Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2016

Όχι. Δεν γυαίνουν.

Οι μαχαιριές στις παιδικές ψυχές δεν γυαίνουν ποτέ.
Αλκυόνη Παπαδάκη

 

      Έπεσα χθες πάνω σε μια παιδική ζωγραφιά. Έντονα χρώματα, όμορφα! Γαλάζιο για τη θάλασσα. Καφέ σκούρο για το φουσκωτό σκάφος, και για τη μηχανή του, καφέ ανοιχτό. Πάνω από την μηχανή του σκάφους σκούρες μαύρες γραμμές που διασταυρώνονται. Κατά πάσα πιθανότητα υπονοούν καπνό. Πέντε μπαρμπαλεκάκια επάνω στο σκάφος. Διαφορετικά μεγέθη τα μπαρμπαλεκάκια. Φορούν στο κεφάλι μοβ σκουφάκι. Τα τρία εξ αυτών έχουν για χαμόγελο μια γραμμή στραμμένη προς τα κάτω. Λυπημένα δείχνουν. Το τέταρτο έχει ανοικτό το στόμα σαν κάτι να το τρόμαξε και προσπαθεί να βγάλει μια κραυγή. Το πέμπτο με κοιτά ίσα στα μάτια. Καρφώνει την καρδιά μου με το βλέμμα του. Στο στόμα του ένα αμυδρό χαμόγελο (?) Ίσως όμως και να μην είναι χαμόγελο. Δεν ξέρω. Όλα τους, πάνω από τα ρούχα, φορούν αυτά τα πορτοκαλιά γιλέκα που στοίχειωσαν στο μυαλό μου. Τα σωσίβιά τους.
     Αναρτήθηκε από φίλη εθελόντρια στη Μυτιλήνη στο προφίλ της στο fb. Έγιναν τα απαραίτητα likes, ορισμένοι "έκλεψαν" την ανάρτηση για να την κοινοποιήσουν, μεταξύ των οποίων και η αφεντιά μου. Πήρα κι εγώ likes. Δεν τα μέτρησα, μα και αύριο μέρα είναι. Θα τα μετρήσω αύριο και ίσως χαρώ αν είναι πολλά γιατί κάποιοι εκεί έξω με προσέχουν. Είμαι τελικά ορατή κι εγώ. Έχω μιαν υπόσταση! Θα προχωρήσω στην επόμενη ανάρτηση κι αν είμαι τυχερή θα πάρω περισσότερα likes και θα νιώσω μεγαλύτερη ευφορία απ' ότι σήμερα. Αν είμαι τυχερή. Αν όχι, θα ψάξω να βρω καμιά πιο πιασάρικη ανάρτηση...
       Αφού έκανα την ανάρτησή μου, έγραψα στο googl "ζωγραφιές προσφύγων" και μπήκα στις εικόνες που εμφανίσθηκαν μπροστά μου. Κόμπος το στομάχι, η καρδιά κουβάρι. Τώρα και το δικό μου στόμα είναι όπως στα μπαρμπαλέκια της ζωγραφιάς. Μια γραμμή προς τα κάτω. Ξαναβλέπω την ανάρτησή μου. Κοιτώ το ανθρωπάκι που και εκείνο με κοιτά κατάματα και δεν αντέχω το συναπάντημα των ματιών μας. Νιώθω ένοχη χωρίς να ξέρω γιατί. Ή μάλλον ξέρω. Είναι γιατί αυτή η εικόνα μου έγινε πλέον τόσο οικεία, τόσο γνωστή που δεν μου προκαλεί καμιά αντίδραση. Μέρος της καθημερινότητάς μου κι αυτή όπως και τόσες άλλες εικόνες. 
      Η αντίδρασή μου σε ό,τι συμβαίνει στον κόσμο? Απλή. Πολύ απλή. Χάλασε ο Η/Υ μου και δεν θα τον φτιάξω για να μην ενημερώνομαι με εικόνες και νέα, εφημερίδες σταμάτησα να αγοράζω γιατί διάβαζα καθημερινά "μπαγιάτικα" νέα, έκλεισα και το ραδιόφωνο για να μην ακούω έστω και επιγραμματικά τις ειδήσεις γιατί με καταβάλουν ψυχολογικά, με την τηλεόραση ούτως ή άλλως ποτέ δεν είχα φιλικές σχέσεις και έχει χρόνια βγει από τη ζωή μου προκειμένου να διατηρήσω την δική αισθητική για τα πράγματα και την εσωτερική μου γαλήνη, οπότε? Είμαι o.k. ! Μόνο λίγη άμμος μου λείπει να χώσω μέσα το ωραίο μου κεφάλι για να έχω ακόμα μεγαλύτερη την αίσθηση πως όλα βαίνουν καλώς. 
     Να τελειώνω όμως με την πολυλογία γιατί με περιμένει το κρεβατάκι μου. Αχ αυτό το όμορφο ζεστό μου κρεβατάκι με τα καθαρά στρωμένα μου σεντόνια, το πουπουλένιο πάπλωμα και τα μαλακά του μαξιλάρια!
                                                                                  Καληνύχτα σας!

14 σχόλια:

  1. Καλημέρα Ζωή!
    Σε αυτές τις ζωγραφιές αποτυπώνεται η σκληρή αλήθεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τρία θέματα ηλιογράφε κυριαρχούν στα σχέδιά τους. Τα συντρίμμια του σπιτιού που άφησαν πίσω τους, το οδοιπορικό τους ταξίδι στο άγνωστο και το πέρασμά τους στη θάλασσα. Ματώνει η καρδιά βλέποντας ζωγραφιές τους.
    Καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το πιο τραγικό είναι που συνηθίζουμε σε οποιαδήποτε πραγματικότητα, ακόμα και στην πιο τραγική.. Καλημέρα Ζωή! (σαν τον Φώσκολο ακούστηκα! χαχα) :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πέτρα καλή σου μέρα!
      Και συνηθίζουμε και αραχτοί στον καναπέ μας με το τηλεκοντρολ στο χέρι ψάχνουμε όλα τα κανάλια να δούμε/διασταυρώσουμε ειδήσεις και εικόνες, λες και θέλουμε να δώσουμε τροφή σε ό,τι αιμοβόρο και αιμοσταγή συναίσθημα κρύβεται μέσα μας (σαν τον Χίτσκοκ ακούστηκα τώρα :P )

      Διαγραφή
  4. Τα παιδιά πάντα πλήρωναν και πληρώνουν την αλαζονεία, την πλεονεξία και των απύθμενο εγωκεντρισμό των μεγάλων και η ευθύνη μας είναι τεράστια...

    ΑΦιλάκια επί τέλους χωρίς χιόνια και ηλιόλουστα! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τόσο τεράστια είναι η ευθύνη μας Στεφανία, που δεν την σηκώνουνε οι πλάτες μας και όλο αναβάλλουμε το αυτονόητο. Να την πάρουμε επιτέλους επάνω μας με όποιο κόστος.
      Καλή σου χιονισμένη μέρα!

      Διαγραφή
  5. Ανέσπερη καλησπέρα. Το πιο σημαντικό καλή μου δεν είναι μονάχα η συμπόνοια, η κατανόηση, η αλληλεγγύη, ενέργειες αναγκαίες, σημαντικές και άξιες. Το πιο σημαντικό είναι να κατανοήσουμε, τον ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ που έφερε αυτήν την καταστροφή. Πως το έκανε ; γιατί το έκανε ; πάνω σε μια αιτιολογική βάση το κάλυψε ; πως σκέφτεται να το αντιμετωπίσει; Εκεί πέρα από την σημαντική παράμετρο του ανθρωπισμού θα κληθεί και η πολιτική ανάλυση να βγάλει συμπεράσματα. Γιατί δηλαδή η Ευρώπη ολοένα και περισσότερο μοιάζει με την Ευρώπη του 1936 ; τίνος τα αδιέξοδα τραβάει απ το μανίκι ο φασισμός ; Ιδού πεδίο σκέψης λαμπρό.
    Άξια, μία ακόμα φορά, η ανάρτησή σου. Καλό σου απόγευμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε όλα τα ερωτήματα που θέτεις Γιάννη, νομίζω πως η απάντηση είναι μια. Συμφέροντα των λίγων, στις πλάτες των πολλών. Ίσως να είμαι στενόμυαλη αλλά προσωπικά δεν βλέπω κάτι άλλο πίσω απ' όλα όσα βιώνουμε. Ούτε και βλέπω άλλον τρόπο που θα μπορούσαμε κάτι να κάνουμε εκτός από συμπόνια, κατανόηση και αλληλεγγύη. Και αυτό με θλίβει αφάνταστα γιατί δεν μου αρέσει καθόλου που είμαι εγώ στη θέση ώστε να μπορώ να δώσω, όπως δεν θα μου άρεσε καθόλου επίσης να ήμουν απέναντι.
      Καλή σου μέρα Γιάννη!

      Διαγραφή
  6. Τι να πω...τα είπε όλα η Αλκυόνη στην αρχή!
    Στο τέλος όμως μου βγάζει το κείμενό σου μια ενοχή...δε φταις εσύ που θα πας στο καλοστρωμένο κρεβατάκι σου. Το έχω ξαναπεί και θα το ξαναπώ...οι ενοχές μόνο πίσω μας πάνε..το ζητούμενο δεν είναι να μην έχεις εσύ πουπουλένιο πάπλωμα, αλλά να έχουν όλοι!!
    Και όχι, κάποια πράγματα δε συνηθίζονται ποτέ....κι αν κάποια πράγματα δεν τα αντέχεις κλείνεις και τα μάτια, κι αυτό χωρίς ενοχές να το κάνεις...άκου με που σου λέω! Όλα δεν μπορείς να τα διορθώσεις, ούτε μπορείς να τα αντέξεις!
    Το ζήτημα δεν είναι να χάσουμε την ψυχική μας υγεία, αλλά να ζήσουμε και να βοηθάμε όσο μπορούμε, αν μπορούμε!
    Καλό ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Της Αλκυόνης ο λόγος πάντα καυστικός και διαχρονικός.
    Ενοχή... Δεν ξέρω τι όνομα να δώσω στο συναίσθημα που κατακλύζει τον μέσα μου κόσμο γι' αυτό το θέμα, μα ναι, δεν μπορώ να χαρώ ότι με κόπο πολύ και δουλειά απέκτησα επειδή είχα ευκαιρίες στη ζωή που άλλοι άνθρωποι δεν έχουν.
    Και ναι. Έκλεισα τα μάτια, τα αυτά, κατέβασα γενικότερα τα παντζούρια μου στον κόσμο επειδή δεν τον άντεχα άλλο και το αποτέλεσμα με τρόμαξε. Μόνη να παίρνω τα βουνά και να χάνομαι για ώρες εκεί σαν αγρίμι. Πίσω από τον ήλιο, έξω από την πραγματικότητα, πίσω από το δάχτυλό μου δηλαδή να κρύβομαι και να πείθω τον εαυτό μου πως είμαι καλά. Αλλά δεν με πιστεύω δυστυχώς.
    Όλα δεν μπορώ να τα διορθώσω. Ούτε το λιθαράκι μου πιάνει τόπο όπου το βάλω. Πέφτει μαζί με άλλα λιθαράκια στο κενό.
    Κι εσύ γλυκιά μου μαγισσούλα (Άιναφετς) δε λες να μου δανείσεις το μαγικό σου το ραβδάκι για μία μόνο μέρα.
    Καλή σου μέρα me (maria)!!!
    Y.Γ. Μου επιτρέπεις να σε αποκαλώ Μαράκι? (Καμιά δική μου Μαρία δεν γλίτωσε από αυτό το υποκοριστικό, το λατρεύω! :) )

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εντάξει, το είχες παρακάνει λίγο, αλλά ίσως το είχες ανάγκη τη δεδομένη στιγμή για να φορτίσεις τις μπαταρίες σου!
      Μερικές φορές νιώθω πως αντιδράμε σωστά ακόμα κι αν νομίζουμε πως κάνουμε λάθος!

      Φυσικά και στο επιτρέπω! :):)

      Διαγραφή
    2. Μαράκι πάντα αφήνομαι να "απολαμβάνω" τον πόνο γιατί ξέρω πως κάτι θα μου μάθει. Αυτή τη φορά όμως κάτι πήγε στραβά και θα καθήσω να το σκεφτώ μετά από πολύ καιρό. Όχι τώρα.
      https://www.youtube.com/watch?v=TyMhIIpmjQA (Με αγάπη από ΄μένα!)

      Διαγραφή
  8. Καλημέρα στην όμορφη και τρυφερή παρεούλα!
    Το παρακάτω link "μιλάει" για ευθύνη και πώς αν κάνει ο καθένας αυτό που του αναλογεί θα έχει βάλει ένα λιθαράκι σ' αυτό τον κόσμο που εξ αιτίας μας, αποσυντίθεται!

    https://ainafetst.wordpress.com/2015/11/06/moineaux/

    ΑΦιλάκια με μια τεράστια ηλιόλουστη αγκαλιά! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα παλιά καλά χρόνια, όταν το δεύτερο πρόγραμμα άξιζε πραγματικά να είναι συντροφιά μου, ξεχώριζα μεταξύ πολλών εκπομπών του και αυτήν του Χρήστου Μιχαηλίδη με τις καθημερινές μικρές του ιστοριούλες που τις πάντρευε με κλασική και όχι μόνο υπέροχη μουσική. Εκεί με ταξίδεψες με τα σπουργιτάκια σου! Δεν ήταν λίγες οι φορές που ακούγοντάς τον έκλαιγα με την Ανθρωπιά των ανθρώπων της διπλανής πόρτας...
      Όμορφη και ηλιόλουστη να είναι και η δική σου μέρα γλυκιά μου Στεφανία!!!
      Ντύνομαι την αγκαλιά σου και βγαίνω για περπάτημα :)
      Σ' ευχαριστούμε!!!

      Διαγραφή