Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2016

Ένα δειλό ξεκίνημα



Όλες οι σπουδαίες πράξεις και όλες οι σπουδαίες σκέψεις έχουν γελοίο ξεκίνημα.

Albert Camus



     Δεν τρέφω αυταπάτες. Δεν ελπίζω καν πως με το ξεκίνημα αυτό που επιχειρώ, το μικρό και το γελοίο, κάποια στιγμή θα ξεπροβάλλει μια σπουδαία σκέψη ή μια σπουδαία πράξη. Πως θα μπορούσε άλλωστε?
     Η δημιουργία αυτού του blog, δεν ήταν δική μου ιδέα και αρχικά ήμουν αρνητική στο να το τολμήσω. Ήταν ιδέα της μεγάλης μου κόρης προκειμένου να μαζέψει και να στεγάσει σε μια γωνίτσα, όλες αυτές τις σκόρπιες σκέψεις μου, ούτως ώστε να σταματήσω είτε να τις σκορπάω άσκοπα στον αέρα, και εννοώ το fb, είτε να τις θάβω μέσα σε καλάθια αχρήστων.
   Από τα μικράτα μου έγραφα. Αυτός ήταν ο τρόπος μου να εκτονώνω συνειδητές ή υποσεινήδητες σκέψεις και συναισθήματα που πάντα βίωνα σε υπερθετικό βαθμό. Και όταν το μελάνι έδινε μορφή στη συναισθηματική κατάσταση στην οποία βρισκόμουν, κι αυτή γινόταν λέξεις πάνω σε μια φιλόξενη κόλλα χαρτί, τότε ξεθύμαιναν όλα όσα ένιωθα, λείαιναν, στρογγύλευαν οι γωνίες τους και δεν γρατζουνούσαν, ήταν υποφερτά, δε βάρυναν. Κατόπιν, το χαρτί που πάνω του αναπαυόταν οι ανάκατες αυτές σκέψεις μου, έπαιρνε σιωπηλά τη θεση του σε ένα καλάθι αχρήστων και ξεχνιόντουσαν. Και τα μη εποικοδομητικά συναισθήματά μου και το χαρτί.
      Άλλος τρόπος εκτόνωσης συναισθημάτων, κυρίως αρνητικών, τα διαολάκια μου όπως συνηθίζω να τα λέω, είναι οι καθημερινές μου βόλτες στον Κορύλοβο. Ο Κορύλοβος, για τον οποίο συχνά θα γίνεται λόγος εδώ, είναι ένα σχετικά χαμηλό βουνό, με υψόμετρο 500 περίπου μέτρων, σε απόσταση αναπνοής από το σπίτι μου. Μόλις σας αποκάλυψα τον τόπο διαμονής μου.
   Τα τελευταία σαράντα ένα χρόνια αποτελεί τρόπο ζωής για ΄μένα. Από τα δέκα μου περιπλανιέμαι στις πλαγιές, στα μονοπάτια και την κορυφή του και νιώθω κατά περίεργο τρόπο ευλογημένη για την πολυετή φιλία μας. Μόλις σας αποκάλυψα και την ηλικία μου. 
Με βοηθάει λοιπόν πολύ να κρατώ τις ισορροπίες μου. Ε, τώρα ας μην ρωτήσουμε και αυτούς που με γνωρίζουν αν όντως αυτό ευσταθεί. Γεγονός πάντως είναι πως κάθε φορά που τα βήματά μου με φτάνουν εκεί, δεν παραλείπω να παίρνω μαζί μου ό,τι αρνητικό υποβόσκει σ' αυτόν τον αθέατο εσωτερικό μου κόσμο (σκέψεις, θυμό, άσχημες εικόνες και ακούσματα). Τα εγκαταλείπω, πάντοτε με τρυφερότητα, σε όλη τη διαδρομή ανηφορίζοντας προς την κορυφή και γυρίζω πίσω ανάλαφρη. Αν τύχει και βρεθείτε κάποια στιγμή στο βουναλάκι μου να προσέχετε πολύ που πατάτε. Γιατί τα διαολάκια μου είναι πολλά και κυκλοφορούν παντού, σαστισμένα από την εγκατάλειψη. Κι αν τα συναντήσετε μη φοβηθείτε, μην τρομάξετε. Το πιθανότερο είναι να τρομάξουν εκείνα και να τραπούνε σε φυγή.
     Ήρεμη και γαλήνια καθώς παίρνω το δρόμο, ή καλύτερα τα μονοπάτια της επιστροφής, ένα υπέροχο "ακαθόριστο και απροσδιόριστο κάτι" κατακλύζει το είναι μου ολόκληρο και γεμίζουν νους και ψυχή με εικόνες τις οποίες ενίοτε τις καταγράφω και αυτές σε μια κόλλα χαρτί. Έτσι για να τις εξωτερικεύσω και να τις ξαναζήσω. Καμιά φορά οι σκέψεις αυτές παίρνουν και την μορφή στίχων μα μην τρομάζετε. Αυτό δεν σημαίνει ότι δηλώνω ποιήτρια. Κάθε άλλο.
    Αυτές τις σκόρπιες σκέψεις που αφήνω είτε στον αέρα είτε στο χαρτί που κατόπιν πετιέται, η κόρη μου θέλησε να τις μαζέψει και να τις τακτοποιήσει, να τις προστατεύσει με κάποιο τρόπο σε ένα "ασφαλές μέρος". Έτσι αφιέρωσε χρόνο από τον πολύτιμό της χρόνο και μου έφτιαξε αυτό το blog. Να το δω ως ανταλλαγή δώρων μου είπε. Δώρο από εκείνην για ΄μένα η ώρα που ξόδεψε για την δημιουργία του blog και από ΄μένα για εκείνην οι σκέψεις μου καταγεγραμμένες εδώ και όχι στο σκοτάδι και τη δυσωδία των σκουπιδιών. 
     Κι έτσι λοιπόν, μουδιασμένα και δειλά, κάνω αυτό το γελοίο ξεκίνημα προς το άγνωστο, χωρίς να ελπίζω ή να αποσκοπώ σε ο,τιδήποτε, με βήματα σαν του μωρού που μόλις ανακάλυψε πως μπορεί να σταθεί στα πόδια του.
«Ανέσπερη»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου