Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2016

Περί "κλίκας" ο λόγος.



        Μετράω τώρα δύο χρόνια προς τα πίσω, από την απόφασή μου να σταματήσω την 25ετή πορεία μου σε πολιτιστικό σύλλογο της πόλης μου. Τόπο στα νιάτα λέω σε όποιον ρωτάει το λόγο. Η αλήθεια όμως είναι πολύ διαφορετική. 
        Γλυκόπικρες εμπειρίες ζωής μπήκαν σε μια ζυγαριά, βάρυνε το καντάρι στις πικρές και με πολύ βαριά καρδιά πάρθηκε η απόφαση της αποχώρησης. Και ήταν σα να χτυπούσα τη γροθιά μου στο μαχαίρι η απόφασή μου αυτή.
        Στις γλυκιές μου εμπειρίες οι οποίες ως το τέλος θα συνοδεύουν τη ζωή μου, θα είναι οι παραστάσεις που δίναμε τόσο στο εσωτερικό, όσο και το εξωτερικό. Παραστάσεις που ο κόσμος τις αγκάλιαζε με μεγάλη θέρμη και οι διακρίσεις εύκολα ερχόντουσαν γιατί βάζαμε ψυχή. Στο δε εξωτερικό η θέρμη αυτή συνοδεύονταν σχεδόν πάντοτε και με δάκρυα Ελλήνων που είχαν στήσει τη ζωή τους μακριά από τη χώρα όπου γεννήθηκαν και λάτρευαν. Αν και τα ταξίδια μου αυτά λίγο μοναχικά τα θυμάμαι, μιας και, από το να σπαταλήσω τον ελεύθερό μου χρόνο στις καφετέριες μαζί με τους συγχορευτές μου, προτιμούσα ένα βιβλίο η έναν περίπατο με απώτερο σκοπό μια γνωριμία με το μέρος όπου βρισκόμασταν, με τίποτα, όμως με τίποτα στον κόσμο ολόκληρο δεν θα τα άλλαζα. Τις δε πρόβες πριν από τις παραστάσεις, τις λάτρευα! Η πίεση από τον δάσκαλο για να βγάλουμε τον καλύτερό μας εαυτό, ήταν εκείνο ουσιαστικά που με κράτησε τόσα χρόνια μέσα στο Σύλλογο.
       Στις πικρές μου εμπειρίες που στάθηκαν αφορμή να αποκοπώ εντελώς από το χώρο, ήταν οι "κλίκες" που έχουμε μάθει εμείς οι άνθρωποι να δημιουργούμε γύρω μας επιζητώντας έτσι μιαν επιβεβαίωση του εγώ μας που κάτω από άλλες συνθήκες δεν μπορούμε, δεν είμαστε σε θέση να αποκτήσουμε. Και δυστυχώς ή ευτυχώς, και αυτό δεν μπορώ να το ξεχωρίσω ακόμη, ανήκα στη ομάδα που εκπροσωπούσε το Σύλλογο στα καλέσματα που του γινόταν. Και επομένως θα έπρεπε να ενταχθώ και στην "κλίκα" της ομάδας η οποία ήταν "πάνω" από όλες τις υπόλοιπες ομάδες. Κάτι που πραγματικά όχι απλά με άφηνε αδιάφορη αλλά με ξενέρωνε εντελώς. Η κατάσταση ξέφυγε πιο πολύ όταν συγχορεύτριές μου εκλέχθηκαν και στο Δ.Σ. του Συλλόγου. Έτσι αποφάσισα να κρατήσω μια ουδέτερη στάση. Να μην ανήκω δηλαδή ούτε στους μεν ούτε στους δε αφού δεν μπορούσαν να είναι όλοι ισάξιοι μέσα σε ένα Σύλλογο που αν μη τι άλλο πρόσφερε και προσφέρει Πολιτισμό. Βέβαια η εικόνα που με μεγάλη δεξιοτεχνία έβγαινε προς τα έξω δεν ήταν αυτή που εγώ αντιλαμβανόμουν βλέποντας τα πράγματα από μέσα. 
      Για χρόνια ολόκληρα λοιπόν κρατούσα αυτήν την ουδέτερη στάση που ενοχλούσε και εμένα αλλά και τους άλλους γιατί φαινόμουν σχεδόν σε όλους ή πολύ σνομπ ή πολύ κομπλεξική. Συνέχιζα όμως ακάθεκτη γιατί αγαπούσα και δεν θα πάψω ποτέ να αγαπώ και το συγκεκριμένο Σύλλογο αλλά και αυτό που μου πρόσφερε σαν άτομο!!! 
          Όταν οι άνθρωποι νιώσουν ότι έγιναν αποδεκτοί από μια ομάδα άλλων ανθρώπων, κάνουν ότι είναι δυνατόν να κλείσει ο κύκλος, να μην προσχωρήσει άλλος κανένας μέσα σ' αυτόν. Όσο λιγότεροι τόσο πιο εκλεκτοί νιώθουν. Αποτέλεσμα όμως αυτής της επιλογής είναι να αναμοχλεύουν και να αναπαράγουν αυτά που θεωρούν πως τους ενώνουν. Έτσι παραμένουν στάσιμοι. Λιμνάζουν. Αρέσκονται να μένουν μόνοι και να νιώθουν δυνατοί και ενωμένοι και δύσκολα πολύ εντάσσουν κι άλλους ανθρώπους στην ομάδα τους αυτή. Κλειδώνονται. Γίνονται ακατάδεκτοι και απόμακροι  και αποκτούν μέσα στο μυαλό τους μιαν αίγλη ζηλευτή στους άλλους και μια περίεργη δύναμη γιατί ανήκουν στους λίγους. 
       Δύναμη όμως και γνώση δεν προσφέρουν οι λίγοι, μα οι πολλοί. Πως γίνεται το αυτονόητο να μην γνωρίζουν?
       Και φυσικά δεν αναφέρομαι μόνον στη συγκεκριμένη ομάδα όπου με πραγματικό ψυχικό κόστος σταμάτησα να ανήκω κατόπιν πολύ ώριμης σκέψης, αλλά και σε άλλες ομάδες όπου είτε προσπάθησα να ενταχθώ και δεν με αποδέχθηκαν, είτε ήμουν μέσα και αποχώρησα με πολύ, πολύ πιο ελαφριά καρδιά απ' ότι από τον προαναφερόμενο και πολυαγαπημένο μου Σύλλογο.
       Συχνά, όταν αναφέρομαι σε μάσκες και προσωπεία η σκέψη μου αυθόρμητα πηγαίνει στις κλειστές αυτές ομάδες, τις λεγόμενες "κλίκες" και θλίβομαι. Ναι. Θλίβομαι. Γιατί μου κόστισε πολύ και μου κοστίζει ακόμα η αποχή μου από όλο αυτό που μου έδινε ζωή, ζωντάνια και θέληση να γίνω καλύτερη σε κάτι που πάντα θα αγαπώ. Τον χορό.
      Η ψυχή μου βρίσκεται σε κάθε παράσταση και σε κάθε πρόβα του αγαπημένου μου Συλλόγου μα το σώμα αρνείται πεισματικά να βρεθεί εκεί γιατί δεν αντέχει να βλέπει τη φθορά της ψυχής. 
       Και προτιμά το σώμα να πονά πολύ που δεν χορεύει. 

10 σχόλια:

  1. Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Τέτοια φαινόμενα που περιγράφεις υπήρχαν από πάντα και, δυστυχώς, θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Βλέπεις, πολλοί άνθρωποι έχουν το μοναδικό ταλέντο να μετατρέπουν ακόμα και τις πιο ευχάριστες ενασχολήσεις σε ευκαιρίες αυτοπροβολής και οι κλίκες είναι ένας τρόπος να το επιτύχουν. Και εγώ ποτέ δεν ανήκα σε κλίκες, ή δεν επεδίωκα να ανήκω σε κλίκες, με αποτέλεσμα πολλές φορές να είμαι εκτός. Γι'αυτό και σε καταλαβαίνω. Έχω αποφασίσει, όμως, να μην αφήνω κανέναν να ορίζει το τι θα κάνω και προσπαθώ να αγνοώ τις κλίκες, έτσι ώστε να περνάω όσο το δυνατόν καλύτερα και να μη σιχτιρίζω κάθε φορά που πηγαίνω για χορό.
    Σου στέλνω τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς. Κουράγιο, τα πρώτα εκατό χρόνια είναι δύσκολα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ωωωωωωω!!!! Τι χαρά να συναντώ μιαν "ανταγωνίστρια" στο χορό!!!
    Αυτό από μόνο του σημαίνει πως κατάλαβες ακριβώς τι θέλω να πω Pippi μου.
    Κάτι προς απάντηση του σχολίου σου θέλω να πω μόνο. Αγνοείς όσα μπορείς να αγνοήσεις. Υπάρχουν όμως και κάποια που δεν μπορείς να αγνοήσεις. Βλέποντάς τα ή θα πρέπει να υψώσεις ανάστημα και να μπεις σε διαδικασία να μαλώσεις για τα αυτονόητα, ή θα πρέπει να αποχωρήσεις για να σταματήσεις να τα βλέπεις. Δεν θα σου πω μάντεψε τι επέλεξα. Το είπα στην ανάρτησή μου :(
    Αλλά αυτό το "εκτός" πονάει όλο και περισσότερο με το πέρασμα του χρόνου αντί να αμβλύνει ο πόνος...
    Ήδη έφαγα το μισό γάϊδαρο και δυο χρονάκια από αυτόν. Θα κάνω υπομονή λοιπόν και κουράγιο για ακόμη 48 χρονάκια και μετά θα είναι όλα πιο εύκολα επειδή θα έχω συνηθίσει... :)
    Μια χορευτική φιγούρα, τριπλή πατιά και σε αφήνω γλυκιά μου ανταγωνίστρια!!!
    Την καλημέρα μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κρίμα, ειλικρινά κρίμα Ζωή σαν μια ολάκερη δουλειά ζωής να μπολιάζεται σε τέτοια ασχήμια από ορισμένους ανθρώπους. Τι τα θες, είμαστε αδιόρθωτοι.....! μυαλό δεν βάζουμε. Θέλει καντάρια ανατρεπτικές αξίες ζωής για να ξεχωρίσεις και απορρίψεις τέτοιες πρακτικές και συμπεριφορές και είναι προς τιμήν σου που το κράτησες έστω με μεγάλο κόστος. Δεν ξέρω αν εγώ θα τα κατάφερνα.
    Έτσι κι αλλιώς νιώθουμε ότι είσαι δημιουργικός άνθρωπος, δεν λιμνάζεις και πρακτικά έχεις ήδη βρει νέα πεδία δράσης.
    Πολλές καλησπέρες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Γιάννη η αλήθεια είναι πως οι συγκυρίες βοήθησαν να απέχω, αλλιώς δεν ξέρω τι θα έκανα. Τι εννοώ. Πριν από χρόνια που δεν άντεχα, απλά πήγα σε άλλο Σύλλογο γιατί ο χορός για ΄μένα είναι τρόπος ζωής. Έμεινε όμως το μυαλό πίσω και για έναν ολόκληρο χρόνο "τα είχα βάψει μαύρα". Στο τρίτο κάλεσμα από την πολύ καλή φίλη-Πρόεδρο του αγαπημένου μου Σύλλογο να γυρίσω πίσω γιατί τα πράγματα είχαν αλλάξει, οι αντιστάσεις μου εκμηδενίστηκαν και γύρισα (τραβάτε με κι ας κλαίω που λένε). Για χρόνια δεν έδινα πλέον σημασία γιατί πραγματικά χάρηκα που ξαναβρέθηκα πίσω .
      Για την τωρινή μου οριστική και αμετάκλητη απόφαση, αιτία ήταν κάποια επέμβαση που έκανα στο γόνατό μου. Έχασα δύο μεγάλες παραστάσεις με εντατικές πρόβες και αναγκαστικά έπρεπε να απέχω. Έτσι όταν μετά από καιρό ήμουν ξανά έτοιμη αποφάσισα να χτυπήσω τη γροθιά μου στο μαχαίρι και να πω ... τόπο στα νιάτα...
      Μεγάλωσα πολύ βλέπεις και προτιμώ να ασχολούμαι με τις δικές μου ανασφάλειες και όχι με των άλλων.
      Πονάει πολύ όμως και πάντα θα πονάει αυτή μου η απόφαση γιατί είχα να δώσω κι άλλα...

      Διαγραφή
  4. Έχει πολύ ενδιαφέρον για τον καθένα ξεχωριστά να δει, πως αυτό που αισθάνεται σαν "συγκυρία" βοηθά πολλές φορές να ξεκαθαρίσουν πράγματα μέσα μας και να μπει τάξη... Σίγουρα ένα εχθρικό περιβάλλον δεν μας βοηθά καθόλου να δημιουργήσουμε, μια και ο χορός υπήρξε απ΄τις πιο "καθαρτικές" εκφράσεις του ανθρώπου, έτσι ακόμα και όταν αποφασίζουμε να παραμείνουμε ουδέτεροι "κάτι" πάλι εμφανίζεται μας φρενάρει αλλά συγχρόνως μας διδάσκει...
    Γράφεις: "Έτσι αποφάσισα να κρατήσω μια ουδέτερη στάση. Να μην ανήκω δηλαδή ούτε στους μεν ούτε στους δε αφού δεν μπορούσαν να είναι όλοι ισάξιοι μέσα σε ένα Σύλλογο που αν μη τι άλλο πρόσφερε και προσφέρει Πολιτισμό". Στη συνέχεια επανήλθες αλλά ήρθε το ατύχημα και σε ανάγκασε
    ν΄ απέχεις οριστικά.
    Δεν ξέρω γιατί έχω την αίσθηση πως η σημερινή και σίγουρα πιο κατασταλαγμένη και σοφότερη Ζωή, αλλιώς θ' αντιμετώπιζε ένα τόσο δύσκολο θέμα. Βλέπεις οι "άλλοι" είναι αυτό που είναι και το μπαλάκι πάει σε μας πώς αντιμετωπίζουμε ή χειριζόμαστε παρόμοια θέματα.
    "Πρέπει να εμπιστεύεσαι και να πιστεύεις τους ανθρώπους, αλλιώς η ζωή γίνεται ανυπόφορη". Άντον Τσέχοφ... (η προηγούμενη ανάρτηση σου, που ξεκαθαρίζει αρκετά!)
    Δεν είναι καθόλου εγωκεντρικό ν' ασχολείται κανείς με τον εσωτερικό του κόσμο (γνώθι σαυτόν) γιατί είναι ο μόνος τρόπος προσφοράς προς τα έξω...

    Μια καλή και πολύ δημιουργική μέρα θα σου ευχηθώ με πολύ Αγάπη! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολλές φορές, είτε σε σχόλιά σου Στεφανία είτε στο e-mail, σου αναφέρω πως νιώθω κάπως χαμένη. Και όταν αυτό συμβαίνει πάντα κάτι γίνεται για να ξεκαθαρίσει το τοπίο μέσα μου όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση. Δεν είχα τόση δύναμη ώστε να σταματήσω και ξεγέλαγα τον εαυτό μου λέγοντας πως είμαι ουδέτερη και πως δεν με αφορούσε τίποτα άλλο εκτός από τις πρόβες μου. Μα τρωγόμουν μέσα μου και αυτή είναι η αλήθεια.
      Η επέμβαση δεν με κράτησε απλά μακριά από τις πρόβες αλλά με βοήθησε το διάστημα που απήχα να σκεφτώ τι πραγματικά έχει αξία για ΄μένα. Αν δεν έπαιρνα αναγκαστικά τις αποστάσεις μου δεν θα έβαζα τον εαυτό μου σ' αυτήν την επώδυνη διαδικασία της σκέψης και της αποχώρησης.
      Είπαμε. Όλα για κάποιο λόγο γίνονται και πρέπει να αφουγκραζόμαστε το παραμικρό που γύρω μας συμβαίνει. Κάτι θέλουν να μας πουν οι συγκυρίες και οι "άσχετες" συμπτώσεις.
      Ορισμένες μου αναρτήσεις γίνονται για συγκεκριμένους λόγους. Όπως αυτή που "στον αέρα την έπιασες" και χαίρομαι πολύ γι' αυτό!!!
      Και τη δική μου αγάπη έχεις γλυκιά μου Στεφανία!!! Και τη δική μου!!!

      Διαγραφή
  5. Καλησπέρα ζωή !! Διάβασα την ανάρτηση σου από το κινητό αλλά δυσκολεύομαι έτσι τώρα που είμαι στον υπολογιστή μου αναζήτησα τα περί ΄΄κλίκας΄΄ και το διάβασα πάλι !!Ολα για κάποιο λόγο γίνονται πιστεύω . Υπάρχουν πάντα οι ΄΄κλίκες΄΄ που κλείνουν μέσα τους τόση ματαιοδοξία και εγωισμό πράγμα που με κάνει να πιστεύω ότι ο χορός είναι μορφή υπέρτατης ελευθερίας για να εγκλωβίζεται σε τέτοιες καταστάσεις . Και όσο δύσκολος είναι ο αποχωρισμός σημαίνει το αυτονόητο για σένα . Την υγιή σχέση του εαυτού σου που για διάφορους λόγους δεν χωρά παντού . Ακόμα και την ουδετερότητα την βρίσκω υποτιμητική στάση (αν μου επιτρέπεις) θεωρώ έντιμη και αξιοπρεπή την απόφασή σου .
    Να είσαι καλά καλή μου και συνέχισε να χορεύεις στους ρυθμούς των δικών σου ΄΄θέλω΄΄

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις

    1. Καλή σου μέρα nikol !!!
      Είσαι πολύ επιεικής μαζί μου λέγοντας πως την χρόνια ουδετερότητά μου την βρίσκεις υποτιμητική!!! Σε κάποια άλλη ανάρτησή μου (δεν θυμάμαι σε ποια), κάποια ανάλογη στάση την ονομάζω προστυχιά και συχώρα με για τον τρόπο που εκφράζομαι. Καμιά φορά όμως είσαι τόσο προσκολλημένος και ουσιαστικά "εθισμένος" σε ορισμένα πρόσωπα ή καταστάσεις που αρνείσαι να δεις τα πράγματα όπως έχουν. Κάπως έτσι "εθισμένη" ήμουν κι εγώ και έπρεπε οι συγκυρίες να με βγάλουν εκτός για να νιώσω ακριβώς τι πραγματικά έχω ανάγκη. Επίπονη διαδικασία που όσο μεγαλώνω την περνώ όλο και πιο συχνά σε διάφορους τομείς. Το μέλλον διαγράφεται ζοφερό για ΄μένα γιατί με βλέπω να χορεύω χωρίς παρτενέρ και να καταντώ μια χορευταρού γριά παράξενη, απόμακρη και απομονωμένη μιας και οι "ρυθμοί μου" γίνονται όλο και πιο δύσκολοι. Τα θέλω μου είναι πολύ συγκεκριμένα και πολύ ισχυρά για να τα αντισταθώ και οι χώροι όπου χωρώ, όλο και λιγοστεύουν.
      Μου άρεσε πολύ ο ορισμός του χορού. Μορφή υπέρτατης ελευθερίας!!! Τον προσθέτω στο δικό μου φτωχό ορισμό (ο χορός είναι τρόπος έκφρασης) και του δίνω τον ορισμό που του αρμόζει!!!
      Ο χορός λοιπόν είναι τρόπος έκφρασης και μορφή υπέρτατης ελευθερίας!!!
      Σ' ευχαριστώ πολύ nikol !!! Από καρδιάς σ' ευχαριστώ πραγματικά!!! Ενθαρρυντικά λόγια για ΄μένα!!!
      Να έχεις μια όμορφη Κυριακή!!!

      Υ.Γ. 1 Ήταν μια ανάρτηση στην οποία δεν περίμενα ούτε ένα σχόλιο γιατί θίγει ένα θέμα που λίγο πολύ όλοι βιώνουμε στην κοινωνία μας αλλά δεν το ακουμπάμε και χάρηκα ιδιαίτερα που το ακουμπήσατε μαζί μου.
      Υ.Γ. 2 Μου αρέσει να βρίσκω σχόλιά σας μα έχω αποδεχθεί το γεγονός πως όσο φειδωλή γίνομαι εγώ με σχόλια σε άλλους χώρους τα ίδια θα εισπράττω. Η διαδικασία όμως της ανταλλαγής των απόψεων είναι εκείνη που δεν μου ταίριαξε από την πρώτη στιγμή στη διαδικτυακή αυτή γωνιά γι αυτήν μου τη στάση και όχι κάτι άλλο.
      Σ' ευχαριστώ!!!

      Διαγραφή
    2. Ζωή μου έτρεξα να σε διαβάσω γιατί έτσι γνωριζόμαστε λίγο πιο πολύ.
      Θέλω να σου πω ότι πλέον δεν μπορούμε να κάνουμε υποχωρήσεις ούτε και συμβιβασμούς , και αυτό το λέω σε μένα (δεν γνωρίζω αν ισχύει και για σένα)γιατί μεγαλώνουμε και η ωρίμανση μετρά πιο πολύ τα ΄΄θέλω΄΄ που προσωπικά τα στερήθηκα πολύ .
      Να έχεις πάντα στο μυαλό σου -μας ότι κάπου θα σε περιμένει εσένα ο χορός , έστω και αν είσαι μια γριά (όπως λες) αλλά που στο σώμα ;;; Την ψυχή μας να έχουμε νέα και σε εγρήγορση .
      Και μένα μου αρέσει να διαβάζω αναρτήσεις με περιεχόμενο και δεν φοβάμαι να το ακουμπήσω καλή μου .
      Επίσης για το θέμα των σχολίων , δεν τα μετρώ αλλά θυμάμαι όπου και αν είμαι το θέμα που με άγγιξε και όταν μπορέσω θα πω την ταπεινή μου γνώμη !!! Να είσαι καλά !!

      Διαγραφή
    3. nikol ανέτρεξα σε μια παλιά μου ανάρτηση να την αντιγράψω γιατί τα λεγόμενά σου ταιριάζουν απόλυτα με εκείνη, αλλά βλέπω πως κι εκεί μου άφησες κάποιο σχόλιο. Πρόκειται για το αγαπημένο μου κείμενο-ποίημα του Mario de Adrade, με τίτλο "ο χρόνος των ώριμων ανθρώπων". Μας αντιπροσωπεύει και τις δύο απ΄ ότι έχω καταλάβει, απόλυτα. Πιστεύω πως όταν αποφασίσεις να σταματήσεις συμβιβάζεσαι, "ελκύεις" κι άλλους σαν εσένα και οι σχέσεις που αναπτύσσονται είναι πλέον ουσιαστικές.
      Ο χορός εμένα με περιμένει παντού. Κι αν δεν με περιμένει τον στήνω από μόνη μου :) Δεν θα πω όμως ψέματα. Η μαγεία από τις πρόβες μου λείπουν αφόρητα. Και είναι αυτή η περίοδος που ξεκινούν τα καλέσματα και οι μεγάλες παραστάσεις και οι εντατικές πρόβες που διαδέχονται τις πολύωρες χαλαρές πρόβες του χειμώνα, κι εγώ βράζω μέσα στο ζουμί μου, γι αυτό και η συγκεκριμένη ανάρτηση. Που θα πάει όμως. Όπως λέει και η φίλη Pippi πιο πάνω, τα πρώτα 100 χρόνια είναι δύσκολα. Θα προσπαθήσω λοιπόν να κρατήσω σώμα και ψυχή νέα και σε εγρήγορση όσο μπορώ και θα περιμένω να περάσουν και τα υπόλοιπα 48 χρονάκια για να αρχίζω να συνηθίζω.
      Όσο για τα υπόλοιπα που γράφεις, χαίρομαι πολύ που τα διαβάζω. Μου αρέσουν οι άνθρωποι που δεν φοβούνται να αγγίξουν "απαγορευμένα" θέματα. Ή καλύτερα θα έλεγα, "μου ταιριάζουν γάντι".
      Να είσαι κι εσύ πάντοτε καλά, να συνεχίσεις να διεκδικείς τα θέλω σου (αν και πλέον δεν μπορείς να κάνεις το αντίθετο) και "να στήνεις κι εσύ το χορό" όπου κι αν βρίσκεσαι γιατί "ο χορός είναι τρόπος έκφρασης και μορφή υπέρτατης ελευθερίας"!!!
      Την καλημέρα μου και τις ευχές μου για όμορφη εβδομάδα nikol !!!

      Διαγραφή