Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

Αλίμονο!!!

Πρέπει να εμπιστεύεσαι και να πιστεύεις τους ανθρώπους, αλλιώς η ζωή γίνεται ανυπόφορη.
Άντον Τσέχοφ


     Είναι όμορφο να αφήνεσαι και να εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους. Γνωστούς κι αγνώστους. Κάθε προσπάθειά σου για το αντίθετο, η επιδίωξη δηλαδή να κλειδαμπαρώσεις τον αληθινό σου συναισθηματικό κόσμο και τον πραγματικό σου εαυτό σε μέρη σκοτεινά και ξεχασμένα, σε οδηγεί σε αδιέξοδα που κάποια στιγμή ορθώνονται μπροστά σου και σε ξεμπροστιάζουν. Τότε στην καλύτερη των περιπτώσεων χάνεις τους ανθρώπους που πίστεψαν αυτό που έδειχνες πως είσαι. Στη δε χειρότερη των περιπτώσεων χάνεις τον ίδιο σου τον εαυτό.



     Το ψεύτικο και εικονικό καβούκι που κουβαλάς με σκοπό την παραπλάνηση όσων βρίσκονται στον άξονα της ζωής σου μόνο και μόνο για να μπορείς να συνυπάρξεις μέσα στο σύνολο, γίνεται μια προστυχιά που δεν θα αντέξεις για πολύ και όσο κι αν προσπαθήσεις να συμφιλιωθείς μαζί της, ξέρεις βαθιά μέσα σου πως ποτέ δεν θα τα καταφέρεις. Φορώντας λοιπόν ένα άρωμα μυστηρίου και μια μάσκα που στενεύει το πρόσωπό σου, αν μη τι άλλο, χάνεις το δικό σου μοναδικό και ανεπανάληπτο άρωμα και κρύβεις ένα αληθινό χαμόγελο που μπορεί να φωτίσει πρωτίστως τη δική σου ψυχή και ύστερα τον περίγυρό σου.



     Από την άλλη πάλι, το να αφήσεις τον εαυτό σου έτσι γυμνούλι μπροστά στα μάτια του συνόλου, ελλοχεύει κινδύνους πολλούς. Γίνεσαι βορά ορνείων για όσους δεν εκτιμούν το αληθινό, το ανυπόκριτο, το γνήσιο. Κομματιάζεσαι και πληγώνεσαι ανεπανόρθωτα. Μα πάντα υπάρχει μια έξοδος και το ξέρεις. Και είναι το πρώτο βήμα εκείνο που βαραίνει προς την έξοδό σου όταν αναγκαστείς να φτάσεις ως εκεί. Τα υπόλοιπα βήματα που ακολουθούν γίνονται ανάλαφρα, αθόρυβα, λυτρωτικά.



     Και με τη σιγουριά της εξόδου που γνωρίζεις πως υπάρχει από την κάθε είδους σχέση που δύσκολα προχωρά ή και κολλά στο ίδιο σημείο, δε σταματάς ποτέ το χορό της ζωής που έμαθες με κόπο πολύ να χορεύεις. Ξέρεις πλέον πως μπορείς και τα κομμάτια σου να τα μαζέψεις και χρόνο να δώσεις άχρονο στον εαυτό σου να ανασυνταχθεί για να μπορέσει να πάει λιγάκι παραπέρα. Και αρχίζεις ξανά, και ξανά, και ξανά απ την αρχή. Χωρίς σταματημό γιατί η ζωή σου προχωράει κι εσύ δεν πρόκειται να μείνεις πίσω. Κι αν τύχει να μην εκτιμηθεί και πάλι αυτό το αληθινό και μέγα που είσαι και σ' όλους δίχως φόβο δείχνεις, και πάλι προχωράς προσμένοντας τα άλλα αληθινά και τα μεγάλα στο δρόμο της ζωής να συναντήσεις.
Γιατί αλίμονο αν δεν εμπιστευτείς και μέσα στους φόβους σου για τους ανθρώπους αφήσεις τον εαυτό σου να χαθεί.



10 σχόλια:

  1. Την καλησπέρα μου Ζωή. Δεν έχω να προσθέσω κάτι στα μεστά σου λόγια σε αυτό που θίγεις. Στην ιδιοσυγκρασία κάθε ανθρώπου η τακτική που θα προσεγγίσει το θέμα. Υπάρχουν άνθρωποι ανοιχτές αγκαλιές, άλλοι επίσης εφτασφάλιστα μυστικά. Στην κρίση τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλοδεχούμενοι στη ζωή μας φίλε Γιάννη και οι άνθρωποι-ανοιχτές αγκαλιές και οι άνθρωποι - εφτασφράγιστα μυστικά. Σεβαστή η στάση ζωής που κρατάνε. Αρκεί να είναι άνθρωποι - αληθινοί. Οι άλλοι ωστόσο που προσπαθούν να γίνονται αγαπητοί με μια ψεύτικη εικόνα προκειμένου να μην μείνουν μόνοι τους και να είναι αποδεκτοί από το σύνολο, να είναι πάντα καλά και ευλογημένοι αλλά σε απόσταση μεγάλη από τους ατόφιους χαρακτήρες. :)
      Και τη δική μου φιλική καλησπέρα!!! :)

      Διαγραφή
  2. Σου έχω ξαναγράψει Ζωή μου, πόσο με δυσκόλεψε η "συγχώρεση" ξέροντας πως το να μη μπορείς να συγχωρέσεις, είναι αβάσταχτο βάρος... μέχρι που πριν λίγες μέρες, έγινε ένα "κλικ" διαβάζοντας το παρακάτω:

    "Συγχώρεσε τους άλλους, όχι γιατί αξίζουν τη συγχώρεση, αλλά γιατί εσύ αξίζεις την ειρήνη και τη γαλήνη" Βούδας.
    Το παρακάτω εξαιρετικό σου κείμενο, περιγράφει πολύ καλά πώς πρέπει να σταθούμε απέναντι στους άλλους, φτάνει να το νιώσει η καρδιά μας!

    "Από την άλλη πάλι, το να αφήσεις τον εαυτό σου έτσι γυμνούλι μπροστά στα μάτια του συνόλου, ελλοχεύει κινδύνους πολλούς. Γίνεσαι βορά ορνείων για όσους δεν εκτιμούν το αληθινό, το ανυπόκριτο, το γνήσιο. Κομματιάζεσαι και πληγώνεσαι ανεπανόρθωτα. Μα πάντα υπάρχει μια έξοδος και το ξέρεις. Και είναι το πρώτο βήμα εκείνο που βαραίνει προς την έξοδό σου όταν αναγκαστείς να φτάσεις ως εκεί. Τα υπόλοιπα βήματα που ακολουθούν γίνονται ανάλαφρα, αθόρυβα, λυτρωτικά.

    Τίποτα όμως δεν είναι όμως ανεπανόρθωτο, έτσι έχω δει...
    Και ας μη ξεχνάμε πως ένα ταξίδι εκατοντάδων χιλιομέτρων αρχίζει μ' ένα βήμα και αυτό το βήμα έγινε!!!

    Ένα ανάλαφρο, λυτρωτικό και γαλήνιο βραδάκι θα μας ευχηθώ! <3


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ποιος θα μπορούσε με σιγουριά Στεφανία μου να πει πως τίποτα δεν είναι ανεπανόρθωτο... Κατάλοιπα πιστεύω πως πάντοτε θα υπάρχουν μετά από κάθε έξοδο. Αρκεί να είναι διαχειρίσιμα.
      Όσο για την συγχώρεση? Η δική μας ψυχούλα γίνεται ανάλαφρη αν δεν επιτρέψουμε το μίσος να φωλιάσει μέσα μας. Οι άλλοι? Σιγά μη σκοτιστούν για το πως νιώθουμε...
      Ίδιο, όπως ακριβώς μου το εύχεσαι, να είναι και το δικό σου βράδυ Στεφανία μου!!! :) :) :)

      Διαγραφή
  3. Να αφηνεσαι για να μάθεις!
    Μόνο έτσι αποκτας εμπειρίες, ζεις και μαθαίνεις απο τα λαθη σου!
    Την καλημέρα μου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ απόλυτα Αριάδνη!
      Και μαζί με τα μαθήματα που παίρνεις γίνεται και πιο υποφερτή η ζωή όταν αφήνεσαι!
      Όμορφη να είναι και η δική σου μέρα!!! :)

      Διαγραφή
  4. Ξαναδιαβάζοντας τα σχόλια και τα δυο τελευταία σου κείμενα, κατάλαβα πολύ καλά τι εννοεί ο Καβάφης στο ποίημα του και είδα πόσο ταιριάζει στους "άλλους" που συναντάμε στη ζωή μας και τελικά μήπως όταν το μέσα μας είναι ήσυχο, δεν μας αγγίζουν και τόσο τα "έξω" από μας;
    Τι λες;

    ..."Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
    τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
    τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
    αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
    συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
    Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
    τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
    αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
    αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου"...

    :)!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γλυκιά μου Στεφανία. Η ποίηση για ΄μένα είναι κάτι το οποίο δεν τολμώ να αγγίξω γιατί πολλές φορές δεν την καταλαβαίνω. Βλέπεις σαν μαθήτρια έδινα περισσότερο βάση στα μαθηματικά, φυσική και χημεία. Εκεινα ήταν τα αγαπημένα μου και τα άλλα ήταν λίγο καταναγκαστικά έργα για ΄μένα.
      Διαβάζοντας με τα χρόνια λογοτεχνία και λίγο ποίηση, αγάπησα τις λέξεις μα μέχρι εκεί. Αγαπημένα μόνο ποίηματα, τα αφήνω να μου μιλήσουν και αφού κατασταλάξουν μέσα μου αν είμαι τυχερή ίσως μου ξεκλειδώσουν κάποιες πόρτες για να μπω σε άλλα πιο σκοτεινά δωμάτια που πρέπει μέσα από το σκοτάδι να προσπαθήσω να βρω μιαν άλλη πόρτα που κάπου αλλού κι αυτή οδηγεί. Κάπως έτσι λειτουργεί για ΄μένα η ποίηση.
      Το σχόλιό σου με παρέπεμψε στο google προκειμένου να μπορέσω να σου απαντήσω. Μα και πάλι αφού διάβασα ορισμένα πράγματα, διστάζω πολύ να αγγίξω το θέμα. Ίσως σε βοηθήσει λίγο η σελίδα http://latistor.blogspot.gr/2010/04/blog-post_9733.html στην απάντηση που περιμένεις από ΄μένα.
      Περιττόν να σου πω πόσο χαίρομαι που αναρτήσεις μου σου δημιούργησαν τα ερωτήματα που μου έθεσες!!!
      Περιττόν να σου πω πόσο πολύ λυπάμαι που με βρίσκεις "αδιάβαστη"!!!

      <3 :) και αγκαλιά!!!

      Διαγραφή
  5. Κανείς δεν είναι αδιάβαστος... γιατί ότι μαθαίνουμε, το μαθαίνουμε μελετώντας το βιβλίο της ζωής μας, καθημερινά, για μένα αυτή είναι η πραγματική γνώση... απλά ο Καβάφης γράφει πως αν δεν "κουβαλάς" μέσα σου τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις! Όπως και "αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή, δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς"... μια και ΟΛΑ είναι μέσα μας!

    Θ' αργήσω ν' απαντήσω στην επόμενη σου ανάρτηση γιατί θα λείψω για λίγο.
    Καλή νύχτα εύχομαι και να είναι γαλήνια! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ναι. Εγώ πάλι θα έλεγα πως κανείς ποτέ δεν τα ξέρει όλα. Μέχρι να έρθει το τέλος μαθαίνουμε όλο και περισσότερα εστιάζοντας πάντα σ' αυτά που μας ενδιαφέρουν. Τώρα για τους Λαιστρυγόνας, τους Κύκλωπας και τον άγριο Ποσειδώνα, το μόνο που έχω να πω, κι αυτό από προσωπική εμπειρία και όχι ως ανάλυση του ποιήματος γιατί είπαμε αυτό δεν το αγγίζω, είναι πως τους Δαίμονες που κουβαλάμε μέσα μας είτε τους ταϊζουμε, θεριεύουν και μας τρώνε, είτε τους αφήνουμε νηστικούς και καταντούν στα μάτια μας αξιολύπητοι.
    Απουσιολόγιο δεν κρατάω Στεφανία μου, μη σκας κι αν αργήσεις ή αν δεν σχολιάσεις καθόλου.
    Ελπίζω κι εύχομαι ο λόγος για τον οποίο θα λείψεις να είναι για να περάσεις ευχάριστες στιγμές!
    Την αγάπη μου και μια αγκαλιά μεγάλη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή