Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016

Ήταν οξύς ο ήχος και πονούσε.


Η παρούσα ανάρτηση είναι η συμμετοχή μου σε ένα δρώμενο που θα "τρέχει" όλο το καλοκαίρι. Στο Κείμενο της Μαρίας Νικολάου θα γράφουμε για Καλοκαιρινές Ιστορίες.

Ουσιαστικά είναι αντιγραφή και επικόλληση από ανάρτηση που έκανα τέλη Αυγούστου του 2015 στο προφίλ μου στο fb. Η ιστοριούλα που ακολουθεί συνέβη ένα χρόνο πριν την ανάρτηση η οποία έγινε θέλοντας με κάποιο τρόπο να προβληματίσω και να προβληματιστώ. Συνέβη δηλαδή το καλοκαίρι του 2014 και καταγράφηκε με μαύρο μελάνι μέσα στο μυαλό μου.


     "Με αφορμή μια ηλεκτρονική συζήτηση σε κλειστή ομάδα, η οποία συζήτηση αφορούσε τη "βία" που ασκούν οι γονείς στα παιδιά τους στη θάλασσα, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια άσχημη εμπειρία που είχα σε κάποια παραλία πέρσυ το καλοκαίρι.
      Περνούσα χαλαρές στιγμές σε μία παραλία διαβάζοντας ένα βιβλίο το οποίο με είχε απομονώσει από τον κόσμο που βρισκόταν εκεί, όταν άκουσα έναν ήχο οξύ. Πήρα για λίγο το βλέμμα μου από τις σελίδες του βιβλίου και κοίταξα προς την μεριά όπου ακούστηκε ο ήχος ο οποίος εκείνην ακριβώς τη στιγμή επαναλήφθηκε. Ήταν το χέρι της μαμάς που με βία έπεσε πάνω στο γυμνό βρεγμένο κορμάκι ενός αγοριού. Οι φωνές της συνόδευαν τις βίαιες κινήσεις του χεριού της και ο μπόμπιρας που λες και ζάρωσε από το μούλιασμα στη θάλασσα, με μάτια βουρκωμένα και σουφρωμένα χειλάκια την κοίταζε ικετικά. Δεν έδωσα σημασία αν και με ενόχλησε η εικόνα πολύ. Συνέχισα το διάβασμα ώσπου για τρίτη φορά άκουσα εκείνον τον οξύ ήχο. Κοίταξα τριγύρω μου και συνειδητοποίησα πως όλοι στην παραλία παρακολουθούσαν τη σκηνή το ίδιο ενοχλημένοι και αμέτοχοι όπως εγώ. Οι μεταξύ τους ψίθυροι ωστόσο ήταν ξεκάθαρο πως αφορούσαν την σκηνή με την έξαλλη μαμά που συνέχιζε να χτυπάει με δύναμη το υγρό από τη θάλασσα κορμάκι του μπόμπιρα. Κανένας όμως δεν έκανε τίποτε για να την σταματήσει. Τι θα μπορούσε βασικά να κάνει ο οποιοσδήποτε? Είναι λεπτά τέτοιου είδους θέματα και δεν σε παίρνει να κάνεις και πολλά. Οι φωνές της συνέχιζαν όπως και το χέρι της που ανεβοκατέβαινε στο στηθάκι και στην πλάτη του παιδιού. Δεν άντεχα ούτε την εικόνα ούτε τον θόρυβο. Πονούσε και μόνο ο ήχος από μόνος του! Ξαφνικά αρπάζει τον μικρό από το μπράτσο και τον τραβάει με δύναμη να τον βγάλει έξω από το νερό. Άρχισα να παίρνω ανάποδες στροφές και να θολώνω κυριολεκτικά! Μα πώς να πάρεις θέση σε μία τέτοια σκηνή? Από χέρι είσαι χαμένος εκτός εάν έχεις διάθεση να το τραβήξεις μέχρι τέλους. Και ουσιαστικά δεν ξέρεις και ποιο ακριβώς είναι το τέλος. Να μην πολυλογώ ο μικρούλης δεν τολμούσε ούτε να κλάψει και η έξαλλη μαμά τον κάθισε με βία στην πετσέτα και του έσερνε τα χίλια μύρια. Όταν δε θυμόταν, και αυτό συνέβαινε συχνά, συνέχιζε να σηκώνει και το χέρι της και να το κατεβάζει πότε στα ποδαράκια και πότε στην πλατίτσα του παιδιού. Δεν άντεξα όχι μόνο την εικόνα αλλά και την αμέτοχη συμπεριφορά όλων μας. Σηκώθηκα, άφησα το βιβλίο μου στην ξαπλώστρα, έκανα δειλά το πρώτο βήμα προς την μεριά τους προετοιμασμένη για καβγά, φόρεσα το πιο γλυκό μου χαμόγελο και πλησίασα την έξαλλη μαμά. «Μπορώ να βοηθήσω σε κάτι?» της είπα. Ξαφνιασμένη αυτή γυρνάει, με κοιτάζει με ένα βλοσυρό βλέμμα και όλως παραδόξως, μετά από δευτερόλεπτα αποδοκιμασίας, η ματιά της άρχισε να αλλάζει και κάπως να ηρεμεί. Με δυνατή φωνή, και γυρίζοντας προς τον γιο της σχεδόν με μίσος που τράβηξαν τα βλέμματα, του κόσμου, μου απαντάει : «Θέλει να κάνει την ανάγκη του! Και τώρα που να τον πάω? Ρεζίλι θα γίνουμε!». «Μπορώ να πάρω τον μικρό λίγα μέτρα παρακάτω? Τα πράγματά μου είναι εκεί» της είπα και της έδειξα την ξαπλώστρα μου με το βιβλίο και την τσάντα μου. Με περιεργάστηκε, πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα ακόμη και μου είπε με χαμηλωμένη φωνή «εντάξει». Πήρα τον μικρό από το χεράκι και τον οδήγησα σε ένα σημείο της παραλίας όπου δεν είχε κόσμο,  έχοντας πάντα κατά νου να μην ξεφύγουμε από το οπτικό πεδίο της μητέρας. Άνοιξα μία τρύπα στην αμμουδιά, έβαλα δεξιά και αριστερά δύο πέτρες προκειμένου να είναι λίγο υπερυψωμένο το σημείο και να μπορεί να πατήσει εκεί το αγόρι και το έβαλα να καθίσει για να κάνει την ανάγκη του. Κάθισα κι εγώ στην αμμουδιά γυρίζοντάς του την πλάτη μου για να μη νιώθει άσχημα και του έπιασα τη συζήτηση. 
        Έμαθα πολλά μέχρι να χαλαρώσει το παιδάκι. Έμαθα για το τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει, τι τάξη πήγαινε (Τετάρτη δημοτικού), τι μαθητής είναι στο σχολείο, ποιος είναι ο καλύτερός του φίλος, τι του αρέσει και τι όχι. Έμαθα επίσης, χωρίς να θέλω αυτό να το μάθω, και πως ο μπαμπάς προτίμησε να είναι στο σπίτι μπροστά στον Η/Υ από το να έρθει μαζί τους για μπάνιο... 
      Κάποια στιγμή τελείωσε, τον σκούπισα με το χαρτομάντιλο που φρόντισα να πάρω μαζί μου, τον έστειλα στη μαμά του και μόλις είδα πως ήταν και πάλι μαζί της, βρήκα μια σακούλα μάζεψα την "ανάγκη" του παιδιού, την τυλιξα καλά και την πέταξα στο καλάθι που είχε λίγο πιο ΄κει. Ο μπόμπιρας, έκατσε ήρεμος και χαμογελαστός πια, έφαγε ένα φρούτο και πήγε όλο χαρά να κάνει βουτιές και να παίξει με το κύμα.
    Επιστρέφοντας στην ξαπλώστρα μου η μαμά με ευχαρίστησε ευγενικά αλλά αυτό δεν μου έφτασε… "

18 σχόλια:

  1. Μπράβο σου που βοήθησες. Το ότι πολλές φορές μένουμε αμέτοχοι σε καταστάσεις δεν ξέρω αν βοηθά στο να αλλάξει ο κόσμος. Ίσως η ανοχή μας να είναι και συνενοχή.
    Όσο για την μητέρα τα νεύρα της πολύ τεταμένα. Δεν θέλω να την κρίνω. Ίσως να μην έχει και καθόλου βοήθεια από τον άντρα της. Αλλά πάλι δεν φταίει και το παιδάκι.
    Σ΄ευχαριστώ για το ποδαρικό και για το μοίρασμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία από τότε σκέφτομαι συχνά και το παιδί εκείνο το οποίο ίσως να μεγαλώνει σε ένα τοξικό περιβάλλον, και την μητέρα της οποίας το ξέσπασμα έδειχνε πως μένει κυρίως συναισθηματικά ακάλυπτη και τον πατέρα ο οποίος χάνει στιγμές από το παιδί του, την οικογένειά του που δεν επαναλαμβάνονται επιλέγοντας μια οθόνη είτε για τη δουλειά του είτε για "διασκέδασή" του. Σκέφτομαι την επιθετικότητα που ίσως μεγαλώνοντας το παιδί αυτό θα αναπαράγει στη ζωή του και το κενό που μέρα με τη μέρα θα μεγαλώνει στην καρδούλα του και ξέρω, είμαι σίγουρη, πως δεν βοήθησα καθόλου. Απλά λειτούργησα την συγκεκριμένη στιγμή σαν τη βαλβίδα της χύτρας για να εκτονωθεί λίγο η ένταση της σκηνής.
      Εγώ σ' ευχαριστώ για την αφορμή που μου έδωσες γι' αυτή μου την ανάρτηση και για την παραπομπή μέσω της ιστοσελίδας σου στη δική μου ιστοσελίδα!
      Διαβάζοντας και τη δική σου παλαιότερη όπως λες ανάρτηση, σου εύχομαι το όνειρο που έγινε πραγματικότητα να το βιώνεις στο έπακρο καθημερινά και η ζωή κατά πολύ να ξεπεράσει το όνειρο!!!
      Και πάλι καλό καλοκαίρι!!!

      Διαγραφή
  2. Στεναχωρήθηκα.... Παράξενα πλάσματα οι μητέρες....
    Δε ξέρω τι αν πω... για να μιλήσω πρέπει να μεταφράσω αυτά που νιώθω... κι αυτό μου παίρνει λίγο καιρό...
    Πάντως νιώθω να λυπάμαι....
    Σαν μαμά κι εγώ 3 μικρών παιδιών έχω να ρίξω την ιδέα να μη παίρνουμε καθόλου σοβαρά τις καταστάσεις σε ότι αφορά τα παιδιά μας!! Χίλιες φορές να τα παίρνουμε στο χαβαλέ παρά έτσι....
    Τέτοια ανάρτηση ικανή να με ταρακουνήσει τόσο για τούτο το παράξενο κόσμο μας δε τη περίμενα!!!!
    Μου άρεσε όμως αυτή η διαφορετική ματιά σου στο καλοκαίρι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτός Ελένη Β ουσιαστικά ήταν ο στόχος αυτής της ανάρτησης. Να στενοχωρήσει και να προβληματίσει τον αναγνώστη.
      Εγώ θα έλεγα παράξενα πλάσματα οι άνθρωποι. Μιλάμε για αγάπη και δεν κάνουμε τίποτα γι' αυτήν. Δεν καταλαβαίνουμε πως αγάπη δεν είναι αυτό που έχουμε ανάγκη να πάρουμε, αλλά αυτό που έχουμε ανάγκη να δώσουμε και ψάχνουμε, ψάχνουμε, ψάχνουμε...
      Η αγάπη είναι μέσα μας κι εκεί θα πρέπει να κοιτάξουμε.
      Είμαι κι εγώ μητέρα δύο κοριτσιών και γιαγιά ενός μπόμπιρα 1,5 ετών. Βλέποντας τώρα την κόρη μου να μεγαλώνει το παιδί της, και έχοντας τόσο εύκολη πρόσβαση σε πληροφορίες και γνώση γύρω από τις σχέσεις των ανθρώπων, συνειδητοποιώ πόσο τραγικά λάθη έκανα σαν μητέρα. Δυστυχώς δεν μπορώ τίποτα πλέον να διορθώσω από τα λάθη μου και ευτυχώς ο Θεός με ευλόγησε με δύο υπέροχα πλάσματα που με τιμούν όταν με συστήνουν ως αγαπημένη τους μητέρα.
      Όμορφα να κυλήσει και το δικό σου καλοκαίρι, χαλαρά και με πολύ "χαβαλέ"!!!
      Την αγάπη μου!!!

      Υ.Γ. Η αγαπημένη μου γιαγιά έλεγε : "Μη λυπάσαι και μη φοβάσαι τίποτα. Ότι λυπάσαι και ότι φοβάσαι το λούζεσαι".
      Μη λυπάσαι Ελένη Β, μόνο να μαθαίνεις καθημερινά το ρόλο σου σαν γονιός. Δεν θα σταματήσω ποτέ μου να μαθαίνω και παρατηρώντας τα λάθη μου και διαβάζοντας γιατί θέλω να γίνω καλή μητέρα και γιαγιά.

      Διαγραφή
  3. Συγκλονιστική εμπειρία Ζωή....! δεν ξέρω ειλικρινά πως θα αντιδρούσα. Αλλά ο δικός σου τελικά τρόπος αντίδρασης ήταν πιο ουσιαστικός γιατί είχε σημείο αναφοράς όχι μια υστερική, ο ...Θεός να την κάνει "μάνα", αλλά την ψυχή, την πληγωμένη ψυχή ενός μικρού παιδιού, την οποία και γιάτρεψες αρκετά (δεν λέω οριστικά γιατί ένα τέτοιο ξύλο ΔΕΝ θα ξεχαστεί).
    Εμένα αυτό με νοιάζει. Η προσφορά σου στην ψυχούλα αυτού του παιδιού. Και ...μην νομίζεις πως η μάνα του κατάλαβε τίποτα από την υστερία της.... με τίποτα....
    Καλή συνέχεια Ζωή με μια κίνησή σου για την οποία σε καμαρώνουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιάννη. Φίλε Γιάννη, αν κρίνω από το ευγενικό ευχαριστώ που μου είπε στο τέλος η μητέρα, ευελπιστώ, αν μη τι άλλο, πως σκέφτηκε ότι η αντίδρασή της στο παιδί της ήταν λάθος. Κατά τα άλλα δε νιώθω πραγματικά πως έκανα κάτι για το οποίο θα πρέπει κάποιος να καμαρώνει για ΄μένα. Το αντίθετο θα έλεγα. Φύτρωσα εκεί που δεν με έσπειραν όπως θα έλεγε και η γιαγιά.
      Χωρίς να θέλω να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα, θεωρώ πως όσο φταίξιμο είχε η μάνα άλλο τόσο έφταιγε και ο πατέρας ο οποίος έλαμψε δια της απουσίας του... Το δε παιδάκι, δε νομίζω πως του έμεινε η συγκεκριμένη μέρα και το ξύλο που έφαγε χωρίς καν να φταίει, γιατί έδειχνε εξοικειωμένο με αυτήν την απαράδεκτη συμπεριφορά...
      Στο θέμα των παιδιών έχω μια υπερ-ευαισθησία. Θα μπορούσαμε να έχουμε έναν θαυμαστό κόσμο αν μεγαλώναμε παιδιά μόνο με αγάπη, πραότητα, υπομονή και σεβασμό στην προσωπικότητά τους.
      Τις ευχές μου για ένα όμορφο Σ/Κ!!!

      Διαγραφή
  4. Δύσκολες αυτές οι καταστάσεις, πραγματικά δεν ξέρεις μερικές φορές πώς να συμπεριφερθείς όταν συμβαίνουν μπροστά στα μάτια σου.
    Δεν ξέρουμε τίποτε για τη μητέρα κι έτσι δεν μπορούμε να την κρίνουμε ως άνθρωπο ή μητέρα. Εννοείται ότι δε συμφωνώ με τις ενέργειές της, αλλά δεν θα μπω στη διαδικασία να κρίνω γενικότερα κάποιον που δε γνωρίζω τη ζωή του, την ψυχοσύνθεσή του, τη γενικότερη συμπεριφορά του και τα κίνητρά του. Θα σχολιάσω μόνο τη δεδομένη χρονική στιγμή, έτσι όπως την περιγράφεις: το θέμα δεν ήταν τόσο σοβαρό όσο το θεώρησε η μητέρα, ο μικρός δεν έφταιγε σε καμία περίπτωση (οι σωματικές λειτουργίες είναι σωματικές λειτουργίες!) και, όπως και να έχει, εκείνη όφειλε να συγκρατήσει τον εαυτό της. Προφανώς κάτι άλλο, συσσωρευμένο, θα την έκανε να ξεσπάσει έτσι πάνω στο παιδί.
    Μου άρεσε όμως ο τρόπος που επέλεξες να την προσεγγίσεις εσύ: ήρεμος, φαινομενικά υποστηρικτικός και ταυτόχρονα σταθερός. Αν πήγαινες φωνάζοντας "τι κάνεις εκεί" θα χειροτέρευαν πολύ τα πράγματα.
    Καλό Σ/Κ να έχεις, φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις Έλλη μου γίνεται ο καθένας απλά παρατηρητής-συνένοχος. Δεν σου πέφτει λόγος αν και πολύ θα το ήθελες. Ο κάθε γονιός έχει το δικό του πλάνο πως θα μεγαλώσει το παιδί του και δυστυχώς κανένας δεν μπορεί να μας μάθει να γινόμαστε σωστοί γονείς. Γράφω και πιο πάνω σε φίλη πως τώρα που κάνω τον απολογισμό μου έχοντας δύο μεγάλα κορίτσια, και αφού έχω διαβάσει πολύ για τις σχέσεις των ανθρώπων γενικότερα, βλέπω πως έχω κάνει τραγικά λάθη μαζί τους. Προφανώς όμως και κάτι καλό θα έκαμνα συγχρόνως για να έχω τώρα μια υπέροχη και ζηλευτή σχέση μαζί τους. Γι' αυτό το λόγο δεν είμαι ούτε άξια ούτε αρμόδια να κρίνω τη συγκεκριμένη μητέρα! Και ούτε και είναι τέτοια η πρόθεση μου.
      Ο τρόπος που την προσέγγισα κάθε άλλο παρά ήρεμος ήταν. Μέσα μου έβραζα! Δεν αντέχω να βλέπω ενήλικες να συμπεριφέρονται βίαια στα παιδιά!!! Τρελαίνομαι!!! Όπως γράφω, σηκώθηκα έτοιμη για να μαλώσω μαζί της γιατί υπέθεσα πως το "πιο όμορφο χαμόγελο" που διαθέτω δεν θα έπιανε τόπο και η αντίδρασή της θα όξυνε την κατάσταση. Αλλά ευτυχώς!!! Και για εκείνη, γιατί ο κόσμος ήδη την κοίταζε με μισό μάτι, αλλά και για ΄μένα που δεν μου αρέσουν καθόλου οι φασαρίες και πολλές φορές επιλέγω έναν τρόπο ζωής που πολλοί δεν θα άντεχαν προκειμένου να έχω γαλήνη και ηρεμία.
      Όσο για το αν πήγαινα φωνάζοντας "τι κάνεις εκεί?", δεν θα το έκανα ποτέ γιατί δεν είχα κανένα απολύτως δικαίωμα να το κάνω!!! Και αυτό που έκανα ήταν μεγάλη θρασύτητα από μέρους μου μα δεν άντεχα...
      Αντεύχομαι για όμορφο Σ/Κ!!! Από ΄μένα μια αγκαλιά που τις έχω αδυναμία μεγάλη :)

      Διαγραφή
  5. Πάνε μέρες που διάβασα το παραπάνω κείμενο- αυτή την πολύ ενοχλητική εμπειρία και δεν σχολίασα γιατί περίμενα να "χωνέψω" (όσο γίνεται)αυτό που διάβασα...
    Θα μιλήσω για τον μπόμπιρα μια και σχεδόν σε όλη την παιδική μου ηλικία υπήρξα ως μπόμπιρας και η ίδια το θύμα μιας μάνας που για να σπάει στο ξύλο τα παιδιά της με το παραμικρό και στη συνέχεια να τα πνίγει κάτω απ΄ τη βρύση για να μην ακούει τα ουρλιαχτά τους, πρέπει να είχε τεράστια προβλήματα...
    Αυτός είναι ο λόγος που πρόσεξα όσο μπορούσα πώς μεγάλωσα τα δυο μου αγόρια και για να έχω την σχέση που έχω τώρα μαζί τους, προφανώς δεν έκανα θανάσιμα σφάλματα, ακριβώς όπως και εσύ Ζωή μου!
    Εύχομαι σε όλα τα θύματα παρόμοιων γονιών, να καταφέρουν να συγχωρέσουν για να μπορούν να διαβάζουν παρόμοια κείμενα γαλήνια...
    ΑΦιλάκια ηλιόλουστα και με μια μεγάλη και τρυφερή αγκαλιά! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η συγχώρεση Στεφανία μου θέλει πολύ δουλειά αν καταφέρεις να την βγάλεις καθαρή μετά από τέτοια βιώματα. Ο κανόνας λέει πως ένα παιδί που δέχεται βία στην παιδική του ηλικία τον ίδιο δρόμο ακολουθεί ως ενήλικας. Αναπαραγάγει ότι εισέπραξε σε κάθε πιο αδύναμο πλάσμα από αυτόν. Κι άλλες φορές μίλησες για τα μικράτα σου και θαυμάζω πραγματικά που αποτελείς την εξαίρεση του κανόνα. Θαυμάζω τον τρόπο με τον οποίο δούλεψες με τον εαυτό σου και κατάφερες και συγχώρεσες. Και αυτό το λέω κρίνοντας πάντα από την τρυφερότητα που αναφέρεις σε μηνύματα που ανταλλάσσουμε στο e-mail κάθε επίσκεψή σου στην μητέρα σου. Είμαι από τα τυχερά παιδιά που εισέπραξαν πολύ αγάπη και τρυφερότητα στα μικράτα τους, παρ' όλα τα μεγάλα προβλήματα υγείας που υπήρχαν σε μέλη της οικογένειας. Στην πορεία κατάλαβα πως υπάρχουν παιδιά που βίωσαν βία στην τρυφερή τους ηλικία και όσο κι αν προσπαθούν σαν ενήλικες δεν καταφέρνουν να την αποτινάξουν από πάνω τους...
      Δεν σε γνωρίζω μα θεωρώ πως πνευματικά είσαι πολλά σκαλοπάτια πιο πάνω... Θα ήθελα να μπορούσα να ανέβω έστω κι ένα από την σκάλα που ανεβαίνεις.
      Σ' ευχαριστώ για την αγκαλιά!!! Και μόνο η σκέψη της με ζέστανε!!!
      <3

      Διαγραφή
  6. Καλως σε βρισκω και στο χωρο σου!
    Πολυ λυπηρη ιστορια...
    Θα σταθω σε αυτο που ειπες παραπανω οτι ηταν θρασσος η παρεμβαση σου και θα πω πως διαφωνω. Θαυμαζω τον τροπο που χειριστηκες το θεμα! Αν κρινω δε απο την αντιδραση της μανας μαλλον αυτο ειχε αναγκη... ενα χαμογελο κι ενα χερι βοηθειας... ισως ενιωθε απογνωση.. ποσο αλλιωτικος θα ηταν ο κοσμος αν παντα με χαμογελο και χωρις κριτικη απλωναμε το χερι!
    Χαρηκα που σε γνωρισα μεσα απο αυτη την ιστορια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλώς ανταμώνουμε BUTTERFLY!
    Ναι, η ιστορία μου αφήνει μια πικρή γεύση με την αφήγησή της κι ας πέρασαν δύο χρόνια από το συμβάν. Θα συμφωνήσω μαζί σου για το χαμόγελο. Αντιμετώπισα πολλές δύσκολες καταστάσεις με ένα χαμόγελο και ξέρω καλά την επίδρασή του, πρωτίστως στη δική μου ζωή.
    Ελπίζω σε έναν κόσμο χωρίς βία, σε έναν κόσμο με σεβασμό στη ζωή και στη διαφορετικότητα.
    Καλή σου μέρα και σου εύχομαι όμορφα να κυλήσει η εβδομάδα σου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καλημερα! Δυστυχως και σε μενα εχουν τυχει αντίστιχα περιστατικά, αλλα ποτε δεν τόλμησα να πάω και να βοηθησω, απο φόβο. Μπραβο σου!
    Με χαμόγελο και κουβέντα όλα λύνονται!
    Σε φιλώ
    Καλως σε βρηκα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς ανταμώσαμε Ariadni St!!!
      Ευτυχώς μόνον αυτό το γεγονός μου έτυχε εμένα και ευτυχώς η θρασύτατη συμπεριφορά μου δεν με οδήγησε σε φασαρίες. Δε νομίζω να μου αξίζει το μπράβο γιατί μπήκα σε ξένα χωράφια. Όμως οι εμπλεκόμενοι δεν ήταν ισοδύναμοι και δεν ανεχόμουν να γίνω απλός παρατηρητής ούτε και λιποτάκτης. Από τότε εύχομαι και ελπίζω να μην μου ξανασυμβεί γιατί δεν θα έχω την ίδια τύχη. Ο κόσμος έξω αγρίεψε πολύ τα δύο τελευταία χρόνια, ψάχνει για εξιλαστήρια θύματα και επομένως τον καβγά δεν θα τον γλιτώσω.
      Σ' ευχαριστώ πάντως και για τον καλό σου λόγο και για το πέρασμά σου από εδώ!
      Την καλησπέρα μου με χαμόγελο και ... χωρίς τα μανίκια μου σηκωμένα ;)

      Διαγραφή
  9. Φοβερό το περιστατικό και είναι από αυτά που με γεμίζουν θλίψη !
    Έχω βρεθεί μπροστά σε μερικά άτυχα περιστατικά. Θα μιλήσω αν φουρκιστώ πάρα πολύ, κυρίως όταν κινδυνεύει το παιδί. Γιατί σε αυτή την περίπτωση δεν μπορεί να μου πει να κοιτάζω τη δουλειά μου. Επίσης λόγω επαγγέλματος μπορώ αν θέλω να "ταπώσω¨την κάθε άχρηστη που ξεσπά πάνω στο κορμάκι του παιδιού της !
    Σαν τη μαγισσούλα υπήρξα κι εγώ θύμα μικρή. έχω φάει πολύ ξύλο από τη μαμά μου και δημόσια επίσης και ιδιωτικά ακόμα περισσότερο. Κι έχω ακόμα τις μνήμες ζωντανές μέσα μου. Μπορεί τη μαμά να τη συγχώρεσα, άλλες εποχές τότε, αλλά από μικρή ήξερα με τι ήθελα να ασχοληθώ και τι να μην γίνω!
    Ζωή δεν ξέρω αν θα είχα χειριστεί όπως εσύ το περιστατικό, σίγουρα όμως κι εγώ ευγενικά θα είχα προσφέρει τη βοήθειά μου πριν εκραγώ και αρχίσω να μιλάω πολύ πολύ αυστηρά. Δεν βρίζω ποτέ, αλλά αυστηρά ναι θα τολμούσα να μιλήσω , όπως το έχω κάνει και συνήθως δεν μου λένε να μην ανακατεύομαι αλλά προσπαθούν να μαζέψουν τα αμάζευτα!

    Πολλά φιλιά :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και μόνο την ιδιότητά σου Αριστέα μου να δηλώσεις αρκεί για να "ταπώσεις" όπως λες οποιονδήποτε σε παρόμοιες καταστάσεις.Μη σου πω πως θα σε φοβηθούν κιόλας! Μα εγώ τι θα μπορούσα να πω αν αντιδρούσε διαφορετικά? Δεν είμαι προετοιμασμένη για τέτοιες καταστάσεις και γενικότερα στις λεκτικές επιθέσεις συνήθως βγαίνω ηττημένη γιατί δεν είμαι ετοιμόλογη. Αφού με ηρεμία επεξεργαστώ τα γεγονότα, τότε τα βάζω με τον εαυτό μου σκεπτόμενη πως θα μπορούσα να πω αυτό ή το άλλο ... Και εκείνη την ημέρα ήξερα πως πήγαινα να "σπάσω τα μούτρα μου" αλλά ευτυχώς κύλησαν πολύ ομαλά τα πράγματα. Η δε κόρη μου τότε ήταν σε ενδιαφέρουσα και όταν της είπα το περιστατικό με "μάλωσε" που ανακατεύτηκα σε ξένες υποθέσεις. Σήμερα που είναι μητέρα καμιά φορά της αναφέρω το περιστατικό και μου λέει πόσο καλά έκανα και ανακατεύτηκα. Αναρωτιέται δε αν θα μπορούσε να κάνει το ίδιο.
      Ευχές για όμορφη δημιουργική εβδομάδα!!!

      Υ.Γ. Πόσο όμορφο να συγχωρείς! Πραγματικά σας θαυμάζω και τη μαγισσούλα και τωρα μετά από αυτό που έγραψες, κι εσενα!!!

      Διαγραφή
  10. Τωρα βρήκα τον χρόνο να διαβασω με την σειρα τις καλοκαιρινες ιστορίες Ζωή μου λγο καθυστερημενα αλλα αφου εχουμε ακομα καλοκιαρακι ειπα να ξεκινησω με την δικη σου .. και ειναι αλήθεια.. οτι και εγω θα είχα νευριασει αν έβλεπα αυτό που ειδες εσύ...δεν μπορω να βλεπω να χτυπουν παιδια οργίζομαι... ομως σε συγχαίρω για τον τροπο που αντεδρασες..νομιζω οτι η μαμα αυτή δεν θα σκεφτότνα να κανει αυτό που εκανες και που ήταν το αυτονόητο... ισως μετα απο αυτην σου την κινηση η μαμα αυτη να το σκεφτόταν δευετερη φορα...αν απλωνε χέρι επανω στο μικρό...!! πολύ διδακτικη θα έλεγα την ιστορία σου... να περνας ομορφα καλο υπολυπο καλοκιαριου... φιλακιααα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ρούλα είναι λυπηρό πραγματικά να βγάζουμε το θυμό μας εκεί που "περνά η μπογιά" μας. Προσωπικά, μετά από την "παραπονιάρικη" εκμυστήρευση του παιδιού (χωρίς καν να την επιδιώξω) για το λόγο που ο μπαμπάς δεν ακολούθησε, πιστεύω πως η μαμά θα αντιδρούσε πολύ διαφορετικά αν ήταν εκεινος παρόν.
      Με το μεγάλωμα των παιδιών έχω μια υπερευαισθησία. Θα πρέπει όλοι όσοι έχουμε σχέση με τα παιδιά να συνειδητοποιήσουμε πως τα παιδιά ακούν με τα μάτια. Αναπαράγουν ότι βλέπουν. Αν θέλουμε έναν καλύτερο κόσμο, εκεί θα πρέπει να εστιάσουμε. Στο μεγάλωμα των παιδιών.
      Σ' ευχαριστώ για τα κολακευτικά σου λόγια μα όπως λέω και πιο πάνω, φέρθηκα θρασύτατα μπαίνοντας σε ξένα χωράφια μα θόλωσε πραγματικά το μυαλό μου. Αν για μια στιγμή το σκεφτόμουν, κατά πάσα πιθανότητα θα έκανα ότι έκαναν όλοι όσοι έβλεπαν τη σκηνή. Θα έμενα αμέτοχη... :(
      Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού Ρούλα μου!!!

      Διαγραφή