Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Σιωπάς και πάλι


    Υπάρχουν κάποιες μικρές στιγμές που νιώθεις μια θλίψη μέσα σου.
   Είναι που τρέχει η ζωή με γρήγορους ρυθμούς και δυσκολεύεσαι πολύ για να την φτάσεις. Είναι που αλλάζουνε τα πάντα γύρω σου και τα όσα βλέπουνε τα μάτια, ο νους δεν τα κατανοεί, δεν τα αφομοιώνει.
    Όπως ας πούμε μιαν ανατολή που καρτερείς με υπομονή για να θαυμάσεις παρέα με το πρωινό και δροσερό αεράκι που εξαγνίζει όλα τα αρνητικά από τον κόσμο γύρω σου. Λίγο πιο εκεί, μια σκιά νωχελικά κι αυτή το ίδιο με ΄σένα περιμένει. Κι όταν έρχεται η στιγμή που ο ήλιος αναδύεται μέσα από την φουρκισμένη θάλασσα και χρωματίζει με το άλικο το χρώμα του γη και ουρανό, εσύ κατάματα τον βλέπεις που σου χαμογελά και σε ζεσταίνει και η σκιά λίγο πιο πέρα το θαύμα αυτό να ξεδιπλώνεται κοιτά μέσα από μια οθόνη. Έντονη έχεις επιθυμία να φωνάξεις εκείνη τη μαγική στιγμή με όλο το είναι σου, πως δεν μοιράζονται μέσα από τις οθόνες και από αποστάσεις οι ανατολές αυτές και τα ηλιοβασιλέματα. Μα δεν το κάνεις...
    Για μια φορά ακόμη με τη σιωπή σου προτιμάς κραυγές ζωής να βγάλεις. Μετά ηρεμείς και αφουγκράζεσαι τις μεγάλες σου ανάγκες που ακάλυπτες τις βλέπεις να σου κλείνουν το μάτι. Χαμογελάς και στη συνέχεια κλείνεις κι εσύ το μάτι σου συνωμοτικά σ' αυτές και στοργικά τις αγκαλιάζεις.
    Μα, υπάρχουν κάποιες μικρές στιγμές που νιώθεις μέσα σου μια θλίψη.
    Είναι που τις δικές σου ανατολές και τα ηλιοβασιλέματα, όσο κι αν προσπαθείς, δεν καταφέρνεις να μάθεις να μοιράζεσαι με αυτόν τον τρόπο. Και όχι γιατί δεν το μπορείς, μα γιατί πεισματικά αρνείσαι συμβιβασμούς τέτοιου είδους να τους κάνεις. Δεν σου ταιριάζουν. 
    Και παραμένεις αγκαλιά με τις ανάγκες σου που πονηρά χαμογελούν κι ένα ζεστό χαμόγελο από ΄σένα έμαθαν με τα χρόνια να ξεκλέβουν.

20 σχόλια:

  1. Ζωή καλησπέρα καλή μου. Όμορφο και πάλι το μοίρασμά σου και τρυφερά ανθρώπινο. Νιώθουμε ευγνωμοσύνη για το άνοιγμα της καρδιάς σου. Συνταξιδεύουμε με τις σκέψεις και συγκινήσεις σου.
    Καλή συνέχεια σε όμορφες μέρες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα κι από εμένα Γιάννη!
      Όμορφα και πάλι τα λόγια σου γι αυτά που γράφω!
      Καμιά φορά προβληματίζομαι με ό,τι ανεβάζω γιατί εκθέτω ευαίσθητες πτυχές του χαρακτήρα μου κι αυτό δεν είναι καλό όπως όλοι ξέρουμε. Ύστερα πάλι σκέφτομαι πως έχω τελειώσει με τις "εξετάσεις" στη ζωή μου και πως δεν θα χαθεί και το στερέωμα με τις μικρές κι ασήμαντες σκέψεις μου που είναι μια σταγονίτσα σε όλους τους ωκεανούς της γης.
      Να είσαι καλά Γιάννη! Και να περνάς καλύτερα με τους αγαπημένους σου πάντα στο πλάι σου!!!

      Διαγραφή
  2. Και ποιές τελικά είναι οι ανάγκες του ανθρώπου;
    Στέγη, τροφή και Αγάπη, από εκεί και πέρα ότι (πιο πολύ)προσθέσεις αρχίζει το πρόβλημα! Πιο μεγάλο σπίτι, πιο πολύ κομφόρ, πιο πολύ φαγητό και πιο πολύ κόσμο γύρω μας!
    Μπερδεύουμε τις "ανάγκες" με τις επιθυμίες μας, ένα ηλιοβασίλεμα μπορεί να σ' αγγίξει πιο πολύ απ' το καλύτερο βιβλίο και μια αγκαλιά ακόμα και νοερή όταν είναι καρδιάς μπορεί να σου δώσει απέραντη χαρά...
    Και αυτές οι σιωπές Ζωή μου, είναι βάλσαμο όταν καταφέρνουμε να τις απολαύσουμε και τη θλίψη ακόμα καλοδεχούμενη είναι γιατί καμιά φορά μπορεί να μας δείξει πόσο ιδιοτελής είμαστε! ;-)
    Μου αρέσει το μοίρασμα καρδιάς σου και σου στέλνω μια απ΄ αυτές τις αγκαλιές που και οι δυο μας ξέρουμε να μοιραζόμαστε! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για ΄μένα Στεφανία μου, μια από τις βασικές ανάγκες τους ανθρώπου είναι η αγάπη. Όχι όμως η αγάπη που δεν παίρνουμε όπως όλοι μάθαμε να λέμε, αλλά η αγάπη που από φόβο μάθαμε να μην δίνουμε. Αυτό είναι κατά την ταπεινή μου άποψη που κοχλάζει μέσα μας και δεν το αφήνουμε να ξεχειλίσει προκειμένου να έρθει η γαλήνη που αποζητά η ψυχή μας.
      Η θλίψη πάντα καλοδεχούμενη είναι στο "εσωτερικό μου σπιτικό" γιατί με βοηθάει να σκεφτώ τι πραγματικά αξίζει να ακολουθήσω. Κάλεσα ένα φίλο προχθές να έρθει να φάμε παρέα και στην μεταξύ συζήτηση αναφέρθηκα στην θλίψη που νιώθω κάποιες στιγμές. Μου είπε: "Μήπως έχεις κατάθλιψη?". Γέλασα και τον ρώτησα αν έχω συμπεριφορά καταθλιπτικού ατόμου. Χωρίς καν να σκεφτεί, γέλασε κι εκείνος και μου είπε, γνωρίζοντας την τρέλα που κουβαλώ, "με τίποτα!!!"
      Όπως γράφω και στον φίλο Γιάννη πιο πάνω, καμιά φορά σκέφτομαι μήπως τελικά ήταν καλύτερα αυτές οι σκέψεις να αρχίσουν και πάλι να καταγράφονται σε χαρτάκια και κατόπιν να βρίσκουν την θέση τους στο καλάθι των αχρήστων.
      "Ύστερα πάλι σκέφτομαι πως έχω τελειώσει με τις "εξετάσεις" στη ζωή μου και πως δεν θα χαθεί και το στερέωμα με τις μικρές κι ασήμαντες σκέψεις μου που είναι μια σταγονίτσα σε όλους τους ωκεανούς της γης."
      Ανταποδίδω τις αγκαλιές με ζεστή καρδιά!!!

      Διαγραφή
  3. Ζωή μου όποιος έχει χορτάσει ανατολές και δύσεις, μπορεί να τις μοιραστεί με όλους, χωρίς να νιώθει πως στερείται τίποτα...ακόμα και μια οθόνη αν θες!
    Αλίμονο σε κείνους μόνο που ποτέ δε θα σταθούν μπροστά σε τέτοιο θέαμα!

    Φιλιά πολλά και καλό Σαββατοκύριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διάβασα το σχόλιό σου Μαρία μου και ομολογώ πως προβληματίστηκα. Ενώ συμφωνώ απόλυτα σ' αυτό που γράφεις, ωστόσο κάτι συνεχίζει να με ενοχλεί τόσο ώστε να θέλω να φωνάξω. Μάλλον είναι μια συζήτηση σε μια παρέα όπου βρέθηκα κάποτε δύο χρόνια πριν. Σχολίασε ένας φίλος τις φωτό που ανέβαζε μια φίλη στο fb. Απορούσε πως μπορούσε και καθημερινά βρισκόταν στη θάλασσα ξέροντας πως ήταν άνεργη. Εκείνη τότε του απάντησε κάτι που σφήνωσε στο μυαλό μου άσχημα. Του είπε λοιπόν, πως έκανε μόνο ένα μπάνιο όλο το καλοκαίρι, αλλά εκείνη την ημέρα που πήγε στη θάλασσα, τράβηξε τόσες φωτό ώστε να ανεβάζει μια κάθε τόσο για να φαίνεται πως κάνει συχνές αποδράσεις... Αυτό είχα κατά νου όταν η σκιά δίπλα μου τραβούσε σε βίντεο ή φωτογράφιζε (δεν μπορώ να γνωρίζω) την υπέροχη ανατολή. Ίσως τελικά η σκιά να είχε ένα πιο σοβαρό λόγο να φωτογραφίσει ή βιντεοσκοπήσει εκείνην την υπέροχη ανατολή. Μα με χαλάει πολύ όλο αυτό που γίνεται με τα κινητά. Σταματήσαμε να παρακολουθούμε τις ξαφνικές ομορφιές που συμβαίνουν γύρω μας. Σηκώνουμε κατ' ευθείαν το κινητό με απώτερο σκοπό να τις δουν οι άλλοι κι εμείς χάνουμε ανεπανάληπτες μαγικές στιγμές. Έτσι το εκλαμβάνω δυστυχώς και, αν και δεν θα έπρεπε το ξέρω, με ενοχλεί.
      Βασικά "παίζει" και η πιθανότητα πως μεγάλωσα πολύ και έγινα γρινιάρια σαν τους γέρους στο μάπετ σόου. ;)
      Αντεύχομαι για όμορφο Σ/Κ!!!

      Υ.Γ. Για να πω την αλήθεια μου, δεν μπορώ να φανταστώ άνθρωπο που να μην έχει παρακολουθήσει έστω και μια ανατολή ή ένα ηλιοβασίλεμα. Αν μη τι άλλο, από περιέργεια και μόνο... :)

      Διαγραφή
    2. Εννοούσα προφανώς, όχι ότι δεν έχουν παρακολουθήσει ποτέ, αλλά ότι δεν μπορούν να απολαύσουν αυτό που παρακολουθούν...
      Θα σου δώσω ένα παράδειγμα για να καταλάβεις...πρόσφατα ταξίδευα και το καράβι έφευγε από το νησί στις 5 το πρωί.
      Θα μπορούσα να κοιμηθώ πριν αρχίσει να γεμίζει περνώντας από τα άλλα νησιά, αλλά προτίμησα να μείνω ξάγρυπνη, παρόλο που επειδή θα αναχωρούσα στις 4 από εκεί που έμενα, δεν ξάπλωσα καθόλου το βράδυ, παρά πήγα για τεκίλες με την παρέα μου. Από το μπαρ, κατευθείαν λεωφορείο και καράβι για να μην πολυλογώ!
      Δεν κοιμήθηκα γιατί ήθελα να δω την ανατολή...όταν άρχισε να αχνοφέγγει, πριν ακόμα ο ηλιάτορας βγει να αρμενίσει στον ουρανό, μόνο καμιά δεκαριά άτομα πιάσαμε θέση εκεί που θα είχαμε την καλύτερη θέα..
      Όσοι κρατούσαμε κάμερα μείναμε εκεί μέχρι που ο ήλιος σηκώθηκε ψηλά...οι άλλοι έριχναν μια ματιά κι έφευγαν σιγά σιγά, αφήνοντας ένα κοσμητικό να αιωρείται ως φόρος τιμής στον ήλιο...
      Οι υπόλοιποι σηκώναμε την κάμερα μια στο τόσο...σε τόση ώρα να τραβήξεις και 10 πλάνα σου λέω εγώ, δείχνει μόνο πόσο εκτιμάς τη στιγμή και πως λαχταράς να την ξαναδείς στο μέλλον...βέβαια ο διπλανός μου είχε κάμερα σούπερ, με φακούς που σίγουρα θα τον πήγαιναν πιο κοντά στον ήλιο από ότι θα βρεθούμε ποτέ οι υπόλοιποι...με το ζόρι κρατιόμουν να μην του τη ζητήσω για να νιώσω ό, τι ένιωθε αυτός που μαγεμένος κλικάριζε συνεχώς όταν τη σήκωνε...ναι ήταν απ' αυτές που έχουν τη δυνατότητα να κλικάρουν συνεχώς, όχι σαν τη δική μου που θέλει το χρόνο της ανάμεσα στις λήψεις.
      Μείναμε όπως είπα μέχρι που σηκώθηκε ο ήλιος ψηλά..απολαύσαμε όλη τη διαδικασία μέχρι το μεδούλι, και κάποια κλικ ακόμα και τα συνεχόμενα του άγνωστου ταξιδευτή μου δεν μείωσαν τη μαγεία στο ελάχιστο...την περισσότερη ώρα άλλωστε απλά κοιτούσαμε με δέος...
      Οι στιγμές Ζωή μου δε χάνονται με τη φωτογράφιση, αλλά μένουν στο χρόνο...άλλωστε ένα κλικ κρατάει ελάχιστα και απλά την τονίζει...

      Τώρα για τη φίλη σου...σαν άνεργη δεν είχε δυνατότητα να κάνει προφανώς μπάνια. Αν τη βοήθησε ψυχολογικά να περάσει το καλοκαίρι της αναπολώντας μέσα από τις φωτογραφίες το μοναδικό της μπάνιο, την καταλαβαίνω...
      Αν βέβαια έλεγε ψέματα κάθε φορά που ανέβαζε φωτογραφία, πως τάχα κάνει μπάνιο τώρα, αυτό δεν το καταλαβαίνω, άλλωστε σε ποιον θα έπρεπε να αποδείξει, ή να δώσει αναφορά για το πόσο μπάνια έκανε?
      Όπως είπα, αν ανέβαζε απλά τις φωτογραφίες κι έβαζε και μια λεζάντα ίσα ίσα για να ταξιδεύει η ίδια στις παλιότερες στιγμές τηςτο κατανοώ και το καταλαβαίνω...είναι δύσκολο να είσαι άνεργος και να δυσκολεύεσαι ακόμα και για τα απλά...το έχω περάσει και ξέρω!

      Σα να μου έδωσες όμως και ιδέα για ανάρτηση..χαχα

      Καλή Κυριακή να έχουμε!

      Διαγραφή
    3. Πάλι το έκανα το λάθος μου...του άγνωστου συνταξιδευτή μου ήθελα να γράψω....δε διαβάζω άλλο, γιατί θα βρω κι άλλα...χαχα!

      Διαγραφή

    4. Μαράκι μου!
      Πόσο εμφανής είναι η διαφορά της ηλικίας μας!
      Εγώ, δυστυχώς ή ευτυχώς, ανήκω στη γενιά που κοροϊδεύαμε τους γέρους του μάπετ σόου. Και απ' ότι η ζωή μου έμαθε, ότι κοροϊδεύεις στα νιάτα σου τα ίδια και χειρότερα κάνεις. :) Και είμαι ακόμη 52 ετών. Φαντάσου πως θα είμαι σε δέκα χρόνια!!! :)
      Σοβαρά τώρα. Προφανώς μιλάμε για διαφορετικές καταστάσεις. Δεν μιλώ για τις φωτογραφίσεις που θα μοιραστείς με τους φίλους! Προσωπικά με ενοχλεί η εικόνα που προσπαθούμε να βγάλουμε προς τα έξω ποστάροντας φωτογραφίες που τραβάμε συνέχεια με το κινητό από τα ηλιοβασιλέματα που ζούμε (?), τα ταξίδια, τις παρέες, τα εστιατόρια, τα γυμναστήρια ξαπλωμένοι με το ιδρωμένο μπλουζάκι στο στρώμα, τα κομμωτήρια με το μαλλί που κόβουμε, ακόμη και τις πριβέ καταστάσεις (ευτυχώς όχι τις ακατάλληλες!). Δεν υπερβάλλω καλή μου Μαρία. Όλα αυτά που σου γράφω τα βλέπω συνέχεια και με ενοχλούν γιατί τα βλέπω από ανθρώπους που γνωρίζω προσωπικά και ξέρω...
      Όπου κι αν βρεθώ συναντώ ανθρώπους με τεντωμένο το χέρι να φωτογραφίζονται.Το χειμώνα που μας πέρασε έτυχε να συνταξιδέψω σε ένα καράβι γεμάτο από πρόσφυγες και λίγους Έλληνες. Οι μεν φωτογράφιζαν τους δε.
      Πρόσφατα σε μία παράσταση στους Φιλίππους, μια γνωστή με το ένα χέρι φωτογράφιζε τον εαυτό της και με το άλλο έκαμνε νεύμα πως δεν ήθελε να φωτογραφηθεί! Είδα τη σκηνή και φρίκαρα όταν είδα και την φωτογραφία στην οποία φαινόταν σαν κάποιος να την τράβηξε χωρίς να θέλει η ίδια!!!
      Είναι τρελό αυτό το πανηγύρι!!!
      Για τέτοιες ακραίες περιπτώσεις μιλώ και δυστυχώς δεν είναι η εξαίρεση του κανόνα.
      Δεν μπορεί να το ζω μόνο εγώ...
      Δεν μπορεί να μην έχεις συναντήσει στο δρόμο, στις βόλτες, μπροστά σε μουσικούς του δρόμου, σε εστιατόρια, στη θάλασσα, στο, στο, στο ..., ανθρώπους που δεν αυτοφωτογραφίζονται ή δεν φωτογραφίζουν τη στιγμή! Παρακολουθούμε πλέον τη ζωή μέσα από την οθόνη του κινητού μας. Υπερβολική ακούγομαι μα δυστυχώς εγώ η 52χρονη έτσι το βιώνω. Γι' αυτό ξεκινώ το κειμενάκι μου πως κάποιες μικρές στιγμές νιώθω μια θλίψη μέσα μου γιατί η ζωή τρέχει με γρήγορους ρυθμούς και δεν μπορώ να τη φτάσω. Δεν μπορώ να τρέξω πλέον και ίσως από ζήλια να μιλάω έτσι. Γιατί δεν είμαι κι εγώ νέα για να τρέξω. Μα ίσως πάλι και από νοσταλγία...
      Καλό υπόλοιπο Κυριακής!!!

      Υ.Γ. Χαίρομαι που σου έδωσα ιδέα για ανάρτηση. Θα το έχω κατά νου, να περάσω να τη δω :)

      Διαγραφή
    5. Ξέχασα το σημαντικότερο!
      Αυτό το να μην μπορείς να διορθώσεις κάτι σε σχόλιο που ανεβάζεις, με ξεπερνάει!
      Επίσης με ξεπερνάει και η γρίνια μου! Δεν μου το είχα!!!
      Παναγία μου, πως κατάντησα έτσι??? :)

      Διαγραφή
    6. Δεν έχουμε μεγάλη διαφορά ηλικίας...48 είμαι!
      Τρανταχτές περιπτώσεις σαν αυτή με τη γνωστή σου που περιγράφεις δεν έχω εντοπίσει, αλλά γενικότερα δεν με ενοχλεί αν κάποιος ανεβάζει και σέλφι και ό, τι θέλει..
      Βρίσκω χαριτωμένο να βλέπω νεαρά ζευγάρια να φωτογραφίζονται μόνα τους με φόντο ό, τι θέλουν, χωρίς να υποχρεώνονται πουθενά, κι ας με μπέρδεψε πριν λίγο καιρό ένα ζευγάρι και παραλίγο να βγω στη σέλφι τους, αφού πήγα να περάσω από τη λάθος μεριά χαχα!..είπαμε τεχνολογικά, πίσω από τις αρκούδες, αλλά όχι από επιλογή, παρά από ανάγκη..
      Δεν το παίζω ανώτερη, τα χρήματα δε διαθέτω!
      Παλιά δίναμε τη μηχανή μας σε κάποιον άγνωστο για να μας τραβήξει "μαζί" και είχαμε συνήθως μια θαμπή περίπου φωτογραφία..
      Η ζωή πάντα θα προχωράει...τότε βγάζαμε φωτογραφίες με το σταγονόμετρο γιατί στοίχιζαν πολύ, όχι γιατί ζούσαμε περισσότερο τη στιγμή.
      Όποιος αγαπά τη ζωή τη ζει έτσι κι αλλιώς!
      Τώρα απλά δε στοιχίζουν οι φωτογραφίες...τραβάς όσες θες, σβήνεις όσες δεν σου αρέσουν και τυπώνεις όσες σου αρέσουν... και μπορεί κάποια πράγματα να μας φαίνονται ή και να είναι παράλογα σύμφωνα πάντα με τη δική μας λογική..αλλά υπάρχουν διαφορετικοί άνθρωποι με διαφορετικές λογικές, οπότε τι να λέμε!...
      Ειδικά οι μπλόγκερς δεν πρέπει να λέμε πολλά γιατί ό, τι κάνουν οι άλλοι με τις σέλφι το κάνουμε με κείμενα και κάποιες φορές και με κείμενα και με φωτογραφίες.
      Δεν μπορεί π.χ. εγώ να κάνω ανάρτηση που να περιγράφω ή και να δείχνω τα γενέθλιά μου και να μου φανεί κάπως που ανέβασε ο άλλος φωτό να σβήνει τα δικά του κεράκια...είναι σα να αυτοαναιρούμαι...
      Νομίζω καταλαβαίνεις τι εννοώ!
      Σε καληνυχτίζω και σου εύχομαι καλό μήνα!

      Διαγραφή
    7. Τώρα εγώ τι να πω σε όλα αυτά? Ότι έχεις άδικο?
      Όχι βέβαια. Δίκιος έχεις. Η ζωή προχωράει, αλλαζουν τα δεδομένα και πρέπει να προσαρμοζόμαστε. Εγώ έχω το πρόβλημα και το ξέρω. Έχω μείνει πίσω. Πολύ πίσω Μαρία μου. Στις παρέες που με μια κιθάρα περιμέναμε την ανατολή, στις φωτογραφίες που βγάζαμε ο ένας τον άλλον και που πληρώναμε άσκοπα χρήματα για να απογοητευτούμε με τις θολές και κουνημένες φωτό.
      Έχεις απόλυτο δίκιο. Την άποψή σου πρέπει να την λέω πιο συχνά στον εαυτό μου μήπως έτσι καταφέρω και αποδεχτώ τους σημερινούς ρυθμούς. Πρέπει τη γρίνια μου να την στρέψω προς τη Ζωή που μένει στάσιμη και όχι προς τη ζωή που προχωράει.
      Σ' ευχαριστώ Μαρία. Πάντα με βοηθάει η διαφορετική άποψη που ακούω. Με κάνει να προσπαθώ να δω από διαφορετική οπτική γωνία τα πράγματα. Όχι πως τα καταφέρνω, μα προσπαθώ...
      Καλό μήνα σου εύχομαι, από καρδιάς! Δημιουργικό και χαρούμενο!!!

      Διαγραφή
    8. Εικόνα που "κολλάει" στη συγκεκριμένη συζήτηση:
      Ο εγγονός απλώθηκε στη γη και παίζει με τα παιχνίδια της (χώμα, ξυλάκια, πετραδάκια). Παρατηρεί ζουζούνια και μυρμηγκάκια που "κόβουν" βόλτες στο γρασίδι. Κάποιος από εμάς δίπλα του να του δείχνουμε, να τον προσέχουμε, να του μιλάμε.
      Σε διπλανό τραπέζι. Παρέα που συζητά, γελά και πίνει τα ουζάκια (ή κρασάκια) της. Σε μια άκρη του τραπεζιού αφημένο στη γωνία ακριβώς για να μην πιάνει χώρο, ένα καροτσάκι. Ψάχνω με το βλέμμα να βρω που τριγυρνάει το μωρό για να παίξει με τον εγγονό. Πουθενά το μωρό. "Κοίτα Ζωή" μου λέει ο γαμπρός μου και μου δείχνει προς το μέρος του τραπεζιού. "Κάποιος γνωστός?" απαντώ. "Όχι" μου λέει, "δεν βλέπεις?". Αργόστροφη όπως είμαι, δεν έβλεπα αυτό που ... κοίταζα.
      Το μωρό ήταν μέσα στο καρότσι, στην γωνία εκείνη του τραπεζιού για να μην πιάνει χώρο. Ήσυχο και αποχαυνωμένο. Να βλέπει καρτούν με γρήγορες κινήσεις και μουσική σε ένα iPad στερεωμένο στην χρωματιστή όμορφη θήκη του στην άκρη του τραπεζιού. Μπροστά στο ήσυχο μωράκι που κανέναν δεν ενοχλούσε το μικρό μου.
      Όχι. Δεν θέλω να συμβιβαστώ με αυτές τις εικόνες. Θέλω να είμαι γκρινιάρα!

      Διαγραφή
    9. Εν τω μεταξύ μεγάλο μέρος της παραπάνω μου απάντησης, στηρίχτηκε σε μια πρόταση που δεν διάβασα σωστά...
      Έγραφες:"ανθρώπους που δεν αυτοφωτογραφίζονται ή δεν φωτογραφίζουν τη στιγμή!"
      Και δεν είδα καν το "δεν"..
      Τώρα κατάλαβα τι έπρεπε να διαβάσω εξαρχής! χαχα!
      Κάποιοι το παρακάνουν, είναι γεγονός...αλλά όπως σε όλα τα πράγματα δε φταίει το μέσον, αλλά άλλοι παράγοντες.

      Η εικόνα του μωρού να βλέπει ακόμα και στη βόλτα καρτούν για να μην ενοχλεί είναι κάπως!

      Διαγραφή
    10. Ξέρεις τι μου θύμισες τώρα Μαράκι?
      Στα 18 μου όταν έβγαλα το δίπλωμα οδήγησης, στις εξετάσεις για τα σήματα, ήμουν πολύ αγχωμένη γιατί κάτι με τα μηχανολογικά δεν τα είχα ξεδιαλύνει μέσα μου. Μου δίνουν τη σελίδα και βιαστικά διαβάζω τι μου έπεσε. Ανακουφίζομαι γιατί βλέπω πως τα ευκολάκια μου έπεσαν και ξεκινώ τις απαντήσεις μου. Σε μια εικόνα που έδειχνε ένα σταυροδρόμι και αυτοκίνητα, η ερώτηση ήταν "ποιος ΔΕΝ έχει προτεραιότητα". Από το άγχος και τη χαρά μου, το έφαγα το "δεν" και απάντησα ποιος έχει προτεραιότητα. Φυσικά κόπηκα!

      Στο θέμα μας τώρα. Συμφωνούμε λοιπόν τελικά!
      Δεν φταίει η τεχνολογία. Φταίει το γεγονός ότι ξεφύγαμε κατά πολύ από το ζητούμενο.
      Όσο για την εικόνα του μωρού? Στα μάτια μου σαν αρρωστημένη κατάσταση φαντάζει...

      Διαγραφή
    11. Όπως αρρωστημένο μου φαντάζει και το κυνήγι με το Pokemon Go Greece και τον πανικό στους δρόμους της Αθήνας από τη γενιά που λατρεύω και θαυμάζω...
      Το διαγράφω από το μυαλό μου και συνεχίζω να ελπίζω...

      Διαγραφή
  4. Ακόμα και με μια...ξέχασα το με...χαχα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το καταλαβαίνεις από τα συμφραζόμενα... :)
      <3

      Διαγραφή
  5. οκ ...πιο πολύ απόλαυσα τα σχόλια!
    Τώρα κατάλαβα και πώς προέκυψε η ανάρτηση της Μαρίας!
    Προσωπικά βρήκα σωστά τα επιχειρήματα και από τις δύο πλευρές-θέσεις.
    Κι εγώ ορισμένες φορές πιάνω τον εαυτό μου όχι να γκρινιάζει ακριβώς, αλλά να ανησυχεί περισσότερο. Κι από την άλλη όπως μας θύμισε πολύ σωστά η Μαρία τα ίδια δεν ζήσαμε κι εμείς σαν νέοι;
    Παρ' όλα αυτά υπάρχουν κάποια θέματα ( όπως το μωρό στο καρότσι πχ) που δεν έχουν να κάνουν με τη στενοκεφαλιά και την ηλικία. Και δεν είναι κακό να επισημαίνονται. Να μας προβληματίζουν.
    Πάω να δω και την επόμενη ανάρτηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εντάξει. Στην επόμενη ανάρτηση με έπιασε ακατάσχετη φλυαρία και θα χρειαστείς ώρα για να διαβάσεις την απάντησή μου. Έχω πολλά να πω και με "τσιγκλίζεις".
      Μέχρι την ηλικία των 5 ετών ο άνθρωπος διαμορφώνει το χαρακτήρα του. Τουλάχιστον το 85 με 90 τοις εκατό του χαρακτήρα του. Στην τρυφερή αυτή ηλικία το παιδί έχει περισσότερη ανάγκη από αγκαλιά, χάδι, και τρυφερά λογάκια που θα απευθύνονται σ' αυτό και μόνο σ' αυτό και όχι από μια οθόνη για να εξοικειωθεί με την τεχνολογία. Όλα με μέτρο και όταν έρθει η ώρα τους.
      Υπογραφή : Ζωή η γκρινιάρα!

      Διαγραφή