Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

Θεατρικός μονόλογος.


          Κάθομαι τώρα στην αγαπημένη σου πολυθρόνα. Θυμάμαι, όταν αγόρασα αυτό το σαλόνι, ήρθες να το δεις όλο καμάρι! Μπήκες στο σπίτι μου και κάθισες κατ' ευθείαν σ' αυτήν εδώ την πολυθρόνα. Χάϊδεψες με τα ακροδάχτυλα σου τα μπράτσα της. Να. Έτσι ... Με αργές, τρυφερές κινήσεις. Θαρρείς και χάϊδευες εμένα όταν ακόμη ήμουν βρεφούδι. 
       Με κοίταξες με έντονο βλέμμα. Βλέμμα που πρόδιδε πληρότητα και ένα αίσθημα υπερηφάνειας για ΄μένα. Είπες μια φράση μοναχά : "Αυτός είναι ο θρόνος μου". Ξαφνιάστηκα στο άκουσμα αυτό μα δε μίλησα. Άφησα την απορία μου να μείνει ξεκρέμαστη και προτίμησα να παραχωρήσω τη θέση της σε ένα χαμόγελο που με μαγικό τρόπο, ξέκλεψε ένα συνωμοτικό χαμόγελο από τα δικά σου χείλη. Δεν χρειαζόταν να εξηγήσουμε τίποτα και σε κανέναν.
       Γράφω τώρα τούτες τις αράδες και είναι σα να σε έχω μπροστά μου. Είναι για μια ακόμη φορά τόσο ζωντανό το αίσθημα της παρουσίας σου που με κατακλύζει, κι ας είσαι απούσα. Νοσταλγώ το συναπάντημα των ματιών μας που τόσα πολλά έλεγαν μέσα από τις ατελείωτες σιωπές μας. Σιωπές που κραύγαζαν για ψυχική επαφή. Ξέρεις? Προτιμούσα τις σιωπές μας. Τις ώρες εκείνες που αφήναμε το χρόνο να κυλά χωρίς να λέμε τίποτα. Τις ώρες εκείνες που βυθιζόταν η καθεμιά στις σκέψεις της και επικοινωνούσαμε με έναν μυσταγωγικό τρόπο. Όταν ξεμύτιζαν λέξεις από τα χείλη μας κάτι αλλόκοτο θαρρείς πως συνέβαινε. Ένας εκνευρισμός βγαλμένος από τον αθέατο εσωτερικό μου κόσμο φτερούγιζε στον αέρα και αμαύρωνε τις λιγοστές μας στιγμές. Τώρα πια ξέρω τι ήταν αυτό που κατά βάθος με έφτανε πέρα από τα όρια του εαυτού μου. Ήταν μαμά που ήθελα σα μικρό παιδί να κουρνιάσω στην αγκαλιά σου και να σου ζητήσω να φιλήσεις τις πληγές της ψυχής μου να γιάνουν. Μα πως να κάνω κάτι τέτοιο? Από τη μια εγώ, γυναίκα δυνατή υποτίθεται και πάντα μάχιμη στον αγώνα της ζωής, στη μέση της αρένας ενός χαιρέκακου κόσμου, από την άλλη εσύ, ένα βασανισμένο, πονεμένο και ανυπεράσπιστο σπουργίτι. Κατέληγα πάντα να απλώνω το χέρι μου, να σου χαϊδεύω το μάγουλο και τα μαλλιά και να σκέφτομαι πόση ανάγκη είχα εγώ αυτό το χάδι. Ναι μαμά. Προτιμούσα τις σιωπές μας. Έτσι μπορούσαμε και οι δυο να βυθιζόμαστε στις σκέψεις μας και συγχρόνως να νιώθουμε πως είμαστε έστω και έτσι μαζί. Για όσες φορές...
        Μόνον ένα βράδυ θυμάμαι πως σπάζοντας τη σιωπή μας αισθανθήκαμε όμορφα όπως αισθάνονται δυο φίλες που ανοίγουν τα εσώψυχά τους και λυτρώνονται από το σκούρο χρώμα της ψυχής. Το θυμάμαι με πόνο εκείνο το βράδυ μα και με νοσταλγία συγχρόνως. Πόσα τέτοια βράδια θα μπορούσαμε να έχουμε οι δυο μας. Αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές. Αν ... 
       Γροθιά στο στομάχι είναι η ήρεμη φιγούρα σου η γαληνεμένη, όταν σηκώθηκες από το κρεβάτι σου και ήρθες και κάθισες μαζί μου στο σαλόνι επειδή μου είπες πως δεν είχες ύπνο. Είχα μόλις ετοιμάσει μια φρουτοσαλάτα και έβαλα ένα ποτήρι κόκκινο κρασί να πιω. Ήταν ο τρόπος μου για να ξεκουράζω το μυαλό από τις σκέψεις που το μαστίγωναν αλύπητα. Ένα ποτήρι κόκκινο κρασί και μια φρουτοσαλάτα με παρέα τη λυτρωτική μοναξιά μου. Καμιά φορά το παράκανα, και γέμιζα και δεύτερη φορά το ποτήρι μου, όταν το βράδυ δεν κυλούσε γρήγορα. Και όταν τα πράγματα ήταν πολύ ζόρικα μέσα στη μέρα που έδινε τη θέση της σε μια αβάσταχτη νύχτα, ίσως να ακολουθούσε και ένα τρίτο ποτήρι για να χαλαρώσει κορμί και νους από κούραση και σκέψεις.
       "Να σου βάλω ένα ποτήρι κρασί μαμά?" σε ρώτησα, και τώρα που ζω ξανά τη σκηνή, ξεχωρίζω μια χαρούμενη λάμψη στα μάτια σου. "Ναι" μου είπες, "αλλά λίγο, γιατί πήρα και το χάπι της πίεσης". Σου έβαλα. Μισό ποτήρι κόκκινο κρασί. Σου έκοψα και λίγα φρούτα από εκείνα που μπορούσες να φας και κάθισα δίπλα σου να κάνουμε παρέα. Μόνη εγώ, αυτοεξόριστη από τη ζωή που έχτιζα τόσα χρόνια, μόνη κι εσύ, διωγμένη από το σπίτι σου που κάποτε στέγαζε μια ζηλευτή οικογενειακή θαλπωρή. Τώρα στέγαζε μοναχό του το άρρωστο παιδί σου. Αιτία του διωγμού σου από τη φωλιά σου χωρίς ωστόσο να μπορείς να του κρατήσεις κακία για το κατάντημά σου. Κοίτα λοιπόν, σκέφτηκα, πως δυο ανθρώπινα κουφάρια μπορούν και να περνούν καλά!
       Όμορφη βραδιά Θεέ μου! Αυτήν την βραδιά επέλεξα να κρατήσω στη μνήμη μου από ΄σένα. Από ΄μας.
       Ήξερες το Γολγοθά που περνούσα τα τελευταία χρόνια. Ήξερα πως δε γινόταν να στηρίζομαι σε ΄σένα. Ξέραμε και οι δυο πως η μία δεν μπορούσε να βοηθήσει την άλλη όσο και αν το λαχταρούσαμε. Ούτε ψυχικά μα ούτε και οικονομικά. Ξέραμε και οι δυο πως ουσιαστικά ήμασταν μόνες και πως ενώ εσύ είχες αποκάμει από τη ζωή και πλέον είχες αφεθεί στη μοίρα σου, εγώ έπρεπε με κάθε τρόπο να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων γιατί ήμουν η ρίζα ενός δέντρου και σαν ρίζα, όφειλα να κρατώ στη θέση τους τα κλωνάρια μου Να τα κρατώ γερά και να τα προστατεύω απ' όλους τους καταστροφικούς αέρηδες. Μέχρι να καρπίσουν.
        "Δεν σε φοβάμαι" μου είπες. "Είσαι καπετάνιος εσύ!".
       Μαμά? Σου είπα ποτέ πόση δύναμη μου έδωσε εκείνη σου η κουβέντα? Σου είπα ποτέ πόσο πολύ γραπώθηκα από τα λόγια σου αυτά, και πόσο με στήριζαν κάθε φορά που ο άνεμος παράδερνε με λύσσα τη ζωή μου? Ακόμη και σήμερα μαμά τα λόγια σου εκείνα είναι δεκανίκι που γερά κρατώ να μην λυγισω. Να μη λιγοψυχίσω σ' ότι δυσβάσταχτο συμβαίνει. Είναι η φλογίτσα που συνέχεια μέσα μου θα καίει και σε κάθε ανεμοσούρι που απ' έξω θα φυσά, αυτή θα δυναμώνει και θα με κρατά αντριωμένη. Είναι, και θα ΄ναι πάντα, η δύναμη που θα με μεταμορφώνει σε μια ολόκληρη πυρκαγιά, στη δίνη της οποίας όλες οι δυσκολίες θα γίνονται κλαράκια που θα καίγονται, θα την τροφοδοτούν και θα την θεριεύουν ακόμη πιο πολύ. Κι όταν στο τέλος της ζωής αυτής θα φτάσω, θα ΄ναι σα να σβύνει μια τεράστια φωτιά που στο πέρασμά της αποκαϊδια άφησε όλες τις κακουκίες που συνάντησε στο διάβα της.
    Τι κι αν δεν σου το ΄χα πει ποτέ μου? Στο λέω τώρα, νοερά και ξέρω πως ακούς τη σκέψη μου εκεί στο παράλληλο σύμπαν όπου περιφέρεσαι και στοργικά παρακολουθείς τα βήματά μου.
         Φοβόσουν τα γεράματά σου. Από τα μικράτα μου σε θυμάμαι να μιλάς γι' αυτά. Και όσο τα φοβόσουν, τόσο δύσκολα ήταν. Μαχαίρι στην καρδιά μου το Ίδρυμα όπου έμελλε να καταλήξεις. Ένα μαχαίρι πριονωτό που αόρατο χέρι χωρίς λύπηση καμιά, το στριφογυρίζει ακόμη και σήμερα με ηδονή μες την καρδιά μου. Μεγάλη είναι η τρύπα που άνοιξε η λάμα του, την έχει σχεδόν ροκανίσει ολόκληρη και μόνον το περίγραμμα έχει απομείνει από αυτήν. Ακόμη και αυτό κοντεύει να εξαφανισθεί με την απουσία σου μαμά και με την απουσία κι άλλων πνοών αγαπημένων από τη ζωή μου. Ίσως και να είμαι η μοναδική ανθρώπινη υπόσταση που στη θέση της καρδιάς έχει μια μεγάλη μαύρη τρύπα. Με έντονα τα σημάδια της κακοποίησής της.
        Πως ήρθαν έτσι τα πράγματα μαμά? Ποιοι κακοί δαίμονες και ποιες σκοτεινές δυνάμεις συνωμότησαν για ένα τέτοιο τέλος? Προσπαθώ ακόμη και σήμερα να βρω μια λύση, μια καλύτερη λύση για ΄σένα. Ακόμη και σήμερα. Δύο χρόνια μετά από το χαμό σου. Είναι πολύ αργά. Το ξέρω. Δεν έχει νόημα. Όμως θέλω να εξαντλήσω όλα τα περιθώρια.
Σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι...
Δεν βρίσκω λύση.
Τρελαίνομαι!
Εκεί καταλήγεις πάλι...
Η θέση σου έλεγες ήταν δίπλα στο άρρωστο παιδί σου γιατί αισθανόσουν πως σε είχε απόλυτη ανάγκη. Και όταν ήρθε εκείνη η μαύρη ώρα που το Ίδρυμα ήταν πλέον μονόδρομος για εκείνο, έγινε με μιας μονόδρομος και για ΄σένα. Επιλογές που δεν είχα τη δύναμη να τις αλλάξω. 
        Τι κι αν ζητούσε η ψυχή σου με περισσή λαχτάρα να περάσεις στο σπίτι σου τα στερνά σου?
Τόσο ανήμπορη! Τόσο ανάξια κόρη!
Τίποτα. Τίποτα δεν έκανα για να γυρίσεις εκεί όπου ήταν η θέση σου. Στο άλλοτε γεμάτο θαλπωρή και χαρά σπιτάκι σου.
Σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι...
Τρελαίνομαι!
Δεν έχει νόημα.
Έφυγες...
Έχει νόημα! Είσαι εδώ! Είσαι μέσα μου, στη θέση της τρύπας που απέμεινε από την χαμένη μου καρδιά! Πρέπει να βρω μια λύση μαμά!
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΩ ΚΙ ΑΛΛΟ!

20 σχόλια:

  1. Κατάθεση ψυχής...
    Πάντα θα νιώθουμε πως για αυτούς που αγαπάμε ότι κάνουμε λίγα.
    Πολύ συγκινητική ανάρτηση.
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προετοιμασία για την "Σοφίτα" Μαρία. :) Μου βγήγε αβίαστα βλέποντας την όμορφη φωτογραφία σου που τόσες εικόνες γεννήθηκαν μέσα στο μυαλό. Ναι. Σου είπα πως κι εγώ το παθαίνω αυτό. :)
      Ίσως μάλιστα και να καταφέρω να το κολλήσω στο κείμενο όταν έρθει η σειρά μου. :)
      Πολύ πολύ καλημέρα!!! :)

      Διαγραφή
  2. Με έβαλες (πάλι)Ζωή μου, σε "ανασκόπηση", αυτή τη φορά, της σχέσης μου με τη μάνα μου, την Γαλλίδα, maman (89 ετών τον Μάρτιο), που είμαι σίγουρη πως μέσα της, έχει την αίσθηση ότι υπήρξε καλή μάνα...
    Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί θεωρώ πως δεν υπήρξε καλή μάνα, αλλά θα πω, πως κάποια στιγμή την κατανόησα, γιατί είδα, πως δεν έδωσε αγάπη στα παιδιά της, γιατί και η ίδια δεν την πήρε απ΄τη μάνα της...
    Όταν κατανοεί κανείς τον άλλο, μπορεί να τον δεχτεί όπως είναι, στη συνέχεια τον συμπονά και αυτή η συμπόνοια, οδηγεί στην αποδοχή και στην αγάπη.
    Επίσης μαθαίνει κανείς (έστω και σκληρά) να μην φερθεί με τον ίδιο τρόπο και στα παιδιά του...
    Ζόρικο θέμα... και δεν είναι ποτέ αργά, να φτιάξουμε τις σχέσεις μας, έτσι νομίζω!
    ΑΦιλάκια με μια γλυκιά καληνύχτα! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξέρεις Στεφανια, με ενδιαφέρουν πολύ οι ανθρώπινες σχέσεις. Προσπαθώ να κατανοήσω πως λειτουργουν τα συναισθήματα και οι συμπεριφορές. Μπαίνω πάντα στην παγίδα να προσπαθήσω να φορέσω τα παπούτσια των άλλων για να δω πως περπατάει και δυστυχώς πολλές φορές χάνω τον εαυτό μου. Χαριτολογώντας οι κόρες μου, μου λένε πως ψάχνω λόγους για να στεναχωρεθώ. :) Μα δεν μπορώ να σταματήσω να το κάνω αυτό. Θέλω να ξέρω τι βίωσαν, τι συναισθήματα εισέπραξαν, τι εικόνες είδαν, τι σκέψεις έκαναν... Ψυχοφθόρο και άρρωστο ακούγεται, μα θέλω να μάθω, να κατανοήσω, να αγαπήσω...
      Με παρασύρεις επικίνδυνα εσύ! Το ξαναέκανες σε δική σου ανάρτηση!
      Φτάνει τόσο!
      Καλημέρα λέμεεεε :) :) :)

      Διαγραφή
  3. Καλησπέρα !!Τυχαία ομολογώ ήρθα εδώ και έχω μείνει αρκετή ώρα διαβάζοντας αυτό το προσωπικό βίωμα!!! Δεν μου είναι δύσκολο να καταλάβω τα συναισθήματα και τα ερωτήματα τι άλλο δεν έκανες , τι δεν έκανες καλά !!
    Να γαληνέψει η ψυχή σου , τίποτα δεν γυρίζει πλέον πίσω όταν μαθαίνεις κάτι λάθος που νομίζεις ότι είναι σωστό!!! Μη βασανίζεσαι άλλο καλή μου .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. nikol πολύ τρυφερό από μέρους σου να αφήσεις αυτό το μήνυμα!
      Δεν βασανίζομαι ποτέ για πράγματα που δεν μπορώ να αλλάξω και που ανήκουν στο παρελθόν. Δεν έχει νόημα. Προσπαθώ να αλλάζω πράγματα και καταστάσεις προς το καλύτερο όσο ακόμα περνούν από το χέρι μου. Κι όσα πάλι δεν περνούν, τα παλεύω. (Αν θέλεις διάβασε και την πιο πάνω απάντησή μου προς την Άιναφετς για να καταλάβεις τι εννοώ). Ήταν κάτι που βγήκε αβίαστα και που ήθελα να αφήσω στις κόρες μου οι οποίες ευθύνονται για την εδώ παρουσία μου με απότερο σκοπό να τρυπώσουν στο μυαλό μου... :)
      Σ' ευχαριστώ πολύ πολύ για τα γλυκά σου λόγια!
      Χαίρομαι που τυχαία πέρασες από ΄δω και το διάβασες γιατί είναι ένα γεμάτο από συναίσθημα κείμενο.
      Να έχεις μια όμορφη εβδομάδα σου εύχομαι!!! :)

      Διαγραφή
    2. Ηρθα πάλι γιατί μου αρέσει οι άνθρωποι να καταθέτουν δημόσια και χρειάζεται τόλμη !!! Καλό σου βράδυ Ζωή , όπως είδα ότι σε λένε !!

      Διαγραφή
    3. Επίπονη διαδικασία nikol. Συνάμα και λυτρωτική, μα πολύ επίπονη.
      Σ' ευχαριστώ!
      Καλή σου μέρα!

      Διαγραφή
  4. Όταν αγαπάμε πάντα βασανιζόμαστε αν οι πράξεις μας είναι αυτές που πρέπει γι'αυτούς τους αγαπημένους που είναι όλος μας ο κόσμος.Ποτέ δεν ξέρεις τη συνέχεια και πονάς όταν σε αναγκάζουν οι συνθήκες ενώ η καρδιά σε θέλει σε άλλο μονοπάτι. Μην νομίζεις ότι οι αγαπημένοι μας δεν ξέρουν την αγάπη μας. Να είσαι σίγουρη γι'αυτό. Εκείνοι είναι το σπίτι μας κι εμείς το δικό τους.Κι αυτό γιατί κατοικούμε και κατοικούν στις καρδιές ο ένας του άλλου. Αυτή η αγάπη μένει ζωντανή,και έτσι πρέπει. Η ζωή αξίζει για όσους αγαπάμε και μας αγαπούν. Αυτό δεν σβήνει με τίποτα!
    Σου εύχομαι μια γλυκιά καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κάποτε, πριν από χρόνια, ένα αγαπημένο πρόσωπο ήταν στην εντατική σε ένα Νοσοκομείο της Αθήνας. Πήρα ολόκληρη την άδειά μου για είμαι συνέχεια δίπλα του. Αν και υπήρχαν αρκετά σπίτια για να ξεκουράζομαι εγώ δεν έφευγα από εκεί. Σε κάποιο λοιπόν τηλεφώνημα που είχα με άλλο αγαπημένο πρόσωπο από την πόλη μου, μου βγήκε η κούραση και η ταλαιπωρία. Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που μίλησα εκνευρισμένα σ' αυτό το πρόσωπο. Την άλλη ημέρα, χάθηκε για πάντα από τη ζωή, από τη ζωή μου, έτσι ξαφνικά, ενώ άλλον περιμέναμε. Κόλλησε άσχημα το μυαλό. Μέχρι που το συζήτησα με έναν πνευματικό και με ηρέμισε. Μου είπε λοιπόν, κι εκεί θέλω να καταλλήξω γι' αυτό ανέφερα την ιστορία, πως, όταν κάποιο αγαπημένο πρόσωπο φεύγει από τη ζωή μας πάντα βάζουμε τον εαυτό μας στη διαδικασία να τον περνάμε δικαστήριο για την συμπεριφορά μας απέναντί του. Πήρα το μάθημά μου και έκτοτε, προσπαθώ όσο μπορώ, να είμαι "ουσιαστικά παρούσα" στη ζωή αυτών που αγαπώ για να μην ξανανοιώσω έτσι όπως ένιωσα τότε. Κι αν ξεφεύγω στη συπεριφορά καμιά φορά με συγχωρώ γιατί ξέρω πως τους αγαπώ και ξέρω ότι το ξέρουν κι εκείνοι. Άλλωστε είμαι άνθρωπος.
    Θα μπορούσα Mary Pertax να σου στείλω όλα αυτά σε e-mail και όχι δημόσια, μα θαρρώ πως έτσι γνωρίζουμε και αποφεύγουμε κακοτοπιές στη ζωή. Από τις εμπειρίες τις δικές μας και των άλλων. Γι' αυτό αν και κάποιος ακόμη το διαβάσει αυτό το μνμ εκτός από ΄σένα, δεν είναι κακό. Το ξεγύμνωμα της ψυχής αντέχεται αν έστω και σε έναν, πιάσει τόπο η εμπειρία των άλλων. Δεν συμφωνείς?
    Σ' ευχαριστώ πάρα πολύ που άφησες τη σκέψη σου στο χώρο μου. Ανατρέχω συχνά σε γραπτές συνομιλίες "φίλων" γιατί πάντα κάτι διαφορετικό παίρνω διαβάζοντάς τες.
    Καλή σου μέρα και όμορφα να κυλήσει η εβδομάδα σου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που μου μιλάς και δεν πειράζει ούτε εμένα που γίνεται δημόσια. Αυτά που λέμε ίσως προσφέρουν όντως κάτι σε κάποιον άλλον!Εξάλλου είναι συναισθήματα και συμπεριφορές μέσα στη ζωή και βγαλμένες από τη ζωή!
      Κανείς δεν περιμένει να είμαστε τέλειοι! Δεν είναι κακό το να ζητάμε πολλά από τους εαυτούς μας, όμως είναι κακό να είμαστε απόλυτοι κριτές του και να του ρίχνουμε το ανάθεμα όταν σφάλλει.Όπως είπες είμαστε άνθρωποι! Εγώ πολλές φορές σκέφτομαι, ότι τουλάχιστον ανήκω στην κατηγορία που έχω πρόσωπα που με αγαπούν και αγαπάω.Και όταν φύγουν ή φύγω, η πορεία που κάναμε μαζί είναι πολύ σημαντική! Η αγάπη πρέπει να εξαπλώνεται και να μη περιορίζεται!Εκεί που νιώθουμε ότι τα πάντα έχουν χαθεί, αν δεν κλείσουμε τα μάτια και έχουμε τη καρδιά ανοικτή, θα έρθει και κάτι άλλο να μας χαρίσει την αγάπη και το χαμόγελο. Ό,τι κι αν είναι αυτό!Χωρίς ποτέ να παίρνει μέσα μας τη θέση αυτού του αγαπημένου που χάσαμε!Η ζωή είναι που θέλει τη δύναμη να τη φέρουμε στα μέτρα μας όσο μπορούμε! Καλό βράδυ!

      Διαγραφή
    2. Έτσι! Τη ζωή να την φέρνουμε στα δικά μας μέτρα κι όχι εμείς να μπαίνουμε στο καλουπι που αυτή μας έβαλε. Και θέλει δύναμη ψυχής πολύ αυτό! Σεβασμό θέλει και αγάπη πρωτίστως στον εαυτό μας και μετά στους άλλους. Και θέλει και λάθη αρκετά να κάνουμε γιατί μέσα από αυτά μαθαίνεις, αν φυσικά έχεις τις κεραίες σου τεντωμένες.
      Από ανάρτηση ηλεκτρονικού φίλου στο fb : "ένας παππούς στον Νικηφόρο Δράμας, αφού αράδιασε όλο το βιογραφικό του, μας κάνει στο τέλος " και μια συμβουλή από μένα, να την θυμάστε, να μην στενοχωρείτε τον εαυτό
      σας, κέρνα τώρα ένα τσιγάρο" -πάρ' το όλο το πακέτο!"
      Συμπλήρωσα : "Και να αγαπάτε τον εαυτό σας, να του χαρίζετε και δώρα ενίοτε...!!! Κι ένα πακέτο απο ΄μένα!!!" :)
      Χαίρομαι που ανταλλάσουμε απόψεις! Σ' ευχαριστώ πολύ γι' αυτό!
      Καλό βράδυ εύχομαι κι εγώ με τη σειρά μου!!!

      Διαγραφή
  6. Πρέπει ν΄αρχίσω τη δακτυλογράφηση τα γράμματα με μολύβι ξεθωριάζουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ορισμένες γραφές γράφονται με ανεξίτηλο μελάνι στο μυαλό. Και όσο ξεχασιάρης και να δηλώνεις, αυτές δεν καταφέρνουν να σβηστούν. Το χειρότερο? Προσπαθώ να καταλάβω αν αυτό είναι καλό ή κακό και δεν τα καταφέρνω.
      Καλή σου μέρα ηλιογράφε! Όμορφη να είναι η εβδομάδα σου με ευχάριστες εκπλήξεις!

      Διαγραφή
  7. Δεν ξέρω τι να πω, νιώθω αμηχανία. Φοβάμαι πως πάντα όλοι μας κουβαλάμε ενοχές, για εκείνα που δεν κάναμε ή που νομίζουμε ότι δεν κάναμε.. Το αυτομαστίγωμα είναι και δικό μου "προνόμιο", αλλά στο τέλος μένω ακόμα μεγαλύτερο ψυχολογικό ράκος.. Μάλλον κι εγώ ψάχνω λόγους για να στενοχωρηθώ! Τα φιλιά μου και καλή εβδομάδα Ζωή μου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πέτρα το αυτομαστίγωμα δεν έχει νόημα. Σκοπός είναι να νιώθεις καλά με αυτά που στο χέρι σου είναι να δώσεις και τα δίνεις απλόχερα.΄Θέλει δουλειά πολύ να κάνεις με τον εαυτό σου για να καταφέρεις.
      Σου είπα πως ζήλεψα την εξόρμισή σου το Σαββατόβραδο. Αυτό που σου επισύναψα στο σχολιό μου για την ανάρτησή σου, μην το χάσεις! Πραγματικά αξίζει!!!
      Καλό βράδυ και όμορφα να κυλήσει η εβδομάδα σου!!!

      Διαγραφή
  8. Σε επισκέφτηκα για ένα καλησπέρα και μπήκα σε μια ανάρτηση που χρειάζεται δύναμη ψυχής για να γραφτεί. Είναι φοβερό να νιώθεις ''λίγος''μπροστά στα προβλήματα αγαπημένων ανθρώπων. Ξέρεις πόσες φορές νοιώθω και εγώ λίγη μπροστά στις ανάγκες των γονιών μου; ΄Ομως δεν νομίζω ότι βοηθά να αυτομαστιγώνεται κανείς. Μια σκέψη δεν αφήνω να φύγει από το νου μου όταν αισθάνομαι τόσο λίγη: δεν μπορείς να γίνεις κομμάτια για να νιώθουν οι αγαπημένοι σου καλά, δεν μπορείς να επιτύχεις το αδύνατο. Αν έγιναν λάθη τα σημειώνεις στο νου για το μέλλον, να μην επαναληφθούν. Αλλά τι καλύτερο μπορούσες να κάνεις δεν νομίζω ότι βοηθά να το σκέφτεσαι. Άλλες τότε οι περιστάσεις και ας μην τις γνωρίζω, άλλες οι σημερινές που πιθανόν να σου έδιναν λύσεις για τότε. Αυτό που χρειάζεται είναι να σκέφτεσαι τα καλά που έγιναν αναμνήσεις και ζεσταίνουν την καρδιά. Και δεν ξέρω για την τρύπα στην καρδιά σου, αλλά φαίνεται από τα γραπτά σου ότι έχεις μια καρδιά γεμάτη αγάπη για τους ανθρώπους πόσο μάλλον για τους αγαπημένους σου. Άρα αυτή η καρδιά χρειάζεται ζεστασιά και θύμισες όμορφες για να γλυκάνει. Θα τολμήσω να σου πω να βάλεις μια τελεία. Τέρμα η αυτολύπηση και το αυτομαστίγωμα, δεν νομίζεις καλή μου Ανέσπερη; Σου αξίζει να κοιτάξεις το σήμερα και το αύριο.
    Συγνώμη αν ξεπέρασα όρια αλλά επίτρεψε από μια άγνωστη να σημειώσει ότι συγκλονίστηκε από την κατάθεσή σου και γι αυτό σου γράφει σαν να σε γνωρίζει χρόνια.
    Καλό σου βράδυ με ένα ποτηράκι κόκκινο κρασί που μ'αρέσει και μένα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Το όρια ANNA Flo θα τα ξεπερνούσες αν εγώ δεν έδινα το "δικαίωμα". Δεν αυτομαστιγώνομαι, όσο κι αν αυτό περνάει διαβάζοντας το κείμενο. Μέσα μου βαθειά ξέρω πως κάνω πάντα περισσότερα απ' όσο η ψυχή μου αντέχει. Δίνομαι στους ανθρώπους όπως θα ήθελα να μου δοθούν κι εκείνοι κι ακόμη περισσότερο. Βέβαια δεν παίρνουμε πάντα αυτό που μας αναλογεί αλλά τι είναι δίκιο και τι άδικο σ' αυτήν την ζωή? Ίσως ακόμη και να μην δίνουμε στους άλλους αυτό που τους αναλογεί, αυτό που έχουν πραγματικά ανάγκη και κρίνουμε πάντα με τα δικά μας μέτρα και σταθμά. 'Εχω μια δικαιολογία λοιπόν και για τις δύο καταστάσεις. Η κάθε πλευρά βλέπει τα πράγματα από τη δική της οπτική γωνία. Αυτό.
    Αντιγράφω κάτι από μια απάντηση που έδωσα και πιο πάνω σε κάποια αναγνώστρια:
    "Ήταν κάτι που βγήκε αβίαστα και που ήθελα να αφήσω στις κόρες μου οι οποίες ευθύνονται για την εδώ παρουσία μου με απότερο σκοπό να τρυπώσουν στο μυαλό μου... :) "
    Και το έκανα. Θες η ανωνυμία, θες η φωτογραφία της airis, θες η ανάγκη εκτόνωσης μιας φορτισμένης συναισθηματικής στιγμής? Δεν ξέρω.
    Ένα ποτηράκι κόκκινο κρασί (πάντα σε κρυστάλλινο κολωνάτο ποτήρι ;) ), κάνει καλό και στην καρδιά λένε οι γιατροί. Kαι λόγω ηλικίας οφείλω να ακούω τις συμβουλές τους. :)
    Καλό σου βράδυ και σε ΄σένα! Σ' ευχαριστώ για την απρόσμενη επίσκεψη και την καλησπέρα σου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Τι κατάθεση!
    Συγκινημένη φεύγω από δω!
    Είμαι σίγουρη πως έκανες ό τι μπορούσες και στα αλήθεια εύχομαι να βρεις μια λύση, ό, τι κι αν λύνει αυτή, μέσα στην καρδιά σου, ή εκεί έξω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαράκι μου γεια σου.
      Ξέρω πως αφήνει μια πικρή γεύση το κείμενό μου, μα η αλήθεια είναι πιο ξεκάθαρη μέσα μου.
      Από τα πρώτα μου βήματα στο blog ήσουν παρούσα και σ' ευχαριστώ γι' αυτό. Ξέρεις πως και γιατί βρέθηκα εδώ. Επομένως δεν θα έπρεπε να σε εκπλήξει ένα τέτοιο κείμενο. Είναι ένας προσωπικός πόλεμος που στις μάχες του άλλες φορές νικώ κι άλλες φορές ηττώμαι.
      Καλή σου μέρα!!! :)

      Διαγραφή