Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2016

Δεν υπάρχει πάντα ένα αύριο...



«La marioneta» 

     "Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.
       Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν.
     Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως.       Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!
      Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.
     Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος.  Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ' αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...
      Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.
      Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.
      Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ' αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.
      Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σου 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα "σ' αγαπώ" και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη. 
      Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μάς δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα 'θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.
         Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη""συγχώρεσέ με""σε παρακαλώ""ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.
       Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα."



Υ.Γ. Το ποίημα αυτό, εσφαλμένα αποδόθηκε στον Gabriel Garcia Marquez, ο οποίος φαίνεται να είπε γι' αυτό : «Το μόνο που θα μπορούσε να με σκοτώσει, είναι ότι κάποιος θα μπορούσε να φανταστεί πως είμαι ικανός να γράψω κάτι τόσο κακόγουστο». 
Η αλήθεια είναι πως δημιουργός του ποιήματος είναι ο Johnny Welch, Μεξικάνος εγγαστρίμυθος και το είχε γράψει για την μαριονέτα του Mofles. Σε δημόσια δήλωση που έκανε ο Welch, παραδέχτηκε ότι το ποίημα είναι δικό του και ότι αισθάνθηκε πικραμένος διότι, αφενός μεν ξέρει πως δεν είναι καλός ποιητής αφετέρου δε, το ποίημά του αυτό δημοσιεύτηκε με το όνομα κάποιου άλλου. Μετά από αυτήν τη δήλωση, ο Marquez επισκέφθηκε τον Welch στο Μεξικό και του ζήτησε συγνώμη που αποκάλεσε το γραπτό του «κακόγουστο». Την επόμενη μέρα, η φωτογραφία αυτής της συνάντησης είχε γίνει πρωτοσέλιδο.


16 σχόλια:

  1. Πόσα έμαθα σήμερα εδώ που δεν ήξερα! Σε ευχαριστώ! Ούτε το κείμενο γνώριζα, ούτε την ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτό.
    Είναι υπέροχο, και σε κάθε πρότασή του κρύβεται μια αλήθεια.
    Να είσαι καλά, φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Funky Monkey να ΄σαι καλά! Εγώ σ' ευχαριστώ για το πέρασμά σου από ΄δω!
      Ναι. Αλήθειες καταχωνιασμένες στην άκρη του μυαλού και φορτωμένες με σκόνη...
      Θερμή καλημέρα!!!

      Διαγραφή
  2. Δεν το ήξερα! Πάντως ενδιαφέρον κείμενο και είναι ωραίο που ο Μακρές πήγε και τον βρήκε.Και μάλιστα ζήτησε συγνώμη. Δείχνει χαρακτήρα.
    Να σαι καλά Ζωή μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οποιοσδήποτε στη θέση του θα το εκανε Άννα μου, αρκεί να σέβεται τον εαυτό του. Είναι τόσο απλή λέξη η συγνώμη!
      Ναι είσαι κι εσύ πάντα καλά, και να περνάς όταν έχεις χρόνο. Χαίρομαι!
      Την καλημέρα μου!!!

      Διαγραφή
  3. Όμορφο θέμα. Πρώτη φορά το διαβάζω και εγώ. Καλό σου βράδυ Ανέσπερη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Από τα απλά που κρατά ακόμα η μνήμη μου Γιάννη.
      Να είσαι καλά και να περνάς ακόμη καλύτερα!!!
      Την καλημέρα μου και σε ΄σένα!!!

      Διαγραφή
  4. Πολύ ωραίο κείμενο και αγάπησα τη φράση ''θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος''. ή ''τον θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη''.
    Πολύ διδακτική και η ιστορία του κειμένου. Μου άρεσε πολύ. Πολλά φιλά και καλή συνέχεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εκεί που πας κάτι να ξεχωρίσεις, ακολουθεί κάτι άλλο που εστιάζεις πάνω του και φτάνεις στο τέλος και το πιάνεις από την αρχή και ξανάφτάνεις στο τέλος και ξανά και ξανά...
      Όμορφα και ξεχωριστά αυτά που έκανες focus Mary Pertax (Μαρία)!!!
      "Χαμόγελο", "αγκαλιά", "φιλί", "συγνώμη", "συγχώρεσέ με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ", τα δικά μου σημεία που το φώτισαν.
      Χαίρομαι που σας άγγιξε και μου το γράψατε.
      Όμορφη και ξεχωριστή να είναι η μέρα σου!!!

      Διαγραφή
  5. Είναι απ΄τα πιο συγκλονιστικά κείμενα που έχω διαβάσει, κάθε φράση και μια υπενθύμιση και με βρίσκει σε μια εξαιρετικά ευαίσθητη στιγμή, που τα πάντα αναβλύζουν από μέσα μου...
    Στις 17 Απριλίου του 2014 πέθανε ο Garcia και η ίδια στις 20 ανάρτησα στο blog μου το παραπάνω κείμενο, γνωρίζοντας πως δεν ήταν του ίδιου. Στα σχόλια, νομίζω πως έμαθα πως το είχε γράψει ο Welch... καλά έκανες Ζωή μου και έβαλες φωτογραφία των δυο, ο καθένας ξεχωριστός για το τι χει γράψει και τιμά των Garcia που πήγε αυτοπροσώπως να ζητήσει συγνώμη.

    https://ainafetst.wordpress.com/2014/04/20/lesderniers/

    ΑΦιλάκια ανεμοδαρμένα σήμερα, γενικά και ειδικά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σου άφησα το πρώτο μου μνμ στην ανάρτηση που μιλούσε για τον αετό και την επίπονη διαδικασία της αλλαγής του. Ήταν γνωστή πριν χρόνια σε ΄μενα αυτή η ιστορία όπως σου είπα. Οι επόμενες αναρτήσεις σου, άλλοτε άγνωστες σε ΄μένα και άλλοτε πάλι γνωστές, αγγίζαν πάντοτε θέματα που με αφορούν και βρίσκονται στον κύκλο των προβληματισμών μου. Τελευταία δεν έχω πια διάθεση ούτε για περιήγηση στο ιντερνετ. Αν όμως χαλαλίσω λίγη παραπάνω ώρα μέσα σ' αυτό το "χαζοκούτι", τριγυρνώ συχνά σε παλιότερες αναρτήσεις σου. Δεν έτυχε να πέσω στη συγκεκριμένη. Πέφτω όμως πάντα σε αξιόλογα δημοσιεύματα. Ορισμένα από αυτά, και δεν είναι λίγα, τα έχω ήδη δημοσιεύσει κι εγώ παλιότερα στο fb. Εκπέμπουμε στο ίδιο μήκος κύματος. Μου αρέσει πολύ αυτό! Εκείνο που δεν μου αρέσει, και που μου έκανε να χάσω κάθε ενδιαφέρον για το blog, είναι ο αργός ρυθμός για όλες τις ενδιαφέρουσες συζητήσεις που γίνονται εδώ μέσα. Σε όλα τα προφιλ που μπαίνω.Γι΄αυτό και σπάνια συμμετέχω σ' αυτές τις ενδιαφέρουσες συζητήσεις των ανθρώπων που από την πρώτη στιγμή αγκάλιασαν την "Ανέσπερη" και περιορίστηκα σε αναρτήσεις που κάτι θα έχουν να πουν στα κορίτσια μου αν και όταν ανατρέξουν εδώ.
      Όσον αφορά τώρα τη συγνώμη. Πάντα με προβλημάτιζε το γεγονός ότι μια τόσο εύκολη λέξη λέγεται με τόσο μεγάλη δυσκολία (αν ειπωθεί) και πολλές φορές προφέρεται μέσα από τα δόντια, σαν αγκαρία.
      Στεφανία μου. Την καλημέρα μου με μεγάλη εκτίμηση!

      Διαγραφή
  6. "Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται!" πραγματικά είναι υπέροχο το κείμενο, κι όσο κι να τον αμφισβήτησε αρχικά ο Μάρκες, η αλήθεια είναι ότι το κείμενο έχει κάτι από την λογοτεχνική ματιά τού Μαρκές.. Φιλιά πολλά Ζωή μου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο έρωτας Πέτρα μου! Ο έρωτας είναι ζωή! Είναι έμπνευση! Είναι το κόκκινο χρώμα στις ζωγραφιές μας! Είναι όμως και από χρόνια χαμένος. Κατάντησε κι αυτός δυστυχώς "φαστ φουντ" και επειδή δεν με αφορά το είδος αυτό, προτιμώ να αφεθώ να γεράσω. :)
      Χαίρομαι που περνάς από ΄δω! Ζητώ ΣΥΓΝΩΜΗ που δεν αφήνω κι εγώ κάποιο μνμ στον τοίχο σου, μα σε διαβάζω και θελω να το ξέρεις!!!
      Μεγάλη και ζεστή αγκαλιά! Αληθινή!!! :)

      Διαγραφή
  7. Είναι σπουδαίο αυτό το κείμενο όποια φράση και αν διαβάσεις ξεχωριστά !!
    Το διαβάσω και μεμονωμένα υπόσχομαι στον εαυτό μου να το τηρήσω , επιστρέφω και βρίσκω άλλη φράση που τη δεδομένη στιγμή μου είναι πιο σημαντική !!
    Χαίρομαι που το διάβασα και εδώ!!! Σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και ΄γω χαίρομαι nikol ιδιαίτερα που ορισμένοι από εσάς που αφήσατε μνμ εδώ το γνωρίζατε και οι υπόλοιποι το μάθανε από αυτήν την ανάρτηση! Είναι πολύ γλυκό να μοιραζόμαστε ό,τι όμορφο πέφτει στα χέρια μας, στην αντίληψή μας!
      Και ΄γω δεν έχω ξεχωρίσει τι απ' όλα όσα λέει είναι το πιο σημαντικό! Όλα απλά και εύκολα, επιμένουμε να τα "βαφτίζουμε" δύσκολα και να πορευόμαστε μέσα στη μιζέρια μας.
      Μια αγκαλιά και για ΄σένα, ζεστή! (Έχω πολλές από αυτές :) )

      Διαγραφή
  8. Ναι Ζωή μου, το να εκπέμπει κανείς στην ίδια "συχνότητα" (μου αρέσει ο συσχετισμός με το ραδιόφωνο!) προσωπικά μου δίνει πολύ χαρά, με κάνει να αισθάνομαι τον άλλο δίπλα μου και ας είναι μίλια μακριά και ας είναι από το blogging! ;-)
    Μου αρέσει που στο bloggig, μπορεί κανείς ν' ανατρέξει σε παλιές αναρτήσεις και εκεί στα ξαφνικά ν' ανάψει μια ωραία συν-ομιλία, όλα εξαρτώνται από το ύφος, το στυλ και φυσικά απ΄το "αφεντικό" του blog! (πχ στην προ-προηγούμενη μου (άλλη γεύση!)ξεκίνησε διάλογος σχετικά με την "επίγνωση" και έπεται συνέχεια μόλις βρω λίγο χρόνο!!!
    Από την άλλη προσωπικά, ακριβώς επειδή δεν έχω πολύ χρόνο, όταν βλέπω μεγάλη ανάρτηση, ρίχνω μια γρήγορη ματιά και θ' ασχοληθώ μόνο αν πραγματικά μου κάνει το θέμα "κλικ".
    ΑΦιλάκια και καλό υπόλοιπο μικρών διακοπών! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε αντίθεση με ΄σένα γλυκιά Στεφανία, έχω πολύ χρόνο στη διάθεσή μου. Διάθεση για περιήγηση εδώ μέσα δεν έχω. Από τη μια κουράζομαι εύκολα ψάχνοντας διάφορα και από την άλλη προτιμώ την ανάγνωση σε έντυπη μορφή και όχι ηλεκτρονική. Για όλα όμως υπάρχουν και εξαιρέσεις...
      Σήμερα ξεκίνησα να δουλεύω το ψηφιδωτό μου. Έξι ώρες δούλευα χωρίς να καταλάβω πως πέρασαν. Σου το αναφέρω γιατί ξέρω πως θα χαρείς. Ελπίζω πως θα με μονοπωλήσει στο τριήμερο.
      Βροχερή και παγωμένη καληνύχτα. :)

      Υ.Σ. Περιμένω τη συνέχεια που έπεται στην ανάρτησή σου.

      Διαγραφή