Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

Μου λείπεις.


     Είναι φορές που μου λείπεις πολύ. Όπως και χθες που οι περισσότεροι είχαν τον αγαπημένο τους να του ευχηθούν χρόνια πολλά κι εγώ είχα μονάχα την ανάμνησή σου.
   Σαν πόσα χρόνια δικαιούσαι να είσαι και να λέγεσαι ορφανό? Δεν ξέρω τους κανόνες μα την ορφάνια μου από ΄σένα, από εσάς, την κουβαλώ κι ας έκλεισα πρόσφατα τα πενήντα δυο μου χρόνια.
    Η παρουσία σου διακριτική και τόσο σημαντική σε όλη τη ζωή μου! Όλα μου δίδαξες πως τα μπορώ, αρκεί να θέλω. Έτσι πράττω μέχρι και σήμερα.
    Κι εκείνος ο κακοτράχαλος ο δρόμος που μου έμαθες απ' τα μικράτα μου να περπατώ? Γεμάτος τσαλιά και βράχια μυτερά θυμάμαι ήταν... Λείαιναν λίγο όμως με την πάροδο των χρόνων. Να ΄ξερες από πόσους όμορφους στρωμένους μα αδιέξοδους δρόμους με έχει γλιτώσει έως τώρα αυτός ο αγαπημένος δρόμος που μου έδειξες...! Και μόνο φεύγει... Κι ας οδηγεί τα βήματά μου πάντα πίσω... Το κάνει τόσο γλυκά και λυτρωτικά! Ποτέ μου δεν κατάφερα να καταλάβω την μαγεία που κρύβει. Και είναι γεμάτος εικόνες από ΄σένα αυτός ο κακοτράχαλος ο δρόμος!
    Πόσο νοσταλγώ την παρουσία σου εκεί πάνω! Κυρίως στο κομβικό εκείνο το σημείο που συναντιόμασταν τα ξημερώματα πριν την ανατολή, όταν τα καλοκαίρια συνέπιπταν οι ώρες της ανάβασής μας. Εγώ πάντα να κατεβαίνω γιατί έπρεπε να πάω στη δουλειά, κι εσύ να ανεβαίνεις γιατί σαν συνταξιούχος είχες χρόνο άχρονο στη διάθεσή σου. Κορδωνόμουν τότε με υπερηφάνεια και μου άρεσε πολύ να σε πειράζω κάθε φορά λέγοντάς σου το τετριμμένο : "Καλημέρα μπαμπά. Να θυμάσαι! Όταν εσύ πήγαινες εγώ γυρνούσα!". Χαμογελούσαν και τα μουστάκια σου τότε, όχι από την ατάκα που σου έλεγα. Αυτήν πιθανώς την είχες βαρεθεί και την έβρισκες ανιαρή. Χαμογελούσες όμως από ικανοποίηση που με έβλεπες τέτοια ώρα πάνω στο βουνό.
    Ανέβηκα κι άλλα βουνά στην πορεία της ζωής μου μα δεν το ξέρεις. Δεν πρόλαβες να το μάθεις. Κανένα όμως δεν ήταν τόσο όμορφο, ζεστό και οικείο όσο το βουναλάκι μου. Και να σου πω? Εκείνα τα μικρά "κορτσούδια" που στους ώμους μου τα έβλεπες μπαμπά να τ' ανεβάζω και χαιρόσουν? Το ένα από αυτά, το μεγαλύτερο, μας ξεπέρασε και τους δυο μας. Μας φόρεσε τα γυαλιά! Έφτασε η χάρη του στις Άλπεις κι ακόμη παραπέρα. Περπάτησε στα Ιμαλάια. Στο Έβερεστ. Κι αυτό σε ΄σένα το οφείλουμε. Κι εγώ που την καμάρωσα στις φωτογραφίες που μου έδειξε κι αυτή για τα όμορφα ετούτα τα βιώματά της. Αν εσύ δεν έπιανες το μικρό μου τότε χέρι να μου δείξεις το δρομί που οδηγεί στο βουναλάκι μου, δεν ξέρω τι και που θα ήμουν τώρα γιατί τα υπόλοιπα βουνά της σύντομης ζωής μας, εχθρικά συμπεριφέρονται στους αναβάτες που δεν τολμούν να γκρεμοτσακιστούν για να γλιτώσουν από τα αδιέξοδα γκρεμνά τους.

    Πόσα σου χρωστώ! Και πόση ευτυχισμένη νιώθω που είμαι σπάταλη σε όλα τα "σ' αγαπώ" μου και που δεν σου τα στέρησα ούτε κι εσένα!
    Μονάχα ένα αρνητικό έχω να σου καταλογίσω. Την εμμονή σου με το "τι θα πει ο κόσμος" που δυσκολεύτηκα πολύ ν' αποτινάξω απ' τη σκέψη μου μα τα κατάφερα. Σάμπως να έφταιγες κι εσύ? Έτσι προφανώς μεγάλωσες. Την εκανα την υπέρβασή μου όμως μπαμπά. Αυτήν την αλυσίδα εγώ την έσπασα κι ελεύθερη είμαι πλέον. Και όχι. Δεν έχασα τίποτα απ' όλα αυτά τα δώρα και τις αρχές που στόλισες με αγάπη τη ζωή μου. Όλα καλά φυλαγμένα τα κρατώ μέσα μου και με την πρώτη ευκαιρία τα χαρίζω κι εγώ σε άλλους ξέροντας πως πάλι πίσω σε ΄μένα θα επιστρέψουν.
     Είναι φορές που μου λείπεις πολύ. Μου λείπει το καθρέπτισμά μου στο βλέμμα σου.
        Μόνο να...
Ανέβασες πολύ ψηλά τον πήχη μπαμπά. Πολύ ψηλά και στις μετριότητες λακίζω.









13 σχόλια:

  1. Τελικά εκείνοι που αγαπήσαμε τους κουβαλάμε μέσα μας! είναι δεν είναι εδώ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πεθαίνουν μόνο τότε οι άνθρωποι, αν η θύμηση των ζωντανών τους θάψει Ελένη Β!!!
      Την καλησπέρα μου και πάλι!!!

      Διαγραφή
  2. Ζωή, με κάθε σεβασμό στη μνήμη του Πατέρα σου αλλά και στον τρόπο με τον οποίο στέκεσαι στην ανάμνησή του σαν άνθρωπο και Πατέρα, επέτρεψέ μου να σου πω κάτι που έχω παρατηρήσει σε σένα:
    Είσαι άνθρωπος λεύτερος.....! μια ατίθαση σκέψη αφημένη στην τόλμη της αγκαλιάς της φύσης εκεί πάνω στα ορεινά της ύψη. Νιώθω να με καταβάλλει αυτή σου η εμπειρία, νιώθω να είναι μοναδική.
    Νιώθω πόση δύναμη έχει η συντροφιά με τη στράτα σε ένα ψηλό βουνό σε μια κορυφή "δική σου", θα είναι ίσως ένα άγγιγμα στη Θέωση, κάτι ανώτερο.
    Έχω συγκινηθεί πολλές φορές από τα γραπτά σου σε αυτό το θέμα όμως είναι κάτι πολύτιμο που βγάζεις σαν ίαμα.
    Ειλικρινά επίσης θαυμάζω απ ότι καταλαβαίνω ότι τα παιδιά σου ακολούθησαν τα βουνίσια σου πατήματα (ζητώ συγγνώμη αν σφάλλω σαν αντίληψη). Και μάλιστα σε επίπεδα δυσθεώρητα.
    Θεωρώ την εξομολόγησή σου ετούτη ως ένα από τα πιο συναισθηματικά κείμενα έχω διαβάσει και πιο βιωματικά για τον ΠΑΤΕΡΑ ως έννοια.
    Να είσαι καλά που μας τα μεταδίδεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Φίλε Γιάννη. Κατ' αρχήν ζητώ συγνώμη αν κούρασα με τις αναρτήσεις-προσωπικές εκμυστηρεύσεις που κάνω. Όπως όμως ήδη ξέρεις ο λόγος που γράφω είναι πλέον γνωστός.
    Η αλήθεια είναι πως αυτό το τριήμερο το παράκανα με τις αναρτήσεις, αλλά που να δεις και τα "πρόχειρά" μου! :)
    Κάποια περίεργα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματά μου έκαναν το πληκτρολόγιο να πάρει φωτιά. Διδυμάκι γαρ! :)
    Απ' όλο αυτό το εσωτερικό συνονθύλευμα δεν θα μπορούσα να αφήσω απ' έξω ένα κείμενο για τον πατέρα μου, ένεκα της ημέρας της χθεσινής.
    Ο πατέρας μου ήταν ένας πολύ καλός οικογενειάρχης, ένας υπέροχος Άνθρωπος με ευαισθησίες σπάνιες και δυσεύρετες σήμερα, ένας ταλαιπωρημένος μαχητής ζωής, ένα υπόδειγμα πατέρα. Ήταν ένας απλός άνθρωπος που μέσα από την απλότητά του έλαμπε χωρίς να το επιδιώξει. Τουλάχιστον έτσι τον έβλεπα και τον βλέπω ακόμη εγώ που είμαι παιδί του. Σαφώς και είχε τα μειονεκτήματά του αλλά ποια είμαι εγώ που θα τα κρίνω? Για ΄μένα ήταν ο ιδανικός πατέρας και ο εμπνευστής μου. Έτσι τον θυμούνται και τα κορίτσια μου, για τα οποία καλά κατάλαβες. Τουλάχιστον το ένα μου παιδί, γαληνεύει όταν βρίσκεται στη φύση και ναι, είναι αλήθεια πως έκανε τα ταξίδια που αναγράφω παραπάνω. Τέλος αν και αυτό που επέλεξε να σπουδάσει την ήθελε σε μεγαλούπολη του Εξωτερικού, αυτή επέλεξε την επαρχία για την ποιότητα ζωής που της προσφέρει και για την άμεση πρόσβασή της στη φύση. Η μικρή μου με ένα χαζοατυχηματάκι που είχε στα μικράτα της στο πόδι (άσχημο στραμπούλιγμα-ρίξη συνδέσμου), δεν κατάφερε να δεθεί όσο θα ήθελα.
    Τι είναι ο Κορύλοβος τώρα για ΄μένα. Ειλικρινά δεν ξέρω την απάντηση. Το μόνο που ξέρω είναι πως εκεί νιώθω να βρίσκω έναν άλλο εαυτό. Εκεί νιώθω να γαληνεύω με περίεργο τρόπο, να ξεκουράζεται ψυχή και σώμα και μυαλό. Καμιά φορά σε τέτοιο βαθμό που πραγματικά με τρομάζει.

    https://www.youtube.com/watch?v=_6gMYRqDyXE

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι και κάτι ακόμη. Νιώθω θλίψη που δεν χάρηκε όσο θα έπρεπε τις εγγόνες του. Ήταν η αδυναμία του και αυτές τον λάτρευαν...

      Διαγραφή
    2. Ζωή, κατ' αρχήν αυτό με το "μας κούρασες" να το ξεχάσεις σε παρακαλώ, δεν υπάρχει και στο λέω ειλικρινά.....!
      Κατά δεύτερο, το άνοιγμα της καρδιάς σου μας τιμάει απόλυτα και μας κάνει κοινωνούς σε έναν άνθρωπο που δεν διστάζει να ανοίγει την καρδιά του. Αυτό είναι δώρο για μας που οφείλουμε να σεβαστούμε.
      Τρίτον, η σχέση σου με τον Πατέρα σου με συγκινεί ακόμα περισσότερο, ίδια νιώθω και εγώ σε σχέση με τις κόρες μου και μακάρι να αφήσω πίσω μου τέτοια παρακαταθήκη. Θα ζω για πάντα.
      Η Σχέση σας με τη φύση είναι σπάνια. Είναι θησαυρός. Δεν έχω συναντήσει στο περιβάλλον μου τέτοιους γνωστούς. Αλλιώς θα είχα ήδη βρει παρέα στις εξορμήσεις που θέλω και επιθυμώ.
      Ζήσε κορίτσι μου αυτό που νιώθεις και αυτό που σε γεμίζει. Απόλυτο.
      Και είναι χαρά για μας να το μοιράζεσαι μαζί μας
      Σε καλησπερίζω, πάω να δω το βίντεο.

      Διαγραφή
  4. Φίλε Γιάννη. Στέκομαι στη σχέση που γράφεις πως έχεις με τις κόρες σου και την παρακαταθήκη που θέλεις να αφήσεις πίσω. Το μυστικό είναι να είσαι πάντα το παλτό στο βιντεάκι της ανάρτησής μου και να κρατάς στεγνούς και ανέπαφους από τις καταιγίδες της ζωής τη συζυγό σου και τις κόρες σου. Με όποιο προσωπικό κόστος. Και η επιβράβευσή σου πίστεψέ με θα είναι ζηλευτή για τον περίγυρό σου και εσύ θα την εισπράττεις στο βλέμμα και τα χαμόγελά τους. Όσο για την επαφή με τη φύση. Δεν χρειάζεσαι παρέα. Εκτός κι αν θέλει και η σύζυγός σου να σε ακολουθήσει. Αυτό θα είναι πραγματική ευλογία! Μα αν αυτό δεν είναι στα δικά της ενδιαφέροντα δεν σημαίνει κάτι. Απόλαυσε όπου και όπως μπορείς τη φύση με μοναδική παρέα τον εαυτό σου και τις σκέψεις σου. Και να το πάρεις κι αυτό σαν ευλογία.
    Το βιντεάκι στο σχόλιό μου ταίριαζε με την χθεσινή ψυχολογία μου. Το βραδάκι που θα έχω περισσότερο χρόνο θα σου στείλω ένα άλλο τραγούδι για να καταλάβεις τι ακριβώς σημαίνει ο Κορύλοβος για ΄μένα.
    Την καλησπέρα μου με εκτίμηση!!!

    Υ.Γ.1 Το μοίρασμα ψυχής που κάνω, αν δεν είχε μελλοντικούς αποδέκτες τα κορίτσια μου θα βρισκόταν μέσα σε ένα καλάθι αχρήστων όπως τόσα χρόνια συνήθιζα να κάνω. Δεν το λέω για να υποτιμήσω εσένα και όποιον άλλον με διαβάζει! Προς Θεού, όχι!!! Το λέω μόνο έχοντας στο μυαλό μου πως σε πολλούς θα φαίνονται "κάπως" οι αναρτήσεις μου.

    Υ.Γ.2 Μην ξεχάσεις να ξαναπεράσεις από εδώ. Θέλω να ακούσεις το τραγούδι που πραγματικά θα μπορούσα να το γράψω εγώ για το βουναλάκι μου. Εκφράζει απόλυτα όλα αυτά που νιώθω για την "κορυφή" μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να ΄μαι και πάλι εδώ. Συγνώμη μα ήμουν σε ξένο Η/Υ ίσα για να δω ένα e-mail που περίμενα και δεν ήθελα να κάνω κατάχρηση της εξυπηρέτησης που μου έγινε. :)
      Το τραγούδι που έταξα λοιπόν είναι αυτό που περιγράφει ακριβώς τι σημαίνει Κορύλοβος για ΄μένα.

      https://www.youtube.com/watch?v=v5IkNDUlgec

      Καλό βράδυ Γιάννη!!! Σ' ευχαριστώ από καρδιάς!!!

      Διαγραφή
  5. Όταν κάποιος μεγαλώνει κοντά σ' ένα πατέρα παρόντα και παρόντα θα πει, να έχεις ανά πάσα στιγμή την αίσθηση πως είναι εκεί, μεγαλώνοντας αποκτάς εσωτερική δύναμη και αυτή η δύναμη σε ακολουθεί πάντα και ας μην είναι συνειδητή... χαίρομαι για σένα Ζωή μου, χαίρομαι για την πολύτιμη σου αποσκευή!
    Μια μεγάλη δροσερή (επί τέλους!) αγκαλιά σου στέλνω και εύχομαι να έχεις μια γαλήνια νύχτα! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πήρα πολύ αγάπη στα μικράτα μου Στεφανία μου. Τέτοιες αποσκευές θέλω να κουβαλάνε όλα τα παιδιά! Μακάρι να είχα ένα μαγικό ραβδάκι να εξαφάνιζε από τα μάτια των παιδιών όλης της γης, την βία, την κακοποίηση και τις ασχήμιες αυτού του κόσμου.
      Δρόσισε κι εδώ σήμερα, μα τη δική μου αγκαλιά ζεστή την στέλνω. :)
      Καλό βράδυ!!!

      Διαγραφή
  6. Μεγάλη παράλειψη, ξέχασα να σχολιάσω το video... τρυφερό και πανέμορφο ακριβώς όπως αρμόζει στη γιορτή του πατέρα!
    Και ταιριάζει με τους σημερινούς αέρηδες (γενικά και ειδικά)!!! ;-)
    Καλή γαλήνια εύχομαι! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή σου μέρα Στεφανία!!!
      Η αλήθεια είναι πως τα περίμενα τα σχόλιά σας για το τρυφερό αυτό βιντεάκι. Είναι από τα πολύ πολύ αγαπημένα μου βιντεάκια. Ένα άλλο πολύ πολύ αγαπημένο επίσης, θα ακολουθείσει σε επόμενη ανάρτηση με την πρώτη ευκαιρία που θα βρω να το ντύσω με τις μικρές κι ασήμαντες σκέψεις μου.
      Δρόσισε σήμερα επιτέλους. Η αγκαλιά όμως που σου στέλνω ζεστή παραμένει. <3

      Διαγραφή