορμάκι του δεν άντεξε. Πάγωσε μέσα στην τόση παγωνιά... 
Κι η παγωνιά μάλλον θα έφτασε ως τα ριζά του γιατί ούτε ένα φυλλαράκι φέτος δεν μου "πέταξε"… »

   Λυπάσαι. 
...

   Ίσως να κύλησε κι ένα δάκρυ για τον κύκλο που  τόσο πρόωρα έκλεισε. 
  Ίσως το λιγοστό το άρωμα που άφησε στη γωνίτσα του πέρσι το καλοκαίρι, να ευωδιάζει νοερά τις καλοκαιρινές σου νύχτες φέτος κι αυτό να σου είναι αρκετό. (?)
...
   Ύστερα από προσπάθειες μηνών, και πάλι λες : «Σήμερα, μετά από τον πρωινό καφέ μου, πρέπει να ζωντανέψω τη γωνίτσα αυτή με άλλη ζωή.»
   Πίνεις τον καφέ, φοράς τα γάντια και ετοιμάζεις τα λιγοστά σου σύνεργα. 
Πλησιάζεις και ... να ΄την και πάλι η έκπληξη που είχε ανάγκη η ψυχή σου για ν΄ ανθίσει!!!
   Είναι εδώ, μαζί σου! Στην ίδια τη γωνίτσα, η ίδια η ζωή δίχως αντικατάσταση καμία! Μία ... ξεγυμνωμένη και ανίσχυρη μπροστά στα μάτια σου ζωή. Έτσι όπως πάντα ήτανε και προσπαθούσε να το κρύψει με την πλουμιστή τη φορεσιά της.
   Τι κι αν δεν προλάβει άνθη κι αρώματα να σκορπίσει τα όμορφα φετινά καλοκαιρινά σου βράδια? 

Ποιος άλλωστε χρειάζεται επαναλήψεις κι αντιγραφές αυτών που πέρασαν για να ομορφύνει τη ζωή του?

Σημείωση : "Αγγελικούλα" λέγεται το όμορφο φυτό μου!!!


Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Επιλογές για το ταξίδι μου


Άγνωστε αναγνώστη μου
Κρατώ στην αγκαλιά μου όλη τη σοφία αυτού του κόσμου. Περιπλανιέμαι στις λεωφόρους της, τους δρόμους της και τα σοκάκια της. Καμιά φορά ξεφεύγω από τους δρόμους και άθελά μου μπλέκομαι σε μονοπάτια που οδηγούν άλλοτε σε ξέφωτα υπέροχα στα οποία μένω για ώρες, μέρες και βδομάδες (καμιά φορά και μήνες δεν το κρύβω), κι απολαμβάνω έκθαμβη και μαγεμένη όλο αυτό το "φως" που τυφλώνει μεν την όρασή μου αλλά ανοίγει τα άλλα μάτια. Εκείνα του μυαλού μου. Άλλοτε πάλι τα βήματά μου με οδηγούν σε κάτι θεοσκότεινες, τρομακτικές σπηλιές που με τρομάζουν. Και τότε σκιάζομαι κι απεγνωσμένα ψάχνω διέξοδο να φύγω. Να γλιτώσω.
Σήμερα, πίνοντας τον εύγευστο καφέ μου στην παγωμένη τη βεράντα μου, βρέθηκα και πάλι από μια λεωφόρο σε έναν δρόμο ο οποίος από λάθος χειρισμούς (ή και από περιέργεια, σ' αφήνω να μαντέψεις), με οδήγησε εκτός πορείας κι έπεσα πάνω σε δύο βιντεάκια που μοιράστηκα με φίλους ηλεκτρονικούς στο άλλο "σπιτικό" μου. Σκέφτηκα πως δεν θα ήταν δίκιο και πρέπον να μην τα μοιραστώ και με εσένα που καμιά φορά περνάς κι αφιερώνεις χρόνο από το χρόνο σου για να διαβάσεις αυτές τις μικρές και τις ασήμαντες τις σκέψεις μου. 
Προσαρτώ λοιπόν τα βιντεάκια αυτά, μαζί με έναν προβληματισμό μου που θα βρεις στις σημειώσεις που ακολουθούν.


και



Σημ.1 : Στο πρώτο βιντεάκι αυτός ο κόσμος δεν είναι κατάλληλος για τους έξυπνους ανθρώπους σαν εμένα.
Σημ.2 :   Στο δεύτερο βιντεάκι, το ταξίδι ... "απλώς" συνεχίζεται.
Σημ.3 :   Πειράζει πολύ που επιλέγω να μην είμαι τόσο έξυπνη και "απλώς" να προχωράω?

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Το 16ο Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας



Μάνα, Μητέρα και Μαμά μου

Οι αναμνήσεις λιγοστές απ’ τα μικράτα σου.
Ευάλωτο κλαράκι εσύ.
Κάποιος στα χέρια σε κουβάλαε για να σε προστατεύσει.
Άκουες σειρήνες, μου ΄λεγες στην συμπρωτεύουσα.
και σαν σε όνειρο, τον πανικό του κόσμου με μάτια ορθάνοιχτα
                                                                                        παρατηρούσες.

Άλλη εικόνα που ΄χες απ’ τα δύσκολα εκείνα χρόνια σου,
σε μια γωνιά ενός Ιδρύματος κοιτάς σαν τρίτος άνθρωπος
τώρα τον εαυτό σου.
Έτσι κακομοιριασμένο και ψωριάρικο όπως ήσουνα,
είχες από καιρό πια χάσει την ελπίδα,
το βλέμμα της η τύχη πως σε ΄σένανε θα το ‘ριχνε.
Προσπέρασε όμως κάποτε η Ζωή τους λιλιπούτιους συγκατοίκους σου
κι άπλωσε το χέρι στη ζωή να σε τραβήξει.

Οι θύμησές σου απ’ τον άντρα της Ζωής,
σημείο αναφοράς στη μετέπειτα ζωή σου.
Με νοσταλγία και αγάπη απύθμενη πάντα γι’ αυτόν μου μίλαες…
Άλλον πατέρα εσύ δεν γνώρισες,
μα ούτε και καλύτερο να φανταστείς μπορούσες.
Στους ώμους του συνέχεια σε κουβάλαε
και αντί να σου μιλά, σου σιγοτραγουδούσε.

Πέρασες λίγα χρόνια ξέγνοιαστα κι ανέμελα,
στην οικογενειακή τη θαλπωρή που οι δύο Άγιοι σου χαρίσαν.
Τούτο της μοίρας φαίνεται, διόλου δεν άρεσε
Και της ζωής το σκηνικό να σου αλλάξει επιθυμούσε.

Έπεσες αναπάντεχα από το θρόνο που στους δυο ώμους Του βρισκότανε.
Ορφάνεψες ξαφνικά κι απ’ το τραγούδι Του
που ο γνώριμός σου λόγος ήταν ως τα τότε.

Τώρα οι θύμησες θαρρείς πιο έντονα γινήκανε και το μυαλό αλύπητα το μαστιγώνουν.
Πλύστρα η Ζωή σε ξένες σκάφες μου ΄πες, κι ένα δάκρυ κύλησε
                                                                                     απ΄ τα ματιά σου…

Συμβιβασμούς απ’ τη ζωή που ονειρευότανε για ΄σένα δεν τους δέχθηκε
τίποτα δεν ήθελε και πάλι να σου λείψει.
Και δεν σου έλειψε!
Καλοαναθρεμένη σε μεγάλωσε
παρ’ όλες τις δικές της τις στερήσεις.

Κι όσο τα χρόνια πέρναγαν μεταμορφώθηκες,
κι έγινες ένας ολόφωτος και εκτυφλωτικός για την Ζωή σου ήλιος.
Απ’ των θεών  παρέκκλινες το σχέδιο
πάνω στη γη μαζί με τους κοινούς ανθρώπους μονάχη περπατούσες.

Περνάγανε τα χρόνια και να ΄σου η μοίρα που σου ξαναχαμογέλασε!
Στο δρόμο σου ένας άλλος Άγιος σε πήρε από το χέρι.
Με γέννες τρεις βλογήθηκες κι η ομορφιά σα να γιγάντωσε.
Όχι μονάχα αυτή που στων πολλών τα μάτια ήταν ορατή, μα και εκείνη της ψυχής σου.

Στόχος και πάλι έγινες εσύ και ο πατέρας μου
από την μοίρα που κρυφά παραφυλούσε.
Να δραπετεύσεις απ’ την ύπουλη παγίδα που σου έστησε προσπάθησες
και με τον σκοτεινό του Χάροντα μανδύα έδινες μάχες.
Αρχίνησες σ’ Αγίους τάματα και οι προσευχές σου δυναμώσανε
τα δυο από τα τρία σου παιδιά να σώσεις. 

Κάποτε οι θύμησές σου έφτασαν στο τέλος τους
Και απ’ τη ζωής την κούραση προτίμησες την εύκολη τη λύση.

Μάνα, μητέρα και μαμά μου…

Έφυγες πρόωρα δίχως καθόλου να σκεφτείς τον «καπετάνιο» σου
κι ένα «γιατί?» στη θέση σου αναπάντητο απομένει.
Ένα «γιατί?» τα όπλα να καταθέσεις βιάστηκες
κι αφέθηκες στο άδοξό σου τέλος.
Εκεί…
σ’ ένα άλλο Ίδρυμα που μόνη σου επέλεξες ο κύκλος σου ΕΚΕΙ να κλείσει…


   Σημ. Αυτή ήταν η ιστορία της ζωής της μητέρας μου της οποίας η ακριβής ηλικία και τα γενέθλιά της παρέμειναν μέχρι το θάνατό της άγνωστα, μιας και μετά από τον βομβαρδισμό του 1943 στην Θεσσαλονίκη, βρέθηκε σε ένα ορφανοτροφείο στο οποίο και καταγράφηκε αυθαίρετα, για ευνόητους λόγους, μια τυχαία ημερομηνία γέννησης (25 Δεκεμβρίου 1941). Δεν σκέφτηκα ποτέ κάτι να γράψω για την ζωή της. Μου έδειξε τον δρόμο όμως η "Πυργοδέσποινα" της blog-ο-γειτονιάς όπου βρέθηκα, κι εγώ δίχως καθόλου δισταγμούς, τον ακολούθησα. 
   Ότι παραπάνω αναγράφεται, βγήκε πηγαία και αυθόρμητα κι αν δεν θα συμμετείχε στο υπέροχο δρώμενο της Αριστέας ( https://princess-airis.blogspot.gr/2017/05/16o-Symposio-Poiisis14.html ) δεν θα επέστρεφα όχι μονάχα απλά για να το "χτενίσω" λιγουλάκι, αλλά ούτε καν να το διαβάσω.
   Γιατί με πόναγε και ίσως να με πονά για πάντα, παρ' όλο που την καταχώνιασα στα σκοτεινά την ιστορία της ζωής αυτής...
Λέξεις κλειδιά του δρώμενου : "μάνα", "μητέρα", "μαμά".


Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Να σου πω το μυστικό? Έχει η καρδιά σου αφτιά για να τ' ακούσει?

Αποτέλεσμα εικόνας για γιαγιά παραμύθι εικόνες

Αυτοί στο τζάκι, εμείς στη βεράντα, με αυτοσχέδια παραμύθια, κοιτώντας τ' αστέρια...
"...
- Γιατί έκαθε το λάτιχο γιαγιάκα?
- Είπαμε Α...άλκι μου. Γιατί πάτησε το καρφάκι.
- Γιατί πάτηθε το καφάκι γιαγιάκα?
- Γιατί κάποιος Α...άκο μου το πέταξε στα χωράφια του κυρ-Τάσου αντί να το πετάξει στα σκουπίδια.

(Με χειρονομίες που ανέκαθεν με έκαναν να ερωτεύομαι τους ανθρώπους που τις χρησιμοποιούσαν στον προφορικό τους λόγο! Αλήθεια. Ποιος του τις έμαθε αυτές???)

- Κιο οδηγός γιαγιά πάτηθε το καφάκι?
- Όχι, απλά ο οδηγός Α...άκι μου, ήτανε μέσα στο πράσινο τρακτέρ που έπεσε, και κατά συνέπεια έπεσε κι εκείνος.
-Και μετάάάάάάάάάάάάά, γιαγιάκα Γουή? (Σου το 'χω πει αυτό άγνωστε αναγνώστη μου? Δεν άκουσα ποτέ πιο εύηχο το όνομά μου από ανθρώπου στόμα!)

-Μετά Α...κι μου, το πορτοκαλί το τρακτέρ που ήξερε τα χωράφια του κυρ-Τάσου και υπέθεσε πως κάτι κακό είχε συμβεί στο φιλαράκι του το πράσινο τρακτέρ, πήρε το δρόμο για τα χωράφια εκείνα γιατί και πάλι υπέθεσε πως κάποιος θα χρειαζόταν κάπου τη βοήθειά του. Είδε λοιπόν το πράσινο τρακτέρ πεσμένο κάτω, και παρακάλεσε τον δικό του οδηγό να καλέσει από το κινητό του ένα ασθενοφόρο για τον οδηγό του πράσινου τρακτέρ και έναν γερανό για το φιλαράκι του το πράσινο τρακτεράκι που το μόνο που ήθελε το δόλιο, ήταν να κάνει τη δουλειά του όσο πιο καλά μπορούσε και ήξερε!
-Ο, ο, ο, ο δηγός γιαγιάκια Γουή, του πάθινου τακτέλ, δεν πάτηθε καφί!
-Όόόχι Α...άκι μου, αλλά ..."
..."



Τι δημιουργικές γραφές και κουραφέξαλα!
Ζήσε στιγμές με ένα παιδί και μεγαλούργησε!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Αποτέλεσμα εικόνας για βάθρο εικόνες





Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Δημιουργικά ερεθίσματα...


Κραυγές απόγνωσης μιας απαχθείσας κόρης

   Άγνωστε επισκέπτη μου,
   Σε βλέπω εδώ και ώρα να με κοιτάς και να θαυμάζεις το κάλλος και την ομορφιά μου και σκέφτομαι, πόσο πιο όμορφη θα φάνταζα στα μάτια σου κάτω από το φως του δικού μου ουρανού. Εκεί, στην μακρινή μου την πατρίδα.
   Ναι. Ξέρεις, δεν ανήκω εδώ, κι όσο κι αν με προσέχουνε, κι όσο κι αν σε περίοπτη θέση με έχουν τοποθετήσει, γνωρίζουν πολύ καλά πως ποτέ δική τους δεν θα γίνω. Ούτε εγώ, ούτε και τα κομμάτια που με τρόπο επαχθή και βίαιο αφαίρεσαν από τον Παρθενώνα που βρίσκεται στην όμορφη πατρίδα μου. Αυτό το Μνημείο που στην παγκόσμια βιβλιογραφία αναφέρεται ως μνημείο σύμβολο της δημοκρατίας, της φιλοσοφίας και της ελευθερίας της σκέψης.
   Ναι. Γεννήθηκα σε μια πατρίδα ένδοξη και ζηλευτή. Με λάξευσε χέρι που μες στις φλέβες του κυλούσε αίμα ελληνικό και κάποτε, αποτελούσα κομμάτι ενός ξακουστού, σ’ όλη την Οικουμένη, και θαυμαστού μνημείου που βεβηλώθηκε αναίσχυντα και βάναυσα. Δίχως ντροπή και δίχως ηθικούς φραγμούς. Από τον λόρδο Έλγιν. Έκτοτε, ο βανδαλισμός απέκτησε συνώνυμο στη γλώσσα των προγόνων κι η λέξη «Ελγινισμός» στο λεξιλόγιό τους είναι ισάξια κι εφάμιλλη.
   Ναι. Είναι αλήθεια πως έχω ακόμη πέντε αδελφές. Ομορφότερες και πιο ευτυχισμένες από εμένα, επειδή καθημερνά λούζονται το φως της ένδοξης πατρίδας μου και αναπνέουν το οξυγόνο της. Εγώ λοιπόν άγνωστε επισκέπτη μου κι αδελφάδες μου, σηκώναμε όλο το βάρος ενός πολυσύνθετου, λαμπρού, μαρμάρινου κτηρίου. Του Ερεχθείου αν έχεις ακουστά. Κτισμένου την Χρυσή εποχή του Περικλή σε ιωνικό ρυθμό, γλύπτης του οποίου ήταν ο περίφημος Φειδίας. Το Ερεχθείο ξέρεις άγνωστε επισκέπτη μου, βρίσκεται στην ιερότερη περιοχή της Ακρόπολης στην Αθήνα, την πρωτεύουσα της πατρίδας μου. Είναι ένας ναός-αφιέρωμα στην θεά Αθηνά Πολιάδα, προστάτιδα της πόλης, στον θεό Ποσειδώνα-Ερεχθέα, απ' όπου πήρε και το όνομά του, καθώς επίσης στον τοπικό ήρωα Βούτη, στον θεό Ήφαιστο και σε άλλους θεούς και ήρωες των ένδοξων προγόνων μου. Πρόκειται όπως ήδη έχεις καταλάβει, για έναν πολλαπλό ναό, στον οποίο συστεγάστηκαν παλαιότερες και νεότερες λατρείες και στον οποίο φυλάσσονταν τα Ιερά Μαρτύρια. Τα ίχνη της τρίαινας του Ποσειδώνος και η ελιά, το δώρο της θεάς Αθηνάς στην πόλη της Αθήνας!
    Ναι. Είναι αλήθεια πως αυτός ο ναός-κόσμημα, το Ερεχθείο και ο Παρθενώνας, πέρασαν μέσα στους αιώνες πολλές καταστροφές και άσχημους πολέμους. Μα έστεκαν πάντοτε στο ύψος τους! Αγέρωχα μνημεία να κοσμούν την πόλη της Αθήνας και να θυμίζουν τον Περικλή και τον Χρυσό αιώνα του που άφησε σε ΄μας τους Έλληνες και στην Οικουμένη ολόκληρη, μια ανεπανάληπτη παρακαταθήκη πολιτισμού και όχι μόνο.
    Και ναι. Είναι αλήθεια πως "ότι δεν κατάφεραν οι Γότθοι, το έκαναν οι Σκώτοι". Το Ερεχθείο και ο Παρθενώνας, λεηλατήθηκαν με τον χειρότερο τρόπο από τον Σκωτσέζο Τόμας Μπρους, 7ο κόμη του Έλγιν, ο οποίος από το έτος 1799 έως και το 1803 ήταν πρέσβης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και είχε την ευκαιρία, κάτω από την ηγεμονία της Αυτοκρατορίας αυτής στην Ελληνική επικράτεια, να εκμεταλλευτεί και να ωφεληθεί τον πλούτο της πατρίδας μου ύπουλα, και αναίσχυντα, και ντροπιαστικά για τη γενιά του.
    Ναι. Είναι αλήθεια πως κατάφερε να αποκτήσει ένα "φιρμάνι", με έναν ανορθόδοξο τρόπο και "κάτω από το τραπέζι" όπως λέμε στην πατρίδα μου, από τον Οθωμανό Σουλτάνο, για την αποκαθήλωση των μαρμάρων του Παρθενώνα, με σκοπό τη μέτρηση και την αποτύπωσή τους σε σχέδια και εκμαγεία. Το ακριβές όμως πνεύμα που το φιρμάνι αυτό παρείχει την άδεια όλων των βάρβαρων ενεργειών που ο λόρδος Έλγιν έκανε, αμφισβητήθηκε κι αμφισβητείται ακόμη μέχρι και σήμερα.
    ΚΑΙ ΟΧΙ! Είναι ψέμα, τρανό και μέγα, πως είχε άδεια να πράξει όσα έπραξε! Η ιεροσυλία αυτή που διέπραξε ο λόρδος Έλγιν, αυτή η ενέργεια-ύβρις απέναντι στα Ιερά αυτά μνημεία που οι πρόγονοί μου φιλοτέχνησαν, η αποψίλωσή τους, η αρπαγή, η ληστεία και η αρχαιοκαπηλία στην οποία προέβη, ήταν μια αλαζονική ενέργεια δίχως αιδώ ενός άρπαγα που όμοιά της δεν έχει γραφτεί στην Ιστορία!!!

      Άγνωστε επισκέπτη μου,
    Νιώθω μεγάλη μοναξιά και πνίγομαι σ' αυτήν την κρύα ξένη αίθουσα του Βρετανικού Μουσείου όπου με καταδίκασαν αθαίρετα να υπάρχω.
Θρηνώ για τόσα χρόνια που βίαια με ανάγκασαν να ζω μακριά από τις αδελφές και την πατρίδα μου. Κι ο πόνος που αισθάνομαι, δυσβάσταχτος και επαχθής για ΄μένα είναι. Με βλέπεις εδώ, να στέκω αγέρωχη και δυνατή, μα μέσα μου να ξέρεις πως είμαι κομματιασμένη σε χιλιάδες θραύσματα και μία θλίψη διακατέχει την ψυχή μου. Κι ας μην θέλω από υπερηφάνεια να το αφήσω να γίνει ορατό αυτό στο βλέμμα σου. Είμαι μόνη κι έρημη, πονάω και κρυώνω.
Είμαι μόνη κι έρημη... 
Πονάω και κρυώνω...
Είμαι μόνη...
Κι έρημη...
Πονάω...
Και κρυώνω...
Αποκομμένη απ' την πατρίδα μου κι από τις άξιες θαυμασμού αδελφές μου...
     Άγνωστε επισκέπτη μου,
    Σε βλέπω εδώ και ώρα να με κοιτάς και να θαυμάζεις το κάλλος και την ομορφιά μου και σκέφτομαι, πόσο πιο όμορφη θα φάνταζα στα μάτια σου κάτω από το φως του δικού μου ουρανού.
Εκεί.
Στην μακρινή πατρίδα μου.
Ανάμεσα στις όμορφες κι άξιες θαυμασμού πέντε αδελφές μου...

Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

Είναι και κάποιες στιγμές μικρές κι ασήμαντες που μένουν.


   Είναι στιγμές που θα ΄θελα να είχα γεννηθεί στην εποχή της γιαγιάς κι εκεί να ζήσω. Και είναι πολλές ετούτες οι δόλιες οι στιγμές. Παλιότερα, έπιασα και τον εαυτό μου να προσεύχεται γι' αυτό. Μέχρι που τελικά κατάλαβα πως είναι ουτοπία. 
   Είναι όμως κι άλλες οι στιγμές...
Εκείνες, οι σπάνιες και ιδιαίτερες, τις οποίες με τίποτα δεν θα τις άλλαζες παρ' όλα τα μείον και τ' αρνητικά που απ' την αρχή τις χρέωνες. Εκείνες που την ύστατη στιγμή, η ζυγαριά του όχι και του ναι, δίχως πολύ ενέργεια η σκέψη να ξοδέψει, και δίχως την αιτία να την πολυσκεφτείς, γέρνει λιγάκι προς το ναι. Και κάπως έτσι, προτού καλά καλά το καταλάβεις, βρίσκεσαι κάπου να ζεις μικρές κι ασήμαντες στιγμές πρόωρα και πριν την φυσιολογική τη χρονική στιγμή τους. Στιγμές που δεν περνούσαν καν απ' το μυαλό σου πως θα τις περνούσες.
   Φτάνεις εκεί σ' εκείνο το κάπου με βαριά τα βήματά σου και ξαφνικά κάτι σε παίρνει από το χέρι και σε τραβάει ψηλά! Σ' απογειώνει! Κι αφήνεσαι για λίγο γιατί εκτός από την ασώματη υπόσταση, είσαι φτιαγμένος κι από ύλη.
   Σηκώνεις τότε το ποτήρι με το κόκκινο κρασί, και βγάζεις μια βουβή στους γύρω σου κραυγή μα ωστόσο δυνατή και εκκωφαντική για τον αθέατο τον εσωτερικό σου κόσμο. Κάνεις μια πρόποση και την επαναλαμβάνεις έως ότου καταλάβεις κι εμπεδώσεις αυτό για το οποίο σήκωσες το ποτήρι σου πρόποση να κάνεις.
"Στην υγειά της υλικής υπόστασης και στην υγειά της άυλης ψυχής που συνυπάρχουνε αρμονικά (?) στο εγώ".
Καλή Πρωτομαγιά!
Ίσως να βιάστηκε για φέτος και να ήρθε μια μέρα πριν.
Μα, σε μια άκρη του μυαλού, σ' εκείνη την άκρη που ακόμη τα κλειδιά της στα χέρια μου κρατώ, εκεί σκοπεύω να την αφήσω να κουρνιάσει και να μείνει.
Καλή Πρωτομαγιά λοιπόν!
Για σήμερα, για αύριο και για πάντα...


Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Μια αγκαλιά τυχαία κι αξέχαστη.


   Κάθισε δίπλα μου και προσπαθούσε κάπου να στηρίξει τα δεκανίκια της. Και όσο εκείνη προσπαθούσε, δυο χέρια παιδικά από πίσω της την αγκάλιασαν και την έσφιξαν με όση δύναμη μπορούσαν να αντλήσουν απ’ την αγάπη. Άφησε τα δεκανίκια να πέσουν άταχτα και έσφιξε κι εκείνη, με όση δύναμη είχε, τα παιδικά χεράκια που ήταν τυλιγμένα γύρω από το λαιμό της.
Ζήλεψα...
Και τους το είπα.
Μου θύμισε μια αγκαλιά που αυτές τις ημέρες την στερήθηκα.
Το είπα και αυτό κι ας μην τους γνώριζα τους δυο τους.


   Γιαγιά και εγγονός γελάσανε κι αγκαλιάστηκαν ακόμη πιο σφιχτά. Λες και συνωμοτούσαν μυστικά για να με κάνουν να ζηλέψω ακόμη περισσότερο.
   Μη ζηλεύεις, μου είπε το παιδί. Αν θέλεις κι εσύ μια αγκαλιά, μπορώ εγώ να σου την κάνω. 
   Σηκώθηκα όλο λαχτάρα και άπλωσα τα χέρια μου. Χώθηκε μες την αγκαλιά μου και συναγωνισθήκαμε για λίγα λεπτά ποιος απ’ τους δυο μπορούσε να σφίξει πιο πολύ τον άλλον. Κι όταν χορτάσαμε το άγγιγμα της περισσής αυτής παράξενης και διάχυτης αγάπης, δειλά δειλά απομακρυνθήκαμε και πήραμε ξανά τις αρχικές μας θέσεις.
   Έκπληκτη η γιαγιά μου είπε : «Για δύο ολόκληρα χρόνια έκανα μεγάλο αγώνα. Πέρασα δυο χρόνια αγωνίας και με την προσευχή και την βαθιά μου πίστη κατάφερα να τον κάνω να με αφήσει να τον αγγίξω. Να τον χαϊδέψω! Είναι ένα χαρισματικό αυτιστικό παιδί που δεν επιτρέπει σε κανέναν, όχι μονάχα να τον αγκαλιάσει όπως έκανες μόλις τώρα εσύ, αλλά ούτε καν να τον αγγίξουν επιτρέπει!
   Εκεί, σ’ εκείνο το παραμυθένιο ξωκλήσι όπου τυχαία φέτος βρέθηκα, λίγο πριν την Ανάσταση, πήρα κι έδωσα, την πιο ζεστή ιδιαίτερη αγκαλιά της ζωής μου.

Σ’ άγνωστο μέρος, με έναν άγνωστο άγγελο!  

Χριστός Ανέστη!!!