Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2016

Πάμε μια βόλτα στο βουνό.

 

          Χαιρετώ σας! Υποσχέθηκα μια ξενάγηση και η μέρα είναι κατάλληλη γι' αυτήν. Έτσι για να σας φτιάξω την εβδομάδα σας!!! Αν είστε έτοιμοι ξεκινάμε.
           Αυτός λοιπόν είναι ο Κορύλοβος. Το βουναλάκι μου όπως ήδη ξέρετε ότι το αποκαλώ. Είναι απόληξη του Φαλακρού όρους και ανάσα ζωής για την πόλη. Ο ίσιος δρόμος που βλέπετε στους πρόποδές του, είναι ο περιφερειακός δρόμος της Δράμας και είναι μόνο αυτός. Θέλω να πω πως δεν συνεχίζεται πουθενά. Ξεκινά από την μια άκρη που βλέπετε και τελειώνει στην άλλη άκρη. Κατόπιν συνδέεται με την πόλη. Ό,τι καταλάβατε, καταλαβαίνουμε κι εμείς οι Δραμινοί.


        Το άσπρο τετραγωνισμένο κομμάτι που φαίνεται λίγο πιο πάνω από τους πρόποδες, είναι τα λεγόμενα "νταμάρια". Παλιό λατομείο μαρμάρου το οποίο εδώ και πάρα πολλά χρόνια δεν λειτουργεί, αλλά ωστόσο η ζημιά έχει ήδη γίνει. Αλλοίωσε την εικόνα του βουνού ανεπανόρθωτα. Θυμάμαι στα μικράτα μου να διακόπτει το παιχνίδι μας ο θόρυβος από τα φουρνέλα που βάζανε. Κάποτε, κάπου, κάποιος είχε πει πως θα το αξιοποιούσαν αυτό το παλιό λατομείο φτιάχνοντας ένα θερινό θέατρο προκειμένου να δώσει μιαν αίγλη στο βουνό, μιαν ομορφιά, μια καλύτερη εικόνα. Αλλά αυτό ήταν κάποτε, ειπωμένο από κάποιον, κάπου...
       Στην κορυφή του βουνού, όπου λειτουργεί το καφέ - μπαρ "Έναστρον",

 
             οδηγούν, εκτός από τα γνωστά σε όλους μονοπάτια 


και άλλα τόσα άγνωστα μονοπάτια που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν,


καθώς επίσης και ένας δρόμος ασφαλτοστρωμένος, μήκους 4 km, ο οποίος προσφέρεται για τζόκινγκ και ποδηλασία.


           Για πρώτη φορά ξεκίνησα να ανεβαίνω στο βουνό αυτό σε ηλικία 10 ετών, όταν ο πατέρας μου, μου πρότεινε να του κάνω παρέα. Είχε αποφάσισε πως κάτι έπρεπε να κάνει με τα παραπανίσια κιλάκια του. Στα παιδικά μου μάτια λοιπόν ο λόφος του Κορυλόβου φαινόταν σαν βουνό, εξ ου και ... το "βουναλάκι" μου. :) <3



        Τότε βέβαια ο δρόμος που είδατε ήταν κακοφτιαγμένος γιατί εξυπηρετούσε μόνον τα οχήματα της Π.Υ. Δεν υπήρχαν ούτε τα μονοπάτια, ούτε μαγαζί, ούτε εγκαταστάσεις. Μόνο ένα φυλάκιο υπήρχε στην κορυφή που το κλείδωναν ο μπαμπάς και η παρέα του για να μη χαθεί ο θησαυρός που έκρυβαν (βαράκια, μπάλα, ρακέτες και σχοινάκι). Ήταν ένας λόφος δηλαδή με τα όλα του!!! Φυσικός και με κρυμμένο θησαυρό!!!
     Ο μπαμπάς λοιπόν έγινε "πετσί και κόκκαλο" με την καθημερινή μας ανάβαση στον Κορύλοβο και εγώ έγινα το μικρό αερικό του βουνού, ή καλύτερα το κρι κρι του Κορυλόβου, γιατί μετά από μήνες εκείνος πια δεν περπατούσε, έτρεχε και με άφηνε πίσω να τρώω τη σκόνη του. Αποτέλεσμα αυτού, ήταν να αρχίσω να ψάχνω καινούρια μονοπάτια για να εμφανιστώ μπροστά του και να τον "τσατίσω" :) <3



        Η σημερινή εικόνα του Κορυλόβου, καμιά απολύτως σχέση δεν έχει με αυτήν την εικόνα που έχω εγώ στο μυαλό μου. Από δε τους πρωτοπόρους που κάνανε "μόδα" μετά από χρόνια την ανάβαση στον Κορύλοβο, τους μετρημένους στα δάκτυλα ενός χεριού, εγώ και ένας φίλος του μπαμπά ζούμε ακόμη και συνεχίζουμε να ανεβαίνουμε επάνω. Εγώ με πλέον σακατεμένα γόνατα, κι αυτός, λόγω επαγγέλματος (νυν συν/χος ορθοπεδικός) ακμαιότατος και αεικίνητος παρά την ηλικία του! 
         Και ως συνήθως ο πολιτισμός διαβρώνει τα πάντα στη φύση για τις δικές του ανάγκες. Αυτό συνέβη και με τις εκεί παρεμβάσεις του και έτσι το βουναλάκι μου άλλαξε, έγινε αγνώριστο με την προσθήκη όλων αυτών που βλέπετε, καθώς επίσης και ενός σταυρού λίγο πριν την κορυφή. Ο σταυρός αυτός είναι φτιαγμένος από μπετόν και σίδερο, τάμα ενός συμπολίτη μου στη μνήμη του πατέρα του και στη μνήμη των προσφύγων της Μικρασιατικής καταστροφής και το βράδυ φωτίζεται. Είναι δε ορατός από την πόλη και την ημέρα μιας και έχει ύψος 12 μέτρων.


      Φθάνοντας τώρα στην κορυφή, και μετά το "Έναστρον", υπάρχουν υποτυπώδεις αθλητικές εγκαταστάσεις καθώς επίσης και ένα υπαίθριο μικρό θεατράκι που ποτέ δεν έγινε χρήση του χώρου του εκτός από τις ελάχιστες φορές την Καθαρή Δευτέρα όπου χορεύουν παιδιά από παραδοσιακούς συλλόγους.
         Ακόμη υπάρχει και μια ξενοδοχειακή μονάδα που επίσης ποτέ δεν λειτούργησε.
      Προχωρώντας τώρα μετά από αυτές τις εγκαταστάσεις, στο σημείο όπου βλέπετε κεραίες, οι ανεμοπτεριστές έχουν βρει το τέλειο σημείο για τις τέλειες απογειώσεις τους.


Όνειρό μου είναι κάποτε να επιχειρήσω μια τέτοια απογείωση. Δεν ξέρω ποιες συγκυρίες θα βοηθήσουν να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα, μα θα το κάνω, ακόμη και αν κυκλοφορώ με μπαστουνάκι!



     Οι ανεμοπτεριστές προσγειώνονται στους πρόποδες του Κορυλόβου, σε έναν χώρο που διαμόρφωσαν για το λόγο αυτό τα μέλη της αερολέσχης "Αίολος" Δράμας.



Μικρή η περιήγησή μου, πολλά αυτά που θα ήθελα ακόμη να δείξω μα δεν βρίσκω φωτογραφίες στο internet και ακόμη πιο πολλά αυτά που θα ήθελα να σας πω.
Σαν κέρασμα σας βάζω σε αυτοκίνητο για να μην μου κουραστείτε, και σας πάω μια βόλτα μέχρι επάνω. Ελάτε μαζί μου :

https://www.youtube.com/watch?v=B0c72cnZVtE


Αφιερωμένη η ανάρτηση στους φίλους Άιναφετς και Giannis Pit. Οι ευχαριστίες σας για τις φωτογραφίες του Κορυλόβου στην προηγούμενη ανάρτησή μου ήταν παρακίνηση για την ξενάγηση αυτή. Ελπίζω και εύχομαι να την απολαύσατε.
Χαίρομαι που μοιράστηκα μαζί σας αυτό που μετά από κάθε ταξίδι μου ψάχνουν τα μάτια μου να δουν για να πω : "Εντάξει γύρισα! Όλα καλά!!!"

9 σχόλια:

  1. Οξυγόνο για την ψυχή και το σώμα αυτές οι αποδράσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ντοπάρισμα για τον αγώνα της ζωής το αποκαλώ ηλιογράφε!
    Καλημέρα (λέμε ;) )

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ωωωωωωω Ανέσπερη σε ευχαριστώ θερμά για την μεγάλη τιμή της αφιέρωσης. Από καρδιάς. Νέα αφιέρωση, νέα παρουσίαση σήμερα λοιπόν, με εξαίρετες φωτογραφίες και περιγραφές, για το αγαπημένο σου Βουνό. Αντιλαμβάνομαι το δέσιμο που θα έχεις με το μέρος αυτό και το πως μπορείς να λειτουργήσεις εκεί σαν άνθρωπος.
    Μου έκανε εντύπωση το μονοπάτι που ανεβαίνει στην κορυφή. Μου άρεσε πολύ το "Έναστρο". Με χάλασε λιγάκι όντως το νταμάρι αλλά τα υπόλοιπα είναι μαγικά.
    Σε ευχαριστώ και σου εύχομαι συχνές και μαζικές αποδράσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εγώ Γιάννη σας ευχαριστώ εσένα και την Άιναφετς για τα σχόλια που με παρότρυναν γι' αυτήν την ξενάγηση! Και ναι, σωστά έχεις αντιληφθεί το δέσιμο με το βουναλάκι μου... Είναι ένα τραγούδι του Πλιάτσικα, που θαρρείς το έγραψα εγώ γι' αυτόν τον λόφο που αποτελεί σημείο αναφοράς για ΄μένα. Όσο μακριά κι αν ταξιδέψω, όταν η νοσταλγία με κυριεύει, το ακούω και περπατώ στα μονοπάτια του.
    Χαίρομαι που σας πήρα όσους διαβάσατε αυτήν την ανάρτηση μαζί μου σε μια νοερή απόδραση. Χαίρομαι που αν κάποτε το διαβάσουν οι κόρες μου, θα είναι σαν να περπατάμε μαζί σε γνώριμα μέρη.
    Εγώ λοιπόν σας ευχαριστώ και τους δυο σας!!!
    Ό,τι καλύτερο εύχομαι σ' αυτούς που αγαπάς και νοιάζεσαι!!! (Κλεμμένη ευχή από ηλεκτρονικό φίλο)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τι όμορφη βόλτα είναι αυτή που μας αφιέρωσες Ζωή μου και πολύ με άγγιξε και για πολλούς άλλους "δικούς" μας λόγους!!! ;-)
    Το ευχαριστώ δικό μου...
    Τώρα ξέρω ακριβώς και που θα σε ακολουθώ-παρακολουθώ όταν πηγαίνεις βόλτα!
    Όταν ζει κανείς σε βουνό, κατανοεί αυτές τις ανάσες ζωής!
    Αυτό με το ανεμόπτερο, μου φαίνεται μεν μαγικό, αλλά έχω-είχα ή μπορεί να έχω ακόμα υψοφοβία και μόνο στην ιδέα, μουδιάζουν τα πόδια μου!
    Το video με τους αυτοκινητιστές, είναι ενδιαφέρον, μόνο αν χαμηλώσεις-κλείσεις τον ήχο!

    ΑΦιλάκια ηλιόλουστα και ανθισμένα! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι Στεφανία που σας άφησε μια ευχάριστη γεύση. Βέβαια αλλιώς είναι να έχεις αυτο το δώρο στην καθημερινότητά σου και αλλιώς έτσι όπως το μετέφερα. Αλλά είπαμε μια γεύση την πήρατε :)
      Το ανεμόπτερο ... <3
      Την ανοιξιάτικη καλημέρα μου σου στέλνω με χρώματα, μυρουδιές και λουλούδια!!!

      Διαγραφή
  6. Τι όμορφη βόλτα!! Μαγικά θα νοιώθεις εκεί στο πράσινο όσο αφήσανε ακόμη οι επεμβάσεις των ανθρώπων!!
    Και ανεμόπτερο; Α θα πρέπει να είναι υπέροχο αλλά δεν θα δοκίμαζα ποτέ. Είναι από αυτά τα σπορ που μ'αρέσει να τα κοιτάζω! Στο εύχομαι πάντως αφού το θες πολύ.
    Καλό σου βράδυ Ανέσπερη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Λοιπόν? Δεν ήταν όμορφη η βόλτα που σας πήγα? Όντως είναι μαγικά, παρά τις ανθρώπινες παρεμβάσεις διατηρεί τη μαγεία και τη "μυρωδιά" του αυτό το λοφάκι. Σε κάθε μου ταξίδι το νοσταλγώ!
    Το παραπέντε πάνε χρόνια πολλά που είναι στο στόχαστρό μου. Κάποια στιγμή, που θα πάει? Θα την πατήσω τη σκανδάλη και θα κοιτώ τη Δράμα και το βουναλάκι μου από ψηλά! :)
    Καλή συνέχεια και σε ΄σένα ANNA Flo, συγνώμη που άργησα να απαντήσω, μα δεν παίρνω ειδοποιήσεις για τα σχόλια και έχω λίγο χαθεί με αυτά που μου αφήνουν και αυτά που αφήνω εγώ σε άλλους τοίχους. :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή