Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

Αγαπώ τις ρωγμές μου.



      Βδομάδες πέρασαν, μα όχι περισσότερο από μήνας, που βρέθηκα σε μια παρουσίαση βιβλίου. Δεν ήταν από τα βιβλία που αμέσως μου κάνουνε το "κλικ". Δεν έσπευσα να το αγοράσω ούτε και να το δανειστώ από τη βιβλιοθήκη της πόλης μου. Το καταχώρησα όμως στα "μεταπροσεχώς" μέσα στο μυαλό μου και το άφησα εκεί. Αν παραμείνει για καιρό εκεί σημαίνει πως κάποια στιγμή θα το διαβάσω, αν όχι, όπως κι άλλα, θα δεν θα το αναζητήσω, θα το προσπεράσω. Κι αν πάλι κάτι έχει να μου πει και πρέπει στα χέρια μου να φτάσει, είμαι εντελώς σίγουρη γι' αυτό πως από το πουθενά θα βρει αυτό το δρόμο να έρθει ως εμένα.
      Σε ένα από τα απόσπασμα όμως που ακούστηκαν στην παρουσίαση, κάτι συγχρόνισε τον ήχο του με κάποιους ήχους παιγμένους από τις υπέρ-ευαίσθητες αόρατες χορδές μου. 
    "Οι άνθρωποι θα πρέπει να έχουνε ρωγμές για να μπορούν να καταλάβουν τον πόνο των ανθρώπων" ή κάπως έτσι τέλος πάντων έλεγε μεταξύ των άλλων το απόσπασμα. Η συγγραφέας φυσικά το έγραφε με έναν τρόπο πολύ πιο όμορφο απ' το δικό μου. Πιο συγγραφικό και πιο ποιητικό τρόπο που εγώ στερούμαι και δυστυχώς δε διαθέτω.
    Ναι, αυτό είναι αλήθεια σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή και χάθηκα μέσα στις σκέψεις μου χάνοντας έτσι και την υπόλοιπη παρουσίαση του βιβλίου. 
      Αρκετές φορές ανέτρεξα νοερά από τότε στο κομμάτι αυτό που απομόνωσα από εκείνο το απόσπασμα κι ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες που έξω επικρατούσαν, διέφερε και η ανάλυσή του εντός μου.
      Έξω από το παράθυρό μου τώρα βλέπω να γλιστράει ορμητικά ένα σκουρόχρωμο σύννεφο προς το μπαλκόνι μου. Κι εγώ έτσι όπως άσκοπα περιφέρομαι μέσα σε ολόκληρο τον κόσμο ο οποίος χωρά σε μια μικρή οθόνη που κρατώ στην αγκαλιά μου, ξαφνιάζομαι που απρόσκλητη και δίχως καμιάν αιτία ξανάρχεται η παραπάνω πρόταση στο άδειο κατά τ' άλλα μυαλό μου. Αναλογίζομαι υπάρχει τάχα άνθρωπος χωρίς ρωγμές? Αν ναι, τότε αξίζει τη συμπόνοια μου όσο μικρή κι ασήμαντη κι αν είμαι.
     Με πόνεσαν, κι ακόμα με πονούν ορισμένες απ' τις πολλές ρωγμές μου. Όμως αυτές βοήθησαν λίγο ακόμη χώρο για να πιάσω στο μέρος που μου αναλογεί σ' αυτόν τον κόσμο. Γιατί για τα ελάχιστα μόλις χιλιοστά που κάθε μια ρωγμή καταλαμβάνει, εγώ απλώθηκα, μεγάλωσα σε όγκο. Γιατί από τα ελάχιστα μόλις χιλιοστά που κάθε μια ρωγμή καταλαμβάνει, εγώ αναγκάστηκα να αφήσω δέσμες από ένα άγνωστο φως να διαπεράσουν μέσα μου. Να ξεδιπλώσουν τις φωτεινές ακτίνες τους και να φωτίσουν με το παράξενό τους φως τις σκοτεινές γωνίτσες του εαυτού μου που  σε άλλη περίπτωση από φόβο ποτέ μου δεν θα φώτιζα. Γιατί στα ελάχιστα αυτά χιλιοστά σε κάποιες, όχι σ' όλες, από τις ρωγμές μου, φύτρωσε ένα σποράκι. Μεγάλωσε και άνθισε ένα ανθάκι που ομόρφυνε τον κόσμο γύρω μου. Και νιώθω τώρα ευλογημένη για όλες τις ρωγμές που απέκτησα στο πέρασμα του χρόνου.
    Πάντως ακόμη και τοίχος πέτρινος να ήμουν, θα ΄θελα στα σίγουρα να είχα τις ρωγμές μου. Καθόλου, μα καθόλου ευχάριστο δεν θα μου ήτανε αν προσπαθούσαν με τσιμέντο να μου τις καλύψουν έτσι ώστε δυνατός κι αδιαπέραστος να είμαι.
     

4 σχόλια:

  1. Πολύ όμορφη η ανάρτησή σου. Και αν και κατά την γνώμη σου στερείσαι τον συγγραφικό και ποιητικό τρόπο (κατά την γνώμη σου, το ξανατονίζω), μια χαρά μας μετέδωσες το μήνυμά σου.
    Να έχεις μία όμορφη Κυριακή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σ' ευχαριστώ πολύ Pippi για τα καλά σου λόγια! Όσον αφορά το συγγραφικό ή ποιητικό μου ταλέντο, έχω το "γνώθι σαυτόν" και δεν τολμώ να δηλώσω εκκολαπτόμενη συγγραφέας ή ποιήτρια. :) Γράφω γιατί για ΄μένα η γραφή σημαίνει λύτρωση, εκτόνωση αν θες συναισθηματικής κατάστασης και σκέψης. Τώρα πως έφτασα να αφήνω προς κοινή ανάγνωση τις σκέψεις μου αυτές στον κάθε άγνωστο, αυτό είναι απορίας άξιο ακόμη και για ΄μένα...
    Να έχεις κι εσύ μια όμορφη και γεμάτη από ευχάριστες στιγμές εβδομάδα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Επί τέλους βρέθηκε ο χρόνος να σχολιάσω το πολύ ενδιαφέρον κείμενο σου και αυτό με την ησυχία μου!
    Δεν ξέρω πώς τα καταφέρνω τώρα τελευταία και η μέρα περνάει τόσο γρήγορα και μένω πάντα μ' ένα αχ! και μ' ένα, "πάλι δεν πρόλαβα τα ένα ή το άλλο"!
    Ξεκινώ λοιπόν με διαφωνία (τι καλά!)δεν συμφωνώ καθόλου πως δεν έχεις το ποιητικό ή το όπως "λέγεται" συγγραφικό τρόπο ή ταλέντο! Αντιθέτως το έχεις και πολύ μάλιστα! (εδώ δε, θυμώνω)!!! :(
    Εμένα, μου αρέσει ο τρόπος που γράφεις και "εκθέτεις" τις σκέψεις σου και επειδή τόσα χρόνια έχω διαβάσει τ' άντερα μου, μπορώ να το υποστηρίξω τέλεια, αλλά δεν θα μπω στον κόπο γιατί θα δημιουργήσω και άλλες ρωγμές! χαχαχα! ;-)
    Ένα αγγείο ή πήλινο δοχείο που αφήνει απ΄ τις ρωγμές του το φως να περάσει, έχει την ικανότητα να διαχέει το φως διακριτικά και ουσιαστικά γύρω του και όποιος το νιώθει και το ζει, μπράβο του!
    Σταματώ το σεντόνι, για να πω ακόμα μια φορά, να γράφεις γιατί έχεις το χάρισμα να μπορείς (απ΄τις ρωγμές σου!)να φωτίζεις διακριτικά γύρω σου!
    Πάω τώρα ν' ασχοληθώ και με το βλόγιο(ν) μου!!!
    ΑΦιλάκια μόνο και πάντα καρδιάς! <3


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με τιμάς με τα λόγια σου και σ' ευχαριστώ πολύ γι' αυτό Στεφανία.
      Γράφω από εσωτερική ανάγκη να λυτρωθώ από τις σκέψεις μου και να λυτρώσω τα συναισθήματά μου για να μην μου γίνουν φόρτωμα. Τελευταία έγινα λίγο τσιγκούνα και αυτά που γράφω τα κρατώ στα πρόχειρά μου. Δεν κατάλαβα για ποιον λόγο ακριβώς το κάνω αυτό, μα το ψάχνω κι όταν εγώ ψάχνω μέσα μου πάντα και κάτι ανακαλύπτω :)
      Πάω κι εγώ τώρα να φέρω ακόμη μια βόλτα από τα μέρη σου. Ανάγκη έχω να ακούσω το δέντρο σου να τραγουδά και να διαβάσω, να αισθανθώ...
      <3 <3 <3

      Διαγραφή