Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2016

Ο ανελκυστήρας

 

   Αναρωτιέμαι πολλές φορές περπατώντας προς την κορυφή, γιατί δεν νιώθω το αίσθημα του φόβου εκεί. Δεν βάζω καθόλου στο μυαλό μου ότι κάτι κακό θα μπορούσε να μου συμβεί αν και συνέχεια εκθέτω τον εαυτό μου σε κίνδυνο. Αισθάνομαι όμως όπως ακριβώς στο σπίτι μου. Οικεία και ζεστά. Και ασφαλής. Ναι ακούγεται πολύ ανόητο αυτό μα έτσι νιώθω.
  Χθες, αφού γύρισα στο σπίτι, συνειδητοποίησα πως από ώρα πολύ είχε σκοτεινιάσει. Κι όμως όσο βρισκόμουν στο βουνό δεν εστίασα καθόλου στην προχωρημένη ώρα. Για μια ακόμη φορά ξεχάστηκα. Βέβαια είναι και τα ελάχιστα αυτοκίνητα που ανεβοκατεβαίνουν, μα κι αυτά από το δρόμο πάνε.
  Προχθές που χιόνισε, σε ένα μονοπάτι είδα χνάρια από αγριογούρουνο. Βάλθηκα να τα ακολουθήσω μην τυχόν και το πετύχω πουθενά. 'Ηθελα να έχω μιαν εικόνα του στο μυαλό μου, όχι από φωτογραφίες ή από το κρεμασμένο νεκρό κορμί του στο κρεοπωλείο. Ευτυχώς τώρα που το σκέφτομαι, τα αποτυπώματα του ζώου με έβγαλαν σε κάτι τσαλιά και θάμνους που ήταν αδύνατον να τα περάσω.
  Ή ας πούμε εκείνην την κόκκινη αλεπού που έκοψε το δρόμο μου τρέχοντας και πέρασε σε απόσταση αναπνοής από μπροστά μου πριν ένα χρόνο, κι εγώ που τόσο πολύ ενθουσιάστηκα, αντί να τρομοκρατηθώ, της έκανα "ψιτ, ψιτ" προτείνοντας το χέρι μου λες και ήταν κανένα γατί και το φώναζα για να το ταϊσω.
   Και το άλλο? Κάθε άνοιξη που μέρα παρά μέρα μαζεύω ανεμώνες και άγρια ζουμπουλάκια για να τα κάνω μικρά μπουκετάκια και να τα χαρίσω όταν κατεβαίνω στην πόλη σε ανυποψίαστες περαστικές ηλικιωμένες κυρίες ή να τα πάω σε γνωστές και πρώην συνεργάτιδές μου στη δουλειά τους. Δεν σκέφτομαι λοιπόν και τότε καθόλου τον κίνδυνο που παραμονεύει και εννοώ τις οχιές που είναι κρυμμένες εκεί όπου απλώνω τα χέρια μου ανάμεσα σε βράχους και χορτάρια για να κόψω τ΄ αγριολούλουδα. Και επειδή είμαι και πολύ έξυπνη, κάθε φορά που θεωρώ πως το μέρος όπου τα λουλουδάκια βρίσκονται είναι "επικίνδυνο", βάζω τα ακουστικά με τη μουσική στα αυτιά μου μην τυχόν και ακούσω κανένα σύρσιμο και τρομάξω.
   Πως όμως να σκεφτώ τον κίνδυνο όταν σκέφτομαι τον λόγο που μαζεύω τις ανεμώνες μου. Είναι μια συνήθεια που θα την επαναλαμβάνω κάθε άνοιξη γιατί μου αρέσει τόσο να χαρίζω αγριολούλουδα και να φτιάχνω τη διάθεση των γνωστών μου και αγνώστων γυναικών. Τρελαίνομαι να βλέπω αυτήν την ευχάριστη έκπληξη στα μάτια τους κάθε φορά!
   Άσχετο: Πόσα χρόνια τώρα σταμάτησαν οι άνδρες να μας χαρίζουν λουλούδια χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένος λόγος? Το ακούτε εσείς οι άντρες εκεί έξω? Έχουμε ξεχάσει το συναίσθημα αυτό που πλημμυρίζει το είναι μας με μια τέτοια κίνηση. Καθιερώστε βρε αδελφέ μια μέρα την εβδομάδα για να χαρίζετε λίγα λουλούδια στην καλή σας. Και προσοχή! Όχι κονσερβοποιημένα από ανθοπωλεία. Βασικό. Πολύ βασικό. Ξέφυγα όμως από το θέμα και αυτό είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο από μόνο του.
    Ναι. Ξέρω πως κάτι τρέχει με ΄μένα γι' αυτό και είμαι ευγνώμων που τα κορίτσια μου ακόμη με αντέχουνε. Όσο κι αν δυσανασχετούν που έκανα κατάληψη στο μοναδικό ροζ συννεφάκι που υπάρχει και προσπαθούν να με πείσουν να κατέβω από ΄κει. Άραγε αν ποτέ καταφέρουν να με πείσουν να κατέβω, θα κατοικηθεί ξανά από κανέναν ή θα μείνει έρημο και από την στεναχώρια του θα ντυθεί γκρίζο και αυτό όπως τα άλλα?
   Δεν έχω ψευδαισθήσεις και ούτε έχω την τάση να εξαπατώ τον εαυτό μου πιστεύοντας πως το σύμπαν είναι ονειρικά πλασμένο ή πως εγώ θα το διορθώσω. Μα να. Το ροζ συννεφάκι μου είναι η άμυνά μου απέναντι σ' αυτόν τον κόσμο. Και ο Κορύλοβος ο ασφαλής ανελκυστήρας που με μεταφέρει εκεί.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου