Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2016

Ο χρόνος έληξε.



     Μια ανάσα δρόμος το όνειρο απ' την πραγματικότητα. Κι ο ενδιάμεσος σταθμός, ούτε ύπνος ούτε ξυπνημός είναι. Στέκεσαι εκεί μετέωρη και αδειανή από σκέψεις προσπαθώντας να αποφασίσεις σε ποιον από τους δύο κόσμους θα ταιριάξεις. 
     Να επιλέξεις τ' όνειρο? Μόνη θα είσαι και το ξέρεις. Όχι πως δεν σου αρέσει αυτό. Το αντίθετο μάλιστα. Το επιδιώκεις και στην πραγματική ζωή σου με κάθε ευκαιρία που σου προσφέρεται. Μα αυτό είναι άλλο. Εκεί έχεις το προνόμοιο να την διαλέξεις κατά περίπτωση την πολυπόθητη μοναξιά σου, ενώ αν μείνεις στο όνειρο και αποζητήσεις επαφή κοινωνική με άλλους, όλες οι συντροφιές που θα σε συντροφεύσουν φανταστικές θα είναι. Θα το αντέξεις? Ανέφικτο για ΄σένα. Σε ξέρεις καλά, δύσβατος αυτός ο δρόμος, κακοτράχαλος και αδιέξοδος στο τέλος.
     Να επιλέξεις ξυπνητή να μείνεις? Αυτό κι αν δεν αντέχεται. Θα πρέπει να αποδέχεσαι τ' άγνωστα προσωπεία από γνωστούς ανθρώπους φορεμένα. Όμως θυμήσου. Κάποτε κι εσύ φορούσες μάσκα που σε έπνιγε. Το γεγονός ότι την πέταξες κάποια στιγμή, αυτόματα δεν σε χρίζει αρμόδια να μιλήσεις για την πρωτόγνωρη ελευθερία που ένοιωσες. Ούτε σου επιτρέπεται να πεις πως δεν αρκεί στα όριά σου απλά να φτάσεις. Πως πρέπει να βγεις από το πλαίσιο, ν' αφεθείς με εμπιστοσύνη στο άγνωστο κενό να πέσεις, γιατί ούτως ή άλλως, σε ένα κενό ήδη βρισκόσουν, οικείο και γνώριμο, κι ας μην ήθελες τότε να το δεις. 
     Να μείνεις στο ενδιάμεσο? Τι θα κερδίσεις? Ούτε εδώ, ούτε κι εκεί. Νεκρή, σε νεκρή ζώνη. Θα το αντέξεις εσύ που είσαι πιο ζωντανή και από τους ζωντανούς που ξέρεις?
   Πρέπει ν' αποφασίσεις γρήγορα. Η ανάσα τελειώνει, οι κόκκοι άμμου στην κλεψύδρα κυλούν αμείλικτα, στενό το περιθώριο για απ' την αρχή αξιολογήσεις. 
     Ονειρεύεσαι το όνειρο μα δεν το αντέχεις. Ζεις στη ζωή μα και αυτή αβάσταχτη φαντάζει με τόσο ψέμα που ντύθηκε ο κόσμος γύρω σου.
     Ο χρόνος έληξε! Χωρίς εσύ ν' αποφασίσεις γύρισες πίσω κι εδώ πρέπει να μείνεις τώρα.
     Και το χειρότερο? Δεν επιτρέπεται να μιλάς για ελευθερία, ούτε για ρίσκα που όλοι οι κοινοί θνητοί θα ήταν υγιές να παίρνουνε αφού καλά ζυγιάσουν καταστάσεις στη εσωτερική τους ζυγαριά. Κι αφού προηγουμένως σιγουρευτούν κι αποφασίσουν πως δεν θα μετανοιώσουν όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα. Απαγορεύεται αυστηρώς και δια ροπάλου να τους πεις πως αν καταφέρεις να σπάσεις αλυσίδες και δεσμά και να βουτήξεις στον γκρεμό, μόνος σου, χωρίς βοήθεια κανενός, και δεν επιτρέψεις σε κανέναν να σε σπρώξει δυνατά, κυρίως σ' αυτούς που "σ' αγαπάνε", τότε ο κίνδυνος ο ίδιος θα είναι εκεί για να σε αγκαλιάσει, να σε προφυλάξει.
     Αυτήν σου την αλήθεια, ανείπωτη επιβάλλεται να την κρατήσεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου