Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016

Πίσω από τον ήλιο



     Ο μικρόκοσμος μου ολοένα και μικραίνει με τις επιλογές που κάνω. Απομονώνομαι όλο και πιο πολύ και αποξενώνομαι από τους ανθρώπους. Δεν βρίσκω να έχω πολλά κοινά πλέον με πολλούς απ' όσους συναναστρεφομαι και άρχισα να νιώθω μονόχνωτη. Δεν πιέζω άλλο τον εαυτό μου να βρεθεί σε κοινωνικές εκδηλώσεις απλά για να βγω από το σπίτι, δεν παρακολουθώ τα πολιτιστικά που γίνονται στην πόλη μου, δεν έχω τηλεόραση εδώ και αρκετά χρόνια και τους τελευταίους δύο μήνες σταμάτησα να παρακολουθώ και τις ειδήσεις στο internet. Το ραδιόφωνο που ήταν καθημερινή και επί 24ώρου βάσεως παρέα για ΄μένα, σίγησε κι αυτό και μουσική ακούω πλέον μόνο κονσερβοποιημένη. Αυτήν δηλαδή που έχω περάσει στο κινητό μου. Η προσωπική ανάλλωση και κατά συνέπεια φθορά στο fb ήταν μεγάλη μα δεν γινόταν ορατή γιατί δούλευε σιγά σιγά και υπόγεια.      Οι γιορτές που πέρασαν φέτος δε βοήθησαν να χαρεί και να ξεδώσει το παιδί που μέσα μου ζει και αρνείται να μεγαλώσει. Οι βόλτες μου στον Κορύλοβο με βγάζουν συνεχώς σε μονοπάτια αδιάβατα, μόνο και μόνο να μην απαντώ ανθρώπους. Καμιά φορά τρομάζω για λίγο με χνάρια ζώων μα μόλις φεύγουν απ΄ το οπτικό μου πεδίο ξεχνώ και το φόβο και τα άγρια ζώα και αφήνομαι να βουλιάξω ξανά στις σκέψεις μου. 
     Και όχι. Δεν έχω κατάθλιψη. Ανάγκη για αποτοξίνωση έχω από τον τοξικό κόσμο που ζω. Αυτήν την ανάγκη την ένιωσα πολύ έντονα μετά το γυρισμό μου από ένα ταξίδι που έκανα στα τέλη Νοέμβρη.
     Η αλήθεια είναι πως η τελευταία "δηλητηρίαση" της ψυχής, μου πήρε σχετικά πολύ χρόνο έως ότου γιάνει. Και αυτό γιατί πολλές εικόνες συσωρεύτηκαν στο μυαλό μου. Εικόνες που δεν αντέχει ο νους να βλέπουν τα μάτια. Και δεν θέλω να κλείσω τα μάτια μου προκειμένου να βοηθήσω το μυαλό μου να μην βλέπει. Θέλω να ρουφάω ήλιο, χρώματα, ζωή όπως ρουφάω τον αέρα για ανάσες. 
     Και ναι. Είμαι μπορώ να πω καλύτερα. Στη χθεσινή μου βόλτα επέλεξα "πολυσύχναστο" δρόμο-μονοπάτι για να ανηφορίσω.
      Είχα ξεχάσει τις τυχαίες συναντήσεις μου με τη Νίτσα και το Γιάννη, με τον Σταύρο και τη γυναίκα του, με τον Γιώργο, τον Παύλο, τον Ανδρέα και τον άλλον τον Γιώργο που μου είπε πως μαθαίνει νέα μου όσο εγώ τους ξεχνούσα όλους.
      Είχα ξεχάσει κι εκείνο το δεντράκι που το πήρα στην προστασία μου. Εκείνο που στην αρχή, δύο χρόνια πριν, περνώντας από δίπλα του το πρόσεξα για το παράξενό του σχήμα. Το είχα περάσει για κλαδάκι και για μέρες που το έβλεπα μου έκαμνε εντύπωση πως κατάφερνε και έμενε τόσον καιρό χλωρό και δεν ξεραίνονταν. Μέχρι που έσκυψα και είδα πως δεν ήτανε ένα αποκομένο κλαδί από κάποιο δέντρο αλλά μια νεα ζωή που χρειαζόταν λίγη βοήθεια για να "δέσει".
      Είχα ξεχάσει ακόμη και να μαζέψω τα "γκι" και τα "ου" για τα Χριστουγεννιάτικα βάζα μου μιας και επέλεγα άβατα μονοπάτια που εκεί δεν φυτρώνουν. Τώρα που το θυμήθηκα πέρασε η εποχή τους και θα είναι άσκοπο να τα αποκόψω από το φυσικό τους περιβάλλον.
     Ούτε κουκουνάρια μάζεψα φέτος για το τζάκι και ούτε και κυκλάμινα για το μικρό βαζάκι. Τα ξέχασα κι αυτά. 
     Και ΄κει που ανάρρωνε η ψυχή, ήρθε ένα τηλεφώνημα από τη φίλη να με επαναφέρει στην πραγματικότητα. Φεύγει δεκαήμερο ταξίδι και με μαλώνει γιατί χάθηκα και έχει καιρό να με δει. Μη φύγει χωρίς να συναντηθουμε και άλλες δικές μας γνώριμες κουβέντες. Ξώφαλτσα, ανάμεσα στα δικά μας, ήρθαν και οι ειδήσεις να δέσουν με το βιβλίο που της έλεγα πως διαβάζω αυτές τις μέρες. Δέκα μου είπε οι νεκροί και δεκαπέντε οι τραυματίες στην Κωνσταντινούπολη. Χθες. Σήμερα δεν ξέρω. Δεν θέλω να μάθω. Πειράζει πολύ?
     Θέλω να κρυφτώ πίσω από τον ήλιο. Όχι, όχι πίσω από το δάχτυλό μου. Πίσω από τον ήλιο, εκεί που είναι ένας άλλος κόσμος. Παράλληλος με αυτόν που ζω, πιο όμορφος, πιο υποφερτός. Εκεί μάζεψα όλα τα θαλασσοπνιγμένα παιδιά και στήνουμε παιχνίδι όταν συχνά τα επισκέπτομαι αλλά δεν σας το λέω. Σκέφτομαι να μετακομίσω κι εγώ γιατί μου λείπει η καθημερινή ανεμελιά και τα πειράγματα και οι παιδικοί μας οι καβγάδες. Και το μεσήλικο κορμί μου που κουβαλά την παιδιάστική αυτή ψυχή θα βρει έναν άλλο Κορύλοβο εκεί για να μπορέσει να τρέξει σαν αγριοκάτσικο όπως παλιά, να παίξει, να χορέψει και να τραγουδήσει δυνατά το παράφωνο τραγούδι αυτού του κόσμου.
     Ίσως, δεν ξέρω, ίσως να βρω κι αυτόν τον δρόμο που ψάχνω μια ζωή στον εδώ κόσμο μας να βρω. Ξέρετε. Εκείνον που γυρισμό δεν έχει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου