Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016

Τα χέρια



Ο πρωινός ξυπνημός σήμερα με δυσκολία έγινε. Δεν ήθελα ν' αφήσω τον κόσμο του ονείρου. Αλλόκοτο όνειρο που ακόμη στη σκέψη τριγυρίζει. Ήτανε λέει ένας κόσμος όχι ανθρώπινος. Μόνο από χέρια η γη μας κατοικούνταν. Ζευγάρια χέρια που χωρίς δεσμά ζευγάρια ταιριαστά μέχρι το τέλος παραμέναν και που μόνο στο χάδι ήταν μαθημένα. Ήξερε κάθε χέρι ποιο είναι το ταίρι του και άλλο δεν ζητούσε κι όλα μαζί πιανόντουσαν με ένα πιάσιμο ζεστό και αλυσιδωτά κρατιώντουσαν. Έτσι που αγκάλιαζαν όλη τη γη και το ένα το άλλο βοηθούσε. Κι αφού τελειώνανε ότι είχανε να πράξουν, άρχιζαν άλλα να παίζουν μουσική κι άλλα χορό να στήνουν με φόντο καταγάλανο και φωτεινό.



Μια θαλπωρή γλυκιά ένιωθα σήμερα όλη τη μέρα μ' αυτό το όνειρο και σκεφτόμουν μόνο ζευγάρια χεριών που χωρίς δεσμά κι ελεύθερα, ζευγάρια παραμένουν. Κι έτσι ορμώμενη απ' αυτό το όνειρο, θυμήθηκα τόσα άλλα που έχουν σχέση με τα χέρια. Όπως τη γλώσσα των κωφάλαλων που ξέρουν να μιλούν χωρίς πολλούς θορύβους, όπως τα παιχνιδίσματα με το φως του κεριού και τις σκιές των ζώων στον τοίχο ή εκείνο το παιχνίδι με την κλωστή που άλλαζε σχέδια από ζευγάρι χεριών σε άλλο ζευγάρι χεριών, ή το παιχνίδι "πετάει πετάει ο γάϊδαρος" που κάναμε στα μικράτα μας για να περνούν όλες οι χειμωνιάτικες οι ώρες δίπλα στην ξυλόσομπα.




Θυμήθηκα και το παρακάτω κείμενο που, για κάποιον περίεργο λόγο, χαραγμένο στη θύμησή μου εδώ και χρόνια παραμένει.

"Κοιτάζει τα χέρια της.
Πως έγιναν έτσι? Που βρέθηκαν τόσες φλέβες, τόσες ελιές και σημάδια, τόσες ρυτίδες στα χέρια της? Εβδομήντα χρόνια τα κουβαλάει μαζί της και ποτέ δεν γύρισε να τα κοιτάξει. Ούτε τότε που ήταν χλωρά, ούτε που μέστωσαν, ούτε που μαράθηκαν, ώσπου ξεράθηκαν. Όλα αυτά τα χρόνια η έννοια της ήταν αλλού, όχι στα χέρια της : μην κοπεί, μην καεί, μην τρυπηθεί, μην το παρακάνει το βράδυ με τον άντρα της -όποτε τύχαινε, μιας στις τόσες- κι ακούσει πάλι τα λόγια του, καρφί στην καρδιά της "που τα ΄μαθες αυτά μωρ γυναίκα?"
Κοιτάζει τα χέρια της σαν να τα βλέπει πρώτη φορά. Ξένα της φαίνονται, καθώς κάθονται άνεργα πάνω στη μαύρη ποδιά της, σαν προσφυγάκια. Έτσι της έρχεται να τα χαϊδέψει. Και τι δεν τράβηξαν αυτά τα χεράκια, στα κρύα και στα λιοπύρια, στη φωτιά, στα νερά, στα χώματα, στα κάτουρα και στα σκατά. Πέντε χρόνια κατάκοιτη η πεθερά της, αλύχτησε ώσπου να της βγει η ψυχή.
Κοιτάζει πάλι τα χέρια της. Τι θα τα κάνει? Να τα κρύψει κάτω από την ποδιά της να μην τα βλέπει, να τα χώσει στην περούκα της διπλανής, που κοιμάται με το κεφάλι γουλί, να τα βάλει στις μάλλινες κάλτσες που της έφερε ο γιος της μόλις του ΄πε ότι κρυώνει εδώ στο γηροκομείο που την έριξε η μοίρα της? Τόσα χρόνια δεν γύρισε να τα κοιτάξει και τώρα δεν μπορεί να πάρει τα μάτια της από πάνω τους. Κι όταν δεν τα κοιτά ή κάνει πως δεν τα κοιτάει, την κοιτάνε αυτά. Άνεργα χέρια, τι περιμένεις, αφού δεν έχουν δουλειά κάθονται και κοιτάνε. Δεν είναι που κοιτάνε, άσ΄τα να κοιτάνε, είναι που κοιτάνε σαν να θέλουνε κάτι. Ξέρει τι θέλουν : να τα χαϊδέψει. Δεν θα τους κάνει τη χάρη. Ντρέπεται, γριά γυναίκα, να χαϊδεύεται στα καλά καθούμενα. Τα κοιτάζει κλεφτά και βλέπει μια σκουριά  από καφέ στο δεξί. Σηκώνεται και πάει στο μπάνιο, πιάνει το μοσχοσάπουνο και πλένει τα χέρια της. Τα πλένει, τα ξαναπλένει, δεν λέει ν' αφήσει το σαπούνι, της αρέσει έτσι που γλιστρούν απαλά, το ένα μέσα στο άλλο, "κοίτα", λέει, "που μ' έβαλαν να τα χαϊδέψω θέλοντας και μη, τα σκασμένα" και γελάει από μέσ της που δεν την κοιτάνε τώρα όπως πριν, χαμένα μέσα στους αφρούς και τα χάδια σαν να ΄χουν κλείσει τα μάτια, μην τους πάει σαπούνι και τα πάρουν τα δάκρυα."
Από το βιβλίο του Μιχ.Γκανά "Γυναικών-Μικρές και πολύ Μικρές Ιστορίες"


Αν το όνειρό μου αυτό θα μπορούσε κι απόψε να επαναληφθεί, δεν θα ΄θελα ο ξυπνημός να έρθει...

8 σχόλια:

  1. Υπέροχη η ανάρτησή σου, και το κείμενο που παρέθεσες. Δεν το ήξερα!
    Και τι όμορφος κόσμος αυτός του ονείρου σου...
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Funky Monkey, καλή σου μέρα! Είδες πως επηρεάζει ένα "όνειρο"? Τι μπορεί να βγάλει από τα καταχωνιασμένα του νου στην επιφάνεια?
      Την πιο θερμή μου καλημέρα!!!

      Διαγραφή
  2. Το κείμενο πολύ όμορφο που συνοδεύεται με τις απαραίτητες σκέψεις των άνεργων χεριών !! Αλήθεια με τα χέρια κάνουμε τα πάντα ανάλογα με την εντολή του εγκεφάλου και δεν είναι πάντα όμορφες πράξεις , αλλά δεν θέλω να σου χαλάσω το όνειρο !!Ας έρθει ξανά λοιπόν για ένα τρυφερό ξημέρωμα !!
    Καλό σου βράδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα "όνειρα" nikol, είναι για να "σβήνουν" με τις πρώτες τις στάλες της μέρας. Μην έχεις τύψεις, δεν μου το χαλάς εσύ το "όνειρό" μου. Ο "βαθύς ο ύπνος" μας μου το χαλάει, αλλά εγώ θα συνεχίσω να "ονειρεύομαι" μέχρι που θα ΄ρθει εκείνη η στιγμή η ευλογημένη, μέσα στο όνειρό μου να αράξω.
      Την καλημέρα από ΄μένα, ή καλύτερα την καλησπέρα μου. Θερμή και ηλιόλουστη!!!

      Διαγραφή
  3. Υπέροχο κείμενο και μου άρεσε που το θυμήθηκες από το όνειρό σου.
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό το κείμενο για κάποιο λόγο από την πρώτη στιγμή που το διάβασα πριν από χρόνια, καρφώθηκε κυριολεκτικά στο μυαλό μου Ελένη. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο. Όχι φυσικά πως το αποστήθισα. Ανατρέχω για βοήθεια όταν θέλω να το παραθέσω κάπου, όπως καλή ώρα στην παρούσα ανάρτηση. Όσο για το "όνειρο", πολλά ακόμη έβγαλε στην επιφάνεια...
      Κι από ΄μένα μια όμορφη, ηλιόλουστη και χαμογελαστή καλημέρα!!!

      Διαγραφή
  4. Όταν κτίσαμε το σπίτι μας πριν 25 χρόνια, ο μηχανικός που ήταν μεγάλος σε ηλικία και προφανώς αρκετά σοφός, μου είχε πει κάτι που δεν ξέχασα ποτέ:
    "Να φροντίζεις τα χέρια σου, γιατί αυτά μαρτυρούν τα πάντα για σένα, εγώ πάντα κοιτώ τα χέρια των ανθρώπων"...
    Έτσι από τότε, όταν πλένω πιάτα ή κάνω βαριές δουλειές, πάντα φορώ γάντια όπως και όταν κάνω κηπουρική, επίσης πριν αρκετά χρόνια, σε μια φιλοσοφική σχολή όπου πήγα για εννιά χρόνια, μας είχαν βάλει σαν πρακτική, όταν κάνουμε δουλειές να παρατηρούμε τα χέρια μας για να είμαστε και πιο προσεχτικοί και στο παρόν. Από τότε μου έγινε συνήθεια να τα παρατηρώ και να τα φροντίζω στοργικά!
    Εξαιρετικό όλο το κείμενο σου Ζωή μου, που μπορεί να σφίγγει τη καρδιά, αλλά μας δίνει κι ένα μάθημα ζωής!
    Θέλω να ξέρεις πως όταν φεύγω απ΄ εδώ, φεύγω πάντα με μια γλύκα στη καρδιά και αυτό είναι πια σπάνιο στο blogging! ;-)
    ΑΦιλάκια τρυφερά, μπροστά σ'ένα μεγαλοπρεπές ηλιοβασίλεμα! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Από τα μικράτα μου ακόμη μέχρι και σήμερα, με μαγνητίζουν οι άνθρωποι που μιλώντας βάζουν στη συζήτηση και τα χέρια τους. Νιώθω πως δίνουν περισσότερη έμφαση στα λεγόμενά τους και όσο μιλούν παρατηρώ "κλεφτά" το χορό των χεριών τους. Θυμάμαι πολύ έντονα να "παίζω" συχνά με μια φλέβα που προεξείχε στο χέρι της γιαγιάς μου. Καθόταν υπομονετικά η δόλια η γιαγιά μέχρι να βαρεθώ και να την αφήσω στην ησυχία της. Δεν μπορώ να πω ότι προσέχω τα χέρια μου. Τα νιώθω όμως και τα αισθάνομαι πολύ. Είναι σαν να έχουνε άπειρες μικροσκοπικές κεραίες και τα αισθάνομαι πολύ έντονα όταν κάνω δουλειές, όταν χαϊδεύω, όταν αγκαλιάζω, όταν παίζω.
    Τα χέρια μιλούν Στεφανία! Όπως η γλώσσα, όπως τα μάτια, όπως η στάση του σώματος!
    Μιλούν και αισθάνονται!!!
    Από ΄μένα μια μεγάλη αγκαλιά με έναν ήλιο που ντρέπεται να βγει αλλά ωστόσο έχει από ώρα σβήσει το κεράκι της νυχτιάς. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή