Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2016

Μια φορά, μια γειτονιά


      Την αφορμή για να σκαλίσω μνήμες την έδωσε η ηλεκτρονική φίλη και bloger Mia Petra pistos-petra.blogspot.gr Συγκίνηση, νοσταλγία, αγάπη για πρόσωπα και καταστάσεις που ήρθαν από τα μικράτα να παρελάσουν, γίνηκαν ένα κουβάρι με έντονα χρώματα και έπλεξαν το παραμύθι που έζησα.


                                  Οι γειτονιές που πρόλαβα.

     Όταν οι γονείς αποφάσισαν πως ήρθε η ώρα να στεγάσουν την εξαμελή οικογένεια κάτω από το δικό της κεραμίδι, η επιλογή της περιοχής πάρθηκε ομόφωνα. Λίγο έξω από την πόλη, όχι στο κέντρο της ή γύρω από αυτό αλλά ούτε και μακριά για να υπάρχει η δυνατότητα της εύκολης μετακίνησης. 
      Στους πρόποδες του Κορυλόβου, ανάμεσα σε δύο στρατόπεδα η γειτονιά που απλωνόταν σαν μικρό χωριό, με τη δική της εκκλησία και το δικό της σχολείο, ήταν ιδανική. Χαμηλά σπίτια, ένα μικρό μπακάλικο και πολλές αλάνες για τα παιχνίδια των παιδιών, έδιναν το δικό τους μοναδικό χρώμα.      
      Το οικόπεδο μεγάλο, διαμπερές, με δύο εισόδους στην αυλή, η μια ανατολικά και η άλλη προς τη δύση. Στη μέση η μικρή μονοκατοικία που δέσποζε σαν μια μικρή βιλίτσα. Και επειδή η ρυμοτομία εκείνα τα χρόνια ήταν σχεδόν ανύπαρκτη γύρω από την πόλη, οι δύο είσοδοι του οικοπέδου ήταν πάντα ανοιχτές για την διέλευση των γειτόνων. Διευκόλυνση για να μην κάνουν τον κύκλο στις μεταξύ τους επισκέψεις. Μέχρι και ο τσομπάνος γείτονας περνούσε μέσα από την αυλή με το κοπάδι του προκειμένου να "κόψει" δρόμο όταν πήγαινε το πρωί τα πρόβατά του στο βουνό για βοσκή και όταν αργά το απόγευμα τα γυρνούσε στη στάνη που είχε στη δική του αυλή. Τα κουδουνάκια από τα πρόβατα ξυπνούσαν πολλές φορές την οικογένεια και τότε θυμάμαι πως τσατιζόμουν με τον μπαμπά που δεν έλεγε να κλείσει τις πόρτες του οικοπέδου και να εμποδίζει την κίνηση της γειτονιάς. Τώρα τσαντίζομαι με τον εαυτό μου για τις σκέψεις εκείνες.
     Κατοικίδια δεν είχαμε, μα τα οικόσιτα ζώα στα γειτονικά σπίτια περίσσευαν. Κότες, σκυλάκια, γατιά, πρόβατα, κατσίκια. Όταν κάποτε ζητήσαμε από τον μπαμπά να μας πάρει ένα κατοικίδιο, θεώρησε πως ένα κατσικάκι, η "Τερέζα" μας, ήταν ιδανικό τόσο για να καλύψει αυτήν μας την ανάγκη, όσο και για να καλύψει το Πασχαλιάτικο τραπέζι που σε λίγους μήνες θα στρωνόταν. Μας το έφερε μικρούλι, σχεδόν νεογέννητο. Με μπιμπερό θυμάμαι το ταϊζαμε και όσο αυτό μεγάλωνε αποτρελαινόταν και σκαρφάλωνε πάνω μας, μας κουτουλούσε και μας έριχνε κάτω με τη δύναμη που αποκτούσε σιγά σιγά. Το Πάσχα ήρθε, η Τερέζα μας μια μέρα εξαφανίσθηκε "ως δια μαγείας" και στο τραπέζι της μεγάλης γιορτής πήρε τη θέση του αυτό που για ώρες γυρνούσαμε στη σούβλα και ναι μεν έμοιαζε για κατσίκι ο μπαμπάς ωστόσο μας έπεισε ότι ήταν γουρουνόπουλο γιατί αλλιώς δεν θα το αγγίζαμε. 
       Η ατραξιόν της εποχής εκείνης, ο "αρκουδιάρης" όπως τον αποκαλούσαμε, με το ντέφι και την αλυσοδεμένη αρκούδα που χόρευε, έκανε την εμφάνισή του πότε πότε και σαν μαγνήτης θαρρείς μας τραβούσε ένα τσούρμο παιδιά πίσω του, να βρισκόμαστε χωρίς να το καταλάβουμε σε άλλες γειτονιές μακριά πολύ από τη δική μας. Μετά ήρθε η τηλεόραση. Η μοναδική τηλεόραση όλης της γειτονιάς που έτυχε να βρίσκεται στο σαλόνι του ισόγειου σπιτιού μας. Εκεί η κατάσταση είχε ξεφύγει εντελώς. Καλοκαίρι, ανοιχτά τα παραθυρόφυλλα του σπιτιού όπως ανοικτή πάντα και η πόρτα του, με τα κλειδιά όλη μέρα από την εξωτερική κλειδαριά κρεμασμένα. Η τηλεόραση να παίζει και από τα παράθυρα να κρέμονται στην κυριολεξία όσοι γείτονες δεν χωρούσαν μέσα στο σπίτι. Ήταν η εποχή όπου το πατρικό μου μετατράπηκε σε ... κινηματογράφο. Μέχρι το χειμώνα, η τηλεόραση μπήκε στα περισσότερα σπίτια της γειτονιάς και έτσι τα παράθυρα κατάφεραν να κλείσουν με το πρώτο κρύο. 
     Από την Άνοιξη μέχρι το Φθινόπωρο οι περισσότερες ώρες περνούσαν πάνω στα δέντρα στις αυλές των σπιτιών. μασουλώντας συνέχεια φρούτα ανάλογα με την εποχή. Η αρχή γινόταν με τις δαμασκηνιές, οι οποίες κατάφερναν να δώσουν λίγα δαμάσκηνα μόνο αν γλίτωναν από την έφοδό μας από σπίτι σε σπίτι τα χαράματα της Μ. Παρασκευής, μετά το στόλισμα του Επιταφίου. Οι συκιές και οι μουριές ήταν το βάσανο των γονιών μου. Πολύ δύσκολα κατεβαίνα από αυτά τα δέντρα και πάντα με φωνές. Τις δε ροδιές τις τσάκιζα σε ώρες κοινής ησυχίας, πάντα δηλαδή τα μεσημέρια που όλη η γειτονιά κοιμόταν. Μου λείπουν πολύ όλα αυτά τα φρούτα. Είτε το πιστεύετε είτε όχι, δεν αγοράζω ποτέ δαμάσκηνα, σύκα, μούρα και ρόδια. Προτιμώ να τα "κλέβω" από τα λιγοστά δέντρα που απέμειναν στην άγνωστη πλέον γειτονιά και με την άδεια φυσικά τώρα όσων γειτόνων ζουν ακόμη.
      Όταν τα δέντρα έμεναν γυμνά από τους καρπούς τους, ο χρόνος κυλούσε με παιχνίδι. Πολλές οι αλάνες και το στρατόπεδο που βρισκόταν σε απόσταση αναπνοής, ήταν πάντα ανοικτό χωρίς συρματοπλέγματα έτσι υπήρχε άπλετος χώρος για μηλάκια, τσελίκι, τζαμί, κουτσό, κρυφτό, κουτόκρυφτο. Το ξέρετε το κουτόκρυφτο? Είναι εκείνο το κρυφτό που αντί να τα φυλάς σε κάποιο τοίχο μετρώντας, πετούσαν τα παιδιά ένα κουτί μακριά και μέχρι να το φέρει αυτός που τα φυλούσε, οι υπόλοιποι πήγαιναν να κρυφτούν. Και αντί να προσπαθούμε να "τα φτύσουμε" αν μας έβρισκε αυτός που καμούσε, προσπαθούσαμε είτε να πατήσουμε το κουτί είτε να το πετάξουμε και πάλι μακριά για να πάνε να κρυφτούν από την αρχή όλοι. Θεέ μου τι όμορφα χρόνια!!! 
     Και τα μεσημέρια, τις ώρες κοινής ησυχίας που κανένας δεν επέβαλλε μα όλοι την τηρούσαν με ευλάβεια, μια κουρελού στρωνόταν κάτω από ένα δέντρο σκιερό στην αυλή μας και μεις ήσυχα παίζαμε "κοκά" με πετραδάκια και με ανυπομονησία περιμέναμε να έρθει το απόγευμα για να περάσει ο παγωτατζής να πάρουμε ή το ξυλάκι παγωτό, ή το κυπελάκι. Αργότερα πολύ βγήκε και ο πύραυλος. Αυτές ήταν οι επιλογές που είχαμε! Λιγοστές μα το παγωτό ήταν τόσο νόστιμο!!!
         Αλλά και οι Χειμώνες είχαν το δικό τους ξεχωριστό χρώμα και άρωμα. Αφού διαδεχόταν τα πρωτοβρόχια του Φθινοπώρου, (ναι, τότε είχαμε πρωτοβρόχια), έπιαναν τα κρύα και το χιόνι δεν αργούσε να μας επισκεφθεί. Τα ίχνη μας τα αφήναμε σε όλες τις αλάνες και τα ακάλυπτα οικόπεδα και δύσκολα μας μάζευαν στο σπίτι. Πάντα με βήχα, κόκκινα από το κρύο χέρια, αυτιά και μύτη και το μανίκι από το παλτό συνέχεια λερωμένο από το σκούπισμα της μύτης. Τις δε γιορτές των Χριστουγέννων οργανώναμε ολόκληρο χάρτη από που θα ξεκινούσαμε και που θα τελειώναμε με τα κάλαντα γιατί τα σπίτια ήταν σπαρμένα σαν μανιτάρια. Είπαμε, ρυμοτομία δεν υπήρχε. Και στο τέλος κάθε παραμονής τα χρήματα που βγάζαμε τα καταθέταμε στο μικρό μπακάλικο της γειτονιάς για να εφοδιαστούμε τα δώρα που θα βάζαμε εμείς κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο για τους δικούς μας. Ο κυρ-Γιώργος ο μπακάλης, έτριβε τα χέρια του κάθε τέτοιες μέρες γιατί ότι σαβούρα υπήρχε στο μαγαζί του το φορτωνόμασταν εμείς για να κάνουμε έκπληξη στους γονείς. Αργότερα όταν άνοιξε κι άλλο ένα μπακάλικο στη γειτονιά, ο κυρ-Περικλάκιας όπως τον έλεγα, τα δωράκια που παίρναμε αναβαθμίστηκαν λίγο και νιώθαμε πολύ περήφανοι γι' αυτό.
     Όταν οι εποχές σιγά σιγά άλλαξαν και οι ανάγκες των οικογενειών επιτακτικά ζητούσαν κι άλλους εσωτερικούς χώρους, έπρεπε και τα σπίτια μας να αλλάξουν. Άρχισαν τότε να εμφανίζονται στις αυλές διάφοροι λοφίσκοι από άμμο για το κτίσιμο των επιπλέον δωματίων ή των νεόδμητων κτιρίων. Αυτοί οι λοφίσκοι από άμμο αποτελούσαν πόλο έλξης για όλη την "αλητοπαρέα", με τους μεγάλους πάντα να μας παίρνουν στο κυνήγι γιατί σκορπίζαμε την άμμο και οι εργάτες παιδευόντουσαν να την μαζέψουν. 
      Ένας τέτοιος λοφίσκος που συνεχώς τον μάζευαν και τον τροφοδοτούσαν οι εργάτες για πολύ καιρό, ήρθε και έκατσε και στη δική μας την αυλή και χάθηκε μόνον όταν η διώροφη οικοδομή αντικατέστησε τη μικρή βιλίτσα που με νοσταλγία πάντα θα θυμάμαι. Αυτή η διώροφη οικοδομή ήταν το πιο ψηλό σπίτι τότε της γειτονιάς και σήμερα χάνεται μέσα σε πολυώροφες οικοδομές που με τα χρόνια έκαναν τη γειτονιά μου μια άλλη γειτονιά, ξένη και άγνωστη σε ΄μένα.
       Θυμάμαι τη νοσταλγία που έπνιγε τους δικούς μου όταν μιλούσαν για τα παιδικά τους χρόνια και τις γειτονιές τους και έρχομαι τώρα κι εγώ στη θέση τους και τους καταλαβαίνω. Να είναι τάχα εκείνα τα χρόνια της αθωότητας που ξυπνούν αυτήν την νοσταλγία, ή το άρωμα της γειτονιάς που δεν θα υπάρξει πια στο μέλλον?

Υ.Γ. Στην πρώτη φωτογραφία, ο χώρος με τα δέντρα που διακρίνεται, είναι το ένα εκ των δύο στρατοπέδων της γειτονιάς και στο βάθος το όρος Παγγαίο. Στη δεύτερη πάλι φωτογραφία, το κοριτσάκι που τρέχει να κρυφτεί στο δάσος, θα μπορούσα να ήμουν κι εγώ. :)

28 σχόλια:

  1. Πάντα οι αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας είναι γεμάτες νοσταλγία, όχι μόνο για τα πράγματα και τους ανθρώπους που μας περιέβαλλαν τότε, αλλά και για τα συναισθήματά μας εκείνης της εποχής, και κυρίως για την παιδική ανεμελιά, που χάνεται και δεν ξαναποκτιέται ποτέ.
    Πολύ όμορφη η ανάρτησή σου, με έκανε και εμένα να θυμηθώ πολλά περιστατικά της παιδικής μου ηλικίας. Και να νοσταλγήσω και εγώ με τη σειρά μου, κάποιες παλιές γειτονιές από τις οποίες πέρασα.
    Να έχεις μια όμορφη μέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Pippi, πόσο δίκιο έχεις! Αυτή την ανεμελιά, όσο κι αν κράτησα ζωντανό το παιδί μέσα μου, δεν κατάφερα να την φυλακίσω...
      Σ' ευχαριστώ για το σχόλιο που πέρασες να αφήσεις. Χαίρομαι που παρασύρθηκες μαζί μου σε δικές σου θύμισες!!!
      Καλό Σ/Κ σου εύχομαι από καρδιάς!!!

      Διαγραφή
  2. Καλώς σε βρήκα από την Πέτρα! Πόσο όμορφη η ανάρτηση σου! Πόσο γλυκιές περιγραφές με πήγαν πίσω σε άλλα χρόνια, σε φανταστικές γειτονιές που διάβαζα μόνο στα βιβλία... (παιδί της μεγαλούπολής γαρ) Πόσο ζήλεψα!!! Πόσο ήθελα να κόψω δρόμο και εγώ από το οικόπεδό σας!!! Πολύ ωραίο κείμενο, γλαφυρό με μια νοσταλγία που μας κατακλύζει για όλα τα περασμένα!!! Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Neraides kai Drakoi, καλή σου μέρα και καλώς ανταμώσαμε!!!
      Μικρή, είχα ένα παράπονο που κατέληξε απωθημένο να γίνει. Δεν είχα ένα χωριό να πηγαίνω στις καλοκαιρινές διακοπές όπως όλοι οι συμμαθητές μου. Το σόι του μπαμπά στην Αθήνα, το σόι της μαμάς στη Θεσσαλονίκη, εμείς ήμασταν το ... χωριό για τις διακοπές εκείνων :( Με τα χρόνια κατάλαβα πόσο τυχερή ήμουν.
      Ωστόσο, το χωριό είναι ακόμη το απωθημένο μου :)
      Σ' ευχαριστώ πολύ που πέρασες από ΄δω!!! Και για τα κολαυκευτικά σου λόγια σ' ευχαριστώ!!! Χαίρομαι που έκανες εικόνες στο μυαλό σου με το κείμενό μου!!!
      Σε χαιρετώ με μια ζεστή αγκαλιά, επαρχιώτικη!!!

      Διαγραφή
  3. Εξαιρετική ανάρτηση, Ανέσπερή μου !
    Άκουσα τα γέλια των παιδιών και τα κουδουνάκια από τα πρόβατα... όμορφα χρόνια, δύσκολα μα αβασάνιστα ...η αλήθεια, η οικογένια, η προκοπή πόσο πολύ στόλιζαν τα σπίτια μας τις Κυριακές το μεσημέρι !
    Καλό Μαρτη, ευλογημένη άνοιξη ! Τα φιλιά μου !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου. Ναι! Και ΄γω τα άκουγα τα γέλια της αλητοπαρέας μου και τα κουδουνάκια των προβάτων όταν το έγραφα! Πόσα ακόμη ήρθαν στο νου που ήθελα να γράψω! Μα ήδη πλατίασα πολύ και χαίρομαι που κάνατε τον κόπο και διαβάσατε αναμνήσεις μιας άγνωστης από την παιδική της ηλικία!!! Πραγματικά πολύ χαίρομαι!!!
      Σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Για ΄μένα είναι σημαντικά και όχι γιατί μου αρέσει να με κολακεύουν. Απλά επειδή βλέπω πως κι άλλοι χαίρονται με απλά, πολύτιμα πράγματα όπως αυτά που αναφέρεις στο σχόλιό σου!!!
      Καλή Άνοιξη στην καρδιά σου εύχομαι κι εγώ με τη σειρά μου!!!

      Υ.Γ. Οι Κυριακές ήταν ξεχωριστές γιατί στο τραπέζι υπήρχε κρέας και στο τέλος της ημέρας, μετά την βραδινή βόλτα, ο μπαμπάς κερνούσε πάντα, μα πάντα (!) σε όλους μας από μια "αραπίνα"!!! Άραγε οι αναμνήσεις των κοριτσιών μου θα είναι έντονες, χρωματιστές και ευωδιαστές από τη δική τους παιδική ηλικία?

      Διαγραφή
  4. Ζωή σε ευχαριστώ.. Πάρα πολλά από όσα είπες, είναι κοινές αναμνήσεις, από την πρώτη μου γειτονιά και μένα, που ήταν ακόμα πιο αθώα τα πράγματα.. Τότε που, όπως λες, το κλειδί ήταν επάνω στην πόρτα, γιατί οι κίνδυνοι απλά δεν ήταν πουθενά.. Χαίρομαι που με ταξίδεψες κι εσύ με τη σειρά σου! Ευχαριστώ από καρδιάς! Καλημερούδια και καλό σ/κ!

    Υ.Γ Τώρα πρέπει να μάθεις πως κάνουμε παραπομπή
    σε ένα blog μέσω τού λινκ του! (σε μπέρδεψα; χαχα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και άφησα απ' έξω τόσα πολλά Πέτρα!!! Κυρίως άφησα απ' έξω τον γάϊδαρο που η μαμά κοροϊδευτικά τον έλεγε "Βουγιουκλάκη" γιατί για χάρη του προσπάθησα να πηδήξω ένα συρματόπλεγμα με αποτέλεσμα δώδεκα ράμματα στον μηρό μου. Όποτε πέφτει η ματιά στο σημάδι που έμεινε, χαμογελώ στην ανάμνησή του!!! Μέχρι να με πάνε στο Νοσοκομείο, ρωτούσα συνέχεια αν θα πεθάνω :)
      Αχ βρε Πέτρα!!! Εγώ σ' ευχαριστώ γι' αυτήν την αναδρομή στα μικράτα μου!!! Η γλύκα που γεύτηκε η ψυχή μου με την ανάρτηση αυτή θα αργήσει να φύγει. Και ΄συ είσαι η αιτία γι' αυτό το παραμύθι που νοερά ξαναέζησα!!!
      Πραγματικά, από καρδιάς σ' ευχαριστώ!!!

      Υ.Γ. Αφού έχασα τα σχόλιά σας στις πρώτες μου αναρτήσεις, αφού έχασα κείμενα που έγραψα, άλλα αναρτημένα και άλλα στα πρόχειρα, αποφάσισα να σταματήσω να ψάχνω εδώ μέσα οτιδήποτε. Πότε πότε περνάτε από ΄δω και μου αφήνετε κανένα μνμ και αυτό μου αρκεί. Αυτό με το λινκ το κατάλαβα, αλλά δίχως οδηγίες δεν κάνω τίποτα. :)
      Και πάλι σ' ευχαριστώ!!!

      Διαγραφή
  5. Ζωή, Ανέσπερη, σαν να διάβαζα για τη δική μου γειτονιά, εκτός από τη διέλευση των προβάτων.
    Οι πόρτες πάντα ανοικτές, οι γειτόνισσες να πίνουν καφέ όλες μαζί, οι άνδρες να βοηθούν ο ένας τον άλλον.
    Τι ωραία χρόνια.
    Όταν η Πέτρα το πρότεινε, δεν φανταζόμουν πόσες αναμνήσεις θα ξυπνούσε, τώρα σκέφτομαι να γράψω κι εγώ.
    Φιλάκια πολλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ρένα Χριστοδούλου, για τους γάμους δεν ανέφερα τίποτα! Το γλέντι πάντα το βράδυ πριν από το γάμο και πάντα στη γειτονιά και όχι σε κέντρο. Στο δρόμο τραπέζια και καρέκλες από τα σπίτια ένας λυράλης και χορό ως το πρωί! Όταν μετά από χρόνια γράφτηκα στο Λύκειο Ελληνίδων όλους τους Ποντιακούς χορούς τους ήξερα κι ας μην είχαν καμιά σχέση με τον Πόντο οι δικοί μου.
      Και τα πιάτα με φαγητά και πίτες άφησα απ' έξω, που κάναν βόλτες στη γειτονιά γιατί δεν υπήρχε περίπτωση να μην δοκιμάσουμε ότι οι γείτονες μαγείρευαν!!!
      Θεέ μου!!! Που πήγαν όλα αυτά???
      Γιατί???
      Ζεστή και γλυκιά αγκαλιά με την καληνύχτα μου!!!

      Διαγραφή
  6. Πολύ όμορφη η εξιστόρηση από τα χρόνια της αθωότητας!
    Μου θύμισες και δικές μου παλιές καλές στιγμές!
    Σε φιλώ :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. airis, πόσο θα ΄θελα να ζούσαν και τα παιδιά μου ότι έζησα! Πόσο θα ΄θελα όταν μια μέρα θα διαβάσουν αυτήν την ανάρτηση να νιώσουν αυτό που ένιωσα όταν έγραψα όλα τα παραπάνω!
      Τελικά δεν έχω ξεκαθαρίσει μέσα μου αν είναι καλό που ο κόσμος προχωράει...
      Θερμή καληνύχτα με μια ζεστή και γλυκιά αγκαλιά και για ΄σένα!!!

      Διαγραφή
  7. Πολύ μου αρέσουν οι ιστορίες που πολλοί έχουν να διηγηθούν απ΄τις γειτονιές ή από τις αλάνες των παιδικών τους χρόνων και αυτό γιατί μεγάλωσα σε διάφορες πόλεις, όπου το παιχνίδι έξω ήταν απαγορευτικό, μόνο τα καλοκαίρια σε διάφορες εξοχές, έζησα ελεύθερα και ανέμελα!
    Τώρα που ζω στην εξοχή, με ξυπνούν τα κοκόρια και τα κουδούνια απ΄τα πρόβατα που βόσκουν στο "πάνω" χωράφι και έτσι παίρνω το αίμα μου πίσω!
    ΑΦιλάκια Ζωή μου και ευχαριστούμε για το τρυφερό σου μοίρασμα! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γλυκιά μου Στεφανία! Ο λόγος που δεν μπορώ ίσως να προσαρμοστώ στο σήμερα και νιώθω λίγο σαν εξωγήινη, είναι αυτά τα όμορφα βιώματα που προσπαθώ να μην ξεχάσω. Το παιχνίδι ακόμη με παρασέρνει κι αν δω παιδιά στη γειτονιά μου να παίζουν (σπάνιο πλέον φαινόμενο), φοράω τις φόρμες μου και πηγαίνω να παίξω μαζί τους. Με τις παρέες των παιδιών μου το έκανα πολύ συχνά. Μα τώρα πια δεν παίζουν τα παιδιά. Και που να παίξουν άλλωστε?
      Ευχές για όμορφο Σ/Κ!!!

      Υ.Γ. Μην με ευχαριστείς για το "τρυφερό μου μοίρασμα". Τα όμορφα ποτέ δεν τα κρατώ μόνο για ΄μένα! :)

      Διαγραφή
  8. Πόσο πολύ μου αρέσουν αυτές οι αναμνήσεις από τις παλιές γειτονιές , γιατί όπως και η Αιναφτες πιο πάνω έζησα σε άλλη χώρα με διαφορετικές συνήθειες , όχι έξω από το σπίτι , προσπαθώ στο μυαλό μου να τα κάνω εικόνα αλλά δύσκολο . Ομως όταν πηγαίνω στο χωριό των γονιών μου το καλοκαίρι ακούω όλες τις ιστορίες και τις έχω μάθει απ΄΄εξω !!
    Καλό Σαββατοκύριακο καλή μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. nikol, η αλήθεια είναι πως όταν δεν βιώνεις κάτι, όσο κι αν προσπαθείς να το καταλάβεις, ούτε καν το αγγίζεις. Δεν θέλω να γίνω κακιά μ' αυτό που λέω, αλλά το λέω από πείρα. Τις εικόνες του χωριού που εσύ έχεις το πλεονέκτημα να ζωγραφίζεις στο μυαλό σου, θα είναι πάντα το δικό μου απωθημένο. Παρ' όλες λοιπόν τις αφηγήσεις γνωστών και φίλων, ποτέ δεν θα καταφέρω να τις καταλάβω.
      Αντεύχομαι με θέρμη για όμορφο Σ/Κ!!!

      Διαγραφή
  9. Κλείνω τα μάτια και αφήνομαι..... αφήνομαι Ανέσπερη να ταξιδέψω στην υπέροχη γειτονιά σου. Σε αυτούς τους μικρούς παραδείσους που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε, που γινήκαμε ένα με τη γη, που νιώσαμε στα πνευμόνια μας την ανάσα του λεύτερου αγέρα.
    Πανέμορφο ταξίδι μας χάρισες Ανέσπερη, ειλικρινά μια απέραντη ευωδία αναμνήσεων.
    Καλό βράδυ να έχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι Γιάννη! Σ' αυτούς τους μικρούς και μεγάλους παραδείσους που είχαμε την τύχη να γεννηθούμε και να μεγαλώσουμε. Γι΄αυτό και η ανάγκη μου να βρεθώ μέσα στη φύση είναι τόσο έντονη! Και δοξάζω τον Θεό, γιατί μπορεί τη γειτονιά μου να μην την αναγνωρίζω πλέον, αναγνωρίζω όμως και με αναγνωρίζουν οι γείτονες που απέμειναν, οι γείτονες που με θυμούνται συνέχεια πάνω σε ένα δέντρο και χτυπούν την πόρτα μου να μου φέρουν ρόδια από τη ροδιά τους και σύκα από τις συκιές τους. Και όλα αυτά για ΄μένα είναι ο αέρας στα δικά μου πνευμόνια!
      Σ' ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια σου και για το ότι αφέθηκες στο ταξίδι μου αυτό.
      Καλημέρα από ΄μένα!!!

      Διαγραφή
  10. Τι ωραία γειτονιά ,τι όμορφα χρόνια!
    Το Κουτόκρυφτο δεν το ήξερα και συλλέγω παλιά παιχνίδια!Όταν είμαι σε σχολειο τα παιζω με τα παιδιά και ξετρελαινονται!Τα παιζω και με τα παιδιά μου,οπότε κρατάω και το δικό σου!
    Καλή συνέχεια Ανεσπερη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γεια σου Nasia! Το κουτόκρυφτο ήταν από τα αγαπημένα μου παιχνίδια γι' αυτο και του έδωσα λίγο χώρο παραπάνω στο κείμενό μου :)
      Σ' ευχαριστώ για το σχόλιό σου και χαίρομαι που κάτι θα κρατήσεις από ΄μένα!!!
      Καλό υπόλοιπο Σαββάτου και όμορφη Κυριακή να ακολουθήσει για ΄σένα και όσους σ' αγαπούν!!!

      Διαγραφή
  11. Αφέθηκα...
    Σε χρόνια περασμένα που θα ήθελα το άρωμά τους να έχει πλημμυρίσει και τις δικές μου αναμνήσεις, μια που οι γειτονιές στις μεγάλες πόλεις ήταν, ακόμη και τότε, διαφορετικές.
    Έπαιξα μαζί σου κουτόκρυφτο (δεν το ήξερα), τάισα την Τερέζα, έψαξα τις δαμασκηνιές μήπως κι ανακαλύψω κάποιο "ξεχασμένο" από 'σένα καρπό, και γεύτηκα το πρώτο παγωτό (1 δραχμή το ξυλάκι λεμόνι, 2 δρχ. το ξυλάκι βανίλια με σοκολάτα, 3 το κυπελάκι, 5 ο πύραυλος!)

    Θαυμάσια αναδρομή, μοναδικές αναμνήσεις που ντύνουν ζεστά τα τωρινά μας χρόνια, όταν μας κρυώνει η παγωνιά των εποχών μα κυρίως, των ανθρώπων...

    Σε καλημερίζω και σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Natasha N. εντάξει. "Σε έχω φίλη",
      Έτσι δε λέγαμε μικρά στο παιχνίδι μέχρις ότου μαλώσουμε? Όμορφα χρόνια Θεέ μου!!!
      Και πόσα ακόμη ξέχασα να πω!!! Για τις κουμπαριές που γινόντουσαν κάθε Κυριακή μεσημέρι, άλλοτε από γάμους της μιας και μοναδικής μπάρμπι με τον έναν και μοναδικό Τζον Τζον και άλλοτε από τα βαφτίσια της Ντόλυ (κουκλίτσες-δωράκι μέσα στο απορρυπαντικό για ρούχα).
      Τι να θυμηθείς και τι να αφήσεις απ' έξω? Τελειωμό δεν έχουν οι αναμνήσεις από τα μικράτα!!! Τέτοιες αναμνήσεις που όλα τα παιδιά δικαιούνται να έχουν γι' αυτό και έχω κολλήσει τελευταία με τα παιδιά και ό,τι σήμερα βιώνουν....
      Χαίρομαι πολύ που ταξίδεψες πίσω στο χρόνο μαζί σου Νατάσα!!! Χαίρομαι που με έπαιξες!!!
      Θερμή καλημέρα κι από ΄μένα!!!

      Διαγραφή
  12. Πολύ όμορφες αναμνήσεις, γεμάτες γλύκα και νοσταλγία! Ένιωσα σαν να βρισκόμουν κάπου εκεί κι εγώ, τόσο γλαφυρή ήταν η περιγραφή σου.
    Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όμορφος ήταν ο μικρόκοσμός μας Funky Monkey!!! Γιατί αυτός ο μικρόκοσμος φρόντισε να έχουμε αυτές τις όμορφες αναμνήσεις!!!
      Χάρη στην Πέτρα γίναμε όλοι μια παρέα και παίξαμε νοερά παιχνίδια που ξεχάστηκαν με το πέρασμα του χρόνου.
      Έστω κι έτσι, ήταν όμορφο το ταξίδι και το απολαύσαμε!!!
      Και ΄συ να είσαι καλά και ... να περνάς από τη γειτονιά να παίζουμε :)
      Καλή σου μέρα σε όποια γειτονιά κι αν βρίσκεσαι!!!

      Διαγραφή
  13. Σα να τα ζούσες τώρα μας τα εξιστόρησες!
    Και κατά κάποιο τρόπο είναι σα να τα ξαναζούμε, όταν τα σκεφτόμαστε!
    Όμορφες οι αναμνήσεις σου Ζωή μου...χαίρομαι που τις μοιράστηκες μαζί μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Μαράκι όμορφες και πολλές οι αναμνήσεις μου. Ξύπνησαν και δε λένε να ξαναπάνε για ύπνο. Και κάνουν τόσο θόρυβο, που με κρατούν ξάγρυπνη τα τελευταία βράδια...
    Και ΄γω χάρηκα που τις μοιράστηκα μαζί σας. Κι αν δεν φοβόμουν πως θα βαριόσασταν να διαβάζετε, δεν θα σταματούσα το γράψιμο. Γιατί με πιάνει μια κουραστική πολυλογία με το πληκτρολόγιο. Και το "κουραστική" αναφέρετε στους αναγνώστες των γραπτών μου και όχι σε ΄μένα :)
    <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Τι ευχάριστες παιδικές αναμνήσεις! Είχα διαβάσει κάποτε το εξής:
    "Οποιος δεν έζησε στην φύση, δεν πέρασε απ΄ αυτήν τη ζωή".Πόσο δεμένοι ήμασταν στα παιδικά μας χρόνια με τη φύση.Δεν ξέρω αν θα μπορέσουν ποτέ τα
    παιδιά που μεγαλώνουν στην πόλη να αναπληρώσουν αυτο το κενό. Τους το εύχομαι. Ωραια η παρέα σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Ότι ευχές και να κάνεις Stylianos Paskalidis, δυστυχώς δεν θα πιάσουν. Η φύση που στερούνται τα παιδιά (ευτυχώς όχι όλα), αφήνει πολλά κενά στην ψυχοσύνθεσή τους τα οποία απεγνωσμένα θα προσπαθούν με κάτι απροσδιόριστο να τα γεμίσουν. Νιώθω πολύ ευλογημένη γιατί ναι μεν η γειτονιά μου άλλαξε, ο Κορύλοβος όμως, το βουναλάκι μου και τα μυστικά του μονοπάτια έμειναν ανέπαφα. Και σε κάθε μου απόδραση παίρνω πολύ ενέργεια από τη γη, τα δέντρα, τα λουλούδια, τα σκιουράκια, τα, τα, τα...
    Όμορφο και το κοπλιμέντο σου για την παρέα μου :)
    Σ' ευχαριστώ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή