Σάββατο, 2 Απριλίου 2016

Αφιερώματα και τέχνες.

     

     Αφιέρωμα στον Γαλλικό Κινηματογράφο. Μεταξύ των ταινιών που προβλήθηκαν και η ταινία "Ο Γάλλος Υπουργός". Κωμωδία / πολιτική σάτιρα.
      Κωμωδία? Κωμωδία...
    Γεμάτο το αμφιθέατρο μα μόνο σε δυο - τρία σημεία του έργου άκουσα τον κόσμο να γελάει. Υπήρξαν βέβαια και κάποιοι άλλοι, "ξινούλιδες" όπως εγώ, που απλά παρακολουθούσαν την ταινία και υπομονετικά περίμεναν να τελειώσει. Προσωπικά δε, ένιωσα και θλίψη. Αυτό το συναίσθημα μου έβγαλε η ταινία η οποία πραγματεύεται έναν ιδιότροπο άνθρωπο στη θέση του Υπουργού Εξωτερικών της Γαλλίας. Θα μπορούσε δηλαδή να είναι Υπουργός οποιασδήποτε χώρας... Η ιδιορρυθμία, η ανικανότητα και η ανεπάρκειά του για την θέση του Υπουργού, καθώς επίσης και η μεγαλομανία του ήταν εκείνα που υποτίθεται πως έβγαζαν γέλιο.
    Όχι. Δεν είναι που ούτε καν χαμογέλασα, δεν είναι που έχασα το χρόνο μου, δεν είναι που κάτι άλλο περίμενα. 
    Είναι που πρέπει να νιώθω τουλάχιστον ηλίθια γιατί δεν κατάλαβα το "βαθύτερο νόημα" της ταινίας. Είναι που πλέον μάθαμε να γελάμε αβίαστα με την μετριότητα στην οποία προσαρμόσαμε τις ζωές μας.
     Σε συνδυασμό δε και με τα τελευταία γεγονότα για τον (πρόσφατα τέως) καλλιτεχνικό διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών - Επιδαύρου, τον κ. Φαμπρ, και αυτό που ο ίδιος ονομάζει τέχνη, ε, τι να πω? Ή εγώ είμαι τόσο στενόμυαλη και δεν καταλαβαίνω την τέχνη, ή ο κόσμος μας ζει την παρακμή του και το "διασκεδάζει"...


18 σχόλια:

  1. Μάλλον είμαι κι εγώ σαν κι εσένα, στενόμυαλη...αλλά δεν αισθάνομαι ηλίθια που δεν καταλαβαίνω τις δηθενιές κάποιων, αν σκεφτείς πως οι ίδιοι μάλλον έχουν το ακαταλόγιστο!
    Βέβαια οι καλύτεροι του χωριού είναι εκείνοι που ενώ δεν έχουν καταλάβει τίποτα, αναλύουν κιόλας με κατεβατά από λέξεις (όσο πιο εντυπωσιακές τόσο το καλύτερο), που νόημα δε βγάζουν (και πώς θα έβγαινε δηλαδή? χαχα) όσα υποτίθεται πως κατάλαβαν για να το παίξουν έξυπνοι!...
    Ξέρω πως κι εσύ το έγραψες ειρωνικά...γιατί σιγά μην αισθάνεσαι ηλίθια που δεν έπιασες τις ηλιθιότητες!
    Στα αλήθεια όμως πιστεύω πως κάποιοι "καλλιτέχνες και δημιουργοί" είναι για τα σίδερα, ή πρέπει να μπουν άμεσα σε κέντρα απεξάρτησης, γιατί κάνουν "άσχημα ταξίδια"....
    φιλιά πολλά και καλό μήνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μαράκι μου το κακό δεν είναι που κάνουν "άσχημα παιχνίδια". Το χειρότερο όλων είναι η γραμμή που δίνουν για την τέχνη στους νέους που είναι απαίδευτοι. Είναι αυτοί που ενώ δεν καταλαβαίνουν αναλύουν όπως λες με κατεβατά από λέξεις που σε παραπέμπουν σε βαριά κουλτούρα και σε κάνουν να μαζευτείς στο καβούκι σου, είναι αυτοί που δεν λεν ότι δεν του άρεσε αυτό που είδαν φοβούμενοι μην τους περάσουν ηλίθιους και βρεθούν εκτός κύκλου, είναι, είναι, είναι... Χίλια δυο πράγματα είναι...
    Και δεν ξέρω πως εννοούν οι άλλοι την ηλιθιότητά μου, αλλά εγώ είμαι "ηλίθια" και το φωνάζω. Και χαίρομαι που συναντώ στο δρόμο μου κι άλλους "ηλίθιους" που φωνάζουν κι αυτοί!!!
    Όμορφα να κυλήσει η Κυριακή σου!!! Εγώ πάω τώρα να καταπιαστώ με τη δική μου "ηλίθια" τέχνη, το ψηφιδωτό μου, και να ξεχάσω την "κουλτούρα" που μου θυμίζει την "ηλιθιότητά" μου :)

    Υ.Σ. Πόσο λυπήθηκα που έχασα ένα δρώμενό σου! Τελευταία με κερδίζει όλο και περισσότερο η πραγματική ζωή. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν θα ήμουν τόσο αυστηρή με τον "Γάλλο Υπουργό", αν δεν τον υπέγραφε ο Ταβερνιέ, ο οποίος μας έχει συνηθίσει σε άλλης ποιότητας ταινίες (ενδεικτικά: "Μια Κυριακή στην Εξοχή")

    Προσωπικά, αισθάνομαι "ηλίθια" σε άλλες μορφές τέχνης, όπως για παράδειγμα στη ζωγραφική, όπου πλέον, σχεδόν καθετί που γίνεται αντιληπτό χαρακτηρίζεται ως "κιτς" ενώ, αντίθετα, πέντε γραμμές και τρεις μουντζούρες θεωρούνται υψηλή τέχνη με ασύλληπτα νοήματα!
    Ή μπορεί να 'χω παραμεγαλώσει! Δεν ξέρω!
    "Ηλίθια" αισθάνομαι και στη Λογοτεχνία, μια που χαρακτηρίζονται "λογοτέχνες" άτομα όπως η Τριανταφύλλου αλλά και η... Δημουλίδου! Από την άλλη μεριά, έχω ακούσει άτομα (νεότερα από εμένα) να αποτάσσουν μετά βδελυγμίας τους κλασσικούς!

    Τέλος, συμφωνώ και με τις δυο σας για τα "ακαταλαβίστικα κατεβατά" καθώς και για το έλλειμμα παιδείας των νέων (και όχι μόνο)...

    Να έχεις όμορφη και δημιουργική Κυριακή!
    Σε φιλώ! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τα τελευταία χρόνια η μνήμη μου δεν με βοηθάει Natasha N. και έτσι δεν στέκομαι σε ταμπέλες και ονόματα που υπογράφουν αυτά που παρακολουθώ. Εμπιστεύομαι μόνον την προσωπική μου αισθητική και "αντοχή" σ' αυτά που βλέπω. Θέλω να πω με αυτό πως, δεν στάθηκα στον Ταβερνιέ που υπέγραψε την ταινία, όσο στο θέμα που πραγματεύεται. Η μετριότητα του Υπουργού, του "φελλού" δηλαδή που επιπλέει, δεν έκλεψε το γέλιο. Τουλάχιστον το δικό μου. Άθελά μου μελαγχόλησα γιατί τον σύγκρινα με γνωστούς και άγνωστους "φελλούς - Θεούς" που δεν διστάζουν μπροστά στην προσωπική τους αναρρίχηση και πατώντας στην κυριολεξία πάνω στα Έργα των υφισταμένων τους να επιτυγχάνουν συνέχεια προσωπικούς τους στόχους και προβολή.
    Τώρα στη Λογοτεχνία που αναφέρεις θα προσθέσω με έμφαση και την Ποίηση. Εκεί η δική μου "ηλιθιότητα" χτυπάει κόκκινο και συχνά αναρωτιέμαι ... τι θέλει να πει ο ποιητής...
    Όμορφη, δημιουργική και κυρίως Ποιοτική, με ό,τι για ΄σένα σημαίνει αυτό, να είναι και η δική σου Κυριακή.
    Από ΄μένα μια αγκαλιά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Όσο διάβαζα τα λόγια σου, σκεφτόμουν για κάποιο λόγο τις επιθεωρήσεις στο θέατρο. Και να με πλήρωνες δεν θα πήγαινα να παρακολουθήσω επιθεώρηση, και αν πήγαινα, σίγουρα δε θα γελούσα. Το δράμα είναι εύκολο να το πετύχεις, να το περάσεις και να κερδίσεις το θεατή (αν είσαι συγγραφέας, σκηνοθέτης ή ηθοποιός), το χιούμορ θεωρώ πως είναι πολύ δύσκολο. Και είναι πολύ λεπτή η γραμμή ανάμεσα στο ποιοτικό χιούμορ και στη σαχλαμάρα του σωρού.
    Όσον αφορά τη λογοτεχνία και την ποίηση, σήμερα νομίζω πως έχουμε ξεφύγει λιγάκι. Πολλά εκδίδονται, λίγα αξίζουν. Τα διαβάζεις κι αν σε ρωτήσουν ένα μήνα μετά γι΄αυτά, τα έχεις ήδη ξεχάσει. Που σημαίνει ότι τους λείπει η ουσία.
    Και ως προς την Τέχνη έχουμε ξεφύγει λιγάκι. Όλα βασίζονται στη διαφήμιση και στην προβολή. Λόγου χάρη, αν είσαι γνωστός καλλιτέχνης και έχεις τις διασυνδέσεις, μπορείς άνετα να υλοποιήσεις μια τρελή (ή σαχλή) ιδέα και να την παρουσιάσεις όπως θες (θες να την πεις "γροθιά στο κατεστημένο"; Μπορείς!!). Κάπως έτσι έχουμε δει παλαβές καλλιτεχνικές εγκαταστάσεις και λευκούς καμβάδες όπου πάνω τους υπάρχει μόνο μια τσίχλα κολλημένη, και θεωρούνται τέχνη. Κάτι που μπορείς άνετα να το κάνεις κι εσύ, αλλά έλα που σου λείπουν οι διασυνδέσεις...
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στην πόλη μου, έχουμε περίπου δέκα ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες που ανεβάζουν μια με δύο θεατρικές παραστάσεις το χρόνο. Πολλές φορές στις παραστάσεις τους, κάνω ρύθμιση φωτισμού και ήχου και έτσι έχω τη δυνατότητα να παρακολουθώ και τις πρόβες και όλο τον κύκλο των παραστάσεων. Συνήθως ανεβάζουν κωμωδίες γιατί λένε πως ο κόσμος έχει ανάγκη να γελάσει. Και γελάει ο κόσμος γιατί τα έργα που επιλέγουν είναι, ξέρεις, από εκείνη την εποχή που η κοινή αυλή των σπιτιών ένωνε τον κόσμο. Η φτώχεια, η ανέχεια, η ανθρωπιά, η έλλειψη γνώσεων, η αθωότητα είχαν μια διαφορετική ποιότητα χιούμορ χωρίς να προσβάλλει χαρακτήρες και καταστάσεις, η οποία ακόμη βγάζει γέλιο. Αυτούς τους μήνες βοηθάω μια ομάδα που θα σηκώσει το έργο "Οι Ηλίθιοι" του Neil Simon. Σε κάθε πρόβα, μα σε κάθε πρόβα, γελάω πολύ! Και μόνο με τα βλέμματά τους, τις κινήσεις τους, την στάση του σώματός τους, πριν προλάβουν καν να πουν τις ατάκες τους, βγάζουν τέτοιο γέλιο!!! Θέλω να πω, πως η διακωμώδηση της μιζέριας και της μετριότητας που εντάξαμε στη ζωή μας, γιατί εμείς την εντάξαμε, καθώς επίσης και οι βωμολοχίες ή η υποτίμηση των άξιων ανθρώπων και η υπερτίμηση των "φελλών", εμένα δεν μου προκαλούν γέλιο. Ούτε και το πολύ "ψαγμένο" ποίημα που μιλά για τον έρωτα αλλά δεν καταλαβαίνεις πως ο έρωτας ταυτίζεται με λέξεις αταίριαστες, πεζές, που στο σύνολό τους δεν βγάζουν νόημα για ΄μένα την κοινή "ηλίθια" θνητή. Ούτε και ο πίνακας που αντί για ηλιοβασίλεμα έχει μια μασημένη τσίχλα κολλημένη σε μια γωνιά του άσπρου φόντου του. Δεν θα ήθελα με αυτά που λέω να κρίνω όλους αυτούς που καταλαβαίνουν και παρακολουθούν αυτά που δεν μου αρέσουν! Η συνύπαρξη με την διαφορετικότητα είναι που ομορφαίνει τη ζωή. Απλά συχνά μπαίνω στη διαδικασία να εξηγώ στον εαυτό μου γιατί είμαι τόσο "ξινή" και δεν γελάω εύκολα. Και το κάνω για να συνεχίσω ανεπηρέαστη στον όχι πολυσύχναστο δρόμο που διαβαίνω. Ακόμα και όταν όλοι σε παρέα, εκτός από εμένα την "ξινούλα", γελούν με ένα σόκιν ανέκδοτο.
      Θα κλείσω με μια φράση του Καζαντζάκη : «Η αιωνιότητα είναι ποιότητα, δεν είναι ποσότητα, αυτό είναι το μεγάλο, πολύ απλό μυστικό».
      Σε ζάλισα με την "πολυλογία" μου όμως Funky Monkey, αλλά όπως έχεις ήδη καταλάβει, τα περισσότερα ήθελα στον εαυτό μου να τα πω...
      Σου εύχομαι μια όμορφη εβδομάδα με ευχάριστες εκπλήξεις!!!

      Διαγραφή
    2. Καθόλου δε με ζάλισες, μου αρέσει που κουβεντιάζουμε. Γι΄αυτό άλλωστε ξαναπέρασα, ήθελα να δω την απάντησή σου!
      Καταλαβαίνω πλήρως τι λες, και χαίρομαι για το είδος των θεατρικών παραστάσεων που ανεβαίνουν στον τόπο σου από τις ερασιτεχνικές ομάδες. Έχουν δίκιο έτσι όπως το σκέφτονται και μπράβο τους για την επιλογή των έργων που ανεβάζουν: ο κόσμος πράγματι έχει ανάγκη να γελάσει (όχι όμως να γελαστεί! Να έχει δώσει χρήματα που δεν του περισσεύουν και τελικά να φεύγει απογοητευμένος και μετανιωμένος...)
      Όσον αφορά τα υπόλοιπα τώρα: είχα προσφάτως μια παρόμοιου περιεχομένου κουβέντα με μια φίλη, και μέσα από τη συζήτηση βγήκαν μερικά πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Τέλος πάντων, νομίζω ότι δεν είναι θέμα "ξινής" που λες. Όταν μεγαλώνουμε (στο μυαλό, όχι στο σώμα) οι απόψεις μας αλλάζουν, γινόμαστε πιο επιλεκτικοί, αρχίζουμε να ξεσκαρτάρουμε τις επιλογές μας. Εκεί που είσαι μικρός και πας όπου να'ναι, γελάς με ό,τι να'ναι για να μη σε στραβοκοιτάξει η παρέα, ξαφνικά μεγαλώνεις και έχεις κερδίσει πια το δικαίωμα να μένεις αμέτοχος σε ό,τι θεωρείς πλέον σαχλό. Και ταυτόχρονα, ποσώς σε απασχολεί το αν θα σε στραβοκοιτάξει η παρέα... ούτε καν ενδιαφέρεσαι να εξηγηθείς γιατί δεν γέλασες, ή γιατί δεν ακολούθησες.
      Ένα οποιοδήποτε έργο τέχνης θεωρώ, ψαγμένο ή μη, πρέπει να μπορείς να το καταλάβεις, και να μπορεί να σε αγγίξει στην ψυχή. Αν δεν καταφέρνει να επικοινωνήσει στο θεατή το μήνυμά του, μάλλον δεν είναι και τόσο επιτυχημένο τελικά...
      Φιλιά και σε ευχαριστώ για την κουβέντα μας!

      Διαγραφή
    3. Ναι. Μεγαλώνω και χαίρομαι γι' αυτό. Αυτά που λες με παρέπεμψαν στην ανάρτησή μου για τον χρόνο των ώριμων ανθρώπων που πρόσφατα έκανα. Ένα αγαπημένο ποίημα που τόσο αντιπροσωπεύει όλους αυτούς που μεγαλώνοντας ωριμάζουν και κρατούν αποστάσεις απ' ότι δεν είναι στα μέτρα τους.
      Μια μικρή διαφωνία μόνο έχω όσον αφορά τις παραστάσεις που ανεβάζουν οι ομάδες που λέγαμε. Θα προτιμούσα να ανεβάσουν λίγο πιο ψαγμένα κλασικά έργα και ο κόσμος ας μη γελάσει. Ας φύγει προβληματισμένος. Μα όλοι ερασιτεχνικά ασχολούμαστε και κοιτάμε τις πιο εύκολες λύσεις. :)
      Δική μου είναι η ευχαρίστηση καλή μου που ξαναπέρασες! Να είσαι καλά!!!
      Τις ευχές μου για ένα γαλήνιο βράδυ!!!

      Διαγραφή
  6. Δεν έχω δει την ταινία και τα τελευταία χρόνια δεν πηγαίνω πια στο σινεμά... Βλέπω επιλεκτικά καμιά φορά απ΄ την TV ταινίες ή ξένες σειρές πχ του BBC ή ντοκιμαντέρ που "έχασα" παλιά.
    Βρίσκω πως τα τελευταία χρόνια η κακογουστιά γενικά και ειδικά επικρατεί σχεδόν παντού, ξεκινώντας απ΄τα έργα (και τέχνης) που θεωρούνται αξιόλογα, μέχρι ότι βλέπουμε ή ακούμε καθημερινά γύρω μας και είναι εξαιρετικά δύσκολο να παραμείνει κανείς μακριά χωρίς να θυμώσει, να επικρίνει ή να αισθανθεί βαθιά θλίψη.
    Καταλήγω, πως ο καθένας μας σίγουρα χρειάζεται να έχει τεράστια κατα-νόηση και συμπόνοια για να κρατηθεί αμόλυντος έξω απ΄ αυτό το πανηγύρι.
    Μου αρέσει αυτό που λέει ο Κρισναμούρτι:
    "Να είσαι αυτού του κόσμου, χωρίς να του ανήκεις"...
    Περιμένω Ζωή μου, να δω (με ανυπομονησία!)το ψηφιδωτό σου τελειωμένο και ελπίζω να βρήκες και τα πλακάκια του φόντου που αναζητούσες...

    ΑΦιλάκια σου στέλνω και εύχομαι να έχεις ένα χαλαρό βραδάκι! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μου αρέσει πολύ ο κινηματογράφος Στεφανία, κυρίως ο Ευρωπαϊκός, και δεν χάνω την ευκαιρία σε αφιερώματα.
      Το "κιτς" εισέβαλε για τα καλά σε κάθε έκφανση της ζωής μας. Βέβαια ότι εγώ θεωρώ "κιτς" δεν σημαίνει πως κατηγορώ αυτούς που το θεωρούν άξιο λόγου και επαίνου. Όμως συχνά για αυτά τα "κιτς" που με ενοχλούν, αναγκάζομαι να βάλω στο περιθώριο τη ζωή μου. Άραγε με αυτόν τον τρόπο "είμαι αυτού του κόσμου χωρίς να του ανήκω?" ή είμαι μια γκρινιάρα που γερνάει δύσκολα? Δεν ξέρω. Πολλές φορές σου το είπα και θα σου το πω ακόμη μια. Είμαι στη μέση του πουθενά...
      Το ψηφιδωτό μου καλά πάει!!! Συμβιβάστηκα με τις ψηφίδες του φόντου. Ο ουρανός δεν μου βγαίνει όσο "ανοιξιάτικος" θέλω, μα είναι ουρανός! Η δε μεγάλη μου κόρη, με έκλεισε για το επόμενο έργο. Θέλει λέει την έναστρη νύχτα του Van Gogh για το σπίτι της. Της είπα πως προτιμώ να της κάνω τα εισιτήρια να πάει να το δει στη Ν. Υόρκη :)
      Καλή εβδομάδα σου εύχομαι!!! Ανοιξιάτικη, μέσα στον κόσμο χωρίς να του ανήκεις!!! :)

      Διαγραφή
    2. Αντιστεκόμαστε Ζωή μου και δεν επιτρέπουμε στον κόσμο της τοξικότητας και της παρακμής, να μας κάνει σαν τα μούτρα του... Έτσι αισθάνομαι σήμερα, αφού κούρεψα μισό στέμμα ψευτογκαζόν!!! :)

      Διαγραφή
    3. Δηλαδή? Αύριο που δεν θα έχεις ψευτογκαζόν για κούρεμα υπάρχει πιθανότητα να αισθάνεσαι αλλιώς? :)
      Αντιστεκόμαστε Στεφανία μου γλυκιά, όσο μπορούμε και αντέχουμε. Και θαρρείς πως όσο μεγαλώνουμε μεγαλώνουν και οι αντοχές μας...
      Την καλημέρα μου!!! Ηλιόλουστη σου την στέλνω!!! :)

      Διαγραφή
  7. Θα συμφωνήσω ότι ο κόσμος ζει την παρακμή του. Δεν το διασκεδάζει όμως. Απλά μαλθάκεψε από τα πολλά προβλήματα και η απελπισία τον έχει καταλάβει. Γιατί θα έπρεπε ο κάθε ανεγκέφαλος και ανοργασμικός Φαμπρ να έπαιρνε πόδι με το που θα άνοιγε το στόμα. Όχι να του χαμογελάμε σαν ηλίθιοι, για την κακογουστιά που ονομάζει Τέχνη! Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Mary Petrax λέω πως το "διασκεδάζει" γιατί βλέπω κόσμο να γελά με τα χάλια που καταντησαμε. Ακόμη και με τη μαλθκότητά του γελάει ο κόσμος. Και με τον καναπέ που βούλιαξε και έσπασαν και οι σούστες. Όταν την επόμενη ημέρα του αφιερώματος ρώτησα γνωστό μου ζευγάρι που ήταν εκεί πως τους φάνηκε η πρώτη ταινία, μου απάντησαν πως ήταν πολύ αστεία! Πως γέλασαν πολύ! Μα εγώ τους είπα ήθελα να κλάψω γι' αυτό που έβλεπα. Η απάντηση μου προκάλεσε ξανά θλίψη. "Έλα βρε, χαλάρωσε, με τα χάλια μας γελάμε"!!!
      Γιατί να μην τους συνεπάρουν και τα παλλόμενα πέη και οι γάτες του Φαμπρ? Αφού είναι τέχνη!!! (...)
      Την καλημέρα μου μαζί με τις ευχές μου για όμορφη εβδομάδα!!!

      Διαγραφή
  8. Πολύ αξιόλογο φεστιβάλ αυτό το Γαλλικού Κινηματογράφου Ανέσπερη και αξίζει της προσοχής μας εδώ και χρόνια που υφίσταται.
    Στα λοιπά δεν έχω να διαφωνήσω σε κάτι με τις παρατηρήσεις σας, είναι σωστές.
    Στο περιβόητο πλέον θέμα του ...Φαμπρ και της αντίδρασης των καλλιτεχνών απλά τους περίμενα περισσότερο ευαίσθητους σε μια ίδια κίνηση από το 2010 που ο λαός μας βιάζεται και ματώνει καθημερινά. Σε αυτό το πεδίο, θα το πω, λάκισαν μεγαλοπρεπώς.
    Καλή βδομάδα να έχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιάννη μου καλή σου μέρα! Ακόμη κι αν διαφωνούσες με τις παρατηρήσεις μας θα θέλαμε να ακούσουμε, ή μάλλον να διαβάσουμε, και τον αντίλογο.
      Τώρα όσο για το έτος που αναφέρεσαι και τα γεγονότα που μας πιάσαν πραγματικά στον ύπνο, τι να πω? Ακόμη σαν εφιάλτη τα βιώνουμε και ευελπιστούμε πως θα ξυπνήσουμε κάποια στιγμή και όλα θα γίνουν όπως πριν. Δεν ξέρω αν λάκισαν ή είναι το μούδιασμα του ξαφνιάσματος αυτό που τους κρατά, που μας κρατά, ή τα συμφέροντά τους / μας, που δεν είχαν θιγεί ακόμη. Πραγματικά δεν ξέρω. Κουράστηκε το μυαλό μου να επεξεργάζεται όλο αυτό το θλιβερό σκηνικό και σε συνδυασμό με το τοπίο γύρω μας και τις "άγνωστες" λέξεις γύρω από τα οικονομικά που εισέβαλλαν στο λεξιλόγιό μας δεν μου κάνει καλό. Σταματώ να σκέφτομαι. Κατεβάζω ρολά και δραπετεύω.
      Καλή εβδομάδα και για ΄σένα. Ο καιρός βοηθά στις αποδράσεις μας ευτυχώς!!!

      Διαγραφή
    2. Ανέσπερη καλησπέρα σου.
      Ο Ρόλος του λεγόμενου πνευματικού κόσμου, του καλλιτέχνη είναι να είναι δίπλα στο λαό και να πιάνει το σφυγμό της κοινωνίας. Αυτός είναι ο ρόλος της διανόησης ο προοδευτικός και όχι η ομφαλοσκόπησή του.
      Στα πλαίσια αυτά η μεγάλη πλειοψηφία του χώρου "εποίησεν την πάπια" να το πω κομψά από το 2010 και εντεύθεν.
      Φυσικά και υπάρχουν πάρα πολλές φωτεινές εξαιρέσεις και αγωνιστικές παρουσίες.
      Την καλησπέρα μου καλή μου.

      Διαγραφή
    3. Δεν θα διαφωνήσω καθόλου μαζί σου. Πολλές ήταν εκείνες οι φορές που αναρωτήθηκα γιατί οι άνθρωποι της τέχνης και των γραμμάτων δεν κάνουν κάτι ουσιαστικό, κάτι που να εμπνεύσουν εμένα την "φτωχούλα" να ξεκουνηθώ από τον καναπέ μου. Η απάντηση μετέωρη παρέμενε όπως και η ερώτησή μου. Έτσι τουλάχιστον νόμιζα. Γιατί η απάντηση ήδη μου ήταν γνωστή :"Γίνε εσύ η αλλαγή που επιθυμείς" / Γκάντι
      Διπλή καληνύχτα γιατί την πρώτη σου την είπα μόλις πριν σε άλλη ανάρτησή μου!!! :)

      Διαγραφή