Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

Θα πούμε ψέματα, θα πούμε την αλήθεια.




     "Ο παππούς του παππού μου όταν ήταν λυπημένος ξέρετε τι έκανε? Έπαιρνε το δρόμο για το δάσος, κι ύστερα έπαιρνε ένα μυστικό μονοπάτι που οδηγούσε στην καρδιά ενός ξέφωτου μαγικού. Ήταν το ξέφωτο με τα χίλια χρώματα, τα χίλια ακούσματα, τις χίλιες μυρωδιές. Κοιτούσε ένα γύρω, ανάσαινε βαθιά, ύστερα άναβε μια μικρή φωτιά, έλεγε τα λόγια μιας προσευχής κι όλες του οι πίκρες κάνανε φτερά.
       Ο παππούς του πατέρα μου όταν ήταν λυπημένος ξέρετε τι έκανε? Έπαιρνε το δρόμο για το δάσος, κι ύστερα το μυστικό μονοπάτι που οδηγούσε στην καρδιά εκείνου του ξέφωτου, κοιτούσε, ανάσαινε, άναβε μια μικρή φωτιά, όμως είχε ξεχάσει τα λόγια της προσευχής.
        Ο παππούς μου όταν ήταν λυπημένος έπαιρνε το δρόμο για το δάσος, ύστερα το μυστικό μονοπάτι, έφτανε στο ξέφωτο, κοιτούσε, ανάσαινε βαθιά, όμως δεν ήξερε να ανάψει φωτιά, δεν ήξερε τα λόγια της προσευχής.
          Ο πατέρας μου όταν ήταν λυπημένος έπαιρνε το δρόμο για το δάσος, όμως ποτέ του δεν μπόρεσε να βρει το μυστικό μονοπάτι που οδηγούσε στην καρδιά του ξέφωτου, δεν έμαθε ποτέ του να ανάβει φωτιά, δεν άκουσε ποτέ του τα λόγια της προσευχής.
           Κι εγώ, κι εγώ  όταν είμαι λυπημένη, θα ΄θελα, θα ΄θελα να ΄παιρνα το δρόμο για το δάσος, όμως το δάσος δεν υπάρχει πια κι έπειτα πως θα μπορούσα να βρω το μυστικό μονοπάτι που οδηγούσε στην καρδιά του ξέφωτου? Έπειτα δεν ξέρω να ανάβω φωτιά, δεν ξέρω τα λόγια της προσευχής, όμως είμαι εδώ, μαζί σας και σας μιλάω γιατί θυμάμαι ακόμα την ιστορία."

Θα πούμε ψέματα θα πούμε την αλήθεια.
Κειμενογράφος : Λίλη Λαμπρέλλη



        Εγώ πάλι, όταν είμαι λυπημένη ξέρετε τι κάνω? Παίρνω το δρόμο για το δάσος, αυτό που υπάρχει ακόμη, ψάχνω να βρω τα μυστικά μονοπάτια που οδηγούν στην κορυφή, αυτά που περνούν από την καρδιά των ξέφωτων. Κι έπειτα, έπειτα παίρνω βαθιά ανάσα, φυσάω τη φλογίτσα που μέσα μου καίει διαρκώς και της ρίχνω ξυλάκια και κλαδάκια από πουρνάρια για να ζωντανέψει, να ζεστάνει την καρδιά μου και προσεύχομαι. Ναι, προσεύχομαι να φουντώσει αυτή η φωτιά και να με κάψει ολόκληρη. Εκεί, στην κορυφή. Να φανεί η φωτιά μου από τα ριζά του βουνού και από την πόλη και να σκεφτούν όσοι την δουν, αν τη δουν : Κάτι γίνεται εκεί ψηλά. Κάτι γίνεται...

    

6 σχόλια:

  1. Πολύ καλά κάνεις Ανέσπερη...! είναι μαγικό, είναι ζωή να μπορούμε να φιλτράρουμε και να αποβάλλουμε το άγχος και την πίεση. Και να εκμεταλλευτούμε τη δύναμη της φύσης πάνω σε αυτό.
    Καλό Σ/Κ κορίτσι μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γιατί άραγε ξεχνάμε;
    Ξεχνάμε αυτά που μας πλήγωσαν ή ξεχνάμε γιατί έτσι προχωράμε πιο ανάλαφροι και πιο ελεύθεροι...Είναι φορές που εύχομαι να μπορούσα να ξεχάσω!
    Τι βαθιά αληθινό κείμενο!
    ΑΦιλάκια και να έχουμε μια φωτεινή βδομάδα! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στεφανία μου δεν ξέρω γιατί ξεχνούμε. Με σιγουριά όμως λέω πως το να ξεχνάς είναι άμυνα. Η διαγραφή (?) γεγονότων από τη μνήμη, ανάλογα με το χαρακτήρα του ανθρώπου, τον βοηθά να συνεχίσει. Φυσικά έχει και τα μειονεκτήματά της η "συμπεριφορά" αυτή του ατόμου. Ξεχνά και γνώσεις που απέκτησε με την πάροδο των χρόνων. Μα γίνεται να υπάρχει το καλό χωρίς το κακό και το αντίστροφο?
      Την καλημέρα μου!!!

      Διαγραφή
  3. Υπέροχο κείμενο... Κι αυτό που κάνεις εσύ, ακόμη πιο υπέροχο.
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Είναι κάποια πράγματα που για κάποιον ανεξήγητο λόγο τα θυμάμαι...
    Όσο γι' αυτό που κάνω εγώ Funky Monkey, πάντα μισοτελειωμένο το αφήνω. Κι εννοώ πως τελικά φωτιά δεν παίρνω τόσο ώστε να φανεί. Μαζεύω όμως τις στάχτες μου συνέχεια από την πυρκαγιά του εσωτερικού μου κόσμου...
    Την καλημέρα μου και σε ΄σένα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή