Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2016

Λέω να φύγω...


    Σας έχει τύχει ποτέ να ανοίγετε το καλάθι των αχρήστων και να πετάτε μέσα πολύτιμα και συναισθηματικά ανεκτίμητα αντικείμενα γιατί είχαν την ατυχία να μπερδευτούν με σκουπίδια χωρίς να το αντιληφθείτε? Σας έτυχε όταν το αντιληφθήκατε τελικά να είναι πολύ αργά γιατί τα σκουπίδια με ό,τι πολυτιμότερο είχατε βρίσκονται ήδη στον κάδο απορρημάτων της γειτονιάς σας? 
      Και επειδή δεν σας ενδιαφέρει η εικόνα που θα δώσετε στους γείτονες, μπαίνετε μέσα στον κάδο και σκαλίζετε τα σκουπίδια, μέσα στη βρώμα και τη δυσωδεία τους, με την ελπίδα να βρείτε τα πολύτιμά σας αγαθά. Με θλίψη όμως πολύ διαπιστώνετε πως είναι μάταιος ο κόπος σας γιατί το απορριματοφόρο πέρασε και άδειασε τον κάδο ο οποίος πλέον είναι γεμάτος με καινούρια βρωμερά σκουπίδια.
     Είμαι πολύ θυμωμένη!!! Μόλις πέταξα όλα τα σχόλια σε όλες τις αναρτήσεις που είχα από εσάς, τους λιγοστούς μου φίλους εδώ μέσα. Και για ΄μένα αυτά τα σχόλια ήταν η κινητήριος δύναμή μου να συνεχίσω σ' αυτόν τον άγνωστο χώρο που βρέθηκα! Ήταν πραγματικός θησαυρός γι' αυτό το άχαρο ξεκίνημά μου εδώ, το γεμάτο ανασφάλεια και αερολογίες! Ανέτρεχα πολύ συχνά στα καλωσορίσματα και τις ενθαρρυντικές σας κουβέντες και ήταν σα να συνομιλώ με τον καθένα από εσάς ξεχωριστά, να δίνω και να παίρνω θετική ενέργεια.
      Λυπάμαι πολύ!!! Θέλω πίσω το θησαυρό μου!!! Αν υπάρχει κάποιος τρόπος να τον ανασύρω από τον κάδο απορρημάτων παρακαλώ πολύ βοηθήστε με να το κάνω!!!
     Ελπίζω πως κάποτε θα φτάσει η Ζωή να παίρνει μόνο χαρά από την Ανέσπερη. Μέχρι όμως να έρθει εκείνη η στιγμή, προβλέπω πως πολλά τα σκαμπανεβάσματα που θα υποστώ. Αλλά δεν τα παρατάω. Σε πείσμα όλων των δυσμενών συνθηκών εγώ θα συνεχίσω μέχρι να καλύψω αυτό το απροσδιόριστο κενό που κλήθηκα να γεμίσω.
     Πολλά τα διαολάκια φίλοι μου αυτήν τη στιγμή. Πάρα πολλά. Λέω να αφήσω το laptop και να ανηφορίσω. Από αδιάβατα μονοπάτια γιατί δεν θέλω να απαντήσω κανέναν! Μόνον αγριογούρουνα και αλεπούδες κόκκινες...

10 σχόλια:

  1. Δυστυχώς δεν μου έχει τύχει ποτέ και δεν ξέρω αν γίνεται!
    Αλλά αν τυχόν δεν καταφέρεις να τα ανακτήσεις, μη στενοχωριέσαι!
    Θα αναπληρώνονται συνεχώς με καινούρια!!
    Για να σε κάνω να γελάσεις...μια φορά φεύγοντας από το σπίτι πήρα να πετάξω τα σκουπίδια. Γύρισα σπίτι και βρήκα τα σκουπίδια που υποτίθεται πως πέταξα εκεί που τα είχα ακουμπήσει. Έπαθα μικρό εγκεφαλικό όταν συνειδητοποίησα πως είχα πετάξει μια άλλη τσάντα που είχα έτοιμη για μια εξόρμηση και στην οποία είχα και τη φωτογραφική μου μηχανή.
    Αναγκαστικά, πήγα στον κάδο προσευχόμενη να μην τον έχουν αδειάσει και για καλή μου τύχη, τη βρήκα πάνω πάνω...πήρα ό, τι δεν ήθελα να χάσω, αφήνοντάς την εκεί, με ό, τι δε θα χρησιμοποιούσα, όπως ας πούμε ένα σάντουιτς ένα πακέτο χαρτομάντηλα, τέτοια ασήμαντα...αλλά πήρα τη μηχανή μου πίσω!!...λάθη γίνονται συνεχώς...όσο για γκάφες, ειδικότης μου!!
    Καλή βόλτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. me (maria) να είσαι καλά! Ναι, με έκανες και χαμογέλασα με την ... γκάφα σου! Έχουν φύγει διάφορα στα σκουπίδια ακόμη και μία χρυσή λίρα. Μη ρωτήσεις πως. Απλά την κρατούσα στο ένα χέρι και στο άλλο ένα καπάκι από χυμό. Ποτέ δεν βρέθηκε γιατί αργά το κατάλαβα. Αν σου πω πως δεν είχα στεναχωρεθεί τόσο για την λίρα τότε, όσο σήμερα για τα σχόλιά σας θα με πιστέψεις? Ελπίζω πως ναι, γιατί το ψέμα το απεχθάνομαι!

      Διαγραφή
  2. Μη λυπάσαι, γίνονται αυτά, θα έρθουν άλλα σχόλια άλλες αναρτήσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ηλιογράφε, καμιά φορά οι κόρες μου μου λένε πως ψάχνω αιτίες για να στεναχωρεθώ. Πες μου όμως, εσύ στη θέση μου δεν θα αισθανόσουν ένα αίσθημα λύπης? Αυτά που θα έρθουν δεν θα είναι ποτέ αυτά που χάθηκαν. Ίσως θα είναι καλύτερα, ίσως θα είναι χειρότερα. Μα τα ίδια δεν θα είναι ποτέ. Σ' ευχαριστώ για τον παρηγορητικό σου λόγο (ευχαριστώ Νο 2)

      Διαγραφή
  3. Καλησπέρα σου Ανέσπερη. Μην στενοχωριέσαι καλή μου. Συμβαίνουν αυτά και πολλά άλλα. Έχουν συμβεί σε όλους μας. Προσωπικά έχω αναρτήσει ολάκερο κείμενο και πατώντας την επιλογή "δημοσίευση" πέφτει το σύστημα και χάνεται ολάκερη δουλειά ωρών...
    Καταλαβαίνω την στενοχώρια σου. Άκου: Εμείς, είμαστε εδώ...! είτε έσβησες τα σχόλια είτε όχι, θα ξαναγίνουν άλλα, καλή ώρα. Συνεπώς μην αγχώνεσαι. Δεν πρόκειται να σε παρεξηγήσει κανείς...!
    Δεν υπάρχει τρόπος να επαναφέρεις διαγραμμένα σχόλια στο blog δεν κρατούνται πουθενά. Στο λέω μονάχα για τεχνικούς λόγους.
    Συνεπώς: Χαλαρώνουμε, κάνεις τη βόλτα σου σαν να μην έγινε τίποτα, το ξεχνάς και επανέρχεσαι δριμύτερη.
    Καλό σου βράδυ και ότι θέλεις τεχνικό στη διάθεσή σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Giannis Pit, είσαι πολύ καλός! Τελευταία με την τεχνολογία λες και έχουμε στήσει πόλεμο και πάντα βγαίνω ηττημένη. Πότε το κινητό μου λειτουργεί αυτόνομα κάνοντας διάφορες κλήσεις χωρίς να το καταλάβω, πότε το laptop κάτι κάνει (αυτό όχι εγώ) και με στέλνει εκνευρισμένη στα όρη και στα λαγκάδια, πότε η κάρτα μου στο ΑΤΜ ξεχνάει πως πρέπει να επιστρέψει στο πορτοφόλι μου, γενικά κάτι στον κόσμο της τεχνολογίας συνωμοτεί εναντίο μου. Χαίρομαι πολύ που είστε εδώ ακόμη αν και αναρωτιέμαι, είχατε ποτέ στη "γειτονιά" σας τόσο γρινιάρα "γειτόνισσα" όσο εγώ? (Από την πρώτη μέρα εδώ μέσα μου βγαίνει μια αυθόρμητη γρίνια που με τρομάζει. Δεν μου το είχα :) ...) Σ' ευχαριστώ για την προσφορά βοήθειας, θα την εκμεταλλευτώ γιατί κάποιους τους ζάλισα πολύ και άρχισα να νιώθω άβολα :)

      Διαγραφή
  4. Τίποτα δεν είναι αναντικατάστατο και όλα μπορούν να ανατραπούν από την μια στιγμή στην άλλη, το μάθαμε πια, έτσι δεν είναι;
    Καλά τα λένε οι φίλοι σου, εμείς είμαστε εδώ να σε διαβάζουμε και να σχολιάζουμε... μη μου συννεφιάζεις!
    Καλό Σαββατιάτικο βραδάκι με μια χιονισμένη αλλά ζεστή αγκαλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή μου Στεφανία όσον αφορά τις όμορφες ανθρώπινες σχέσεις και ότι υπέροχο σε αφήνουν, θα μου επιτρέψεις να πω πως είναι αναντικατάστατο. ΘΕΛΩ ΠΙΣΩ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΣΑΣ ΣΧΟΛΙΑ!!! Τα σύννεφα τα φύσηξε αέρας στο βουνό αλλά παρέμειναν πάνω από το κεφάλι μου. Θα πάρω τα πινέλα μου κι εγώ και θα τα βάψω ροζ έτσι για να κάνω τη διαφορά και να μην περάσει το δικό τους! Έτσι θα βοηθήσω και την Πέτρα να βγει ένα ροζ συννεφάκι κάθε φορά που θα θέλει να αποδράσει :) Σ' ευχαριστώ πολύ για την αγκαλιά. Μου ζέστανε την ψυχή μου!

      Διαγραφή
  5. Βρε, θα σου στείλουμε εμείς τόσα πολλά σχόλια, που θα μας παρακαλάς να σταματήσουμε μετά! Χαχα :) Ελπίζω να έχεις επιστρέψει από το βουνό, ε; :)) Φιλιά και καλησπέρες και καλό υπόλοιπο Κυριακής!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Κάποτε ένας κύριος στον απογευματινό του περίπατο συνάντησε ένα παιδάκι που έκλαιγε γοερά. Τι έχεις? το ρώτησε. Γιατί κλαίς? Εκείνο συνεχίζοντας να κλαίει με λυγμούς του απάντησε. Μου έδωσε η μαμά μου ένα δεκάρικο και εγώ γλίστρησα, έφυγε από το χέρι μου και το έχασα! Τότε ο καλός μας κύριος που δεν άντεχε να βλέπει παιδικά κλαμένα ματάκια, έβγαλε από την τσέπη του και του έδωσε ένα δεκάρικο. Να, πάρε αυτό του είπε, μόνο σταμάτα να κλαις σε παρακαλώ πολύ. Δεν αντέχω να σε βλέπω έτσι. Το παιδάκι άπλωσε ένα τετάστιο χαμόγελο στο πρόσωπό του καθώς επίσης και το χεράκι του και πήρε το δεκάρικο. Χαρούμενος ο κύριος συνέχισε τη βόλτα του, μα πριν καλά καλά απομακρυνθεί άκουσε πάλι το παιδάκι πίσω του να κλαίει. Γυρίζει και με απορία το ρωτάει. Τι έπαθες πάλι? Έχασες και το δεκάρικο που σου έδωσα? Όχι απάντησε το μικρούλι. Απλά σκέφτομαι πως, αν δεν έχανα το δεκάρικο της μαμάς μου τώρα θα είχα δύο δεκάρικα... Γι' αυτό "κλαίω" Πέτρα μου :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή