Τρίτη, 12 Απριλίου 2016

Οι άνθρωποι της ζωής μου.



     Οι άνθρωποι που αγαπώ και νοιάζομαι, για να μπορούν να υπάρχουν στη ζωή μου πρέπει ψηλά να βρίσκονται. Πολύ ψηλά. Να είναι πρότυπα ανθρώπων πρέπει. Γι' αυτό και τους τοποθετώ στο βάθρο τους. Να τους κοιτώ, να τους θαυμάζω, να μ΄ οδηγούν, να μην τους χάνω.
    Οι άνθρωποι που αγαπώ και νοιάζομαι, είναι άνθρωποι κοινοί κι απλοί, όπως εγώ. Δεν έχουν έπαρση καμιά, δεν είναι αλαζόνες. Κι όση γνώση και να έχουνε γύρω από ένα αντικείμενο ή τη ζωή, μεγάλη ευκολία έχουνε να την μοιράζονται με άλλους. Και δεν καυχιούνται ποτέ γι' αυτό, ούτε και κάνουν το σπουδαίο.
    Οι άνθρωποι που αγαπώ και νοιάζομαι, έχουν κουσούρια. Λιγότερα ή και περισσότερα από τα δικά μου. Δεν κρύβονται πίσω από τις γρίλιες τους να με κοιτούν, είναι παρόντες και μάσκες δεν αντέχουν να φοράνε. Όλα τα ελαττώματά τους παράσημα στα ρούχα της ζωής τα βάζουν. Και δεν ντρέπονται διόλου γι' αυτά, γιατί χωρίς αυτά, μισοί θα ήταν και το ξέρουν.
    Οι άνθρωποι που αγαπώ και νοιάζομαι, με αγαπούν κι αυτοί κι ενδιαφέρονται ισάξια για ΄μένα. Στο πιο ψηλό τους βάθρο με ανεβάζουνε και με θαυμάζουν. Τους οδηγώ στους δρόμους μου κι εγώ, κι όπου κι αν πάω δεν με χάνουν.
   Οι άνθρωποι που αγαπώ και νοιάζομαι, λίγοι είναι μα εμένανε μου φτάνουν. Κι αν η ζωή απλόχερη σταθεί μαζί μου και φέρει κι άλλους ανθρώπους τέτοιους μέσα στο διάβα μου, μόνο ευγνωμοσύνη και χαρά θα νιώσω, αυτό μόνο. Αν καταφέρουν το θαυμασμό, το σεβασμό και την εκτίμησή μου να κερδίσουνε, κι εγώ τα ίδια να κερδίσω από εκείνους καταφέρω, ευλογημένη θα αισθανθώ που στη ζωή μου μέσα κι αυτούς θα τους εντάξω. Γιατί για ΄μένα οι ανάσες που με αγάπη την ανάσα μου πλαισιώνουνε, είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορώ να πάρω και αμύθητος πλούτος είναι.
    Οι άνθρωποι που αγαπώ και νοιάζομαι είναι για πάντα πάνω σ' ένα βάθρο, κι αυτοί με έχουν σε ένα ισάξιο βάθρο ανεβασμένη. Κι αν τύχει κάποτε και πέσουνε μπροστά στα μάτια μου, ή εγώ αν τύχει και πέσω μπρος στα δικά τους μάτια, τότε, αλίμονο, δεν έχει ο ένας θέση στη ζωή του άλλου. Άνεμος, σκόνη γίνεται η σχέση αυτή και χάνεται.   

Ζ.Μ.


Υ.Γ. Διάβασε μια φίλη μου της οποίας την άποψη εκτιμώ πολύ, το παραπάνω κείμενο. "Kαλογραμμένο, με ποιητικό λόγο. Μια μικρή ένσταση για τα βάθρα γιατί απαιτούν ακινησία αλλιώς εγκυμονούν πτώσεις" μου είπε. 
Επειδή και στα σχόλιά σας βλέπω πως το βάθρο ξένισε αρκετούς από εσάς. Επισημαίνω πως το βάθρο αναφέρεται για ττις αξίες ζωής των ανθρώπων που ταιριάζουν με τις δικές μου αξίες. Πρέπει να είναι ψηλά και πρέπει να μένουν αμετάβλητες. Προσωπική άποψη και σεβαστή κάθε άλλη που διαφοροποιείται από τη δική μου.



18 σχόλια:

  1. Οι σχέσεις των ανθρώπων.. Τόσο δύσκολες, τόσο σπουδαίες.. Θέλουν καθημερινή μάχη με το θηρίο! Αλλά μπορούν να είναι και τόσο όμορφες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι marhtablogging, δύσκολες, σπουδαίες μα τόσο όμορφες οι σχέσεις των ανθρώπων!
      Μέσα από την αρμονική συνύπαρξη μόνο μπορούμε να ολοκληρωθούμε και να αγγίξουμε την πολυπόθητη ευτυχία!

      Διαγραφή
  2. Ωραίο κείμενο! Σε μια εποχή που οι ανθρώπινες σχέσεις είναι τόσο δύσκολες και ο σεβασμός προς τον άνθρωπο κάπου έχει χαθεί ίσως να σταματούσαμε λίγο και να δούμε ποιους πραγματικά έχουμε δίπλα μας και να είμαστε ευγνώμων για αυτούς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σ' ευχαριστώ Little Box of Love. Ήτανε σκέψεις μιας στιγμής που επιτακτικά λέξεις ζητούσανε να γίνουν. Αν βρω χρόνο ίσως να το "χτενίσω" γιατί επιβάλλεται! :)
    Πάντως νομίζω πως λίγο πολύ βαθιά μέσα μας όλοι είμαστε ευγνώμονες γι' αυτούς που έχουμε κι ας μην βρίσκουμε χρόνο συχνά να τους το λέμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αυτούς τους ανθρώπους αποζητώ στη ζωή μου κι εγώ, αυτούς έχω κρατήσει κοντά μου... κι ίσως γι' αυτό να είναι λίγοι.
    Ατοπήματα όλοι κάνουμε, αρκεί να μην είναι τέτοια που να θέτουν σε δοκιμασία αυτές τις πολύτιμες μα τόσο εύθραυστες σχέσεις...

    Θαυμάσιο κείμενο!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ Natasha N.! Είναι οι άνθρωποι αυτοί που ομορφαίνουν και δίνουν νόημα στη ζωή μας. Χωρίς αυτούς τι? Συχνά σκέφτομαι μια φράση του Επισκόπου G. Berkeley η οποία λέει : "Αν ένα δέντρο πέσει στο δάσος και δεν είναι κανείς εκεί για να το ακούσει, θα κάνει θόρυβο?" Άλλοτε νιώθω όμορφα που θα κάνω θόρυβο κι άλλοτε πάλι όχι. Γιατί ο δικός μου θόρυβος προϋποθέτει τον πόνο κάποιων άλλων...

      Διαγραφή
  5. Τι υπέροχο κείμενο! Φιλιά, Ανέσπερη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Funky Monkey, αν και θέλει "χτένισμα", σ' ευχαριστώ πολύ!
      Την καλημέρα μου!!!

      Διαγραφή
  6. Ωραίο κείμενο με πολλά ζητήματα που έχουμε νιώσει στο πετσί μας να μας δοκιμάζουν.
    Εγώ ένα θα πω. Η Αναζήτηση ανθρώπων πολύ ψηλών προτύπων δεν είναι πάντα ότι καλύτερο. Η Εξιδανίκευση δυνητικά μπορεί να προκαλέσει δράματα...! Είναι μια παράμετρος που πρέπει να την λάβουμε υπόψη.
    Την καλησπέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιάννη καλή σου μέρα! Δεν θα το έλεγα ακριβώς αναζήτηση πολύ υψηλών προτύπων. Είναι πολύ σχετικό θαρρώ αυτό ανάλογα με το ζητούμενο του καθενός.
      Με αυτό το κείμενό μου, ήθελα απλά να τονίσω πόσο σημαντικό για όλους μας είναι οι άνθρωποι που πλαισιώνουν τη ζωή μας, οποιαδήποτε είδους σχέση έχουμε με αυτούς, να μας εμπνέουν και να τους εμπνέουμε, να λειτουργεί θετικά ο ένας στη ζωή του άλλου χωρίς να την υπονομεύουν με τις ανασφάλειες και τις ζήλιες τους. Θα σου το πω διαφορετικά. Πως μπορείς να λες ότι αγαπάς έναν σύντροφο, ένα συγγενή, ένα φίλο, ένα γονιό ή ένα παιδί όταν έχει πέσει από τα μάτια σου? Όταν δεν υπάρχει για το άτομό του θαυμασμός για ό,τι αντιπροσωπεύει, εκτίμηση για τις αξίες που πρεσβεύει, σεβασμός για τη μοναδικότητά του? Τι θα μπορούσες να δώσεις και να πάρεις σε μια τέτοια σχέση? Και δεν μιλώ για εξιδανίκευση γιατί και αυτή σχετική για τον καθένα μας είναι. Μιλώ για βασικά στοιχεία που πρέπει (τουλάχιστον για ΄μένα) να υπάρχουν στα θεμέλια των σχέσεων για να μην καταρρέουν με το πρώτο φύσημα του αέρα. Για να αντέχουν στους γερούς σεισμούς που αναπόφευκτα θα έρθουν. Προσωπικά έχω ανάγκη τους ανθρώπους της ζωής μου να τους θαυμάζω και να βλέπω το θαυμασμό τους για ΄μένα στη ματιά τους. Ίσως, δεν ξέρω, ζητάω πολλά και ίσως γι' αυτό είναι λίγοι ουσιαστικά οι άνθρωποι στη ζωή μου.
      Ευχές για να κυλήσει η μέρα σου με ευχάριστες εκπλήξεις και δημιουργία!!!

      Διαγραφή
    2. Ανέσπερη πολύ όμορφο θέμα σήκωσες καλή μου.
      Οι άνθρωποι σηκώνονται και πέφτουν πολλές φορές στη στράτα της ζωής τους. Είναι πολλές οι φορές που μπροστά σου θα αντιμετωπίσεις ένα τέτοιο πρόσωπο που έχει εκπέσει προς στιγμήν παραβιάζοντας κοινά αποδεκτές αξίες. Εκεί θα λειτουργήσει η παλιά εικόνα που έχεις για το πρόσωπο. Αυτά που έζησες μαζί του. Αυτά που μοιράστηκες με την ανάσα του. Τα δάκρυα και τα χαμόγελα που μοιράστηκες.
      Και εκεί ίσως η αγάπη σου γίνει πιο δυνατή.
      Όμορφη Κυριακή να σου ευχηθώ.

      Διαγραφή
    3. Δεν ξέρω Γιάννη! Σκέφτομαι τα γραφόμενά σας και προβληματίζομαι. Μήπως είμαι απόλυτη τελικά? Είμαι υπέρ της δεύτερης ευκαιρίας σε κάθε είδους σχέση γιατί θα ήθελα αν έχω πέσει σε ατόπημα να έχω τη δυνατότητα να αξιολογήσω από την αρχή και να αναθεωρήσω ή όχι καταστάσεις και γεγονότα. Από την άλλη όμως ξέροντας πως η αλήθεια πληγώνει μα το ψέμα σκοτώνει, δε βλέπω να υπάρχουν και πολλά περιθώρια... Αν δε προσθέσεις κι άλλα αρνητικά όπως αχαριστία, υποκρισία, προδοσία κλπ, ε, τότε ... άστα να πάνε.
      Δυσκολες οι σχέσεις των ανθρώπων. Και μεγαλώνοντας ακόμη δυσκολότερες γίνονται! Ίσως να φταίνε οι κατραπακιές που φάγαμε στην πορεία της ζωής, ίσως ο εγωισμός που μεγαλώνει μαζί με την ηλικία μας. Γεγονός πάντως είναι πως ωριμάζοντας ο άνθρωπος, κατά κανόνα, λιγοστεύει τον αριθμό των ανθρώπων που κρατάει δίπλα του.
      Και η δική σου όμορφα να κυλήσει η Κυριακή!!!

      Διαγραφή
  7. Τέτοιους ανθρώπους κράτα τους δίπλα σου και σωστά νιώθεις ευγνωμοσύνη. Όλοι έτσι πρέπει να νοιώθουμε έχοντας κρατήσει γερά τους δικούς μας. Αλλά θα πέσουμε και θα πέσουν στα μάτια μας Ζωή, άνθρωποι είμαστε.Βέβαια ίσως εννοείς για μεγάλο πέσιμο-ατόπημα. Σ'αυτό συμφωνώ, γκρεμίζεται η σχέση. Αλλά να σου εξομολογηθώ ότι είμαι περήφανη που έχω και εγώ λίγους αλλά διαλεχτούς δικούς μου δίπλα μου, αλλά σε βάθρο δεν έβαλα κανένα και δεν θέλω να με βάλουν. Ευθύνη μεγάλη και κίνδυνος να πάψεις να είσαι ο εαυτός σου είναι το βάθρο.Νομίζω ότι σε αναγκάζει να γίνεις αυτό που οι άλλοι θέλουν για να σε διατηρήσουν εκεί ψηλά. Λάθος μου;
    Ωραίο κείμενο και όμορφα γραμμένο
    Καλό μεσημέρι
    Να σαι καλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αννα, αυτά που ζητώ απ΄τους ανθρώπους της ζωής μου δεν είναι ανέφικτα και ούτε και δύσκολα. Το κείμενο μιλά για ανθρώπους με κουσούρια, με ελαττώματα, που πέφτουν επομένως συχνά σε ατοπήματα. Για απλούς ανθρώπους που το ψέμα και την ψεύτικη εικόνα τα απεχθάνονται, που δεν έχουν έπαρση, που είναι δοτικοί, που είναι παρόντες στη λύπη σου. Που στη χαρά σου εσύ τους αποζητάς γιατί τους έχεις ανάγκη, που η αλήθεια τους ταιριάζει στη δική σου αλήθεια. Αν αυτά τα στοιχεία πιστεύεις πως απαρτίζουν ένα άτομο και ξυπνάς ένα πρωί και βλέπεις πόσο λάθος έβλεπες, τότε η εικόνα του θέλοντας και μη καταρρέει μπρος στα μάτια σου και πίστεψέ με, αυτό το άτομο δεν το θέλεις πλέον στη ζωή σου. Και δεν αναφέρομαι μόνο σε ερωτικό σύντροφο.
    Οι κάθε είδους σχέσεις των ανθρώπων (συγγενικές, φιλικές, ερωτικές, κοινωνικές, επαγγελματικές) θα πρέπει να είναι αλληλεπιδραστικές και να βελτιώνονται. Αν κάποιον τον τραβάς προς τα πίσω ή εκείνος δεν σε αφήνει από ανάσφάλεια να προχωρήσεις, έχει νόημα να είναι στη ζωή σου? Για ΄μένα όχι. Και για τους περισσότερους θέλω να πιστεύω. Γι' αυτό άλλωστε στη νεότητά μας οι παρέες μας είναι μεγάλες (και ανούσιες) και ωριμάζοντας αρχίζεις να επιλέγεις φίλους από την αρχή.
    Πίστεψα πως ήταν ξεκάθαρο το κείμενό μου αλλά βλέπω πως έπρεπε με μεγαλύτερη σαφήνεια να μιλήσω.
    Σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!!!
    Καλημέρα από ΄μένα. Συννεφιασμένη μόνο στον ουρανό και στην ψυχή λιακάδα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. "Οι άνθρωποι που αγαπώ και νοιάζομαι, λίγοι είναι μα εμένανε μου φτάνουν. Κι αν η ζωή απλόχερη σταθεί μαζί μου και φέρει κι άλλους ανθρώπους τέτοιους μέσα στο διάβα μου, μόνο ευγνωμοσύνη και χαρά θα νιώσω, αυτό μόνο. Αν καταφέρουν το θαυμασμό, το σεβασμό και την εκτίμησή μου να κερδίσουνε, κι εγώ τα ίδια να κερδίσω από εκείνους καταφέρω, ευλογημένη θα αισθανθώ που στη ζωή μου μέσα κι αυτούς θα τους εντάξω. Γιατί για ΄μένα οι ανάσες που με αγάπη την ανάσα μου πλαισιώνουνε, είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορώ να πάρω και αμύθητος πλούτος είναι".
    Έτσι ακριβώς Ζωή μου! Σαν γάργαρο καθαρό νερό κύλησε μέσα μου το κείμενο- ποίημα σου! ;-)
    Οι δικοί μου "άνθρωποι που αγαπώ", εκπέμπουν στα ίδια μήκη κύματος με μένα και τις περισσότερες φορές δεν χρειάζεται να πούμε πολλά, είναι ίδιοι τα τελευταία 20 χρόνια, είναι τέσσερεις και όταν προστεθεί και ένας νέος, μόνο χαρά μου δίνει!
    "Ευλογημένος αυτός που δεν προσδοκά, δεν θα απογοητευτεί ποτέ". Βούδας και Χριστός. Αυτή η φράση, με ακολουθεί τα τελευταία χρόνια και μ' έχει βοηθήσει να κατανοήσω και να επικοινωνήσω με τον άλλο!
    ΑΦιλάκια λίγο σκονισμένα, αλλά ζεστά και χαμογελαστά! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Στεφανία.
    Στο ίδιο μήκος κύματος...
    :)
    Αγκαλιά ζεστή! Καλό σου βράδυ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Υπέροχο κείμενο!
    Με κάλυψε σε όλα...ειδικά εκεί με το βάθρο, που κατανοώ απόλυτα τι λες και θα το κατανοούσα ακόμα και χωρίς να διαβάσω τη διευκρίνηση, γατί έτσι σκέφτομαι κι εγώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαράκι σ' ευχαριστώ πολύ!
      Αυτό το βάθρο προβλημάτισε πολλούς και από τους προβληματισμούς τους άρχισα να προβληματίζομαι κι εγώ! Καλά που εμφανίστηκες γιατί πίστεψα πως μπορεί και να είμαι απόλυτη και πως ίσως θα έπρεπε να αρχίσω να κάνω κάποιες "εκπτώσεις"!!!
      Σ' ευχαριστώ και πάλι, καλή σου μέρα!!! :)

      Διαγραφή