Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2016

Ξεχωριστά, ιδιαίτερα δώρα.

   

        Στην κορυφή, ξέρετε πλέον, του Κορυλόβου, υπήρχε παλιά ένα οικογενειακό κέντρο με ζωντανή μουσική. Έχω να θυμάμαι πολύ όμορφες βραδιές και πολύ χορό από το μαγαζί εκείνο. Μα αυτό που θα μείνει χαραγμένο στο μυαλό μου είναι ένα βαλς. Ένας ηλικιωμένος σερβιτόρος, κάποτε, σε μια συνεστίαση όπου βρέθηκα, κάτι ρώτησε τον συνοδό μου ο οποίος ξαφνιασμένος έγνεψε με το κεφάλι του "ναι". Κατόπιν είδα τον ηλικιωμένο σερβιτόρο να ακουμπά το δίσκο του πάνω στο τραπέζι μας, να με πλησιάζει τείνοντάς μου το χέρι του, και με ιπποτικό τρόπο να μου ζητά να χορέψουμε. Ήταν το ωραιότερο βαλς τη ζωής μου! Αυτό είναι ένα από τα πολλά ιδιαίτερα και ξεχωριστά δώρα που μου πρόσφερε αυτό το βουνό. Πόσο όμορφη αυτή η σκόνη που κατακάθισε το μυαλό μου με το πέρασμα του χρόνου!!! Όσο κι αν ξεσκονίζω, ό,τι κι αν πετάω που περισσεύει στο νου, αυτή τη σκόνη την κρατώ καλά φυλαγμένη και δεν την ακουμπάω μη τυχόν και μου σκορπίσει.
        Το μαγαζί αυτό λοιπόν, πάνε χρόνια που έκλεισε, και όχι γιατί οι σερβιτόροι του ζητούσαν από τις πελάτισσες να χορέψουν μαζί τους. Αφέθηκε το κτίριο στα καθόλου στοργικά χέρια του χρόνου και πληγώθηκε βάναυσα. Ώσπου πριν από δύο χρόνια περίπου, γνωστός επιχειρηματίας της πόλης μου αποφάσισε να του ξαναδώσει ζωή. Μάλιστα όταν επισκεύαζε το κτίριο, συναντηθήκαμε τυχαία και ζήτησε τη γνώμη μου, μιας και με έβλεπε καθημερινά εκεί, για το τι μαγαζί θα μπορούσε να "πιάσει" επάνω στο βουνό. Εμένα πάλι, επειδή πολύ μου έλειπε ένα πιάνο - μπαρ στην μικρή μου πόλη, αυτό του συνέστησα να ανοίξει, λες και με την κρίση που περνάμε θα μπορούσα να απολαμβάνω τέτοιες βραδιές συχνά. Ευτυχώς όμως δεν με άκουσε και τελικά το μαγαζί επάνω λειτουργεί ως καφέ - μπαρ. 
       Στις αρχές δυσανασχέτησα με την κίνηση που απέκτησε ο δρόμος του Κορυλόβου. Κάνοντας τζόκινγκ ανέπνεα αρκετά συχνά καυσαέρια από τα αυτοκίνητα, άλλες πάλι φορές ο θόρυβος και η ταχύτητα των μηχανών έσπαζαν την πολυπόθητη ηρεμία και γαλήνη που επικρατούσε στο βουνό και έξω από το μαγαζί, όταν έφτανες στην κορυφή, ακουγόταν μουσική αντί για κελαϊδίσματα πουλιών και θροϊσματα φύλλων. Μετά απλά επέλεγα μονοπάτια και όταν έφτανα επάνω είχα συνηθίσει τη μουσική για το μικρό χρονικό διάστημα που περνούσα από εκεί και δεν την άκουγα πλέον.
        Σ' αυτό το μαγαζί λοιπόν, βρήκε στέγη ένα αδεσποτάκι 6-7 ετών. Ένα θηλυκό μίνι Πίντερ που κάποιος, πριν από πέντε μήνες, θεώρησε πως ήταν η καλύτερη λύση γι' αυτό να το παρατήσει στο βουνό και να κάνει παρέα με τα άλλα αδεσποτάκια του Κορυλόβου, τα οποία όμως είναι επιθετικά προκειμένου να διαφυλάξουν και να προστατεύσουν την περιοχή τους. Το μικρό αυτό αδεσποτάκι, μέσα στην ατυχία του στάθηκε πολύ τυχερό όταν το βρήκε η σύζυγος του επιχειρηματία και το μάζεψε. Του πρόσφερε στέγη σε μια γωνιά μέσα στο μαγαζί, του έδινε τροφή και φρόντιζε να το βγάζει μέχρι έξω για τη φυσική του ανάγκη. Μα όπως καταλαβαίνετε, ούτε αυτή, ούτε τα παιδιά που εργάζονται εκεί είχαν χρόνο για περισσότερα. Κι αυτό το μικρούλι, κακοποιημένο όπως φαινόταν ότι ήταν, και εγκαταλελειμμένο, κούρνιασε σε εκείνη τη γωνίτσα και δεν κουνιόταν ούτε γάβγιζε. Όμορφο δεν το λες ούτε και χαριτωμένο. Έχει όμως ένα διαπεραστικό βλέμμα που σε καθηλώνει. Κι εγώ δίνω πολύ σημασία στα βλέμματα και των ανθρώπων και των ζώων.
         Κάτω από περίεργες συνθήκες έγινε η πρώτη μου επαφή μαζί του. Όταν το πήρα στην αγκαλιά μου ένιωσα να τρέμω από το τρέμουλό του. Η γυναίκα που το μάζεψε μου είπε πως είναι πολύ τρομαγμένο και πως αν θέλω μπορώ να το κρατήσω γιατί αυτή δεν είχε χρόνο να του αφιερώσει. Ούτε κι εγώ είχα σκέφτηκα, μα αυτόματα η επόμενη σκέψη ήταν πως είμαι πολύ εγωίστρια και πως χρόνο είχα απλά δεν ήθελα δεσμεύσεις μιας και η ελευθερία για 'μένα, είναι ύψιστο δώρο με θυσίες αποκτημένο. Το ξαναπροσπάθησα παλιότερα και δεν τα είχα καταφέρει. Από την ημέρα όμως εκείνη, το σκεφτόμουν αυτό το σκυλάκι. Πήγαινα στο μαγαζί καθημερινά όταν έφτανα στην κορυφή για να το κάνω μια αγκαλιά και για να συνηθίζει στη μυρωδιά μου γιατί ήδη νοερά συγκατοικούσα μαζί του. 
        Η πρόταση ξανάγινε με την εναλλακτική λύση πως αν η προσαρμογή μας, η δική μου και του μικρού πλάσματος δηλαδή, δεν γινόταν εύκολα, θα μπορούσα να το επιστρέψω. Κι έτσι, με αυτόν τον όρο, το πήρα.
        Χθες για πρώτη φορά στη ζωή μου περπάτησα δίπλα σε ένα ζωντανό και ήμουν δεμένη μαζί του με αλυσίδα.
        Χθες για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα τι σημαίνει αλληλεπίδραση ανθρώπου με σκυλί.
       Χθες για πρώτη φορά μετά από χρόνια, σκέφτηκα πως πρέπει να προσπαθήσω να χάσω μέρος της ελευθερίας μου και να δεσμευτώ με αυτό το πλάσμα στην άλλη άκρη της αλυσίδας γιατί θέλω να πιστεύω πως αξίζει.
       Σας είπα. Αυτό το βουνό, είναι μαγικό. Μου χαρίζει ξεχωριστά δώρα!
       Ελπίζω και εύχομαι να τα καταφέρω. Δέκα μέρες δεν ξέρω αν είναι πολλές ή λίγες για μια τέτοια μεγάλη και υπεύθυνη απόφαση. Υποσχέθηκα όμως στον εαυτό μου να προσπαθήσω και έχω ήδη αναβάλλει μια ολοήμερη εξόρμηση.
      Ελπίζω και εύχομαι πως δεν θα λιποψυχήσω. 



13 σχόλια:

  1. Καρμική η σχέση σου με το μαγαζί (και το βουνό βεβαίως..)
    Μου έκλεψε την καρδιά εκείνο το βαλς, σαν το "άρωμα γυναίκας"...!
    Καλησπερούδια και φιλιά! Είμαι σίγουρη για την χημεία με τον σκύλο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όμορφος ο συνειρμός Πέτρα όσον αφορά το βαλς και το τάνγκο! Θα το κρατήσω!
      Τώρα για τον σκυλάκο δεν θα το έλεγα και ακριβώς χημεία, αλλά δεν ξέρω και πως αλλιώς να το πω. Οπότε το αφήνω προς το παρόν γιατί είμαι ομολογώ ακόμη μουδισμένη.
      Καλή σου μέρα Πέτρα!!! :)

      Διαγραφή
  2. Θυμάμαι σε κάποια σου ανάρτηση Ζωή μου, που μιλούσες για τους μικρούς φίλους που συναντούσες στις βόλτες σου... και σαν να ήρθε η στιγμή ν' αποκτήσεις ένα μικρό φίλο-συγκάτοικο ζωής. Τυχερό το ζωάκι και τυχερή και εσύ, γιατί είμαι σίγουρη πως η σχέση σας, θα είναι πολύ όμορφη!
    Μπράβο και για την φωτό του βουνού σου, τώρα πια θα έχω και εικόνα της βόλτα σας!
    ΑΦιλάκια και να έχετε ένα ήσυχο βραδάκι! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, καλά θυμάσε Στεφανία! Είναι τα αδεσποτάκια μου και τα αδεσποτάκια καθενός από τους καθημερινούς συνοδοιπόρους του Κορυλόβου. Άγραφος νόμος η μεταξύ μας καλημέρα και όχι μονο, και η τροφή που κουβαλά ο καθένας μας γι' αυτά.
      Όπως έγραψα και πιο πάνω στην Πέτρα, νιώθω πάρα πολύ μουδιασμένη. Σταμάτησε ήδη να τρέμει το ζώο και με κοιτά ήδη με δέος. Αυτό δεν αντέχω περισσότερο Στεφανία και όχι τον χρόνο που θα μου κλέψει. Το να είναι δηλαδή εξαρτημένη από ΄μένα. Με πνίγει και δεν ξέρω αν θα το αντέξω. Θα προσπαθήσω όμως γιατί μου το υποσχέθηκα. Και υπόσχεση για ΄μένα σημαίνει κάτι σαν όρκο στο Θεό.
      Θα ψάξω να βρω τις καλύτερες φωτογραφίες για το βουναλάκι μου και θα κάνω μια σχετική ανάρτηση για ΄σένα και τον Γιάννη προκειμένου να έχετε μια πιο πλούσια εικόνα στο μυαλό σας όταν αναφέρομαι σ' αυτό.
      Όμορφη, ξεκούραστη, παρεϊστικη Κυριακή να έχεις Στεφανία!!!

      Διαγραφή
  3. Ανεσπερη απλά να σου πω ότι έκανες ένα βήμα που δεν θα το μετανιώσεις ποτέ...!
    Και εγώ είχα την ανάγκη της προσωπικής μου "ελευθερίας" κίνησης. Με το ποδήλατό μου όργωνα βουνά και λαγκάδια. Σε μια τέτοια βόλτα καλή ώρα σαν τη δική σου, βρήκα ένα κουταβάκι στο δάσος και το πήρα σπίτι. Σήμερα είναι 30 κιλά σκυλί 16 μηνών και άλλαξε τη ζωή μας στην οικογένεια προς το καλύτερο. Είναι τόσα πολλά που θα εισπράξεις. Δεν ξέρω αν ποτέ άλλοτε είχες ζήσει με σκυλί, αν το ζεις πρώτη φορά σαν εμένα, θα συγκλονιστείς.
    Πιστεύω έκανες την κίνηση κατασταλαγμένη. Έχεις την ποιότητα και τα συναισθήματα.
    Κάνε λοιπόν το τζόκινγκ σου, τον περίπατό σου παρεούλα με τον νέο σου φίλο και θα "πάθεις πλάκα". Στο εγγυώμαι προσωπικά...!
    Εδώ θα είμαστε και θα μας λες.
    Καλή Κυριακή.
    Υ.Γ. Πανέμορφο το βουνό σου...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γιάννη σ' ευχαριστώ πολύ για την ενθάρρυνση, την έχω ανάγκη! Στις βόλτες μου εντάξει, θα με συντροφεύει. Με το ποδήλατό μου όμως δεν μπορώ να την παίρνω μαζί μου γιατί εγώ δεν οργόνω βουνά, αλλά κάνω πολλά χιλιόμετρα εκτός πόλης και σε δρόμους πολυσύχναστους. Ήρθε και η Άνοιξη και είχα σκοπό να ξεκινήσω. Έπειτα οι δικοί μου άνθρωποι, αν και χάρηκαν πολύ, έχουν τόσο φορτωμένο πρόγραμμα, οπότε δεν μπορώ να βασίζομαι σε βοήθεια όπως εσύ. Γρινιάζω πάλι εγώ που απεχθάνομαι τη γρίνια.
    Και όχι. Δεν έχω ξαναζήσει με σκυλί και χαίρομαι ιδιαίτερα τους ανθρώπους που έχουν τέτοιου είδους συγκατοίκηση. Τους θαυμάζω και τους έχω πιο ψηλά από εμάς που δεν έχουμε κατοικίδιο (συμπεριέλαβα κι εμένα γιατί είμαι σε στάδιο προσαρμογής). Είχα όμως στα μικράτα μου ένα τρελοκάτσικο. Μου το είχε φέρει ο πατέρας μου για λίγους μήνες και θυμάμαι απίστευτα παιχνίδια στην αυλή. Το Πάσχα όλως παραδόξως εξαφανίστηκε! Εκείνο το Πάσχα θυμάμαι, ο μπαμπάς το κατσικάκι που έψησε στη σούβλα, το είχε βαφτίσει γουρουνόπουλο... :(
    Η επόμενη ανάρτησή μου θα είναι αφιερωμένη σε ΄σένα και τη Στεφανία. Όπως έγραψα και σ' αυτήν, θα ψάξω να βρω τις καλύτερες φωτογραφίες από το βουναλάκι μου για να έχετε μια εικόνα γι' αυτό. Ετοιμαστείτε λοιπόν για ξενάγηση!
    Όμορφη να είναι και η δική σου Κυριακή!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ουπς! "οργώνω". Τελευταία το κάνω πολύ συχνά και προβληματίζομαι πάρα πολύ! Δεν καταλαβαίνω γιατί γράφω ανορθόγραφα. Με το πληκτρολόγιο είμαι πάρα πολύ εξοικειωμένη, δεν φταίει αυτό. :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ω, από που να ξεκινήσω, από το βαλς, ή από το σκυλάκι?
    Τα έκανα εικόνα και τα δυο!! Και ήταν τόσο όμορφες!!
    Αξίζει τον κόπο να προσπαθήσεις με το σκυλάκι...κι εύχομαι γρήγορα να μην κάνετε ο ένας χωρίς τον άλλο!
    Με την ελπίδα πως θα βρείτε τους ρυθμούς σας, γιατί σίγουρα αγαπήσατε ο ένας τον άλλο ήδη τρελά, σε χαιρετώ!!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ Μαράκι είναι όμορφη η αίσθηση να περπατάς και να νιώθεις ότι έχεις παρεούλα που δεν διαμαρτύρεται για τα χιλιόμετρα που γράφονται. Τώρα από αύριο που ξεκινά η εβδομάδα και οι διάφορες δραστηριότητες που έχω να δούμε τι θα γίνει.
      Εκεί είναι το ζόρισμα. Θα δείξει...
      Όμορφο βράδυ να έχεις και καλή εβδομάδα εύχοαι!!!

      Διαγραφή
  7. Μαγικά και τα δύο! Το βαλς και το σκυλάκι εννοώ. Το πρώτο σου χάρισε μια ανάμνηση γλυκιά και το δεύτερο θα σου χαρίσει στιγμές ανεπανάληπτες στο μέλλον.
    Καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το βαλς! Ξέρεις Ελένη, ήταν πραγματικά σαν να έζησα κινηματογραφική σκηνή! :) Αυτή η γενιά βρε παιδί μου μας μεγάλωσε και τις αρχές τους μας έδωσαν. Που στην ευχή τα χάσαμε όλα αυτά στην πορεία? Γιατί όλα να είναι Fast-Fount στην εποχή μας?
      Το σκυλάκι. Ευελπιστώ και εύχομαι να δώσω και να πάρω. Ευελπιστώ και εύχομαι!!!
      Και η δική σου εβδομάδα να είναι καλή!!!

      Διαγραφή
  8. Ω! Εύχομαι να απολαύσεις το ταξίδι μαζί του!
    Έκλεισε χρόνο το δικό μου αδεσποτούλι, ο Μαξ μου! Και είναι και γαι μέν αένα υπέροχο δώρο!
    Πολλά φιλιά Ζωή ( λοιπόν!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. airis το μόνο αρνητικό με το δικό μου αδεσποτάκι είναι πως είναι μεγάλο σε ηλικία. Αν και στο περπάτημα η μία ανταγωνίζεται την άλλη!!! Σήμερα την ανέβασα επάνω και μόλις έφτασε έξω από το μαγαζί με τραβούσε μέσα και δεν μπόρεσα να μην μπω να τους πω μια καλημέρα. Εγώ με αθλητική περιβολή και ένα σκυλάκι στα χέρια μέσα στο χλιδάτο μαγαζί που ήταν γεμάτο από κόσμο! :) Η έκπληξη των ανθρώπων που το πρόσεχαν 5 μήνες ήταν πολύ μεγάλη γιατί δεν φανταζόντουσαν πως θα έβγαζε τέτοια διαδρομή το σκυλάκι. :)
      Χαίρομαι και παίρνω θάρρος με την σχέση που απέκτησες με το δικό σου αδεσποτάκι. Σου εύχομαι το ταξίδι σας να είναι μόνο γεμάτο από όμορφες στιγμές όπως όλες οι σχέσεις αξίζουν!!!
      Καλό βράδυ και όμορφη εβδομάδα σου εύχομαι!!!

      Διαγραφή