Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2016

Ο κόσμος του και ο κόσμος μου ολόκληρος.



Ο Σύριος πρόσφυγας, Rami Basisah, παίζει βιολί στα σύνορα Ελλάδας-FYROM. 
Ο εικοσιτετράχρονος, που διέφυγε από τον πόλεμο και την κατεστραμμένη πόλη Homs, έπαιξε την "Ωδή στη Χαρά" του Μπετόβεν (αποτελεί τον επίσημο ύμνο της ΕΕ από το 1985) και τις 4 Εποχές του Βιβάλντι, μεταξύ άλλων κομματιών.
*Η φωτογραφία ανήκει στον Jure Erzen.
@Mιχαήλ Πατσίκας

      Κοιτάζω τη φωτογραφία. Ξανά, και ξανά, και ξανά. Και δεν βλέπω τίποτε άλλο εκτός από ένα παιδί που πολύ θα καμάρωνα αν ήταν παιδί μου. Βλέπω ένα παιδί που περπάτησε χιλιάδες χιλιόμετρα με ένα σακίδιο που υποθέτω πως έχει τα εντελώς απαραίτητα, και με ... ένα βιολί. Δεν μπορώ παρά να κάνω συνειρμούς με τους παππούδες μας που περπάτησαν χιλιάδες χιλιόμετρα πριν από χρόνια, με τα εντελώς απαραίτητα τυλιγμένα σε ένα σεντόνι και με την εικόνα της Παναγιάς στα χέρια τους. Ό,τι πιο ιερό και ελπιδοφόρο είχαν!!!

      Αυτός ο νεαρός, έχω την αίσθηση πως δεν άφησε τίποτα πίσω του φεύγοντας από την Πατρίδα του.
     Αυτός ο νεαρός, έχω την αίσθηση πως ό,τι χρειάζεται για να συνεχίσει τη ζωή του, το κρατά απαλά στα χέρια του και πατά γερά στα πόδια του.
     Αυτός ο νεαρός, έχω την αίσθηση πως έχει στα χέρια του ολόκληρο τον κόσμο του και τον κόσμο το δικό μου.

Αυτήν την αίσθηση έχω!!!

      Και είμαι σίγουρη πως αυτός ο κόσμος θα αλλάξει τελικά και θα αλλάξει προς το καλύτερο.
       Ναι. Είμαι σίγουρη!!!

8 σχόλια:

  1. Εγώ πάλι, αν και είμαι φύση αισιόδοξο άτομο, πιστεύω πως ο κόσμος αυτός είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει. Ίσως να υπάρχουν κάποιες πινελιές που να μας δείχνουν το αντίθετο, αλλά πιστεύω πως ζούμε σε μια διαρκή μάχη του καλού και του κακού. Δεν πιστεύω πως θα διατηρηθεί ποτέ το καλό, γιατί δεν είναι στη φύση μας. Ότι θα νικά πάντα στο τέλος ναι, αλλά το κακό πάλι θα εμφανίζεται δυνατότερο.
    Όσο για τους πρόσφυγες, μεγάλη συζήτηση.
    Η κατάσταση έχει ξεφύγει, δεν ξέρω πια τι πρέπει να γίνει. Δεν φτάνει πια η καλή διάθεση, γιατί και αυτή θα αρχίσει να στερεύει. Το πρόβλημα είναι μεγάλο και έχει αρχίσει να επηρεάζει και μας. Μια μικρή και φτωχή χώρα σαν την Ελλάδα πόσους να χωρέσει πια; Υπάρχει υπερπληθυσμός. Φοβάμαι πολλά. Και τις πολιτισμικές διαφορές, και τις κοινωνικές, αλλά περισσότερο φοβάμαι πως αδυνατούμε να βοηθήσουμε. Και το σίγουρο είναι ότι η κακουχίες αμβλύνουν αυτές τις διαφορές μας.
    Εύχομαι για το καλύτερο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία, ξέρω πως είναι ουτοπία αυτό και θα σου απαντήσω με μια αντιγραφή, δηλαδή με κλεμμένη σκέψη.
      "Οι ουτοπίες φαίνονται σημερα πολύ πιο πραγματοποιήσιμες από όσο πίστευαν άλλοτε οι άνθρωποι. Και βρισκόμαστε σήμερα αντιμέτωποι με ένα πολύ διαφορετικά βασανιστικό ερώτημα: πως ν' αποφύγουμε την οριστική τους πραγματοποίηση?... Οι ουτοπίες είναι πραγματοποιήσιμες. Και ίσως ν' αρχίζει ένας καινούργιος αιώνας που, στο διάβα του, οι διανοούμενοι και η τάξη των καλλιεργημέων θα ονειρεύονται τα μέσα για ν' αποφύγουν τις ουτοπίες και να ξαναγυρίσουν σε μια κοινωνία όχι ουτοπική, λιγότερο "τέλεια" και περισσότερο ελεύθερη" Nicolas Berdiaeef στο βιβλίο "Θαυμαστός καινούργιος κόσμος" του Αλντους Χαξλεϋ.
      Σου εύχομαι η εβδομάδα που έρχεται να κυλήσει όμορφα και δημιουργικά!!!

      Διαγραφή
  2. Μακάρι να εισακουστείς και να γίνει καλύτερος ο κόσμος..
    Ως τότε όμως, θα έχουν χαθεί εκατομμύρια αθώοι άνθρωποι..
    Όσοι όμως σώνονται από όσους παρανοϊκούς τους κατατρέχουν
    (και που δυστυχώς, λέγονται κι εκείνοι "άνθρωποι), όσοι
    σωθούν, σαφώς και θα κρύβουν μέσα τους μια δύναμη κι ένα μεγαλείο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πέτρα, το λέω για να το πιστέψω. Γιατί έχω ανάγκη να το πιστέψω, αλλιώς δεν έχω δύναμη να συνεχίσω να παλεύω για οτιδήποτε.
      Καλή εβδομάδα σου εύχομαι από καρδιάς!!!

      Διαγραφή
  3. Αξιοσημείωτη η ευαισθησία σου Ανέσπερη σε έναν κόσμο που τον μπολιάζουν ασύστολα με τη Φοβία και την τρομολαγνεία.
    Όσοι ακόμα εξακολουθούν να ζουν στις "ένδοξες" εποχές του παρελθόντος με τα ισχυρά, ας το πούμε, Κράτη και την αξιοσέβαστη θέση τους στην παγκόσμια σκακιέρα, ας το ξεχάσουν.
    Πισωγυρίζουμε ολοταχώς πίσω στα 1914, όπου τα Ιμπεριαλιστικά κέντρα επιχειρούν μπροστά στα αδιέξοδα της πολιτικής τους, να ξαναμοιράσουν τον κόσμο.
    Όσοι ακόμα πιστεύουν ότι με κλειστά σύνορα και φράχτες θα γλυτώσουν την οργή της ιστορίας, τότε η στιγμή που θα αντιληφθούν τη ματαιότητά τους θα είναι εφιαλτική.
    Καλό σου απόγευμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιάννη στο σκάκι δύο είναι οι παίκτες και πολλά τα πιόνια. Μακάρι η ευαισθησία όλων των ευαίσθητων ανθρώπων, και όχι μόνο για το προσφυγικό, να μπορούσε να δώσει λύσεις σε όλες τις ευάλωτες ομάδες ανθρώπων και κυρίως στα παιδιά που η κακιά μάγισσα των παραμυθιών τους έκλεψε την χαρά και το παιχνίδι της παιδικής τους ηλικίας.
      Όμορφη εβδομάδα σου εύχομαι!!!

      Διαγραφή
  4. Μια εικόνα που μας έδωσε πολλά, αυτός ο νεαρός είναι αξιοθαύμαστος γιατί ξέρει ν' ανακουφίζει έστω για λίγο τις καρδιές των συνανθρώπων του...
    Η μουσική είναι για όλους μας, βάλσαμο!

    Πολλά πολλά ΑΦιλιά σου στέλνω! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κοιτάζω τη φωτογραφία ξανά και ξανά. Κοίταξε Στεφανία το βλέμμα του το γαληνεμένο! Ένα βλέμμα φωτεινό με μια πληρότητα παρά τα όσα του λείπουν! Κοίταξε τώρα και τα βλέμματα αυτών που τον κοιτούν! Δεν εισπράττεις την ψυχική τους ευφορία? Εγώ και την εισπράττω και είναι σαν να είμαι εκεί και να τον ακούω!!!
    Δεν μπορώ να φανταστώ έναν κόσμο χωρίς μουσική! Τρομάζω και μόνο στη σκέψη!!!
    Μεγάλη αγκαλιά από ΄μένα!!! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή