Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

Στένεψε ο κόσμος μάτια μου.


    Για άλλη μια φορά η θάλασσα ξέβρασε την ελπίδα του κόσμου. Την ελπίδα μου.

    Για άλλη μια φορά τα αθώα ματάκια του συνάντησαν το αθώο μα τόσο φοβισμένο βλέμμα συνομίληκού του στη βόλτα μας και χαρίζοντάς του το παιχνίδι του, το άλλο βλέμμα, αυτό το φοβισμένο, κοιτούσε σοβαρό κι απόμακρο μια το παιχνίδι, μια το χεράκι που απλωνόταν προς τη μεριά του.

    Για άλλη μια φορά κατέκλυσε το διαδίκτυο η αρρωστημένη είδηση με εικόνες άρρωστων μυαλών που στα παιδιά ξεσπούν ορέξεις τους ανώμαλες, ντροπιάζοντας έτσι το γένος των ανθρώπων.

     Πόσα να αντέξεις απ΄ όλα αυτά που γίνονται τριγύρω σου και όρθιος να συνεχίζεις να στέκεις?
     Είναι στιγμές που εξαπατείς τον εαυτό σου με σκέψεις ανούσιες που ευχάριστες τις βάφτισες για να ξεγελαστείς. Και ξεγιελιέσαι.
    Μα είναι και οι άλλες οι στιγμές που όσο κι αν προσπαθείς να μην ακούς και να μη βλέπεις, όλες οι αισθήσεις σου σε ένα δρόμο πάντα σε βγάζουν.
    Αυτόν που μπρος στην πύλη του ξεκρέμαστο ένα ΓΙΑΤΙ απόμεινε και το τέλος του αχνοφαίνεται άλυκο και σε αθώο αίμα παραπέμπει.


10 σχόλια:

  1. Τρις μέρες έμεινα χωρίς το pc μου Ζωή μου και βρήκα την υγειά μου, αφού ούτε TV βλέπω πια και έτσι τίμησα το αγαπημένο μου ραδιόφωνο που ευτυχώς δεν "επεκτείνεται" σε αρρωστημένες ειδήσεις και δεν κυνηγά την φρικοθηρεία (δική μου λέξη!) και την τρομολαγνεία!
    Καλή νύχτα δροσερή και γλυκιά θα σου ευχηθώ! :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στεφανία μου καλησπέρα!!!
      Η τηλεόρασή μου όπως ήδη ξέρεις, πήρε το δρόμο της από το παράθυρο πριν από πολλά χρόνια. Επίσης κάποια στιγμή, προκειμένου να βρω τον εαυτό μου, δοκίμασα να μην ενημερώνομαι από εφημερίδες και από ίντερνετ μα δεν "έπιασε". Το δε ραδιόφωνο πλέον δεν με καλύπτει δεδομένου ότι το Β΄ πρόγραμμα έχει χάσει την ταυτότητά του και ορισμένες εκπομπές του Γ΄ προγράμματος κοντεύω να τις μάθω απ' έξω από τις επαναλήψεις.
      Είναι μερικές ημέρες τόσο σκοτεινές, που ακόμη και να επιλέξεις να κρυφτείς πίσω από το δάκτυλό σου προκειμένου να διατηρήσεις την γαλήνη και την ηρεμία σου, έρχονται οι καλοί "ηλεκτρονικοί φίλοι", όπως καλή ώρα εγώ αυτή τη στιγμή, να αναπαράγουν τα δυσάρεστα που ακούνε και βιώνουν και αυτόματα σε εντάσσουν στα σκοτάδια τους δίχως τέτοια πρόθεση να έχουν.
      Κι εκείνο το δρόμο βρε παιδί μου που μόνο φεύγει, δεν μπορώ να τον εντοπίσω να γλιτώσετε από ΄μένα...
      Να είσαι καλά και να προστατεύεις τον εαυτό σου όσο μπορείς από την παγωνιά του κόσμου Στεφανία μου!

      Διαγραφή
  2. Πρεπει να θωρακισουμε τους εαυτους μας Ζωη μου. Δυστυχως τα αρρωστημενα μυαλα υπήρχαν και θα υπάρχουν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ariadni St. σε καλησπερίζω κι εσένα!
      Προσπαθώ όσο μπορώ να θωρακίσω τον εαυτό μου, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως συνηθίζω την ασχήμια που μας περιβάλλει, μα δεν τα καταφέρνω πάντα. Ήταν τριπλό το "χτύπημα" γι' αυτό και η απαισιόδοξη αυτή ανάρτηση...
      Ευχές για όμορφες και ξέγνοιαστες στιγμές!!!

      Υ.Γ. Κάποια στιγμή θα ήθελα, αν γίνεται, να μου πεις για το βιβλίο του Καββαδία, το "Λι".

      Διαγραφή
  3. Μια Ελληνική κοινωνία σάπια εξ ολοκλήρου. Ένα σάπιο "Ελληνικό όνειρο" βασισμένο στα δανεικά, στη λαμογιά, στο νταβατζιλίκι, καταρέει με πάταγο.
    Ζωή, στην κοινωνία μας, έχουμε μαζέψει πολύ βρώμα κάτω απ το χαλί. Πολύ σαπίλα. Καλά κρυμμένη πίσω από ανέμελα, θρησκόληπτα, "ηθικά" και "καθως πρέπει" σπιτικά. Όλοι ξέρουν και κανείς δεν μιλάει. ΑΠόλυτη αδιαφορία για τα πάντα πέραν από το τομάρι μας. Και εμείς αναλωνόμαστε πέρα δώθε σε αγάπες και λουλούδια ατάκτως ειρημένες στη ζωή μας.
    Καλό να είναι το βράδυ σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι Γιάννη. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Ο πρίγκιπας πήρε την πριγκίπισσα στο παλάτι, παντρεύτηκαν, και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Ποτέ τα παραμύθια δεν προχωρούν παρακάτω. Παντρεύτηκαν. Και μετά τι? Τι?
      Σε ένα μόνο θα διαφωνήσω μαζί σου. Το όνειρο που σάπισε δεν είναι μονάχα Ελληνικό. Είναι παγκόσμιο.
      Η δε εικόνα του παλατιού και της χλιδάτης ζωής που καλείται να ζήσει η φτωχή κοπελίτσα που παντρεύτηκε τον πρίγκιπα, επηρέασε ακόμη και τον έρωτα. Τον αγνό έρωτα και τον μεταμόρφωσε σε "αγάπες και λουλούδια" που καμιά απολύτως σχέση δεν έχουν με την Αγάπη.

      Τα παιδιά! Τα παιδιά που δεν προστατεύουμε μοναχά απέμειναν να βασανίζουν τη σκέψη μου. Όλα τ' άλλα κατέρρευσαν μπρος στα μάτια μου σαν χάρτινοι πύργοι.
      Ευτυχώς όμως υπάρχουν ακόμη Άνθρωποι κι ας είναι σκόρπιοι.
      Δεν μπορεί! Δεν γίνεται, να μην αλλάξουν τα πράγματα! Όλα τα βλέμματα των Ανθρώπων που απέμειναν, όλα, θα πρέπει να εστιάσουν στα παιδιά. Στην αθωότητα. Στο μέλλον. Στην ελπίδα μας!
      Καλημέρα Γιάννη!!!
      Σ' ευχαριστώ!!!

      Διαγραφή
    2. Αφουγκραζόμενος την έκδηλη αγωνία σου, να πω συνεχίζοντας την σκέψη μου. Ναι, είναι νόμος της ιστορικής εξέλιξης να αλλάξουν τα πράματα. ΑΛΛΑ....! Αυτό γίνεται σε δύο κατευθύνσεις Ζωή μου. Η μία είναι η ελπιδοφόρα προς τα εμπρός προς τον κοινωνικό ριζοσπαστισμό. Για να γίνει αυτό θέλει αμέριστο κόπο, αγώνα, πίστη, κόστος, θυσία. Είναι διατεθιμμένοι οι εν νιρβάνα ευρισκόμενοι "νοικοκυραίοι" να στρατευθούν ;
      Η Άλλη πορεία είναι προς τα πίσω, στο σκοτάδι, στο φασισμό, στον τρόμο, στο 1936. Εκεί γυρίζεις ξέρεις εύκολα....! άνετα....! αφήνεσαι στη λογική "για όλα μου φταίνε οι αδύνατοι, οι παροίσακτοι, οι διαφορετικοί" και ...ξεμπέρδεψες. Χωρίς να έχεις καταλάβει τα συρματοπλέγματα στο ACHTUNG στρατόπεδο που μόνος σου χώθηκες.
      Οι επιλογές ανήκουν στον κάθε "νοικοκυραίοι" μικροαστούλη του κερατά να αποφασίσει όπως έλεγε και η ...βρωμιάρα η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ.
      Τα σέβη μου.

      Διαγραφή
    3. Οι επιλογές των ώριμων ανθρώπων έχουν ήδη γίνει πιστεύω Γιάννη. Ο κάθε "νοικοκυραίος" μικροαστούλης του κερατά κατά την κ.Κατερίνα Γώγου, εκτονώνει την οργή ή τη θλίψη του, από τον καναπέ του, μπροστά στην τηλεόραση ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και στην καλύτερη των περιπτώσεων στην παρέα του πίνοντας ουζάκι ή καφέ. Μετά κοιμάται ήσυχος πως ότι περνούσε από το χέρι του να κάνει, το έκανε. Όπως καλή ώρα εγώ. Εδώ. Τώρα. Μια μικροαστούλα του κερατά δεν είμαι κι εγώ? Κι ακόμη χειρότερη. Γιατί συνέχεια ψάχνω για ένα δρόμο που μόνο φεύγει και συνέχεια γκρινιάζω που δεν τον βρίσκω. Γιατί στο μυαλό μου μέσα είναι σαφές πως δεν μπορώ εγώ να αλλάξω τον κόσμο κι επειδή δεν τον αντέχω δραπετεύω στην ηρεμία και τη γαλήνη που μου προσφέρει το βουνό συνεχίζοντας κι εκεί να ψάχνω αυτό που ξέρω πως δεν υπάρχει. Το δρόμο που μόνο φεύγει. Και ζω με την ψευδαίσθηση πως κάποτε θα τον βρω και θα φύγω με την ουρά στα σκέλια γιατί αυτό μόνο είμαι διατεθειμένη να κάνω.
      Και τα δικά μου σέβη Γιάννη

      Διαγραφή
  4. Κάτι που διάβασα και το μυαλό μου πήγε και σε σένα:
    "Ορισμένες φορές χρειάζεται να γυρίσετε όλο τον κόσμο για να καταλάβετε ότι ο θησαυρός που ψάχνετε είναι θαμμένος στο δικό σας σπίτι"...

    Ένα όμορφο και ήσυχο Σ/Κ θέλω να σου ευχηθώ! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συνήθως δεν αναζητώ θησαυρούς. Ότι χρειάζομαι ξέρω πως γύρω μου το ΄χω. Και ότι χρειάζομαι και δεν το έχω, απλά ξέρω πως μόνο του θα έρθει να σκοντάψει επάνω μου. Όμως αυτό είναι άσχετο με ότι με πονά και δεν αντέχω.
      Την καλημέρα μου Στεφανία μου!!! Και τις ευχές μου για όμορφο Σ/Κ!!!

      Υ.Γ. "ο Αλχημιστής" / Paulo Coelho

      Διαγραφή