Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2016

Με λεν Ευτυχία



Με λεν Ευτυχία
και κατοικώ στα όνειρά σου τα τρελά
που ενίοτε τα πραγματώνεις κι αληθινά τα κάνεις
όταν με πείσμα κυνηγάς.
Και τότε να με γνωρίσεις θα έχεις τη χαρά.
Στα μάτια κατοικώ μικρών παιδιών και στο χαμόγελό τους,
κι όταν το κυνικό ξεχάσεις βλέμμα ενηλίκων που φοράς,
όταν για μια στιγμή μονάχα αφεθείς για να κοιτάξεις με της ψυχής
                                                                          τα μαγικά τα μάτια,
και το μικρό παιδί που μέσα σου υπάρχει δεις κι αφουγκραστείς,
με θάρρος θα σου συστηθώ κι ανείπωτη χαρά θα νιώσεις.
Στα δάση κατοικώ και στα βουνά,
που ξέχασες την ομορφιά που κρύβουν πως να βλέπεις.
Μα όταν τα βήματά σου και οι έγνοιες οι πολλές σ' αυτά σε φέρουν,
τότε, την ύπαρξή μου δεν μπορεί, θα θυμηθείς και θα τη βιώσεις.
Δεν είναι λίγες οι στιγμές που ανταμώσαμε.
Με προσπερνάς. Αλλού κοιτάς σα να μη βλέπεις.
Τότε, λυπάμαι που στο κοίταγμά σου αόρατη αισθάνομαι.
Μα ακόμα, ακόμα πιο πολύ, αυτό που με λυπεί,
είναι που το παράπονό σου ακούω συνεχώς πως δεν υπάρχω.
Και φεύγει η ζωή και χάνεται μ' όλες της ομορφιές της τις ανείπωτες
                                                                     μες τη μιζέρια σου.
Κι έρχονται οι θύμισες απ' τα μικράτα σου να σου φωνάξουν
πως κάποτε, ναι, κάποτε, ίσως μες το παιχνίδι να με γνώρισες.
Μα είσαι γέρος πλέον, τυφλός, κουφός κι ανήμορος το μπόι σου πια
                                                                                  να υψώσεις
Και πείθεις τότε το είναι σου ολόκληρο, πως δεν υπάρχω, πως ένα ψέμα είμαι,
πως είμαι όνειρο απατηλό κι εφήμερο.
Μα άκου αυτό!
Υπάρχω και είμαι εδώ!
Με λεν Ευτυχία και κατοικώ στα όνειρά σου
στα μάτια κατοικώ μικρών παιδιών και στο χαμόγελό τους
στα δάση κατοικώ και στα ψηλά βουνά!

Καθισμένη ένα ηλιοβασίλεμα στον αγαπημένο μου βράχο στον Κορύλοβο, εγώ η κοινή θνητή, μεταμορφώθηκα για λίγο σε ονειροπόλα "ποιήτρια". Ευτυχώς οι "στίχοι" αυτοί, επειδή δεν υπήρχε δυνατότητα να γραφούν σε μια κόλλα χαρτί, καταγράφηκαν στο κινητό μου και στη συνέχεια ξεχάστηκαν μέχρι κάτι τυχαίο να τους επαναφέρει στην επιφάνεια. Χαίρομαι πολύ που δεν πετάχτηκαν όπως τόσα άλλα γραφόμενά μου, γιατί έκτοτε άγγιξε ευαίσθητες χορδές αρκετών ανθρώπων αυτό το "ποίημα". Λυπάμαι λίγο μόνο για το υπέροχο ηλιοβασίλεμα που έχασα πληκτρολογόντας λέξεις σε μια μικρή οθόνη. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου