Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016

Μικρές αληθινές, καθημερινές ιστορίες

    
   
    Ένα γεγονός χθες ανέσυρε από το μυαλό δύο ιστοριούλες που έλαβαν χώρα στη μικρή μου όμορφη πόλη και τις οποίες θα ήθελα να μοιραστώ εδώ μαζί σας για να καταλάβουμε πόσο αλληλένδετες είναι οι συμπεριφορές μας. Όσο κι αν δεν το βλέπουμε πολλές φορές, οι αντιδράσεις μας αλληλοεπιδρούν με τους γύρω μας και μας φτιάχνουν ή μας χαλούν στιγμές μας αντίστοιχα. Είναι και οι συμπεριφορές μας λοιπόν σαν το χαμόγελο, μεταδοτικές και άλλες φορές επιστρέφει σε ΄μας, άλλες πάλι όχι.
     Θα σας πάω λίγο πίσω και επειδή μου αρέσει να ακριβολογώ όταν η μνήμη βοηθάει, στο καλοκαίρι του 2013. 
     Και στις δύο ιστοριούλες μας ηρωίδα είναι μια ποδηλάτισσα, που το ποδήλατό της το χρησιμοποιεί ως μέσω ψυχαγωγίας και όχι μόνο. 
     Ένα Αυγουστιάτικο καταμεσήμερο Σαββάτου, γυρίζει με το ποδήλατό της από το σούπερ μάρκετ, φορτωμένη με σακούλες από ψώνια. Χαμένη μέσα στις σκέψεις  της και ζαβλακωμένη από τη ζέστη και την άπνοια, δεν πρόσεξε το σταθμευμένο αυτοκίνητο μπροστά της και ... το τράκαρε.Το πιο αστείο της υπόθεσης όμως είναι ότι του προκάλεσε και ζημιά. Του έσπασε το φανάρι. Επανήλθε απότομα στην πραγματικότητα, και κοίταξε γύρω της να δει αν την έβλεπε κανένας και έγινε ρεζίλι. Αφού σιγουρεύτηκε πως κανένας δεν ήταν ούτε στο δρόμο ούτε στα γύρω μπαλκόνια των πολυκατοικιών, κατέβηκε από το ποδήλατο, το άφησε μαζί με τα ψώνια της σε ένα σημείο του πεζοδρομίου και έψαχνε με τη ματιά της να βρει οποιονδήποτε για να ρωτήσει σε ποιον ανήκει το αυτοκίνητο που μόλις έπεσε επάνω του. Καταμεσήμερο Αυγουστιάτικού Σαββάτου όμως. Κανένας δεν κυκλοφορούσε. Αν δεν έλειπαν στη θάλασσα σίγουρα λούφαζαν στα δροσερά χάρη στα κλιματιστικά διαμερίσματά τους. 
   Λίγο παρακάτω ήξερε πως υπάρχει ένα συνεργείο αυτοκινήτων το οποίο όποτε τύχαινε να περάσει από το σημείο εκείνο, ήταν συνέχεια ανοικτό και αυτό της έκανε πάντοτε εντύπωση. Δεν πήρε τα ψώνια και το ποδήλατο μαζί της γιατί ήταν πολύ κοντά και προχώρησε παρακαλώντας μέσα της να μην έχει κλείσει. Και όντως ο μηχανικός αυτοκίνήτων ήταν κάτω από ένα αυτοκίνητο και μαστόρευε.Τον παρακάλεσε να βγει έξω και δείχνοτάς του το μοναδικό παρκαρισμένο αυτοκίνητο στο δρόμο, τον ρώτησε αν ήξερε τον ιδιοκτήτη του. Αυτός της απάντησε πως δεν ήξερε σε ποια ακριβώς πολυώροφη οικοδομή ήταν ένοικος ωστόσο ήξερε φυσιογνωμικά την οδηγό του. 
     Η μοναδική επιλογή που είχε η ποδηλάτισσά μας ήταν να ζητήσει στυλό και χαρτί από τον συνομιλητή της προκειμένου να αφήσει στο μπαμπρίτζ του οχήματος που προξένησε ζημιά το όνομα και το τηλέφωνό της. Ο μηχανικός αυτοκινήτων της πρότεινε να αφήσει σ' αυτόν το όνομα και το τηλέφωνό της και να το δώσει ο ίδιος στην ιδιοκτήτρια του αυτοκινήτου. Έτσι και έγινε. Σ' αυτό το σημείο ουσιαστικά ξεκινάει η ιστοριούλα μας. 
    Την άλλη ημέρα η ιδιοκτήτρια του αυτοκινήτου τηλεφώνησε στην ποδηλάτισσά μας και αφού της συστήθηκε την ... ευχαρίστησε. Κατόπιν της είπε πως συνενοήθηκε με τον μηχανικό όπου άφησε το τηλέφωνό της, να αναλάβει να της αλλάξει το φανάρι. Η ζημιά θα στοίχιζε 50 ευρώ και την Δευτέρα αν ήταν εύκολο να περάσει από το μαγαζί του. Η ηρωίδα μας αφού ζήτησε με τη σειρά της συγνώμη για την αναστάτωση στην οποία υπέβαλλε την οδηγό, υποσχέθηκε ότι μετά τη δουλειά της θα πήγαινε οπωσδήποτε. 
   Δευτέρα μεσημέρι, έχοντας το 50ευρω στο χέρι η ποδηλάτισσα μπήκε στο συνεργείο αυτοκινήτων. Κουρασμένη όπως ήταν από τη δουλειά και ζαλισμένη από τη ζέστη, ήθελε να πληρώσει και να φύγει προκειμένου να φτάσει το συντομότερο στο σπίτι της. Ο μηχανικός αυτοκίνητων της είπε πως τελικά δεν βγήκε η ζημία 50 ευρώ. Στον έμπορο που απευθύνθηκε για να αγοράσει το φανάρι, διηγήθηκε την ιστορία που πολύ εντύπωση του έκανε και ο έμπορος που και αυτός εντυπωσιάστηκε με τη σειρά του από την καθημερινή αυτή ιστορία μας, κράτησε για το κόστος του φαναριού 10 ευρώ λιγότερα. Ο ίδιος δεν ήθελε για τον κόπο του χρήματα και στην οδηγό που λίγο πριν πέρασε από το μαγαζί του για να πάρει το αυτοκίνητό της, είπε πως τελικά θα κρατούσε από την ποδηλάτισσά μας 30 ευρώ. Τότε λοιπόν η οδηγός, άνοιξε το πορτοφόλι της, έβγαλε 15 ευρώ, τα έδωσε στον μηχανικό και του είπε πως θέλει πολύ να συμμετέχει κι αυτή στη ζημιά. Έτσι ο μηχανικός αυτοκίνητου πήρε τελικά από την ποδηλάτισσά μας το 50ευρω, της επέστρεψε 35 ευρώ ρέστα, και της διαβίβασε τις ευχαριστίες όλων των εμπλεκομένων, αφού πρώτα της είπε τις δικές του ευχαριστίες! 
     Ευχαριστίες για το αυτονόητο!

* * *

Στη δεύτερη ιστορία η ηρωίδα μας ξενικά το πρωινό της Δευτέρας με λίγο άγχος αλλά διατηρώντας την ηρεμία της. Χρειαζόταν κάποιο έγγραφο από τα Κ.Ε.Π. που στεγάζονται στο Διοικητήριο της πόλης. Προκειμένου να είναι στην ώρα της στην δουλειά της, ήταν στο συγκεκριμένο γραφείο των Κ.Ε.Π. στις 7:20 πμ το πρωί. Πρώτη ψυχρολουσία. Το γραφείο άνοιγε στις 8:00 πμ. Άδικο το πρωινό τρέξιμο και άγχος. Ευτυχώς όμως ήταν η πρώτη οπότε θα ξεμπέρδευε σχετικά γρήγορα. Η δεύτερη ψυχρολουσία ήρθε αμέσως μετά την πρώτη όπου ψάχνοντας να καθήσει κάπου συνειδητοποίησε πως υπάρχει μόνον μια ξεχαρβαλωμένη καρέκλα την οποία έπρεπε να μοιραστεί με τους υπόλοιπους πολίτες που έφταναν ο ένας μετά τον άλλο. Μέχρι τις 7:55 πμ έξω από το γραφείο ήταν γύρω στα 15 άτομα. Ο καθένας ήξερε την σειρά του μιας και όλοι ευγενέστατοι μόλις ερχόντουσαν ρωτούσαν ποιος ήταν ο τελευταίος, προκειμένου να μην γίνει συνωστισμός όταν η πόρτα θα άνοιγε και θα έκοβαν το χαρτάκι με το νούμερο από το μηχάνημα. Υπήρχε ένα χαλαρό και ευχάριστο κλίμα περιμένοντας, και γινόντουσαν μεταξύ των πολιτών συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων. Ευγενικές φυσιογνωμίες, ήρεμες και λίγο αγχωμένες γιατί όλους τους περίμενε το τρέξιμο της καθημερινότητας. Στις 8 παρά ένα λεπτό, και την ώρα ακριβώς που η υπάλληλος άνοιγε την πόρτα, "σκάει μύτη" μία ... "κυρία" και με το που ανοίγει η πόρτα του γραφείου μπαίνει και παίρνει το πρώτο νούμερο. Να που τελικά η ψυχρολουσία τρίτωσε κι ας άργησε λιγάκι. Αυτοστιγμής χάθηκε το ήρεμο κλίμα μιας και όλοι εξαγριώθηκαν μαζί της! Η δε ηρωίδα μας θύμωσε κι αυτή πολύ μα σκέφτηκε πως δεν άξιζε τον κόπο να της πει τίποτα γιατί ούτως ή άλλως δεν θα το καταλάβαινε. Φαινότανε αυτό από τη συμπεριφορά της. Αρκέστηκε μονο στο να της πει πως ήταν φοβερά αγενής. Πίσω τους ο κόσμος έβριζε, φώναζε, κατηγορούσε για απαραδεκτη άπρεπη συμπεριφορά αλλά αυτηνής της ... "κυρίας" το αυτί διόλου δεν ίδρωσε. Ήρεμη, σνομπ και κυρίως με τουπέ, έκανε τη δουλειά της και έφυγε αφήνοντας πίσω της μια χαόδη κατάσταση που αυτή προκάλεσε..." 
     Αυτές οι μικρές καθημερινές συμπεριφορές μας, ορατές σε συνανθρώπους ή όχι, μας καθορίζουν τελικά σαν άτομα.

4 σχόλια:

  1. Μήπως εδώ χάθηκαν τα σχόλια σου;
    Σε είχα διαβάσει χθες, αλλά δεν πρόλαβα να σχολιάσω... αλλά θυμάμαι τα σχόλια των φίλων σου, είχαν ενθουσιαστεί... όπως και η ίδια τώρα, γιατί όντος αυτές οι αληθινές ιστορίες, μας καθορίζουν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπημένη Στεφανία, τα σχόλιά σας χάθηκαν σε όόόόόόλες μου τις αναρτήσεις :( Κάθε φορά που έμπαινα στο blog από τα σχόλιά σας ξεκινούσα, τα καλωσορίσματά σας και τα ενθαρρυντικά σας σπρωξίματα. Διαχεόταν άπλετη η θετική σας αύρα!

      Διαγραφή
  2. !!!
    Ενδιαφέρον... δεν θέλω να επεκταθώ σε σενάρια επιστημονικής φαντασίας, παρόλη την οργιάζουσα φαντασία μου!
    Μήπως και εδώ, πάλι μια καινούργια αρχή ή δοκιμάζονται οι αντοχές σου; ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπημένη μου Στεφανία την ίδια ακριβώς σκέψη έκανα! Η αρχή που έγινε εδώ σίγουρα δεν έγινε από την Ζωή. Έγινε από την Ανέσπερη που κάτω από πίεση βγήκε από τα σκοτάδια κατ' ευθείαν σε εκτυφλωτικό φως και παραπατούσε από την αμηχανία. Πήγαινε με χίλια και ξεχνούσε να πατάει φρένο. Μετά από τις κατραπακιές που έφαγε κατάλαβε επιτέλους πως πρέπει να συνεργαστεί με την υπομονετική Ζωή προκειμένου να μείνει κάτι ουσιαστικό. :)
      Όσο για τις αντοχές? Αυτές δεν πτοούται γιατί πηγάζουν από ένα αστείρευτο πηγάδι :)

      Διαγραφή