Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

* * * Να θυμηθώ, να μην ξεχάσω !!!

       

   
        Κάποτε, πριν από χρόνια, έτυχε κι έκανε το πέρασμά της από το γραφείο όπου εργαζόμουν, μια δασκάλα μου από την Γ΄ δημοτικού. Δίστασα πολύ να της δώσω συστάσεις γιατί μέχρι τότε την έβλεπα στο δρόμο μα δεν την χαιρετούσα κι ας  ήτανε απ΄τις αγαπημένες μου. Που να με θυμάται με τόσα παιδάκια που πέρασαν από τις τάξεις της, σκεφτόμουν. Κι έτσι άφηνα τα χρόνια να φεύγουν χωρίς ποτέ να της λέω την καλημέρα μου κάθε που την αντάμωνα. Την ίδια σκέψη έκανα κι όταν ξαφνικά εμφανίσθηκε εκείνη την ημέρα στο χώρο της εργασίας μου γι' αυτό κι απέφυγα να τη ρωτήσω αν με θυμόταν. 
     Για μέρες αρκετές πηγαινοερχόταν στο γραφείο γιατί η υπόθεσή της ήταν από τις δύσκολες. Είχε υπομονή όμως μεγάλη όπως ανέκαθεν άλλωστε θυμόμουνα και συνεργαστήκαμε άψογα. Ότι έγγραφο της ζήταγα μου το έφερνε χωρίς δυσανασχετήσεις και διαμαρτυρίες γιατί καταλάβαινε πως ο ρόλος μου στη θέση εκείνη δεν ήταν για να ταλαιπωρώ τον κόσμο αλλά το αντίθετο. Κι όλες αυτές τις μέρες άσκοπο το θεώρησα να της μιλήσω για τα τόσα χρόνια που περάσαν. Κάποια στιγμή η υπόθεσή της έφτασε στο τέλος και την ημέρα που ήρθε στο γραφείο να πάρει το μετά κόπων οριστικό συμβόλαιό της μου έδωσε εκείνη τις συστάσεις. "Σε είχα κάποτε μαθήτρια Ζωή και χαίρομαι πολύ για ΄σένα", μου είπε κι εγώ πάγωσα. Ντράπηκα και ένιωσα την ανάγκη να απολογηθώ για όλες τις φορές που τυχαία τη συνάντησα και την προσπέρασα σχεδόν αδιάφορα λες και μου ήταν μια άγνωστη. Της είπα πως το γεγονός πως κι αυτή με θυμόταν με ξάφνιασε ευχάριστα και πως ήμουν σχεδόν σίγουρη για το αντίθετο. Γέλασε τότε και μου ανέφερε και ένα περιστατικό που, όπως με άφησε να καταλάβω, έμεινε ανεξίτηλο στη μνήμη της για κάποιο ... λόγο. "Λίγο" έλειψε μου είπε να μαλώσει με μια συνάδελφό της εξ αιτίας μου κάποιο Σάββατο. Τις δύο πρώτες μαθηματικές ώρες κάθε Σαββάτου (ω, ναι, είχαμε και το Σάββατο σχολείο προ αμνημονεύτων ετών!), οι δάσκαλοι μας πήγαιναν στην εκκλησία. Ήταν λοιπόν ένα τέτοιο πρωινό παγωμένο και βροχερό, όταν στο δρόμο από το σχολείο προς την εκκλησία η αφεντιά μου γλίστρησε κι έπεσε στα λασπόνερα. Αποτέλεσμα? Τι άλλο? Να βραχώ ως το κόκκαλο. Φτάνοντας στην εκκλησία, η δασκάλα μου αυτή με πήρε και με έβαλε να καθίσω δίπλα στη σόμπα για να στεγνώσω όση ώρα θα κρατούσε η λειτουργία. Μια συνάδελφός της όμως, την ίδια στιγμή, με έσπρωξε ελαφρά κι έβαλε στη θέση μου μια συμμαθήτριά μου που τύχαινε να είναι και ... η κόρη της. ΄Ηθελε βλέπετε το παιδί της, αν και στεγνό, να μην κρυώνει να είναι στα ζεστά, κάνοντας κατάχρηση της θέσης της ακόμη κι εκεί, μέσα στην εκκλησία... Τότε η δασκάλα μου εξοργίστηκε με αυτήν την κίνηση, σήκωσε την κόρη της συναδέλφου της και με ξαναέβαλε δίπλα στη σόμπα για να στεγνώσει η ποδιά μου. Τη συνέχεια δεν μου την είπε μα την υπέθεσα και θα μπορούσε οποιοσδήποτε να την υποθέσει αν έκανε μερικούς συνειρμούς για τη σχέση που είχε ο τότε Δ/ντής του σχολείου μου με την συνάδελφο της δασκάλας μου. Δεν ήταν άλλος παρά ο σύζυγος της συναδέλφου της και πατέρας της συμμαθήτριάς μου...
    Δεν το θυμόμουν καθόλου το συγκεκριμένο περιστατικό. Θυμόμουν όμως, κι ακόμα θυμάμαι, εκείνη τη συμμαθήτριά μου που είχε πολλούς αυλικούς σε κάθε διάλειμμα. Σχεδόν όλη την τάξη. Ευτυχώς σχεδόν δηλαδή, γιατί διαφορετικά τα διαλείμματά μου θα ήταν πολύ μοναχικά χωρίς παιδική παρέα.
       Με συγκίνησε πολύ η εξιστόρηση αυτή από τη δασκάλα μου για αυτονόητους λόγους. Και θυμάμαι επίσης πως με είχε βάλει για μέρες σε σκέψεις σχετικές και άσχετες με το περιστατικό αυτό.
         Από εκείνη την ημέρα, αποφάσισα ότι η στάση μου απέναντι σε δυο-τρεις αγαπημένους μου δασκάλους μου από το δημοτικό καθώς επίσης και σε δυο καθηγητές μου από την μετέπειτα μαθητική ζωή μου, θα έπρεπε να αλλάξει. Και όσο κι αν τα "πρέπει" που οι άλλοι προσπαθούν να επιβάλλουν στη ζωή μου τα μισώ και δεν τα δίνω σημασία, τα "πρέπει" ωστόσο που εγώ θέτω στον εαυτό μου τα ακούω με προσοχή και τα τηρώ κατά γράμμα.
    Άλλαξα στάση λοιπόν και κάθε φορά που ο δρόμος μου συναντούσε το δικό τους δρόμο, φορούσα το πιο φωτεινό χαμόγελό μου και τους χαιρετούσα. Δεν παρέλειψα στις πρώτες μου τις χαιρετούρες να τους επισημάνω πως ήμουν μαθήτριά τους κάποτε κόβοντάς τους κυριολεκτικά το δρόμο για τη διευκρίνησή μου αυτή. Οι περισσότεροι βέβαια δεν με θυμόντουσαν αλλά με το πέρασμα του χρόνου οι καλημέρες μας καθιερώθηκαν σε κάθε τυχαία συνάντησή μας.




      Έκτοτε παίρνω πολύ μεγάλη χαρά κάθε που συναντώ έναν από τους αγαπημένους μου δασκάλους ή καθηγητές μου. Μα η χαρά και ικανοποίηση γι' αυτήν την καλημέρα μας θαρρώ πως είναι αμοιβαία, για να μην πω πως η περισσότερη χαρά είναι η δική τους αν κρίνω από το ύφος τους. Ζωγραφίζεται το αίσθημα της ευχαρίστησης και είναι πασιφανής στο γερασμένο πλέον πρόσωπό τους.
        Αρχές Ιούνη, στο Δημοτικό Ωδείο μας, έχει μια συναυλία κλασικού τραγουδιού. Δεν θέλω να την χάσω. Για να μπορέσω όμως να πάω, θα πρέπει προηγουμένως να αποδεχτώ την πρόσκληση που μου κάνει μια καθηγήτριά μου από το Γυμνάσιο να την επισκεφτώ στο σπίτι της για να πιούμε καφέ. Όσο τιμητικό κι αν ακούγεται στ' αυτιά μου το κάλεσμά της σε κάθε συνάντησή μας σε υπέροχες συναυλίες του Δημοτικού Ωδείου της πόλης μου, τόσο και το αναβάλω συνέχεια βρίσκοντας ανούσιες προφάσεις πάντα για υποχρεώσεις που μπορούν να περιμένουν και το ξέρω.
       Και επίσης, μετά από την επίσκεψή μου αυτή, θα "πρέπει" είπα στον εαυτό μου, να πάω και για ακόμη έναν καφέ σε μια φίλη της μητέρας μου που πολύ της άρεσε να μου φοράει φιόγκους στα μαλλιά μου. Εκείνη είχε αγόρια ξέρετε και δεν χαιρόταν τα κοριτσίστικα φιογκάκια και πιαστρούλες. Έτσι σα να ΄μουν κούκλα πάντα έπαιζε μαζί μου και πλέον κάθε που στο δρόμο θα με δει  παράπονα θα κάνει πως την έχω πια ξεχάσει.




       Και, αν και "δεν είμαι του καφέ", είμαι σίγουρη πως θα περάσω αξέχαστα και στα δυο σπίτια των "Κυριών" της παιδικής μου ηλικίας. Θα ΄χω δε να θυμάμαι αυτές τις επισκέψεις μου μετά από χρόνια, όταν σειρά μου θα είναι πλέον να καλώ στο σπίτι μου και με υπομονή να έρθουν θα προσμένω.


12 σχόλια:

  1. Μου άρεσε πολύ το φλας-μπακ σου, οι φωτογραφίες σου... ένιωσα μια γλύκα διαβάζοντας την αφήγησή σου.
    Μιας και λόγω δουλειάς δεν βρίσκομαι συχνά στην πόλη όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα (δουλεύω πάντα σε άλλους νομούς), σπάνια τυχαίνει να συναντήσω δασκάλους μου. Μια φορά μπορώ να ανακαλέσω τώρα, που έτυχε να συναντήσω το δάσκαλό μου της Πέμπτης Δημοτικού (και μάλιστα η τύχη τα έφερε έτσι ώστε τελικά να δουλέψουμε μαζί στον ίδιο χώρο για ένα περίπου χρόνο). Εκείνη τη φορά, βίωσα κάτι παρόμοιο με εσένα: ήμουν σίγουρη ότι δε θα με θυμόταν, κι όμως - και με γνώρισε και με θυμήθηκε. Είχα εκπλαγεί, είχαν περάσει τόσα χρόνια!
    Φιλιά πολλά, καλό Σ/Κ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι Έλλη που σε γύρισα χρόνια πίσω και που βίωσες παρόμοια συνάντηση. Είδα έναν συμμαθητή μου στην αρχή της εβδομάδας ο οποίος είναι Δ/ντής στο δημοτικό που πηγαίναμε παιδιά. Τον ρώτησα να μου πει πως νιώθει και η απάντησή του φυσικά ήταν συγκίνηση. Χαριτολογώντας μου εκμυστηρεύτηκε πως όταν είπε τους μαθητές του πως τα πεύκα στον αύλειο χώρο του σχολείου τα φυτέψαμε εμείς στην ΣΤ΄ δημοτικού, οι μαθητές τους τον ρώτησαν : "Δηλαδή κύριε, τα δέντρα έξω στην αυλή είναι τόσο αρχαία?"
      Ζεσταίνουν την ψυχή τέτοιες θύμησες και οι τυχαίες συναντήσεις μας με ανθρώπους που παίξανε σημαντικό ρόλο στη ζωή μας...
      Να είσαι καλά και να δημιουργείς κι εσύ από τη θέση σου ανάλογες αναμνήσεις αν είσαι στον κλάδο εκπαίδευσης Έλλη!
      Καλό Σ/Κ και για ΄σένα εύχομαι και σου στέλνω μια ζεστή αγκαλιά :)

      Διαγραφή
  2. Αυτές οι αναμνήσεις και οι μεταφορές στα παιδικά μας χρόνια είναι πανέμορφες και μοναδικές. Κρύβουν απέραντη νοσταλγία και τρυφερότητα και είναι ευλογία να τις ζει κάποιος Ζωή.
    Καλό βράδυ να έχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι φίλε Γιάννη. Είναι ακριβώς έτσι όπως τα λες. Και ΄γω για πολλούς και διάφορους λόγους μπορώ να πω πως ναι, νιώθω ευλογημένη!
      Όμορφο Σ/Κ σου εύχομαι κι εγώ, από καρδιάς!!!

      Διαγραφή
  3. Πολύ γλυκιά η ανάρτησή σου. Είναι αλήθεια πολύ συγκινητικό όταν διαπιστώνεις ότι κάποιος άνθρωπος σε θυμάται, πολύ περισσότερο όταν αυτός ο άνθρωπος είναι κάποιος αγαπημένος σου δάσκαλος. Χαίρομαι που τους αγαπημένους σου δασκάλους τους έχεις ακόμα στη ζωή σου με τον έναν ή τον άλλον τρόπο και είμαι σίγουρη ότι η παρουσία σου είναι γι'αυτούς ένα ακριβό δώρο.
    Πολλά φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και κυρίως Pippi, όταν οι θύμησες αυτές προέρχονται από τη μικρή τρυφερή ηλικία όπου η ζωή σου είναι ένας πίνακας στη μνήμη με έντονα χαρούμενα χρώματα φτιαγμένος.
      Το ακριβό δώρο που λες ότι η παρουσία μου χαρίζει στους αγαπημένους μου δασκάλους, είναι ισάξιο με το δικό τους ακριβό δώρο και η δική τους παρουσία κοσμεί τη ζωή μου. Ξέρεις πόσο περήφανη αισθάνομαι όταν περπατώ με τις κόρες μου στο δρόμο, σταματώ να τους μιλήσω για λίγο (γιατί πλέον μετά από τόσα χρόνια δεν μείναμε στην απλή καλημέρα) και φεύγοντας λέω στα κορίτσια μου "Αυτός/ή ήτανε ο/η δάσκαλος/α στην ... δημοτικού ή καθηγητής/τριά μου!" ?
      Αγκαλιά ζεστή και ευχές καρδιάς για όμορφο Σ/Κ!!!

      Διαγραφή
  4. Καλά ταυτίστηκα μαζί σου όσο δεν πάει..με σένα βρίσκω πολλά κοινά τελικά στο πως σκέφτεσαι, και να τώρα που βρήκα και στον τρόπο που αντιδράς..
    Σε μια εκδήλωση είδα μια παλιά μου καθηγήτρια στο φροντιστήριο αγγλικών που πήγαινα όταν ξεκίνησα αγγλικά και σκέφτηκα πως δε θα με θυμάται μετά από τόσα χρόνια και με τόσα παιδιά που είχε δει και όμως..με πλησίασε αυτή και μου είπε πως με είχε μαθήτρια! Πολύ με συγκίνησε!

    Και τι μου θύμησες με την περίπτωση της δασκάλας που έφερε την κόρη της δίπλα στη σόμπα...Χριστέ μου πόσες διακρίσεις έκαναν τότε προς όφελος των παιδιών τους κάποιοι δάσκαλοι..
    Μια δική μου δασκάλα που ήμασταν συμμαθητές με το γιο της, τον τάιζε το αυγό μέσα στην τάξη την ώρα του μαθήματος χωρίς να λαμβάνει υπόψιν πως από τα 40 παιδιά που ήμασταν όλο και κάποιο θα ζήλευε, ή ακόμα χειρότερα μπορεί να ήταν και νηστικό!!
    Τι εκπαιδευτικοί!!!! απαίδευτοι!!!!!

    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επιβεβαιώνεις λοιπόν Μαράκι μου την άποψη της κόρης μου όταν ξόδεψε χρόνο από τον πολύτιμό της χρόνο για να μου φτιάξει αυτό το blog. Μου έλεγε πως αυτές μου οι σκόρπιες σκέψεις μου θα ακουμπούσαν κι άλλων ανθρώπων τις χορδές, όσο σημαντικές ή ασήμαντες εγώ τις θεωρούσα. Χαίρομαι πολύ πραγματικά όταν έστω κι έναν αγγίζουν αυτά που γράφω γιατί διαλύεται μ' αυτόν τον τρόπο η μοναξιά που νιώθει κάποιος όταν και οι φίλοι οι καλοί δυσκολεύονται να τον κατανοήσουν. Κι αν κάνω κι άλλα βήματα με τη γραφή που τόλμη μεγάλη χρειάζονται να γίνουν, είμαι σίγουρη πως με κάποιο μαγικό τρόπο θα ξορκίσω φόβους κι ανασφάλειες εγκλωβισμένων στη σκέψη τους ανθρώπων. Μα δεν τολμώ. Προς το παρόν τουλάχιστον.
      Όσο για τις διακρίσεις των τότε δασκάλων τι να πρωτοσχολιάσει κανείς. Θλίψη, οργή και πόνους θα ξυπνήσει, γι' αυτό καλό θα είναι στην λήθη να τα αφήσουμε να κοιμηθούν... Πάντως από εκείνη την τρυφερή ακόμα ηλικία, προσωπικά, κατάλαβα πως δύσκολα περνούν όσοι δεν συμβιβάζονται. Μα έχουν πόσα άλλα ήδη κερδίσει...!!!

      Υ.Γ.1 Αυτό που αναφέρεις με το αβγό, ξεπερνά τη φαντασία μου... Περιέργεια μεγάλη έχω να μάθω πως μεγάλωσε αυτό το παιδάκι με τη μαμά-δασκάλα που το τάϊζε το αβγό του μέσα στην τάξη. Και ακόμη πιο περίεργη είμαι να μάθω τι άνθρωπος στην κοινωνία έγινε....
      Υ.Γ.2 Μου το έστειλε ο καθηγητής της δ.γ. μα δεν πρόλαβα να το διαβάσω (αν ήταν σε έγγραφη μορφή ίσως και να το διάβαζα). Κάτι μου λέει όμως πως θα σε ενδιαφέρει.
      Προώθησέ το όπου νομίζεις.
      http://tovivlio.net/%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%83%CE%B5-%CF%83%CF%85%CE%B3%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CF%84%CE%AD%CF%82-%CE%B1

      Διαγραφή
  5. Πόσο μου αρέσει Ζωή, να διαβάζω παιδικές και εφηβικές ιστορίες, ειδικά όταν είναι τόσο όμορφα δοσμένες!
    Είναι μαγικό πώς τα φέρνει έτσι η ζωή και συναντάμε άτομα που στο πέρασμα τους, μας άφησαν τρυφερές αναμνήσεις!
    Χθες μου ανακοίνωσε ο μικρός μου γιος και σκηνοθέτης πως θα σκηνοθετήσει μια σειρά ντοκιμαντέρ για την ΕΡΤ, και παραγωγός της σειράς είναι η δασκάλα μου της πέμπτης Δημοτικού που με θυμόταν, ήξερε πώς λένε τον γιο μου και μάλιστα μου στέλνει χαιρετίσματα... μεγάλη συγκίνηση!!!
    Καλά να περάσεις στο "καφέ" και να μας γράψεις εντυπώσεις! ;-)
    ΑΦιλάκια πάντα τρυφερά και να έχεις μια πλούσια βδομάδα! :)

    ΥΓ: Η δασκάλα μου, μετά από υπολογισμούς θα πρέπει να είναι 80 χρονών, αλλά και πολύ δραστήρια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γλυκιά μου Στεφανία. Είναι η χαμένη αθωότητα που κρύβεται πίσω από κάθε παιδική ή εφηβική ιστορία γι' αυτό και οι ιστορίες αυτές αρέσουν σε όλους πολύ. Όπως κι αν είναι δοσμένες.
      Λοιπόν, κάπου διάβασα πως ορισμένοι άνθρωποι, είτε άγνωστοι είτε γνωστοί που χρόνια έχουμε να συναντήσουμε, εμφανίζονται συγκεκριμένες στιγμές στη ζωή μας γιατί κάτι έχουν να μας δώσουν που το χρειαζόμαστε. Και φυσικά δεν εννοώ υλικά αγαθά. Μου έχει συμβεί αυτό αρκετές φορές στη ζωή μου και το λέω με σιγουριά μεγάλη γιατί με τα χρόνια έμαθα να παρατηρώ τη ζωή μου όσο "κάπως" κι αν ακούγεται αυτό. Χτυπώ το καμπανάκι σου απλά για τη δασκάλα σου...
      Έχει λίγη ώρα που αφέθηκα σε ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα γεμάτο χρώματα. Αν και ο ήλιος κάθε μέρα δύει, είναι πολλές φορές η εικόνα του ανέσπερη μες το μυαλό μου. (Άσχετο, μα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σου).
      Μεγάλη, ζεστή αγκαλιά. Καλή εβδομάδα αντεύχομαι!

      Υ.Γ. Ονειρεύομαι πολλά για όταν θα φτάσω στα 80. Ένα από αυτά, είναι το ανεμόπτερο :)

      Διαγραφή
    2. Προς το παρόν ας απογειωθούμε νοερά!
      Μια ηλιόλουστη και ζεστή καλημέρα σου στέλνω! :)

      Διαγραφή