Κυριακή, 8 Μαΐου 2016

Do not talk to strangers



     Στα μικράτα μου, μια φράση άκουγα πολύ τακτικά από τους τους δικούς μου. "Μην μιλάς ποτέ σε αγνώστους". Την τηρούσα κατά γράμμα και μέλημά μου ήταν πάντοτε να συστήνομαι και με τον τρόπο μου να απαιτώ να μαθαίνω το όνομα του συνομιλητή προκειμένου να μην μου είναι πλέον άγνωστος. Τι αγαθές σκέψεις που κάνει μια παιδική ψυχή! 
     Μεγάλωσα και συνειδητοποίησα πως ακόμη με εκείνο τον αγαθό τρόπο σκέφτομαι και πράττω. Γιατί ακόμη και αυτοί που νομίζω πως γνωρίζω πολύ καλά, μου είναι άγνωστοι. Κυρίως αυτοί που γνωρίζω πολύ καλά. Τον μεγαλύτερο πόνο στη ζωή μου τον έχω αισθανθεί, εισπράξει και βιώσει σε υπέρτατο βαθμό, από ανθρώπους που νόμιζα πως γνώριζα καλά. Όχι απλά που νόμιζα πως γνώριζα καλά, αλλά που νόμιζα πως ήτανε "εγώ". Έκτοτε υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως πρέπει να μάθω να αγαπώ και να δίνομαι με πιο "υγιή" για ΄μένα τρόπο για να μην ξαναπατήσω ποτέ, καμιά (!) καβαλίνα. (Αυτήν την φράση την "ξεσήκωσα" από μια θεατρική παράσταση που σε λίγες μέρες θα ανεβάσουμε στην πόλη μου και στην οποία κάνω ρύθμιση ήχου. Μου αρέσει κάθε φορά που την ακούω στις πρόβες και σκέφτομαι να την υιοθετήσω και να εμπλουτίσω το λεξιλόγιό μου με αυτήν). :) 
     Έλεγα λοιπόν πως αποφάσισα για να προστατέψω τον εαυτό μου, να μάθω να αγαπώ και να δίνομαι με πιο υγιή για ΄μένα τρόπο. Όμως ποιος είναι αυτός ο τρόπος και ποιες συμπεριφορές και κανόνες απαιτεί να γνωρίζω? Αυτοσχεδιάζω μα δεν καταφέρνω τίποτα παραπάνω από το να επαναλαμβάνω όσα από τα μικράτα μου τηρούσα. Με αποτέλεσμα να συνεχίζω να εκθέτω τον εαυτό μου και να τον βάζω συνέχεια στη διαδικασία να πληγώνεται.
     Χρόνια τώρα έχω το δικό μου προφίλ στο fb και έχει τύχει να αναφερθώ σ' αυτό (fb) πάντα με αρνητικά σχόλια. Όλο αυτό το πανηγύρι που γίνεται σ' αυτόν το χώρο είναι, αν μη τι άλλο, θλιβερό.
     Ήμουν πάντοτε πολύ επιφυλακτική με την επιλογή των εκεί ηλεκτρονικών μου φίλων. Στα άγνωστα άτομα που μου έστελναν αιτήματα φιλίας, απαντούσα στις αρχές με ένα ευγενικό μνμ. Ξέρετε, από εκείνα τα γλυκανάλατα μηνύματα για να μην προσβληθεί ο παραλήπτης. Να είναι ομαλή και όσο πιο διακριτική γίνεται η απόρριψη. Μετά όταν άρχισαν να πληθαίνουν αυτά τα αιτήματα φιλίας από αγνώστους, απλά τα αγνοούσα αν και ξέρω πως είναι μεγάλη αγένεια από μέρους μου αυτό. 
   Στο πρώτο "σκούντημα" που δέχθηκα θυμάμαι είχα στεναχωρηθεί τόσο πολύ! Νόμιζα πως κάτι είπα ή κάτι έκανα χωρίς να το θέλω και εξ αιτίας μου κάποιος στεναχωρήθηκε. Ξέρετε? Το πήρα ως κούνημα του δακτύλου που μου έλεγε : "μην το ξανακάνεις αυτό, ήτανε πολύ  κακό!!!".  Όταν μετά από ώρα γύρισε η μικρή μου κόρη στο σπίτι και με βρήκε στεναχωρημένη με ρώτησε τι είχα και της απάντησα πως κάτι κακό έκανα σε κάποιον στο fb και με σκούντησε. Γέλασε τόσο πολύ και η απάντησή της με έκανε να θυμηθώ πως είναι να γελάς πραγματικά! Γέλασα κι εγώ τόσο ώστε έπαθε αγκύλωση το στόμα μου από το γέλιο! Από την εφηβεία μου είχα να το πάθω αυτό! Από τότε προφανώς δεν ήταν αρκετό το γέλιο στη ζωή μου γιατί το στόμα μου έμενε πάντοτε στη θέση του κάθε φορά που προσπαθούσα. 
    Κάποια όμως άτομα, όχι πολλά στον αριθμό, συγκεκριμένα τέσσερα, τα πρόσθεσα στους φίλους μου αν και μου ήταν εντελώς άγνωστα. Ο κοινός γνωστός που είχαμε, ήταν ο συνδετικός κρίκος, το "κλειδί" για να ξεκλειδώσω την πόρτα μου. Και όχι οποιοσδήποτε κοινός γνωστός αλλά κάποιος που στην πραγματική ζωή εκτιμώ και σέβομαι. Σκεπτόμενη λοιπόν "πες μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι" αποφάσισα να κάνω αυτό το μεγάλο ηλεκτρονικό βήμα. 
      Με το ένα από αυτά τα άτομα και με τη γυναίκα του, κυρίως με αυτήν, ανταλλάξαμε τόσο όμορφες σκέψεις και τόσο πολύ "ταιριάξαμε" που θα επισκεφτούν την πόλη μου προκειμένου να γνωριστούμε! 
   Το δεύτερο άτομο είναι ένας άνθρωπος "έξω καρδιά", φιλοσοφημένος, αξιόλογος και με έντονο χιούμορ! Τον συμπαθώ πάρα πολύ και πάντα κάτι παίρνω από τις αναρτήσεις του! 
    Από τα άλλα δύο άγνωστά μου άτομα πικράθηκα με μια  πίκρα πρωτόγνωρη την οποία δεν ήξερα πως να την δια χειριστώ. 
    Ο ένας από αυτούς, αρχιτέκτονας στο επάγγελμα, ο οποίος στην πορεία έμαθα πως, αν και κάτοικος Αθηνών, το καινούριο Δημαρχείο της πόλης μου το έχτισε αυτός και οι συνεργάτες του. Εγώ αποδέχθηκα το αίτημα φιλίας που μου έκανε, γνωρίζοντας μόνο την ιδιότητά του ως συγγραφέα, μιας και μόλις είχε εκδώσει το πρώτο του βιβλίο. Με το σκεπτικό λοιπόν πως αν μου άρεσε το βιβλίο θα το προτείνω στη Λέσχη Ανάγνωσης Δράμας να το διαβάσουμε και να το συζητήσουμε, και έχοντας αυτήν την ηλεκτρονική επικοινωνία μαζί του θα μπορούσαμε να τον καλέσουμε να μας πει και αυτός από την μεριά του ορισμένα πράγματα που θα "φώτιζαν" από άλλη οπτική γωνία το πόνημά του, τον έκανα "φίλο". Στα μηνύματα που ανταλλάσσαμε ο λόγος μου ήταν "τσεκουράτος" (δυστυχώς δεν έχω άλλον) και αυτό του άρεσε. Δεν τον καλέσαμε ποτέ στη Λέσχη γιατί το βιβλίο του το διάβασα αλλά ποτέ δεν το πρότεινα, δεδομένου ότι δεν με άγγιξε καν. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν ήταν αξιόλογο αν κρίνω από τις πωλήσεις που έκανε και οι οποίες πήγαν πάρα πολύ καλά!!! Και οι κριτικές επίσης που διάβαζα ήταν απίστευτες!!! Έγινε δε και τριλογία και μετά σταμάτησε το γράψιμο. Σταμάτησε γενικώς... Ένα άσχημο πρωινό που άνοιξα τον Η/Υ μου, διάβασα στο προφίλ του την ημέρα και την ώρα της κηδείας του! Σοκαρίστηκα! Ήθελα να κλάψω μα δεν κυλούσαν δάκρυα για έναν ξένο, ένα ανοίκειο πρόσωπο. Θυμάμαι όμως πολύ έντονα το άγνωστο συναίσθημα που με κατέκλυσε και που δεν ήξερα με ποιο τρόπο να το εκτονώσω. Έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από τότε και καμιά φορά κάτι απροσδιόριστο που παραπέμπει σ' εκείνον κάνει ένα πέρασμα από το μυαλό μου.
     Το τέταρτο και τελευταίο άγνωστό μου άτομο, ένα ωραίο (?) πρωί που άνοιξα τον Η/Υ μου, απλά δεν υπήρχε ανάμεσα στους φίλους. Όπως από το πουθενά εμφανισθηκε, έτσι στο πουθενά χάθηκε. Και μαζί του χάθηκε οριστικά και η πιθανότητα να αποδεχτώ ξανά αιτήματα φιλίας από αγνώστους γιατί και για εκείνον ένιωσα ένα πρωτόγνωρο αίσθημα πικρίας. Η δε συμπεριφορά του με απογοήτευσε πολύ και με προβλημάτισε για μέρες. Η απογοήτευση ευτυχώς και ο προβληματισμός σταμάτησαν γιατί η μνήμη μου είναι πολύ επιλεκτική τα τελευταία χρόνια.
     Ο τρόπος τελικά είναι προβληματικός. Ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούμε να εντάξουμε φίλους στη ζωή μας και όχι οι συμπεριφορές των ανθρώπων. Οι άνθρωποι είναι αυτοί που είναι και είτε τους αποδέχεσαι είτε τους απορρίπτεις γνωρίζοντάς τους όμως στην πραγματική ζωή. Σ' αυτόν τον εικονικό κόσμο όλα είναι ρευστά και μάταια και ελλοχεύουν κινδύνους περιμένοντας κάποια ανύποπτη στιγμή να πλήξουν τον συναισθηματικό μας κόσμο... 

Σκέψεις μικρές και ασήμαντες, στο χρόνο αφημένες. Χωρίς αφορμή, χωρίς βαθύτερα νοήματα. Μόνο σκέψεις μικρές και ασήμαντες στο χρόνο αφημένες.



16 σχόλια:

  1. Την ξέρεις πολύ καλά την άποψη μου για το fb, δεν έχω και δεν πρόκειται να έχω, από διαίσθηση και μόνο. Όλο και πιο πολλοί φίλοι μου κλείνουν το fb τους και ξαναγυρίζουν στο blog τους και όλοι ανεξαιρέτως φεύγουν απογοητευμένοι...
    Δεν ξέρω αν είμαι τυχερή ή όχι, αλλά μέχρι στιγμής (7 χρόνια!) το blogging δεν μ' έχει απογοητεύσει γιατί έχω ως "αρχή" ζωής να δίνω και να μην προσδοκώ τίποτα από κανέναν. Αναρτώ ότι αναρτώ από αγάπη σ' αυτό που κάνω, με σεβασμό σ' αυτούς που σχολιάζουν και δίνω μεγαλύτερη προσοχή στ' άτομα όταν αισθανθώ πως μεταξύ μας υπάρχει επι-κοινωνία.
    Έχω συναντήσει πολλές φορές και ζωντανά πάνω από 17 άτομα που γνώρισα χάρη στο blog μου και μάλιστα έχω ταξιδέψει για να γνωριστούμε και από κοντά και θα δεις, η αίσθηση είναι πρωτόγνωρη, είναι σαν να συναντάς έναν αγαπημένο συγγενή που ήταν για χρόνια μακριά! ;-)
    Δεν αλλάζει κανείς Ζωή μου έτσι εύκολα και δεν θα ήθελα να χάσεις τον αυθορμητισμό σου και ας είναι οδυνηρό το τίμημα!
    ΑΦιλάκια πάντα τρυφερά! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν θέλω να κλείσω το fb γιατί νιώθω πως λίγοι φίλοι, μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού, με βοηθάνε με τις αναρτήσεις τους. Με προβληματίζουν σαν άνθρωπο, με κάνουν και νιώθω πως υπάρχει ελπίδα...
      Ναι, καταλαβαίνω ακριβώς αυτό που λες πως δίνεις χωρίς να περιμένεις. Αν κάνουμε το αντίθετο δεν θα νιώσουμε πλήρης. Το κενό που οι περισσότεροι κουβαλάμε μέσα μας ολοένα και θα μεγαλώνει και στο τέλος θα μας ρουφήξει και θα χαθούμε.
      Επίσης νομίζω πως καταλαβαίνω και αυτό που λες για την συνάντηση με διαδικτυακούς φίλους. Έτσι νιώθω κι εγώ γι' αυτά τα άτομα που αναφέρω στο fb. Πως τους γνωρίζω πολύ καλά. Μα πολλές φορές επειδή δεν τους συνάντησα περνάει από το μυαλό μου πως με τυχόν συνάντηση θα απογοητευθώ.
      Και τέλος ξέρω πως δεν αλλάζει κάποιος Στεφανία μου όσο και να το θέλει. Οι άνθρωποι όμως αισθάνομαι πως με έχουν κουράσει και ο αυθορμητισμός μου μόνο πόνο πλέον μου προκαλεί. Δεν μπορώ όμως να σκοτώσω το παιδί που κρύβεται φοβισμένο μέσα μου. Απορώ πως το έχουν κάνει οι άλλοι...
      Όμορφη εβδομάδα να έχεις!!!
      Καλή σου μέρα!!!

      Διαγραφή
  2. Εντάξει Ζωή. Τα κοινωνικά δίκτυα είναι ένα ακόμα βήμα χειραγώγησης του ανθρώπου και εκφυλισμού πολλών αντανακλαστικών στη ζωή του. Μην τα ξαναλέμε απ την αρχή.
    Καλή βδομάδα να έχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιάννη μου αρέσει πολύ ο ορισμός που δίνεις για τα κοινωνικά δίκτυα! Καλό είναι που τα ξαναλέμε γιατί αν δεν τα ξαναλέγαμε αυτός ο ορισμός θα έμενε στο σκοτάδι για ΄μένα. :)
      Ξανά ευχές για όμορφη εβδομάδα και όμορφη ημέρα!!!

      (Απανωτές οι αναρτήσεις μου και σας τρέλανα. Μα ήταν ανάγκες που έπρεπε να εκτονώσω)

      Διαγραφή
    2. Να θυμόμαστε πάντα ότι η πρώτης φάσης χειραγώγηση έχει όμορφο περιτύλιγμα, με καλούδια, με παιχνίδια, με φρου-φρου και μπόλικη χρυσόσκονη ολούθε. Την καλησπέρα. Ομολογώ οι πολλές απανωτές αναρτήσεις με βρίσκουν μόνιμα στα κάγκελα θα το πω. Την καλησπέρα μου.

      Διαγραφή
    3. Φίλε Γιάννη, αν δεν πάθεις, δε θα μάθεις...
      Όσο για τις αναρτήσεις, κάτι θα πρέπει να κάνω με αυτές. Δεν είναι χαρτί και μολύβι το blog για να εκτονώνω σκέψεις και συναισθήματα. Το δουλεύω όμως και ευλπιστώ πως κάτι θα καταφέρω. :)
      Και τη δική μου καλησπέρα, με εκτίμηση στο πρόσωπό σου!

      Διαγραφή
  3. Αν εξαιρέσουμε κάποιους πολύ δικούς μου ανθρώπους που γι΄αυτούς άνοιξα το φέις, γιατί είναι μια μια κάποια βοήθεια στην επικοινωνία όταν είμαστε μακριά, ένας γρήγορος τρόπος τέλος πάντων, για να στέλνεις και να δέχεσαι μηνύματα...οι περισσότεροι φίλοι μου είναι από τα μπλογκς.
    Άγνωστους δε δέχομαι, παρά μόνο στην περίπτωση που έχουμε κοινούς φίλους...φυσικά δεν αποδέχομαι ποτέ αιτήματα από άντρες που με μια ματιά στο προφίλ τους βλέπεις πως φτιάχνουν μάλλον χαρέμι, όπως λέω χαριτολογώντας...
    Ως εκ τούτου, ποτέ δεν έχω δει σοβαρότερα το φέις από όσο του πρέπει..όσο έπαιζα ένα παιχνίδι με φωτογραφίες, ανέβαζα καθημερινά...τώρα περνάω περίοδο αγρανάπαυσης και όταν ξεκινήσω πάλι το παιχνίδι ίσως να ανεβάζω πάλι καθημερινά...
    Το χρησιμοποιώ επίσης για να ανεβάζω τις αναρτήσεις μου στη σελίδα μου...
    Γιατί τα είπα όλα αυτά...στα αλήθεια δεν το παίρνω σοβαρά...αν με ρωτήσεις να σου πω πόσους φίλους έχω εκεί, δεν ξέρω να απαντήσω, ως εκ τούτου δεν μπορώ να γνωρίζω κι αν κάποιος με απέρριψε ή όχι!
    Ζωή μου χρόνια πολλά για τις ημέρες, αλλά και για τη γιορτή σου!!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαράκι μου ξεκίνησα με το φβ πολύ σοβαρά. Είχα την εντύπωση πως γίνεται σοβαρή επικοινωνία εκεί. Δεν σου κρύβω πως έκλαψα την πρώτη φορά που πήρα μέρος σε μια συνομιλία "φίλων" επειδή απευθύνθηκα σε κάποια άγνωστη στον ενικό "μου την είπε" πολύ αυστηρά και δημόσια! Το πρώτο σοκ ήταν εκείνο. Μετά ακολούθησαν πολλά αλλά πλέον δεν έδινα σημασία. Για ΄μένα η πρώτη ψυχρολουσία στους καινούριους δρόμους μου και χρειάζεται και είναι καλοδεχούμενη. Με βοηθάει να εγκλιματιστώ. Εγώ πάλι είμαι σε θέση να ξέρω τους φίλους μου γιατί όπως σου είπα όλους τους γνωρίζω αρκετά καλά. Λίγοι είναι αυτοί που δεν γνωρίζω καλά, όπως η φίλη που αποτέλεσε το "κλειδί" για ξεκλείδωμα της πόρτα μου στον τέταρτο ηλεκτρονικό φίλο που αναφέρω. Αυτήν με χαρά την υποδέχθηκα όταν μου έκανε αίτημα φιλίας αφού με βρήκε στη λίστα μιας αξιόλογης κοπέλας. Στη συνέχεια και αυτή (το "κλειδί") έκανε ξεκαθαρίσματα προφανώς, γιατί άνοιξε άλλο προφιλ και έμεινα απ' έξω. Σαν παιδιά του νηπιαγωγίου λειτουργούμε πολλές φορές. Καλό είναι αυτό, μα να βρίσκαμε και καμιά αλάνα να παίζαμε στ' αλήθεια θα ήταν ακόμη καλύτερο!!! :)
      Σ' ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου!!! Καλοδεχούμενες με χαρά μεγάλη!!! Αντεύχομαι θερμά!!!
      Καλή σου μέρα Μαράκι!!! :)

      Διαγραφή
  4. Λες Ζωή μου, πως αν είχα fb θα ήξερα πότε γιόρταζες και έτσι δεν θα ξεχνούσα να σου ευχηθώ... μου είπαν πως το fb σε ειδοποιεί για τα γενέθλια, αν και νομίζω πως έχει άλλη αξία να θυμάσαι από μόνος σου!
    Χρόνια πολλά και για τη γιορτή σου! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το πιο πιθανό Στεφανία μου είναι να με ξεχνούσες κι εκεί γιατί τις γιορτές δεν μπαίνει στον κόπο να τις θυμίζει. Μόνο τα γενέλθια!!! Αυτό και μόνο σκέφτομαι πως είναι πολύ κακοπροαίρετο και "κοτσομπολίστικο" :) :) :)
      Αλλά μην ανησυχείς που με ξέχασες! Δε λένε πως για 40 ημέρες δεχόμαστε ευχές? Εγώ δέχομαι ευχές για 80 ημέρες μιας και σχεδόν μετά από τις 40 ημέρες της γιορτής μου, πάντα ακολουθούν τα γενέθλιά μου. :) :) :)
      Σ' ευχαριστώ πολύ πολύ!!! Από καρδιάς αντεύχομαι!!! :) :) :)

      Διαγραφή
  5. Ζωή, κι εγώ έχω προφίλ στο φέις χρόνια. Πλέον μπαίνω ελάχιστα, δεν θα πω σπάνια γιατί καθημερινά περνάω για να κοινοποιήσω την ανάρτηση του μπλογκ μου και να δω αν έχω μηνύματα, για να απαντήσω, αλλά στην ουσία δεν κάνω σχεδόν τίποτα το ιδιαίτερο και φεύγω όπως μπήκα...

    Για μένα το φέις είναι απλά ένας ακόμα τρόπος επικοινωνίας.
    Η κολλητή μου δεν μπαίνει στο μέιλ της ποτέ, οπότε το φέις μας εξυπηρετεί πολύ!

    Από κει και πέρα, επειδή έχασα λίγο τον έλεγχο και αποδέχομαι πια όλους όσους έχουν μπλογκ κι έχουμε πολλούς κοινούς γνωστούς, δεν μπορώ ούτε να τους παρακολουθήσω όλους, ούτε και να τους θεωρήσω όλους φίλους μου. Είναι απλά κάποιοι που έχουν πρόσβαση σε στοιχεία μου ( καθώς δεν νιώθω ότι έχω ανάγκη να κρύψω κάτι) και μπορεί κάποια στιγμή που θα έχω χρόνο να μάθω κάτι από αυτούς ή να πάρω πράγματα! Μου έχει τύχει για αυτό και μου αρέσει αυτό το κομμάτι του φέις.

    Τα λάικς ή τη συμπεριφορά των άλλων δεν τα κρίνω πια. Παλιά το έκανα. Κακώς! Καθένας μπορεί να είναι όπως θέλει. Δεν με αφορά. Δεν θα το παίξω καλύτερη επειδή εγώ δεν δίνω σημασία σε αυτά. Ούτε θα γκρινιάξω για κάτι, γιατί αν δεν μου αρέσει πολύ, απλά ας σβήσω το προφίλ μου. Δεν εξαρτάται η ζωή μου από αυτό.
    Θέλω να πω, ότι ΟΛΑ εξαρτώνται από τη χρήση τους. Νόμιζα ότι θα το βαριούνταν στην πορεία οι περισσότεροι, επειδή εγώ το βαρέθηκα, αλλά μάλλον δεν ισχύει. Όπως τη βρίσκει κανείς!

    Για μένα διαδίκτυο είναι περισσότερο τα μπλογκς, η επικοινωνία μας και οι διαφωνίες μας ακόμα, σε βασικά θέματα. Από κει έχω πάρει τα περισσότερα, και νιώθω ευλογημένη που έχω γνωρίσει αξιόλογα άτομα και κάνουμε τόσα πολλά παρέα, ή συναγωνιζόμαστε με άμιλλα και από αυτό προκύπτουν τόσο ωραία κείμενα. Πραγματικά αυτό το κομμάτι του μπλόκινγκ για μένα είναι σπουδαίο και λατρεμένο!

    Για όλα τα υπόλοιπα κρατώ ψύχραιμη στάση. Δεν έχω άλλη καλύτερη λέξη... θέλω να πω ούτε κρύο, ούτε ζέστη. Ελπίζω να με κατάλαβες.
    Φιλάκια πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αριστέα εγώ όσο κι αν γκρινιάζω για το fb, μπαίνω σχεδόν καθημερινά, τόσο για τη γρήγορη επικοινωνία των μηνυμάτων, όσο και για ενημέρωση των πολιτιστικών γεγονότων που αναρτούν φίλοι. Είναι ο πλέον εύκολος και γρήγορος τρόπος επικοινωνίας μετά από το κινητό.
      Ο πρώτος άγνωστος που μου έστειλε αίτημα φιλίας, ήταν άτομο που είχε μόνο γυναίκες στους φίλους του (χαρέμι όπως αναφέρει και πιο πάνω η φίλη μας) και ήταν η αιτία για την επιλογή μου να αποδέχομαι μόνο άτομα που γνωρίζω. Ωστόσο αυτό δε σημαίνει πως γνωρίζοντάς τους ξέρεις και αν τα χνώτα σου τελικά ταιριάζουν με τα δικά τους χνώτα κι έτσι με τους περισσότερους έπεσα κυριολεκτικά από τα σύννεφα γιατί άλλο ξέρω πως είναι και άλλο προβάλλουν...
      Όπως άλλωστε έκανα κι εγώ!!! Μπήκα για μεγάλο χρονικό διάστημα στο τρυπάκι να προβάλλω με τις αναρτήσεις μου, χωρίς να καταλάβω ότι το κάνω, την ψυχική διάθεση που είχα και να βγάζω κι εγώ κάτι άλλο από αυτό που έδειχνα ότι ήμουν. Και εννοώ πως ενώ όλοι με ήξεραν σαν μια δυναμική γυναίκα, ανακάλυψαν μέσα από τις αναρτήσεις μου πόσο πίσω από τον ήλιο ήμουν, ανακάλυψαν ευαισθησίες που έκρυβα, ανακάλυψαν τις ανασφάλειές μου και γενικότερα τον μέσα μου κόσμο που καλά κρατούσα κρυμμένο. Έτσι άλλαξε η συμπεριφορά τους και στην πραγματική ζωή. Με αντιμετωπίζουν σα μικρό παιδάκι και αυτό με ενοχλεί μα δεν φταίνε αυτοί. Έχω καταλήξει πως αυτός είναι και ο λόγος που αντιπαθώ το fb. Αν και δεν ευθύνεται καθόλου ουσιαστικά το fb. Ο δικός μου χειρισμός και οι ανάγκες μου φταίνε. Τα likes ποτέ δεν τα έδινα σημασία. Εκείνο που αποζητούσα ήταν συζητήσεις, απόψεις κάτω από την κάθε ανάρτησή μου. Με τον καιρό προσαρμόστηκα στη χαλαρή διάθεση όλων.
      Οι αναρτήσεις μου συνεχίζουν να είναι κομμάτι από ΄μένα, ότι δηλαδή με βρίσκει σύμφωνη, αν και έχουν κατά πολύ ελαττωθεί. Η ζημιά έγινε, οπότε δεν έχω κάτι άλλο να χάσω...
      Με το blog ζορίστηκα πάρα πολύ. Πρώτα απ' όλα γιατί ήταν "δώρο" και έπρεπε να το τιμήσω, και μετά γιατί οι συζητήσεις εδώ μέσα με καλύπτουν μα γίνονται με πολύ αργό ρυθμό και πρέπει να έχουν συγκεκριμένη διάρκεια και ένα τέλος, διαφορετικά κουράζουν. Προσαρμόζομαι όμως κι εδώ και σιγά σιγά θέλω να πιστεύω πως θα δείτε και μια καλύτερη Ζωή. Όσοι φυσικά αντέξετε να περνάτε από ΄δω γιατί εγώ δεν έχω την ωριμότητα που έχετε όλοι σας να περνώ από το σπιτικό σας και να αφήνω μηνύματα περιμένοντας την απάντησή μου μετά από ώρες, ή μέρα, ή μέρες. Στα δρώμενά σας μου αρέσει να συμμετέχω, μα άρχισε και αυτό να με προβληματίζει για το αν πρέπει η όχι. Δεν με ενδιαφέρει η προβολή με κάθε συμμετοχή μου. Ούτε οι επισκέψεις στο χώρο μου. Το "παιχνίδι", το ερέθισμα, η δημιουργικότητα είναι αυτά που με ενδιαφέρουν.
      Η συγκεκριμένη ανάρτησή μου αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο προσπαθεί σήμερα ο άνθρωπος να επικοινωνήσει. Είμαι τόσο πίσω από τον ήλιο, που ακόμη προτιμώ την καρέκλα από το σπίτι μου έξω στο πεζούλι με τις γειτόνισσες (καλά αυτό φυσικά χαριτολογώντας το λέω και εννοώ πως μου αρέσει περισσότερο η προσωπική επαφή η οποία είναι πιο εφικτή στην επαρχεία και οι κοινοί προβληματισμοί μεταξύ των ανθρώπων). Απλά, δεν μπορώ να καταλάβω τι νόημα έχει να αιτήσαι τη φιλία κάποιου άγνωστου, χωρίς να θέλεις ουσιαστικά να επικοινωνήσεις, χωρίς να θέλεις να ανταλλάξεις μια καλημέρα, μια άποψη σε ένα θέμα, να έχεις έστω μια αντιπαράθεση. Αυτό. Τίποτε άλλο.
      Μακάρι να μπορούσα να καταλάβω. Θα το ήθελα πολύ.
      Αυτά. Και άλλα πολλά δηλαδή, αλλά έχω εξαντλήσει και το χρόνο που μου αναλογούσε και το περιθώριο των λέξεων :)
      Ευχές για όμορφη και δημιουργική μέρα!!! :) :) :)

      Διαγραφή
  6. Χρόνια πολλά και καλά για όλες τις μέρες (και για τη γιορτή σου! Τώρα συνειδητοποίησα ότι το όνομά σου είναι Ζωή)
    Καταλαβαίνω το σκεπτικό σου, αλλά έχω τη γνώμη πως ποτέ δεν φταίει το μέσο. Ο χρήστης ευθύνεται, αυτός είναι που επιλέγει πώς θα το χρησιμοποιεί. Το ίδιο ισχύει παντού για μένα, είτε είναι το fb, είτε το twitter, είτε τα blogs.
    Έχω fb, με φίλους που ήδη γνωρίζω και με φίλους που δεν γνώριζα και γνώρισα εκεί μέσα. Με εξυπηρετεί που μιλάμε με μηνύματα, με εξυπηρετεί που ενημερώνομαι (μιας και δεν βλέπω τηλεόραση καθόλου εδώ και 5 χρόνια, από επιλογή) και που συνδέομαι με ανθρώπους που έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα με εμένα. Μέχρι στιγμής δεν είχα προβλήματα, αλλά δεν το παίρνω και σοβαρά. Έχω χάσει "φίλους" αλλά δεν με ένοιαξε, κάποιο λόγο θα είχαν που έφυγαν και τον σέβομαι.
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χριστός Ανέστη Έλλη μου!!! Χρόνια πολλά και καλά και σε ΄σένα και σε όσους σ' αγαπούν και σε νοιάζονται!!!
      Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου σχετικά με τον χειρισμό του χρήστη και τις ... παρενέργειες του κάθε είδους κοινωνικής δικτύωσης. Όπως παραπάνω αναγράφω σε απάντησή μου προς την Αριστέα, ουσιαστικά μου φταίει ο εαυτός μου και όχι το fb γιατί οι αναρτήσεις μου απευθυνόταν και απευθύνεται ακόμη και σήμερα, σε ΄μένα και την ψυχική μου διάθεση. Έλα όμως που την έβλεπαν και οι "φίλοι" εκ των οποίων τους περισσότερους ούτε φίλους τους λες ούτε όμως και απλούς γνωστούς. Είναι εκείνη η ενδιάμεση σχέση που έχει μια κάποια οικειότητα χωρίς να ανήκουν στους φίλους φίλους. Και αυτό έγινε σιγά σιγά, έτσι ώστε όταν το αντιλήφθηκα ήταν πλέον αργά για να μαζέψω αυτό το πάνω στα σύννεφα ξεχασμένο πλάσμα που ξεγύμνωνε σε ορισμένες περιπτώσεις τον πραγματικό του εαυτό με τις σκέψεις του και τις "κλεμμένες" σκέψεις που ταυτιζόταν. Στο ίδιο τρυπάκι όμως μπήκαν κι άλλοι και έτσι ανακάλυψα ότι οι άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου, δεν είμαστε αυτό που θέλουμε να φαίνεται. Κι εκεί απογοητεύτηκα, τόσο με τον εαυτό μου, όσο και με τους άλλους. Πλέον δεν κρύβω τις ευαισθησίες μου αν και με ενοχλεί ο τρόπος συμπεριφοράς προς το πρόσωπό μου. Ξαφνικά έγινα ένα μικρό κορίτσι που οι γνωστοί το αποκαλούν στο δρόμο Ζωίτσα, Ζωούλα, "κουκλίτσα" και άλλες "αηδίες" που με ενοχλούν αν και δεν έδωσα ποτέ το δικαίωμα αυτό εκεί έξω! Τέλος πάντων, καλά να πάθω! :)
      Είμαι σε διάφορες ομάδες και το fb, αν μη τι άλλο, αποτελεί τον πλέον εύκολο και γρήγορο τρόπο επικοινωνίας, συζητήσεων και πληροφοριών μεταξύ μας. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που ακόμα το κρατάω. Ο άλλος λόγος είναι οι αναρτήσεις 4-5 ατόμων που σε ορισμένες περιπτώσεις μου "χτυπούν" καμπανάκια για να βελτιωθώ σαν άτομο.
      Όσο για τους εκεί ηλεκτρονικούς "φίλους". Από τους 190 περίπου, θα ήθελα να κρατήσω μόνον 15 άντε 20. Όχι παραπάνω. Μα το θεωρώ μεγάλη αγένεια να αρχίζω να διαγράφω κόσμο που είτε αποδέχθηκα είτε είχαν την καλοσύνη να ανταποκριθούν στο δικό μου κάλεσμα. Ξέρω πως οι αναρτήσεις μου συζητιούνται από ορισμένους με ειρωνεία. Και το ξέρω πολύ καλά αυτό. Κάποια στιγμή το πλήρωσα και ακριβά. Κόντεψα να χάσω πέρσι μια ολόκληρη Άνοιξη. Μαθαίνω όμως απ' όλα αυτά και με όλα αυτά προσαρμόζομαι στον ηλεκτρονικό (εικονικό) κόσμο μας.
      Σε όλα αυτά τα χρόνια έχω χάσει κι εγώ φίλους και αυτό το καταλαβαίνω από τον αριθμό, μα ποτέ δεν μπαίνω στη διαδικασία να ελέγξω ποιος έφυγε. Σιγά να μην τους θυμάμαι και να μην τους τσεκάρω όλους!!! Μα μέσα στους 190, τους 15-20 είσαι σε θέση να τους ξεχωρίζεις και αν λείψουν, να σου λείπουν, άσχετα με το ότι σαφώς και θα σεβαστείς τις επιλογές τους. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τους αποχαιρετήσεις νοερά και να ευχηθείς καλη συνέχεια σε ότι κι αν κάνουν στη ζωή τους.
      Πολύ όμορφες οι δημιουργίες σου!!! Τις θαύμασα πραγματικά!!! Τα συγχαρητήριά μου!!! Δεν θυμάμαι αν σου άφησα μνμ, πράγμα λίγο απίθανο, μα αν δεν το έκανα δεν είναι γιατί "σνομπάρω" να περάσω. Με ζορίζει πολύ αυτού του είδους η επικοινωνία. Ξέρω πως οι άλλοι χαίρονται όπως χαίρομαι κι εγώ τώρα που πέρασες, μα πραγματικά δυσκολεύομαι γιατί θέλω να βλέπω απαντήσεις και ξεχνώ μετά από που πέρασα και τι είπα... :( Ζητώ συγνώμη!
      Μια ζεστή αγκαλιά από ΄μένα με την γλυκιά καλημέρα μου!!!

      Υ.Γ. Όταν λέει κάποιος πως δεν βλέπει τηλεόραση, νιώθω σα να βρήκα έναν συγγενή που δεν γνώριζα :) :) :)

      Διαγραφή
    2. Έχεις δίκιο, το τι είναι οι περισσότεροι στα κοινωνικά δίκτυα είναι εικονικό, δεν ισχύει στην πραγματική ζωή. Αυτό που οι περισσότεροι παρουσιάζουν είναι ο καλύτερος εαυτός τους, ή καλύτερα, αυτός που θα ήθελαν να γίνουν. Σου λέω "οι περισσότεροι" γιατί δεν είναι όλοι έτσι, και ευτυχώς...
      Τέλος πάντων, το όλο θέμα σηκώνει πολλή συζήτηση. Η ουσία είναι να βρει κανείς τη χρυσή τομή και να χειρίζεται το εκάστοτε μέσο έτσι, ώστε να του προσφέρει αυτό που πραγματικά θέλει - και όχι να γίνει γι΄αυτόν φυλακή.
      Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια όσον αφορά τα δημιουργήματά μου!
      Όσον αφορά την τηλεόραση, χαίρομαι! Συνήθως όταν το δηλώνω αυτό με κοιτάνε σαν ούφο (και ίσως να είμαι, τελικά...)
      Φιλιά και καλό Σ/Κ!

      Διαγραφή
    3. Έλλη ανεξάντλητο το θέμα με την κοινωνική δικτύωση όντως. Και με ηλεκτρονική συζήτηση δεν λύνεται. Ούτε βασικά και με προσωπική συζήτηση λύνεται...
      Όσον αφορά την τηλεόραση, δεν θα ξεχάσω όταν μια καινούρια φίλη ήρθε για πρώτη φορά στο σπίτι μου. Αυτηνής της έκανε εντύπωση που εγώ δεν είχα τηλεόραση κι εμένα μου έκανε εντύπωση που το πρόσεξε! :)
      Μην ανησυχείς! Είμαστε πολλά ούφο αλλά είμαστε διασκορπισμένα... :) :) :)

      Διαγραφή