Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

Μία μικρή αιωνιότητα.


        Πάντοτε οι βόλτες μας σου λέω κρύβουν μια έκπληξη. Συνήθως ευχάριστη όπως και σήμερα. Αυτός, με την κιθάρα και τη φυσαρμόνικά του στην άκρια του δρόμου, μέσα στης πόλης μας το κέντρο. Κι εμείς περαστικοί που μας παρέσυρε η ευωδιά της μελωδίας του και φτάσαμε χωρίς να το καταλάβουμε ως εκεί. Σταθήκαμε απέναντί του μόλις τον αντικρίσαμε εκστασιασμένοι και οι δυο. Με δέος έβλεπα τα μάτια σου που στη φιγούρα του με δέος καρφωθήκαν. Έμεινες ασάλευτος για δέκα ολόκληρα λεπτά μικρή γλυκιά μου ηχορύπανση, κοιτώντας τον ενθουσιασμένος. Ακίνητη κι εγώ παρέμεινα εσένα να κοιτάζω.
         Ο κόσμος δίπλα μας, σχεδόν αδιάφορα προσπερνούσε, ρίχνοντας οι πιο ευαίσθητοι ένα μικρής αξίας νόμισμα στην ανοικτή τη θήκη της κιθάρας του. 
          Σχεδόν αδιάφορα προσπερνούσε μια τόσο όμορφη στιγμή!!! 
        Θέλησα τότε να είχα τη δύναμη το χρόνο να παγώσω και να γυρίσω σε όλους τους να πω : "ΣΤΑΘΕΊΤΕ!!! ΑΚΟΎΣΤΕ!!! ΓΙΑ ΛΊΓΟ ΜΟΝΟ ΚΙ ΎΣΤΕΡΑ ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΕ!!!" μα δεν το έκανα. Σίγουρα θα σχημάτιζαν περίεργη εικόνα στο μυαλό τους για εμένα. Έτσι αποφάσισα μόνο μαζί σου να μοιραστώ εκείνη τη στιγμή της μουσικής μαγείας. Κι αφού μέσα σε δέκα μόλις λεπτά ζήσαμε μία μικρή αιωνιότητα, άνοιξα την τσάντα μου κάτι κι εγώ να αφήσω στη θήκη της κιθάρας του. 
       Τίποτα... Τίποτα δεν έβρισκα μέσα στο πορτοφόλι μου που να μπορούσε να πληρώσει αυτό το ανεπανάλειπτο ταξίδι που μας χάρισε. Τίποτα απολύτως που να είναι ισάξιό του... 
       Γεμάτη ντροπή αποθεσα κι εγώ το κατιτίς μου, έσκυψα το κεφάλι και έκανα να φύγω. Μετάνοιωσα. Σήκωσα το κεφάλι και τον κοίταξα στα μάτια, να του πω το πιο μεγάλο ευχαριστώ μου για τη στιγμή τη μαγική που απλόχερα μας χάρισε. Είδα το βλέμμα του επάνω σου πως άφησε και σου χαμογελούσε με ένα πλατύ χαμόγελο και γύρισε μετά σε ΄μένα. "Σας ευχαριστώ πολύ" είπε και σώπασε. Το βλέμμα του δεν μας ευχαρίστησε για τα χρήματα που του αφήσαμε. Ούτε που γύρισε εκείνα να τα δει. Μας ευχαρίστησε μονάχα που στεκόμασταν εκεί για τα λίγα αυτά λεπτά και τον ακούγαμε να παίζει τη θεσπέσια μουσική του. "Εμείς  σας ευχαριστούμε πολύ", του είπα και απομακρυνθήκαμε... 
      Πόσο φτωχό κι ασήμαντο μου ακούστηκε το ευχαριστώ μου. Πόσα ακόμη θα ήθελα να του έλεγα για το ταξίδι αυτό το μικρό και το μεγάλο που μας πήγε...


11 σχόλια:

  1. Εδώ Ζωή κρύβεται κάτι μεγάλο και πολύ σημαντικό. Αυτή η συνάντηση στο δρόμο φυλάκισε μέσα σας κάποιο συναίσθημα που έφερε κάτι στο προσκήνιο. Ένα βίωμα. Κάτι που μας το αφήνεις, με σεβαστό τρόπο, στο σκοτάδι, αλλά είναι τόσο έντονο ολόγυρα.
    Η Συνάντηση πολλές φορές με τέτοιους καλλιτέχνες, η στάση τους, το βλέμμα τους, μια τους λέξη αρκούν να πουν πάρα πολλά.
    Καλό βράδυ να έχεις να σου ευχηθώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπητέ Γιάννη είναι η μαγεία της στιγμής που δεν κατάφερα με λόγια ν' αποδώσω. Οι χορδές της κιθάρας, θα μπορούσα να πω πως είναι η επέκταση των δικών μου χορδών ή και το αντίστροφο. Οπότε το συναίσθημα, δεν μπορεί παρά να ήταν βαθύ και έντονο.
      Σ' αυτά που λες τώρα για τους καλλιτέχνες, έρχομαι εγώ να προσθέσω και την ευγένεια ψυχής που καθρεπτίζεται στα μάτια τους εκτός των άλλων.
      Καλό βράδυ αντεύχομαι αν και λόγω της ώρας που απαντώ, πιο χρήσιμη θαρρώ είν΄ η καλημέρα.

      Υ.Γ. Διάβασα μετά από το μήνυμά σου αυτό που έγραψα προκειμένου να εντοπίσω το σκοτεινό σημείο. Χρειάζεται λίγο έως πολύ "χτένισμα" όπως και όλα όσα έχω αναρτήσει. Κάτι το οποίο δεν αφιερώνω χρόνο για να το κάνω. Γράφω "εν βρασμώ ψυχής" και τα αφήνω με αγάπη στο χρόνο (blog) να τα βρουν αυτοί που θα τα αναζητήσουν κάποτε (δες παιδιά και εγγόνια :) ). Ίσως γι' αυτό η ασάφειά τους είναι αισθητή.

      Διαγραφή
    2. Να ξέρεις Ζωή ότι δεν γράφεις μονάχα για παιδιά και εγγόνια. Η Γραφή σου αγκαλιάζει όλους μας συνεπώς είμαστε και εμείς άμεσοι αποδέκτες της στα συναισθήματα που παράγει. Καληνύχτα.

      Διαγραφή
    3. Γιάννη με τιμάει ιδιαίτερα αυτό που λες!!!
      Σ' ευχαριστώ!!!
      Από σήμερα λοιπόν θα προσπαθώ να ξεκλέβω λίγο χρόνο παραπάνω προκειμένου να "χτενίζω" τις αναρτήσεις μου αν και δεν ξέρω κατά πόσο θα το καταφέρω αυτό. Με κουράζουν πολύ οι οθόνες. Όχι στα μάτια. Στο μυαλό και στην ψυχή μου.
      Και πάλι σ' ευχαριστώ Γιάννη!!!
      Καλή σου μέρα!!!

      Διαγραφή
  2. Πω πω Ζωή μου, τι εμπειρία και αυτή και έχω τρομερή αδυναμία στη φυσαρμόνικα όπως και στην κιθάρα, αλλά η φυσαρμόνικα ειδικά όταν την ακούς έτσι μες το χάος μιας πόλης πρέπει να είναι κάτι συγκλονιστικό... και αυτό το βλέμμα αναγνώρισης απ' τον μουσικό, που είναι ένα ευχαριστώ καρδιάς και άλλης υφής!
    Όλα "αυτά" τ' αναπάντεχα, είναι η πραγματική τροφή μας και πολύ χαίρομαι για σένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξέρεις Στεφανία μου, προχθές συζητούσα με την κόρη μου για τις βόλτες που κάνω με τον γιο της. Της έλεγα πως δεν θέλω να μεγαλώνει σε έναν κόσμο με άσχημες εικόνες. Δεν θέλω από το καροτσάκι του ή από το ποδηλατάκι που εγώ σπρώχνω να βλέπει παιδάκια και μεγάλους ανθρώπους στο δρόμο καθισμένους με ανοιχτό το χέρι παρακαλώντας εμάς τους "όρθιους" ακόμα για ένα μικρής αξίας νόμισμα. Δεν θέλω να βλέπει ξαπλωμένα στα πεζοδρόμια αδέσποτα σκυλιά σκελετωμένα ή κακοποιημένα. Δεν θέλω να εξοικειώνεται με τέτοιες εικόνες. Με πονάει αφάνταστα αυτό. Από την άλλη δεν γίνεται να μεγαλώνει σε μια γυάλα... Η σημερινή εικόνα συνοδευόμενη από μια υπέροχη μουσική, ήταν η όαση στην έρημο αυτής της μιζέριας. Είχα καιρό να πέσω πάνω σε μουσικό καλλιτέχνη στο δρόμο και ένιωσα πραγματική ευτυχία που βρέθηκα εκεί τη συγκεκριμένη στιγμή και που έτυχε να έχω και τον μικρό μαζί μου!!!
      Και επειδή διάβασα και το παρακάτω μήνυμά σου, σου αφήνω εδώ την καληνύχτα μου και τη ζεστή αγκαλιά μου!!!

      Διαγραφή
  3. Το σχόλιο βιάστηκε να φύγει και ξέχασα να σου στείλω μια γλυκιά καλή νύχτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πόσο σε ένιωσα! Μου θύμισες έντονα μια αντίστοιχη δική μου στιγμή, που είχα βιώσει ακούγοντας ένα μουσικό σε μια κατάμεστη πλατεία της Ρώμης. Με θυμάμαι να στέκομαι καρφωμένη στο ίδιο σημείο για ώρα, να τον ακούω μαγεμένη, να συγκινούμαι και να μη θέλω να φύγω.
    Τι όμορφες που είναι αυτού του είδους οι αναπάντεχες συναντήσεις...
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι που βρίσκομαι σε επαρχιακή πόλη Έλλη μου, γι' αυτό και αφιέρωσα μοναχά ένα 10λεπτο. Και ήδη κατάχρηση έκανα με το χρόνο και κατά πάσα πιθανότητα αν δεν είχα την μικρή γλυκιά μου ηχορύπανση (εγγονάκι) θα ήταν λιγότερες οι στιγμές του ταξιδιού μου. Μα αν βρισκόμουν σε μια μεγαλούπολη, μη σου πω πως θα περίμενα να φύγει πρώτα ο καλλιτέχνης και ύστερα θα έφευγα.
      Έχει και τα μειονεκτήματά της η επαρχία δυστυχώς που σε εγκλωβίζουν όσο ελεύθερο πνεύμα κι αν αισθάνεσαι...
      Μια γλυκιά αγκαλιά από ΄μένα!!!

      Διαγραφή
  5. Καλημέρα Ζωή μου!
    Ξαναδιάβασα το κείμενο σου και αισθάνθηκα την ανάγκη να παρέμβω στη συζήτηση σου με τον Γιάννη για να πω, πως δεν συμφωνώ με το "κτένισμα" ενός κειμένου όπου εκεί είναι ολοφάνερο πως μιλάει η καρδιά και όχι η "πέννα"...
    Κάτι λέγαμε κάποια στιγμή για τον αυθορμητισμό και σου είχα γράψει, να μην τον χάσεις γιατί είναι το μόνο πράγμα που κρατάει ζωντανό το παιδί μέσα μας! (και ας κάνουμε γκάφες και ας σπάμε τα μούτρα μας) ;-)
    ΑΦιλιά τρυφερά και να έχεις μια όμορφα γεμάτη μέρα! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ο.k. Αυτό που λες το κρατάω γιατί πολύ με βολεύει!!!
    Σκέφτηκα απλά πως το "χτένισμα" θα έδειχνε περισσότερο σεβασμό γι' αυτούς που διαβάζουν τις σκέψεις μου.
    Επομένως όχι "χτενίσματα"!!! Αφήνω λοιπόν τις σκέψεις μου στο χρόνο επιμελώς ατημέλητες όπως και τα μαλλιά μου. :)
    Σ' ευχαριστώ για την παρέμβαση, την οποία δεν εξέλαβα ως συμβουλή αλλά ως επιθυμία που με σεβασμό εκφράστηκε και αυτό μου άρεσε περισσότερο!!!
    Και πάλι ευχαριστώ Στεφανία μου!!!

    Υ.Γ.1 Η ημέρα μου σήμερα είναι πολύ "γεμάτη". Πρεμιέρα στο θεατρικό που κάνω ρύθμιση ήχου
    και βρίσκομαι μαζί με την ομάδα σε ένα δημιουργικό τρέξιμο :)
    Υ.Γ. 2 Ανάγκη να σου ξαναπω πως η ανάρτησή σου σχετικά με τα δέντρα με συνεπήρε!!! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή