Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016

Τα στραβά που αναπόδιασαν παρέα με τα ανάποδα που στράβωσαν

    

    Από το πρωί κάτι πήρε στραβά τη στράτα της ημέρας. Το υποπτεύτηκα αυτό βέβαια από τον απότομο ξυπνημό, μα δεν θα μου έφτιαχνε τη διάθεση καλύτερη αν το δούλευα περισσότερο στο νου. Προσπέρασα τις αρνητικές σκέψεις, πήρα το laptop αγκαλιά και άνοιξα το blog, το καινούριο μου παιχνίδι για να αποσχοληθώ. Έχω πολλά εδώ μέσα να ψάξω και άλλα τόσα να γράψω. Ξεκίνησα από το ψάξιμο μέχρι να σκεφτώ την αρχή γι' αυτά που ήθελα να αποτυπώσω στο ηλεκτρονικό χαρτί μου.
    Να κάνω μια λίστα ιστολογίων για να γραφτούμε μέλη, μου πρότεινε φιλικά η Mia Petra. O.k. από αυτό θα ξεκινήσω.
     Μετά από μια ώρα και κάτι τέταρτα ήμουν ήδη ζαβλακωμένη, αγχωμένη και εκνευρισμένη. Άλλα έψαχνα, άλλα έβρισκα που σίγουρα ήταν χρήσιμα αλλά όχι σ' αυτήν τη φάση και άλλα εξαφανιζόντουσαν γιατί κάτι έκανε το laptop (όχι εγώ). 
     Αργότερα σκέφτηκα. Λίστα έχω, αλλά λίστα ιεραρχίας μέσα στο μυαλό μου για να μην πανικοβληθώ και τα παρατήσω.
      Στα πρόθυρα του πονοκεφάλου, έστειλα μνμ για βοήθεια και άνοιξα τη σελίδα "Νέα ανάρτηση". Ξαφνιάστηκα με το χείμαρρο που ξεχύθηκε από το πουθενά. Δεν το περίμενα. Τίποτα δεν προμήνυε ότι το πληκτρολόγιο θα έπαιρνε φωτιά. Κι εκεί που αυτά που κόχλαζαν μέσα μου ντυνόντουσαν με λέξεις, ξαφνικά, κάτι έκανε το laptop (όχι εγώ) και έχασα το κείμενο από μπροστά μου! Η λέξη θυμός είναι πολύ επιεικής αν θέλω να δώσω ένα όνομα στο συναίσθημα που με κατέκλυσε. Μα δεν έχω άλλη πρόχειρη αυτήν τη στιγμή. Αφενός δεν πρόλαβα να εκτονώσω ότι ξαφνικά άρχισε να αναβλύζει, αφετέρου δεν ήθελα να ξαναρχίσω αυτό που έγραφα από την αρχή.
      Δεν μπορεί, κάπου εδώ θα είναι σκέφτηκα και ηρέμισα για λίγο γιατί θυμήθηκα τον προχθεσινό πανικό που με έπιασε δημοσιεύοντας κάτι που ήταν στα πρόχειρα κι εκεί ήθελα να μείνει. Μάταια όμως. Πουθενά δε το βρήκα. Για πρώτη φορά από τα μικράτα μου θυμάμαι να θύμωσα τόσο γιατί ο γραπτός μου λόγος πήγε στα σκουπίδια. Πάντα εγώ τον οδηγούσα εκεί. Και ήθελα τόσο πολύ να συνεχίσω αυτό που έγραφα! Τέλος. Χάθηκε. Και μαζί με το κείμενό μου χάθηκε και η ευκαιρία μου να αποφορτίσω όσα από το πουθενά ήρθαν, συνέχιζαν να βράζουν μέσα μου και στο πουθενά κατέληξαν.
      Τελικά το παρόν blog άρχισε να παίρνει μορφή ημερολογίου μα δεν θα σκοτιστώ και γι αυτό. Ήταν παρότρυση της κόρης που μου το δώρισε να γράφω ό,τι μου ερχόταν στο μυαλό. Άλλωστε είμαι άγνωστη μεταξύ αγνώστων, και κυρίως λίγων αγνώστων που δεν καταφέρνω ουσιαστικά να έρθω σε επαφή μαζί τους και αποδέχομαι το γεγονός χαλαρά. 
        Επομένως μπορώ να εκφράζομαι ελεύθερα. Από την άλλη, δεν έχω κάτι ουσιαστικό να πω στον έξω κόσμο. Στη χειρότερη των περιπτώσεων αν κάποιος κατά τύχη πέσει επάνω, θα βαρεθεί θα φύγει. Έτσι είναι αυτού του είδους οι επαφές που αντικατέστησαν τις αληθινές ανθρώπινες σχέσεις.
         Ίσως μάλιστα να είμαι και η μόνη, ή έστω η εξαίρεση του κανόνα, που δεν προσπαθώ να περάσω μόνον αισιοδοξία και χαρά και αφήνω την κάθε είδους ψυχική διάθεση να κυκλοφορεί ελεύθερα εδώ μέσα. Κι αν καταβάλλεται κανένας  διαβάζοντάς με, του συνιστώ να σταματήσει αμέσως γιατί το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγεία. Ε ναι. Βλαβερή συνήθεια και το internet όπως το κάπνισμα. 
        Περίεργα ένιωσα και στον Κορύλοβο σήμερα. Η αίσθηση της στεναχώριας όταν είδα ένα από τα αδεσποτάκια μου να κουτσαίνουν, ήρθε και συνάντησε όλα τα διαολάκια που έβγαλα με δόλια πρόθεση βόλτα. Βέβαια κατεβαίνοντας δεν με άφησε έτσι το βουναλάκι μου, με κέρασε και πάλι λίγη αισιοδοξία αλλά σήμερα δεν θέλω να μιλήσω γι' αυτό. Θέλω μόνο να γκρινιάξω.
       Ως και τα διαολάκια μου σήμερα τρελάθηκαν. Ήταν πολύ ατίθασα και έκαναν τόσο θόρυβο που λίγο έλειψε να γυρίσω στο σπίτι με πονοκέφαλο. Άσε που δεν ξεκολλούσαν από πάνω μου και μπλεκόντουσαν όλο στα πόδια μου. Μέχρι που μου έβαλαν και τρικλοποδιά και για πολλοστή φορά γκρεμοτσακίστηκα. 
          Έτσι λοιπόν στράβωσε από το πρωί η μέρα μου με αποτέλεσμα να αναποδιάσω εγώ και να κάνουμε παρέα όλα τα στραβά και τα ανάποδα μαζί.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου