Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016

Τα χάρτινά μου καραβάκια.



Το παρακάτω κείμενο το αντιγράφω από μια ανάρτηση που έκανα λίγο πριν τα Χριστούγεννα στο fb. Είναι αυτό που η κόρη μου αφού το διάβασε μπήκε στη διαδικασία να μαζέψει τις σκόρπιες σκέψεις μου σ' αυτήν την γωνιά. Επιλέγω να το αναρτήσω κι εδώ για δύο λόγους. Αφενός γιατί θα ήθελα να το μοιραστώ ακόμη για μια φορά στον καινούριο αυτον χώρο και αφετέρου γιατί θα ήθελα να μείνει κι αυτό εδώ και να μην χαθεί με τις άλλες σκέψεις μου που σκόρπισαν άσκοπα στον αέρα (fb). 

 " Στο πλοίο ή
   Συνταξιδεύοντας με πρόσφυγες.
        ...
  
    Η ουρά ήταν πολύ μεγάλη. Πώς να μην είναι άλλωστε. 100% πληρότητα υπήρχε στο καράβι. Περιμένοντας λοιπόν κι εγώ στην ουρά, με πλησίασε ένας λιμενικός και μου έκανε χώρο να περάσω μπροστά. Τον κοίταξα γεμάτη απορία και πρόλαβε την ερώτησή μου με την απάντησή του. «Εσείς είστε Ελληνίδα» μου είπε και τραβήχτηκε λίγο ακόμη κάνοντάς μου περισσότερό χώρο για να περάσω. Σαν υπνωτισμένη προχώρησα αλλά όσο προχωρούσα ένιωθα άβολα γιατί ξεχώριζα μέσα από ένα μπούγιο ανθρώπων επειδή η καταγωγή μου ήταν διαφορετική. Σε κάθε μου βήμα ένιωθα όλο και πιο πολύ να σκύβω το κεφάλι γιατί ντρεπόμουν που παρέκαμψα τόσο κόσμο. Φαινόταν σαν να ήμουν ανώτερη από τους συνανθρώπους δίπλα μου και αυτό δεν μου άρεσε καθόλου. Ήταν όμως πολύ αργά για μια διαφορετική αντίδραση. Είχα ήδη προχωρήσει πολύ όταν βγήκα από το λήθαργό μου. Ακόμη και τώρα που το σκέφτομαι, ντρέπομαι.
     Σ΄ ένα γωνιακό τραπεζάκι της καφετέριας του πλοίου βρήκα καρέκλα και κάθισα. Η Ελληνίδα που καθόταν παραδίπλα, θέλοντας να πιάσει συζήτηση, εξέφρασε τη δυσαρέσκειά της για τον τρόπο που αναγκαζόμασταν να ταξιδέψουμε. Διαμαρτυρήθηκα μου είπε και στη ρεσεψιόν. Είναι δυνατόν ΑΥΤΟΙ να κάθονται μαζί μας? Να τους βάλουν εκεί που πρέπει! Σάστισα. ΑΥΤΟΥΣ λοιπόν έπρεπε να τους βάλουν εκεί που πρέπει. Εκεί που πρέπει επανέλαβα στο μυαλό μου. Που πρέπει δηλαδή? Ποια είναι η θέση που ταιριάζει σ’ ΑΥΤΟΥΣ? Ετοιμάστηκα να της απαντήσω. Να την ρωτήσω τι εννοούσε. Μήπως εννοούσε τη θάλασσα? Να τους ρίξουμε δηλαδή μέσα στη θάλασσα και να προσευχηθούμε στο Θεό μας, να φυσήξει έναν αέρα δυνατό, να σηκωθεί ένα τεράστιο κύμα να τους σκεπάσει όλους να μην φαίνονται? Και αν, και όταν ξεβράσουν σε κάποια στεριά, να προστεθούν μαζί με τους ΑΛΛΟΥΣ πνιγμένους. Αριθμοί και ΑΥΤΟΙ μαζί με τους ΑΛΛΟΥΣ αριθμούς. Θαρρείς και ο καθένας από ΑΥΤΟΥΣ γεννήθηκε ένας αριθμός και σαν αριθμός έπρεπε να ζήσει και να χαθεί. Θαρρείς και ο καθένας από ΑΥΤΟΥΣ δεν κουβαλούσε τη δική του ιστορία σ’ αυτόν τον κόσμο!!! Αντί για την απάντηση που πρόλαβα να πνίξω, (ευτυχώς γιατί ώρες ώρες γίνομαι πολύ ευέξαπτη), προτίμησα ένα άλλο ταξίδι από αυτό που μόλις ξεκινούσα με το πλοίο. Ένα ταξίδι ονειρεμένο που μόνον η μουσική μου ξέρει να με ταξιδεύει. Έβαλα λοιπόν τα ακουστικά στα αυτιά μου να μην ακούω κανέναν και τίποτα και πάτησα έναρξη στο μενού «μουσική» του κινητού μου. Τα αυτιά μου κατάφερα να τα κλείσω, μα τα μάτια μου ήθελα να τα κρατήσω ορθάνοιχτα. Να ρουφήξουν εικόνες, να τις αποθηκεύσουν στο μενού «ζωή» του μέσα μου κόσμου. Και έτσι, για ώρες αρκετές, η μουσική μου εναρμονίσθηκε με τη ζωή παρατηρώντας την.
     Πέρασε μπροστά μου ένας νεαρός. Πάνω κάτω 15ρης θα ήταν. Καθισμένος στο αναπηρικό του καροτσάκι, πήγαινε όπου τον πήγαινε η ηλικιωμένη κυρία που έσπρωχνε το καρότσι. Σκέφτηκα τα δύο αναπηρικά καροτσάκια που τακτοποιήσαμε στην αποθήκη προμηθειών στο νησί. Το ένα άθικτο, σε κουτί. Αυτοί οι ευλογημένοι άνθρωποι που τα έστειλαν άραγε να είχε περάσει από το μυαλό τους πως ένας 15αρης θα έκανε χρήση σε ένα από αυτά? 
  Ένας άλλος νεαρός, με προσεγμένο ντύσιμο για την ενδυματολογική κουλτούρα του και ακριβό γυαλάκι στηριγμένο στα σγουρά του μαλλιά, σηκώνει το ακριβό του κινητό και φωτογραφίζει. Είμαι μέσα στο πλάνο του. Δεν μπορώ να χαμογελάσω. Το έχασα το χαμόγελό μου. Ακόμη ψάχνω να το βρω.
Τα κινητά τηλέφωνα στα χέρια όλων είναι μια παραφωνία μέσα σε όλo αυτό το σκηνικό. Τι τρελός κόσμος Θεέ μου! Οι μεν προσπαθούν να αποθανατίσουν τους δε!
      Ένα μικρό κοριτσάκι, που ήταν κουρεμένο σαν αγοράκι (μόνον τα χρυσά του σκουλαρικάκια φανέρωναν το φύλο του) παίζει με ένα άλλο μεγαλύτερό του παιδί. Ανέμελα, όπως πρέπει να παίζουν όλα τα παιδιά του κόσμου. Δεν θέλω να ξέρω τι εικόνες τα ματάκια του αντίκρισαν για να μην χάσω τον ήσυχο ύπνο μου.
     Ένας ζωηρός μπόμπιρας προσπαθεί να σκαρφαλώσει στον πάγκο της καφετέριας. Οι μελανιές και οι εκδορές στο μαγουλάκι του τραβούν την προσοχή μου. Η πανέμορφη νεαρή μανούλα του με την εντυπωσιακή μαντίλα στο κεφάλι, προσπαθεί να το κάνει κουμάντο μα της είναι πολύ δύσκολο. Έχει όμως πολύ υπομονή και είναι πολύ τρυφερή μαζί του. 
   Ένας άλλος μπόμπιρας, κοινωνικότατος, πηγαίνει σε μια ανδροπαρέα απέναντί μου και «σκαλώνει». Απλώνει το χεράκι του και κάνει χειραψίες σε δύο κυρίους. Κλέβει το χαμόγελό τους αμέσως. Τον παρακολουθώ χαμογελώντας τώρα κι εγώ και με έκπληξη βλέπω πως συζητάει μαζί τους. Ελληνόπουλο είναι σκέφτηκα και συνέχισα να τον παρακολουθώ γιατί η σκανδαλιά που είχε στο μάτι και το αφοπλιστικό του χαμόγελο μου έκλεψαν την καρδιά. Με κοιτάζει που τον κοιτάζω, αφήνει τους «καινούριους του φίλους» και με πλησιάζει χαμογελώντας. Πως σε λένε? του λέω. Πως σε λένε? μου απαντάει. Εμένα με λένε Ζωή του λέω και δείχνω τον εαυτό μου. Εμένα με λένε Ζωή μου απαντάει δείχνοντάς μου και αυτός τον εαυτό του. Γελάω. Γελάει και αυτός. Γυρίζω σελίδα στο τετράδιο που κρατώ, βρίσκω μια άδεια σελίδα και του ζωγραφίζω τον Χιούι, το ανεψάκι του Ντόναλντ, και ένα άλλο μπαρμπαλέκι. Ζωγραφίζω και μια μεγάλη καρδιά. Γράφω το όνομά μου, σχίζω τη σελίδα και του τη δίνω. Με κοιτάζει δισταχτικά. Δεν ξέρει αν πρέπει να πάρει τη ζωγραφιά ή όχι. Απλώνει τελικά το χεράκι του, παίρνει τη ζωγραφιά και μου ρίχνει μια ματιά! Τον ερωτεύτηκα! Δεν έμαθα ποτέ το όνομά του. ΖΩΗ τον βάφτισα και τον κράτησα μέσα μου. Ελπίζω πως η εικόνα του δεν θα ξεθωριάσει για όσο θα έχω μνήμη.
      Μια κοπέλα νεαρή με πλησιάζει. Ευγενή και όμορφη παρουσία. Μου μίλησε με εκλεπτισμένο τρόπο. Χωρίς να γνωρίζω τη γλώσσα της κατάλαβα πως με ρωτούσε αν μιλούσα Αραβικά. Της απάντησα όχι και προσπάθησε να μου πει στα Αγγλικά πως ήθελε λίγο νερό από το μεγάλο πλαστικό μπουκάλι που είχα δίπλα μου. Σηκώθηκα να πάω στο μπαρ της καφετέριας να ζητήσω ένα πλαστικό ποτήρι και με σταμάτησε. Με παρακάλεσε για λίγο νερό από το νερό μου. Της εξήγησα πως πήγαινα να πάρω ποτήρι και χαμήλωσε το βλέμμα ντροπιασμένη. Επέστρεψα με το ποτήρι και της το γέμισα. Το ευχαριστώ της δεν μου το είπε απλά, το ζωγράφισε στο πρόσωπό της, στο βλέμμα της στο χαμόγελό της. Σκέφτομαι : Ευχαριστώ! Για ποιο πράγμα? Για ένα ποτήρι νερό! ΕΓΩ Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΟΥ! ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΕΙΑ ΣΟΥ, ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΌ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΖΕΣΤΟ ΣΟΥ ΒΛΕΜΜΑ ΠΟΥ ΜΕ ΓΕΜΙΣΕ ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ!
      Η εικόνα μιας ηλικιωμένης θα έλεγα κυρίας με πατερίτσες που περνά από μπροστά μου, με γυρίζει νοερά στο περσινό καλοκαίρι. Τότε που έκανα επέμβαση στο γόνατό μου και για δύο μήνες ήμουν αναγκασμένη να περπατώ με δεκανίκι. Καθηλώθηκα ολόκληρο καλοκαίρι στη βεράντα μου προφασιζόμενη τη δυσκολία που αντιμετώπιζα στη μετακίνησή μου. Είχα την πολυτέλεια να καθηλωθώ. Στο σπίτι μου. Είχα την πολυτέλεια να πηγαίνω από τον καναπέ στην πολυθρόνα μου γρινιάζοντας. Και είχα την πολυτέλεια να βαριέμαι και να μιζεριάζω χωρίς να σκέφτομαι πόσο τυχερή θα έπρεπε να νιώθω που απολάμβανα τόση πολυτέλεια! 
      Ένα κορίτσι 10-12 ετών περνά και αυτό από μπροστά μου. Τα μαλλιά της είναι βρεγμένα. Ως συνοδός κάποια στιγμή σε αγαπημένο πρόσωπο, βρέθηκα να περνώ ώρες και μέρες ατελείωτες μέσα σε ένα Νοσοκομείο στην Αθήνα. Οι αποστάσεις μεγάλες και πολλές φορές ούτε για μπάνιο δεν μπορούσα να φύγω. Υπήρξαν φορές που δεν άντεχα τη λίγδα στο μαλλί και λουζόμουν στο νιπτήρα της τουαλέτας του θαλάμου στο Νοσοκομείο με το φόβο της δικαιολογημένης επίπληξης αν με έπιαναν. Συνειρμοί που άθελά μου έκανα.
    Ένα μωρό με μπιρμπιλωτά μάτια κάθεται ήσυχο ήσυχο στην ασφαλή αγκαλιά της μανούλας του και με κοιτάζει με σοβαρό ύφος. Σκέφτομαι τον εγγονό μου, τη μικρή μου ηχορύπανση, και τη «σοβαρότητα» που του λείπει γιατί έτσι πρέπει να είναι τα μωρά. «Χαζοχαρούμενα και φωνακλάδικα». Αν και έχουν πάνω κάτω την ίδια ηλικία, πόσο διαφέρει η συμπεριφορά τους! Λες και τούτο ΄δω ωρίμασε πριν την ώρα του.
     Ένα άλλο μωρό βρέθηκε μπροστά μου να κλαίει δυνατά. Δάκρυα και μύξες γίνηκαν ένα. Σκουπίζεται με το μανίκι του ενώ συνεχίζει το κλάμα. Ανάμεσα στα κλάματά του διέκρινα και ένα συνεχόμενο «μάμα» «μάμα» και αναστατώθηκα. Σηκώθηκα αμέσως να το ησυχάσω και να το βοηθήσω να βρει τη μαμά του χωρίς να ξέρω που να πάω και τι να πω. Λίγο παραπέρα ήταν η μανούλα. Δεν το είχε χάσει από τα μάτια της και όταν πλησίασε περισσότερο και την είδε το μικρό έτρεξε και γραπώθηκε από το φουστάνι της συνεχίζοντας το κλάμα. Θαρρώ πως ο δικός μου πανικός ήταν μεγαλύτερος από το παιδιού.
     Ακόμη ένα μωρό. Αυτή τη φορά στην στοργική αγκαλιά ενός άντρα. Βόηθα Θεέ μου να είναι ο πατέρας του αυτός και η μανούλα κάπου παραπέρα να ξεκουράζεται…
     Αφήνω για λίγο το τετράδιό μου και κλείνω τα μάτια μου. Πολλές οι εικόνες από ξεριζωμένους ανθρώπους γύρω μου και θέλω να τις βάλω σε τάξη. Θέλω κάπου να τους βολέψω όλους αυτούς τους ανθρώπους μέσα στο μυαλό μου σε έναν τόπο ήσυχο για να ξεκουραστούν. Το τιτίβισμα των παιδιών υπερίσχυε της μουσικής που δεν σταμάτησα να ακούω.
      Όταν άνοιξα τα μάτια μου η ανδροπαρέα που καθόταν απέναντί μου είχε φύγει. Στο τραπέζι τους είχαν καθίσει παιδιά και έπαιζαν με διαφημιστικά φυλλάδια που βρήκαν στο πλοίο. Θυμήθηκα την Βαρβάρα στο camp, στο νησί και μια καταπληκτική εικαστική ιδέα που είχε θέλοντας να δουλέψει μαζί με τα παιδιά των μεταναστών. Σχίζω μια σελίδα από το τετράδιό μου και φτιάχνω ένα καραβάκι. Σηκώνομαι και το αφήνω στο τραπεζάκι που γύρω του καθόντουσαν τα παιδιά. Κάνω να φύγω και τα βλέπω να με κοιτούν όλα έκπληκτα. Γυρίζω στη θέση μου. Συνεχίζουν να με κοιτούν. Παίρνω την καρέκλα μου και πηγαίνω στο τραπέζι τους. Κάθομαι ανάμεσά τους, τους δίνω από ένα διαφημιστικό φυλλάδιο και παίρνω και ΄γω ένα. Ξεκινώ να φτιάχνω καραβάκι και με νοήματα τους εξηγώ τι να κάνουν. Επικεντρώνονται όλα σε ΄μένα και κάνουν ότι κάνω. Στραπατσαρισμένα βγήκαν τα πρώτα καραβάκια μα ήταν τόσο χαρούμενα τα παιδιά! Λοιπόν μέχρι να ακούσω την Βαρβάρα να μου μιλά για την ιδέα της, δεν θα μπορούσα να φανταστώ πως υπάρχει στον κόσμο παιδί που να μην ξέρει να κάνει χάρτινα καραβάκια! Τι μικρόμυαλη που είμαι! Δυστυχώς όλοι οι άνθρωποι δεν έχουν την ίδια αφετηρία στη ζωή! Ακόμη και όταν πρόκειται για μικρά, χάρτινα καραβάκια! Εξαντλήσαμε όλα τα φυλλάδια. Όταν πια μαζεύτηκε ολόκληρος στόλος στο τραπέζι τους, πήρα την καρέκλα μου και γύρισα πίσω στη θέση μου. Τα τιτιβίσματά τους τώρα ήταν πιο ηχηρά και πιο μελωδικά και οι ματιές τους χαρούμενες συναντούσαν συνέχεια τη δική μου ματιά. Με πλησίασε διστακτικά πολύ μια έφηβη κοπέλα με μια κόλλα χαρτί στο χέρι. Με κοίταξε και κατάλαβα. Πήρα ακόμη μια σελίδα από το τετράδιό μου και ξεκινήσαμε. Πανέξυπνη όπως ήταν, δεν χρειάστηκε δεύτερη φορά να το επαναλάβουμε. Το καραβάκι της το χάλασε και το ξαναέφτιαξε τρεις φορές και με πολύ χαρά και ευγνωμοσύνη στα μάτια με ευχαρίστησε! Πήρε θάρρος το τσούρμο των παιδιών από την έφηβη, παράτησαν το τραπέζι και τις καρέκλες και μαζεύτηκαν όλα γύρω μου. Φτιάχναμε και χαλούσαμε καραβάκια και άλλες χάρτινες κατασκευές, σχίζαμε σελίδες από το τετράδιο μου και ξετρυπώναμε διαφημιστικά φυλλάδια και όταν πια τελείωσαν όλα τα χαρτιά, έσκισα και το χοντρό εξώφυλλο του τετραδίου μου. Συμπεριφέρθηκα σαν τσιγκούνα με τις σημειώσεις μου. Τις κράτησα και δεν τις έκανα καραβάκια. Η αλήθεια είναι πως για την τσιγκουνιά μου αυτή δεν ντρέπομαι και πολύ...
       Οι επόμενες δύο ώρες, μέχρι να πιάσουμε λιμάνι, δεν κατάλαβα πως πέρασαν. Ήταν το πιο όμορφο ταξίδι έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου!!!
Για τους λίγους που ήξεραν για το ταξίδι μου αυτό, για τους άλλους που έτυχε να το μάθουν και ρωτούν, αλλά και για εκείνους που το έμαθαν σήμερα. Ήταν ένα ταξίδι οι εμπειρίες του οποίου δεν μπορούν να μοιραστούν δεδομένου ό,τι δεν είναι εύκολο να σας περάσω την ένταση των συναισθημάτων μου και τα σκαμπανεβάσματα της διάθεσής μου. Ό,τι και αν πω θα είναι λίγο και άχρωμο. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν θα ήθελα να πω και πολλά. Θα αρκεστώ σε λίγες από τις πολλές εικόνες του ταξιδιού της επιστροφής μου με την παρούσα ανάρτηση.



     Αυτά τα Χριστούγεννα θα είναι διαφορετικά. Ίσως τα πιο θλιμμένα μου Χριστούγεννα. Και λέω ίσως γιατί δεν έχω κάνει συμβόλαιο με τον Θεό που πιστεύω και δεν ξέρω που η ζωή θα με ξεβράσει…
   Εύχομαι σε όλους σας να ξημερώνει κάθε μέρα ένα υπέροχο αύριο!!!
Καλά Χριστούγεννα!!! "



Υ.Γ. Ελπίζω να έχετε καταλάβει πλέον γιατί αυτή η εμμονή μου με το προσφυγικό. Προσπαθώ να ξεκολλήσω μα οι ειδήσεις που διαβάζω καθημερινά για τα ασυνόδευτα παιδιά τα οποία βρέθηκαν στο έλεος του "άρρωστου" κόσμου μας, αφού προηγουμένως πέρασαν τα πάνδεινα, δεν μου το επιτρέπουν. 
Θέλω κάτι να κάνω γι' αυτό και δεν ξέρω τι θα μπορούσα...  

10 σχόλια:

  1. Καταλαβαίνω πολύ καλά!
    Ένιωσα κάθε σου λέξη!
    Όσο το πρόβλημα υπάρχει δεν υπάρχει τρόπος να ξεκολλήσει κανείς μας, έτσι κι αλλιώς...τι μπορούμε όλοι μας να κάνουμε όμως πέρα από τα βασικά κι αυτά που μας επιτρέπονται?
    Δεν ξέρω...μακάρι να υπήρχε τρόπος να βοηθήσουμε πιο πολύ, πιο ουσιαστικά!


    Φιλιά πολλά και καλό μήνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εκεί βρίσκεται το (θέμα) πρόβλημα: ότι βιώνουμε μια κατάσταση, χωρίς να μπορούμε να κάνουμε τίποτα, χωρίς να μπορούμε να αλλάξουμε τον ρου τής ιστορίας.. Απορώ πως να πω "καλό μήνα", μετά από όλα αυτά.. Σε φιλώ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συγνώμη δεν ήθελα να ρίξω την ψυχολογία σου Πέτρα. Θεωρούσα πως ο τρόπος που προσέγγισα αυτό το ζήτημα που οι εικόνες του στοίχειωσαν για καλά στο μυαλό μου, ήταν αισιόδοξος μιας και δεν αναφερόμουν στα γεγονότα αυτά όπως μας τα πασάρουν τα ΜΜΕ. Καλό σου μήνα γιατί ... ευτυχώς η ζωή συνεχίζεται...

      Διαγραφή
  3. Παρ΄όλη τη γκρίζα ατμόσφαιρα, θα πω ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ Ανέσπερη και σε σένα και στα παιδιά εδώ. Αυτό το θέμα δεν προέκυψε εξ ουρανού. Είναι αποτέλεσμα μιας πολύ συγκεκριμένης πολιτικής. Οφείλουμε να σταθούμε όρθιοι, και να κάνουμε τις δικές μας αντιστάσεις απέναντι σε όλο αυτό.
    Ο Ρους της ιστορίας αλλάζει....! από τον άνθρωπο....! αρκεί όμως να το πιστέψει....!
    Καλό σου μήνα Ανέσπερη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλό σου μήνα Γιάννη! Ο τρόπος που προσεγγίζουμε οι δυο μας το θέμα είναι διαφορετικός. Εσύ εστιάζεις στην αιτία και ΄γω στο αποτέλεσμα. Πειράζει πολύ που δεν με αφορά η αιτία? Αυτό πάει, πέρασε, έγινε. Δεν είχα το μυαλό ούτε και την ωριμότητα πριν από χρόνια να βλέπω τα πράγματα όπως τα βλέπω σήμερα. Αυτό που ζω όμως τώρα αρρωσταίνει το μυαλό και την ψυχή μου. Δεν το σηκώνει ο οργανισμός μου πόσο πιο απλά να το πω. Τα παιδιά με ενδιαφέρουν. Οι ενήλικες είμαστε άξιοι της τύχης μας και των αποφάσεών μας. Τα παιδιά?! "10.000" Γιάννη είναι πολύ μεγάλος αριθμός. Και σκέψου τι ακριβώς κρίβεται πίσω από αυτόν τον αριθμό...

      Διαγραφή
  4. Και όταν διαβάζω παρόμοια κείμενα Ζωή μου, σκέφτομαι τι καλά που έκανες και άνοιξες αυτό το blog και μπορούν και σε διαβάζουν όσοι δεν έχουν fb!
    Σαν χάρτινα καραβάκια θα ταξιδέψουν τα κείμενα σου, μέσα απ΄ τις αναρτήσεις σου και εμείς ως υπεύθυνα άτομα θα κάνουμε αυτό που μας αναλογεί...

    ΑΦιλάκια με πολύ Αγάπη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προσπαθώ να αποφύγω να κάνω αναρτήσεις που φωτογραφίζουν την σημερινή μου ψυχολογία μα δεν τα καταφέρνω και παραδίνομαι Στεφανία. Είμαι ένα πολύ αισιόδοξο άτομο, δεν με ενδιαφέρει αν το ποτήρι είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο, με ενδιαφέρει μόνο που έχει μέσα νερό και παρ' όλο το ψυχοπλάκωμα που προκάλεσαν οι αναρτήσεις μου εγώ συνεχίζω να δηλώνω αισιόδοξη όσο κι αν αυτό φαίνεται οξύμωρο. Καλό μήνα!

      Διαγραφή
    2. Ξέρεις κάτι που προσωπικά, μου έκανε "κλικ";
      Ένα ποτήρι με νερό, δεν είναι ούτε μισοάδειο, ούτε μισογεμάτο... απλά το νερό είναι στη μέση και έτσι είναι τα πράγματα, δεν είναι ούτε καλά ούτε κακά...είναι ΕΤΣΙ!
      Δυσκολευόμαστε να μη χαρακτηρίζομαι τις καταστάσεις και αυτό γιατί δεν μπορούμε να ζήσουμε με αυτό που "είναι"!
      Πρωινή αμπελοφιλοσοφία για ν' αποφύγω να κάνω αυτό που έχω να κάνω, να πάω στην Αθήνα!

      Διαγραφή
  5. Εκείνο που χρειάζεται είναι μόνο η υπομονή που δεν διαθέτουμε. Τα πράγματα θέλουν το δικό τους χρόνο και τον δικό τους τρόπο να γίνουν, και αν δεν αφήσουμε τις καταστάσεις να κυλήσουν έτσι όπως έρχονται, θα συνεχίζουμε να χάνουμε στιγμές σκεπτόμενοι πως θα έπρεπε να είναι τα πράγματα, σύμφωνα πάντα με το πλάνο που έχουμε στρώσει στο φτωχό μας μυαλουδάκι. Ας χαλαρώσουμε λοιπόν, ας αφεθούμε στις καταστάσεις που ΕΤΣΙ είναι, και ας προετοιμάσουμε τον εαυτό μας για την αλλαγή που μας περιμένει.
    Αχ Στεφανία! Με παρασύρεις επικίνδυνα σε πρωινιάτικες αμπελοφιλοσοφίες και σπαταλώ τη νηφαλιότητά μου πριν ακόμη ξεκινήσει η μέρα :P <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή