Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

Ο απροστάτευτος γίγαντας.


            Το μπαλκονάκι μακρύ και γωνιακό. Οκτώ με δέκα μέτρα από τη μία μεριά το μήκος και από την άλλη μεριά όχι περισσότερο από έξη μέτρα. Το δε φάρδος του άντε να είναι ένα μέτρο (8-10m Χ 1m και 6m Χ 1m!).
      Αυτός τεράστιος. Θα πρέπει να ζορίζεται για να γυρίσει κάθε φορά που πηγαίνει από την μια άκρη ως την άλλη.
       Το μεταλλικό του πιάτο κι απόψε το βράδυ έκανε και πάλι βόλτες στο στενόμακρο μπαλκόνι και ο θόρυβος ήταν ενοχλητικός. Μα όταν για καιρό ακούς κάτι ενοχλητικό στο τέλος το συνηθίζεις και περνάει σχεδόν απαρατήρητο από τ' αυτιά σου. Κάτι θα πρέπει άλλωστε να κάνει, με κάτι ν' ασχολείται κι αυτός ο δόλιος όλο το βράδυ εκτός από το να γαβγίζει. Την ημέρα δεν φαίνεται να τον πολυνοιάζει. Κοιμάται συνέχεια. Έχει μια περίεργη σχέση με το χρόνο και το μοίρασμά του από την ξεκούραση στον ξυπνημό. Λες και κάποιος του κούρδισε το βιολογικό του ρολόι ανάποδα. Να σας πω? Θα τον προτιμούσα αδέσποτο να αλητεύει και να τρώει όποτε και αν βρει κάτι. Ναι. Αδέσποτος θα ήταν σίγουρα πιο ευτυχισμένος!
      Τρεις ήταν οι προσπάθειές μου να υιοθετήσω ένα αδεσποτάκι. Άκαρπες στάθηκαν και οι τρεις και επιτέλους το πήρα οριστικά απόφαση πως δεν κάνω εγώ για αφεντικό. Όσο καλή και αν φαντάζει στο μυαλό μου η συντροφιά του, όσο πολυπόθητη κι αν είναι η πιστή και άνευ όρων αγάπη που σου δείχνει, δεν παύει να είναι "φυλακισμένο" και να εξαρτάται από το χρόνο σου και από την διάθεσή σου. Και το χειρότερο? Καθώς περνάει ο καιρός και από μικρό ατίθασο κουτάβι μεταμορφώνεται σε μαλθακός ενήλικας, γίνεται στα δικά μου μάτια θλιβερή αυτή η εικόνα. Δεν είναι ότι πιο υγιές να μαθαίνεις να αγαπάς τη φυλακή σου και να εξαρτάσαι από το χάδι του "αφεντικού". Προσωπική μου άποψη και σεβαστή και η αντίθετη η γνώμη.
      Πάντως εμένα ίσως με πόναγε πολύ όλο αυτό. Δεν ξέρω πάλι για να πω με σιγουριά. Άνθρωπος γεννήθηκα και όχι σκύλος. Και η φύση του ανθρώπου είναι να ζει ελεύθερος και να έχει δίπλα του ελεύθερους συντρόφους. Απλά σκέφτομαι πως αν δεν έχει την αυλή του ένα σκυλί, αν δεν έχει το χώμα να σκαλίσει με τη μουσούδα του και να αναπαυθεί στην λακκούβα που θα ανοίξει μέσα στη γη, αν δεν έχει την ελευθερία να πάει μια βόλτα να αλητέψει, να παίξει και να ερωτοτροπήσει με άλλα σκυλιά, λέτε να είναι τάχα ευτυχισμένο μόνο και μόνο επειδή έχει εξασφαλισμένο το φαγητό του και ένα στενό μπαλκόνι για να κοιμηθεί? Και εξαιρούμε πάντα το όποιο ξύλο ενίοτε τρώει από το αφεντικό το οποίο ενοχλήθηκε από το γάβγισμά του. Δεν ξέρω. Άνθρωπος γεννήθηκα και όχι σκύλος για να πω με σιγουριά. 
          Απόψε το βράδυ το χτύπησε πολύ δυνατά. Με κάθε γδούπο προερχόμενο από το χέρι του αφεντικού που έπεφτε πάνω στο τεράστιο σώμα του, πονούσα κι εγώ κι ας ακούγεται υπερβολικό. "Σταμάτα" του φώναζε μέσα στα άγρια χαράματα, "γιατί θα σου σπάσω το κεφάλι" και συνέχιζε αυτό για το οποίο έκανε τον κόπο να σηκωθεί από το κρεβάτι του. Κι αυτός ο γίγαντας καθόταν στη θέση του και υπέμενε γρυλίζοντας σαν κουτάβι που ήξερε πως έπρεπε να τιμωρηθεί κι ας μην γνώριζε το λόγο της τιμωρίας του.
      Κατάφερε σε λίγο το αφεντικό, να κάνει τον "τεράστιο" να σταματήσει το γάβγισμά του. Κατάφερε να τον κάνει να κουρνιάσει στη γωνιά του και μην ξαναενοχλήσει. Για το υπόλοιπο βράδυ δεν ακούστηκε ούτε αυτός, ούτε και το μεταλλικό του πιάτο στο στενόμακρο μπαλκόνι.
      Έχει ψηφιστεί διάβασα προ καιρού, ο Νόμος που απαγορεύει τα σκυλιά στα μπαλκόνια. Και το θεώρησα πολύ σωστό αυτό. Όχι όμως γιατί με ενοχλεί ο "τεράστιος" του γείτονα και το μεταλλικό του πιάτο. Το γάβγισμα και τον μεταλλικό τον θόρυβο στα πλακάκια της απέναντι βεράντας, σχεδόν τα έχω συνηθίσει. Σχεδόν δεν τα ακούω. Πονάει όμως η καθημερινή εικόνα του ζώου που βλέπω αντίκρυ και τα χτυπήματα που τριβελίζουνε τ' αυτιά μου όταν ξεσπούν επάνω του κάθε φορά που ο κύριος γείτονας ενοχλείται από τα άσκοπα γαβγίσματά του.
       Πέρυσι, τέτοιον καιρό και πάλι, είχα γράψει στο fb κλείνοντας μια ανάρτηση σχετική με τα αδεσποτάκια που λατρεύω :
"Δεν έκλεισα μάτι και σήμερα. Το τεράστιο κυνηγόσκυλο του γείτονα κι απόψε το βράδυ περιφερόταν σαν άδικη κατάρα, γαβγίζοντας το στενό μπαλκόνι του. Πάνε μήνες πολλοί που κοιμάται όλη την ημέρα και το βράδυ γαβγίζει συνέχεια χωρίς να συντρέχει κανένας απολύτως λόγος. Αν ήταν άνθρωπος, θα έλεγα πως έχει σίγουρα κατάθλιψη".


Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

"Όταν αποσιωπάς το κακό είναι σαν να πολλαπλασιάζεται το καλό."




   Το βρήκα προχθές το μεσημέρι στο γραμματοκιβώτιό μου. Μεγάλη έκπληξη όταν ανακάλυψα πως ένας πολύ καλός φίλος κρυβόταν μέσα στο φάκελο και όχι ένας ακόμη λογαριασμός που έπρεπε να πληρωθεί!!!


"...
Όταν ήμουν μικρός, ο πατέρας μου μου έλεγε ότι ο κόσμος είναι κακός, ότι οι άνθρωποι είναι κακοί. Να μην εμπιστεύομαι κανέναν, να μη μιλάω με αγνώστους και τέτοια. Αυτά μου έμαθαν οι γονείς μου, αυτά με συμβούλευαν οι δάσκαλοί μου, τα ίδια έβλεπα και στην τηλεόραση. Έβλεπα ειδήσεις? Οι άνθρωποι είναι κακοί. Έβλεπα ντοκιμαντέρ? Οι άνθρωποι είναι κακοί. Και ίσως και να ήταν αλήθεια, και οι ενενήντα εννιά στους εκατό να είναι κακοί. Το περίεργο όμως ήταν ότι ο Τσικ κι εγώ στο ταξίδι μας συναντούσαμε συνέχεια μόνο καλούς. Παίρνεις τηλέφωνο και σηκώνεις έναν άγνωστο από το κρεβάτι του στις τέσσερις τη νύχτα και του λες πως δεν τον θέλεις τίποτα, κι εκείνος τρομερά φιλικά σου προσφέρει βοήθεια. Ίσως πρέπει να λέγονται κι αυτά στο σχολείο, ώστε να μην παθαίνεις την πλάκα σου όταν συμβαίνουν. Εγώ πάντως τραύλιζα από έκπληξη.
..."
    Απόσπασμα από το βιβλίο "ΒΕΡΟΛΙΝΟ, ΓΕΙΑ" του Wolfgang Herrndorf που μόλις τελείωσα.


    Και αυτό ήταν θαρρείς το "αντίβαρό" μου από το αμέσως προηγούμενο βιβλίο που διάβασα, του Hans Fallada, με τίτλο "Μόνος στο Βερολίνο". 
   
   Επόμενη κίνηση : Να κλέψω ένα σαραβαλάκι Λάντα και να αποδράσω για το Βερολίνο (και όχι από το Βερολίνο για την Βλαχία όπως έκαναν οι ήρωες του βιβλίου από το οποίο παρέθεσα απόσπασμα), για να συναντήσω στο δρόμο μου Ανθρώπους. 
Γιατί υπάρχουν πολλοί εκεί έξω!!!

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Έχει αυτό το μονοπάτι καρδιά;

   Τον Άνθρωπο Νικήτα Κανάκη σας τον έχω ήδη "συστήσει" στην αμέσως προηγούμενη ανάρτησή μου αναδημοσιεύοντας δύο κείμενά του. Παρέλειψα βέβαια εκεί να αναφέρω πως ανήκει στην ομάδα των γιατρών του κόσμου, αλλά δεν πειράζει. Το αναφέρω τώρα, εδώ. 
Πρόσφατα μάλιστα, και πάλι τυχαία, έμαθα πως είναι ο Πρόεδρος των γιατρών του Κόσμου. 
   Μπορείτε εύκολα κι εσείς αν θέλετε να τον αναζητήσετε στο fb και να τρυπώνετε στις σκέψεις του γιατί  το προφίλ του είναι ανοικτό όπως φαίνεται να είναι η καρδιά και το μυαλό του. Και γιατί φυσικά κάνεις όμορφα κι αξέχαστα ταξίδια τρυπώνοντας στις σκέψεις τέτοιων Ανθρώπων. 
Σε χθεσινή ανάρτησή του, μεταξύ άλλων γράφει και το εξής σε κάποιο σημείο : 
"... Το μοιράζομαι μαζί σας όπως άλλωστε και πολλές σκέψεις μου τα Αυγουστιάτικα τούτα βράδια, που δεν το κρύβω νοσταλγώ την Αφρική μου. ..."



       Το μυαλό παίζει το δικό του παιχνίδι με πράγματα που πέφτουν στην αντίληψή μας και συμβαίνουν τριγύρω μας. Κάνει δε περίεργους συνειρμούς και ξεκλειδώνει αναπάντεχα διάφορα από τα "κλειδωμένα" δωμάτιά του φέρνοντας έτσι στο φως οτιδήποτε κάποια στιγμή μας άγγιξε και μέσα μας κλειδώσαμε με απώτερο σκοπό να το οικειοποιηθούμε, να το υιοθετήσουμε. Έτσι όταν διάβασα για την "Αφρική του κ. Κανάκη" άνοιξε μια κλειδωμένη πόρτα από ένα τέτοιο δωμάτιο και ξεπρόβαλε στην επιφάνεια το παρακάτω κειμενάκι.
   Το κείμενο λοιπόν που ακολουθεί, θυμάμαι το είχα ακούσει το περασμένο Φθινόπωρο σε μια ραδιοφωνική εκπομπή του τρίτου προγράμματος. Μου είχε αρέσει πολύ, το έψαξα, το βρήκα και το χάρισα στους ηλεκτρονικούς μου φίλους στο fb μαζί με μια ματιά αισιοδοξίας γιατί αυτήν μόνο διέθετα τότε. Και σήμερα όμως αν με ρωτήσεις θα σου πω πως, ναι, αυτήν προσπαθώ να συνεχίσω μόνο να διαθέτω και στις μέρες μας, αν και δεν το κρύβω, καταβάλλω προσπάθεια γι' αυτό.  
    Και επειδή τρελαίνομαι να μοιράζομαι, όπως ίσως έχετε ήδη καταλάβει, κάθε τι όμορφο και αισιόδοξο καθώς επίσης και κάθε τι "Ανθρώπινο" και "φωτεινό" πέφτει στην αντίληψή μου, το έψαξα και πάλι, το βρήκα και σκέφτηκα πόσο όμορφα θα ταίριαζε αν το "κρεμούσα" και στον τοίχο αυτού του ηλεκτρονικού μου σπιτικού. 
   Όπως λοιπόν θα κρέμαγα στο πραγματικό μου σπίτι έναν "ακριβό" πίνακα ζωγραφικής με σκοπό να γεμίσει ψυχική ευφορία στους επισκέπτες μου βλέποντάς τον και να ψάξουν σ' αυτόν να βρουν τη λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά, έτσι κρεμάω και σ' αυτόν τον τοίχο μου ένα μικρό διαμαντάκι και γιατί όχι? Σας το χαρίζω. 



Έχει αυτό το μονοπάτι καρδιά?
   "Κάθε άνθρωπος ακολουθεί ένα δρόμο. Είναι το καλύτερο λοιπόν να έχεις πάντα στο μυαλό σου πως ένας δρόμος είναι ένας δρόμος, τίποτε παραπάνω. Αν αισθάνεσαι πως δεν πρέπει να τον ακολουθήσεις δεν πρέπει να μείνεις σ” αυτόν ότι κι αν συμβεί. 
   Για να έχεις όμως μια τέτοια διαύγεια πρέπει να ζεις πειθαρχημένη ζωή. Μόνο τότε θα καταλάβεις πως ένας δρόμος δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένας δρόμος και πως δεν προσβάλλεις ούτε τον εαυτό σου ούτε κανέναν άλλο αν τον παρατήσεις εφόσον αυτό σου λέει να κάνεις η καρδιά σου. 
   Αλλά η απόφαση σου, ν” ακολουθήσεις ή να παρατήσεις αυτό το δρόμο δεν πρέπει να βασίζεται στον φόβο ή στη φιλοδοξία. 
   Σε προειδοποιώ. Εξέταζε το κάθε μονοπάτι με προσοχή και περίσκεψη. Δοκίμασε το όσες φορές νομίζεις πως χρειάζεται. Κι έπειτα κάνε στον εαυτό σου και μόνο στον εαυτό σου μια ερώτηση. Είναι μια ερώτηση που μόνο ένας γέρος άνθρωπος μπορεί να κάνει. Ο ευεργέτης μου μου μίλησε γι” αυτήν όταν ήμουν πολύ νέος. Αλλά το αίμα μου έβραζε τότε πάρα πολύ για να την καταλάβω. Τώρα όμως την καταλαβαίνω. Θα σου πω ποια είναι: Έχει αυτό το μονοπάτι καρδιά; 
   Όλα τα μονοπάτια είναι ίδια. Δεν οδηγούν πουθενά. Υπάρχουν μονοπάτια που περνάνε μέσα απ” τους θάμνους ή που οδηγούν μέσα στους θάμνους. 
   Στη ζωή μου μπορώ να πω πως έχω διασχίσει μεγάλους, πολύ μεγάλους δρόμους αλλά δε βρίσκομαι πουθενά. 
   Η ερώτηση του ευεργέτη μου αποκτάει τώρα νόημα.
   Έχει αυτό το μονοπάτι καρδιά; Αν έχει, το μονοπάτι είναι καλό. Αν όχι είναι άχρηστο. Και οι δύο δρόμοι δεν οδηγούν πουθενά, αλλά ο ένας έχει καρδιά, ο άλλος όχι. Ο ένας είναι φτιαγμένος για χαρούμενο ταξίδι. Όσο καιρό τον ακολουθείς γίνεσαι ένα μαζί του. Ο άλλος θα σε κάνει να βλαστημήσεις τη ζωή σου. Ο ένας σε κάνει δυνατό, ο άλλος σου αφαιρεί τη δύναμη."


"Η διδασκαλία του Δον Χουάν" / Κάρλος Καστανέντα

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Αντίβαρο

   Τον Νικήτα Κανάκη δεν τον γνωρίζω προσωπικά ούτε και στους ηλεκτρονικούς μου φίλους θα μπορούσα να τον εντάξω. Στις 9 Ιουλίου έπεσα τυχαία πάνω του από μια αναδημοσίευση κειμένου του που έκανε μία φίλη μου στο fb και από τότε τον παρακολουθώ γιατί κάποιες σκέψεις του ήρθαν και κούμπωσαν με τις δικές μου μικρές και ασήμαντες σκέψεις. Από τότε λοιπόν, όταν οι εικόνες που κυκλοφορούν στα ΜΜΕ μπορούν να γίνουν η αιτία για να ξαναχάσω την εσωτερική μου γαλήνη, ρίχνω μια κλεφτή ματιά στο προφίλ του, Είναι φορές που βρίσκω αυτό που χρειάζομαι για να ντοπάρω τον εαυτό μου πριν ακόμη προλάβει να ξαναβιώσει και να ξαναφέρει εικόνες άσχημες στο νου από τον δύσκολο Νοέμβρη που πέρασα.
   Και ο Νικήτας Κανάκης, με την κατάθεση των σκέψεών του στο fb, καταφέρνει να αποσπάσει την προσοχή μου από τις δυσάρεστες ειδήσεις που κυκλοφορούν με απροκάλυπτη ωμότητα στο διαδίκτυο και στις εφημερίδες, εστιάζοντας στην άλλη εικόνα της ζωής και προβάλλοντάς την με μαεστρία ζηλευτή που πηγάζει από τα βιώματά του. Την εικόνα εκείνη που δεν χάθηκε αλλά παλεύει να μείνει ζωντανή με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη και στο βλέμμα, με ένα χαμόγελο αθώο, αισιόδοξο κι ελπιδοφόρο, Είναι το αντίβαρό του αυτό. 
   Και καμιά φορά οι σκέψεις και τα βιώματά του που τόσο γενναιόδωρα μοιράζεται με τους φίλους του, γίνονται και το δικό μου το αντίβαρο για να κρατώ ισορροπίες που φοβάμαι πως δεν είναι δύσκολο να χάσω. Γίνονται και το δικό μου το αντίβαρο για να ελπίζω. Τι δεν ξέρω για να πω με σιγουριά, αλλά να ελπίζω...
   Παρακάτω δύο αναρτήσεις που με την άδειά του αναδημοσιεύω αντιγράφοντας τες από το προφίλ του και επικολλώντας τες εδώ αφενός για να τις διαβάσουν κάποια όμορφη στιγμή οι κόρες μου και αφετέρου για να "γνωρίσετε" όσοι περάσετε από εδώ, έναν Άνθρωπο. 
   Και να ελπίζετε...

Είχα να τον δώ κάμποσο καιρό. Κατά καιρούς περνούσε από τη δουλειά να μου πει μια καλημέρα. Πάνε τώρα δυό χρόνια που είχαμε γνωριστεί στον υπνωτήριο των αστέγων. Βρήκε καταφύγιο κάποια κρύα βράδια για λίγο. Προτιμούσε όπως έλεγε την ησυχία και την μοναξιά. Τον είχα βοηθήσει να βρει μια παλιά υπόγεια αποθήκη. Του αρκούσε. Μάθαινα πως περνούσε από το πολυιατρείο κατά καιρούς για φάρμακα. Ποτέ του δεν ζήτησε τίποτα παραπάνω. Ούτε τον άκουσα να γκρινιάξει για τίποτα 
Ήξερα πως πουλούσε μικροπράγματα στο δρόμο. Ούτε μια μέρα δεν είχε μείνει που να μην βγει με την πραμάτεια του. Γύρω στα εξήντα αν και έδειχνε μεγαλύτερος. Ζόρικο πράγμα ο δρόμος. 
Κουβεντιάζαμε κάμποσο καπνίζοντας παρέα. Είχε μια φυσική παλαιομοδίτικη ευγένεια και ένα χιούμορ με αυτοσαρκασμό. Δεν έδειχνε να έχει καμιά σχέση με τον κόσμο του δρόμου και ας είχε μείνει καιρό έξω. 
Είχα καταφέρει να μάθω πολύ λίγα πράγματα για τη ζωή του. Ήταν φανερό πως απέφευγε να μιλήσει για τα περασμένα. Ποιος ξέρει? Καμιά φορά οι αναμνήσεις είναι σαν τα πολύτιμα κοσμήματα που θές να τα κρατάς από τα αδιάκριτο μάτια του κόσμου. Δεν είχα ρωτήσει ποτέ περισσότερα. Τι σημασία είχε άλλωστε? Και ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω. Ούτε παπάς ούτε δικαστής. Αν κάποιος παραπέφτει απλά απλώνεις το χέρι .
Τον συνάντησα τυχαία σήμερα χαμηλά στο κέντρο της Αθήνας προς το μοναστηράκι. Τον αναγνώρισα πριν με δει. Κοντοστάθηκα λίγο πριν του μιλήσω. Με αναγνώρισε αμέσως και έδειξε να χαίρεται πολύ. Έριξα μια κρυφή ματιά στο εμπόρευμα. Στημένο πάνω σε ένα χαρτόκουτο, λίγα στυλό, μολύβια, αναπτήρες, πλαστικές θήκες για διπλώματα. Λίγα πράγματα. Πολύ λίγα. Πολύ πιο λίγα από την άλλη φορά που τον είχα δει. Θα τραβάει ζόρια σκέφτηκα. Κατάλαβε το βλέμμα μου αστραπιαία. Χαμογελώντας πικρά μου είπε « δύσκολη εποχές για τις επιχειρήσεις. Έλλειψη ρευστότητας, τα capital control…” Γέλασα και έφυγε η αμηχανία.
«Να κεράσω καφέ. Πρώτη φορά και στο μαγαζί. Εδώ δίπλα θα πεταχτώ δυό λεπτά θα κάνω…». Δεν είπα όχι αν και ήξερα ότι θα τον δυσκόλευε. Οι άνθρωποι στον δρόμο έχουν την δική τους, έστω και πληγωμένη, αξιοπρέπεια. Και το να σε κεράσουν είναι είναι η δική τους μικρή νίκη. Αν θέλεις να σε σέβονται πρέπει να τους σέβεσαι.
«Μόνο αν δεν πειράζει μπορείς να κάτσεις λίγο με τα πράγματα μέχρι να έρθω» Ξεπέρασα την αμηχανία και την ντροπή του κάνοντας πλάκα. «Έγινε, ότι πουλήσω όμως μισά-μισά»
Πάντα πίστευα πως για να καταλάβεις κάτι πρέπει να το ζήσεις. Στρώθηκα στο πεζούλι πίσω από το χαρτόκουτο. 
Τα δέκα λεπτά που έκανε μου φάνηκαν αιώνας. Τρόμαξα , δεν το κρύβω. Οι περαστικοί από εκεί χαμηλά στο ύψος των ποδιών τους δείχνουν ένας κόσμος εχθρικός άγριος αφιλόξενος. Κατάλαβα τι σημαίνει αόρατος άνθρωπος. Να περνάν να σε κοιτάν και να μην σε βλέπουν. Σαν να μην υπάρχεις. 
Σαν τρέιλερ πέρασαν από το μυαλό σκηνές από ένα φανταστικό προσεχώς. Αν τα πράγματα στράβωναν και μένα στη ζωή πως θα επιβίωνα. Τι κάνεις όταν οι δρόμοι αδειάζουν και εσύ μένεις πίσω μόνος σου? Πως άραγε περνάει η νύχτα αν δεν έχεις κάπου να κρυφτείς? Και τι μπορεί να ελπίζεις.
Χάρηκα που γύρισε. Με είδε συννεφιασμένο. Προσπάθησε αμήχανα να δικαιολογηθεί που άργησε. Φοβήθηκε μάλλον πως τσαντίστηκα που με άφησε μόνο του. Που να ήξερε…
‘Έστριψε τσιγάρο και μου δώσε. Έκανα λίγο πιο κει και καθίσαμε μαζί στο πεζούλι πίσω από το χαρτόκουτο. Τα Σάββατα που κατεβαίνω μόνος μου για βιβλία ελάχιστα με απασχολεί πως δείχνω. Έτσι και αλλιώς εμείς οι χοντροί το καλοκαίρι έχουμε τα μαύρα μας τα χάλια. Τώρα που το σκέφτομαι ταίριαζα στον ρόλο μια χαρά. Ιδρωμένος αξούριστος κακοσουλούπωτος και απεριποίητος με ένα παλιοτζίν αθλητικά μπλουζάκι ξεχειλωμένο και μια παλιόσακα στο ώμο. Ντεμέκ. «Παπαδόπουλος και υιός. Εισαγωγαί…» του είπα και βάλαμε τα γέλια. Χαλάρωσα.
Όπως καθόμασταν πέρασε ένας κυριούλης που έσερνε ένα πιτσιρικά, εμφανώς βαριεστημένο. Μας έριξε μια περιφρονητική ματιά και είπε στον μικρό.
«Τα βλέπεις που στα λέω. Αυτά γίνονται αν δεν ακούς τον πατέρα σου και δε διαβάζεις. Έτσι θα καταντήσεις…»
Ο φίλος μου γύρισε πολύ σοβαρά και με κοίταξε. « Για σένα το είπε…» Ξεκαρδιστήκαμε και οι δύο. Ένα γέλιο λυτρωτικό.
Σηκώθηκα να φύγω. « Ρε συ, ξέμεινα από αναπτήρες στο σπίτι. Που να τρέχω στα περίπτερα. Θα αγοράσω από σένα. Και κοίτα μην με φορτώσεις ψιλά. Έχει τρυπήσει και η τσέπη…». Δούλευε στο δρόμο δεν ήταν ζητιάνος. Ήταν η σειρά μου να ανταποδώσω. Κατάλαβε και δε διαμαρτυρήθηκα. Μου έβαλε τους αναπτήρες σε ένα νάιλον σακουλάκι. «Α, και ένα μολύβι. Προσφορά της επιχείρησης στην εκλεκτή πελατεία της…» Σφίξαμε τα χέρια πριν απομακρυνθώ.
Τώρα που τα ξανασκέφτομαι στην ησυχία –και την ασφάλεια- του κήπου μου και τα μοιράζομαι μαζί σας θυμήθηκα έτσι χωρίς λόγο ένα στίχο του Αργύρη Χιόνη
«…Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο. Από κάτω της υπάρχουν πέτρες πού ονειρεύονται κήπους…»
Καλό ξημέρωμα…



Κάθε φορά που κάτι που ζω, βλέπω η διαβάζω με στεναχωρεί η με πληγώνει, ψάχνω να ανασύρω από τη μνήμη μου για να κρατηθώ, κάτι αισόδοξο. Όχι απαραίτητα χαρούμενο αλλά κάτι που να μου υπενθυμίζει πως η ζωή μέσα από όλες τις δυσκολίες και τη βαρβαρότητα αντιστέκεται.
Και έτσι απόψε θυμήθηκα, αντίβαρο στη συνειδησή μου, στη χθεσινή φωτογραφία του μικρού Ορμάν, μια φωτογραφία που τράβηξα πριν πολύ καιρό στην Ειδομένη την εποχή της μεγάλης φυγής, πολύ πριν κλείσουν τα σύνορα. 
Μην γελιέστε όμως Και τα δύο, περίπου συνομήλικα παιδιά είναι παιδιά του πολέμου. Όπως άλλωστε και ο Αιλάν που τον ξεχάσαμε πιά. Του ίδιου ακριβώς πολέμου. Οι δυό όψεις του ίδιου νομίσματος? Πείτε το και έτσι….
Φαντάζομαι πως πολλοί από εσάς θα αναρωτιούνται το ίδιο με μένα. Αν με το καλό τα καταφέρουν να μεγαλώσουν πως άραγε θα θυμούνται όλη αυτή την φρικαλεοτητα?
Δεν ξέρω να σας πώ με σιγουριά. Δεν ξεχνάω όμως ποτέ μια κουβέντα του Παπα-Στρατή όταν τον ρώτησα, ένα βράδυ καλή ώρα σαν απόψε στην Καλλονή.
“-Άραγε θα καταφέρουν ποτέ να ξεχάσουν?
-Οχι μου απάντησε. Ισως, αν είναι τυχερά, να καταφέρουν να συγχωρέσουν...


Υ.Γ. 1 Το πρώτο κείμενο ήταν η αιτία για να "γνωρίσω" τον Άνθρωπο Νικήτα Κανάκη και το δεύτερο κείμενό του ήταν το μεγάλο μου αντίβαρο για μια φωτογραφία που θα βρεί τη θέση της δίπλα στη φωτογραφία του Άϊλαν Κουρντί και δεν θα σταματούν να στοιχειώνουν οι δυο τους παρέα το μυαλό και τη σκέψη μου. 
Υ.Γ. 2 Την άδειά του για αναδημοσίευση που μόλις τώρα την είδα, μου την έδωσε με μεγάλη ευχαρίστηση και χαρά για το δεύτερο κειμενάκι του, μα εγώ καταχράστηκα αυτήν την άδεια και προχώρησα και σε ακόμη ένα κείμενό του. Και ίσως στην πορεία να κάνω και πάλι κατάχρηση της άδειάς του. Είμαι όμως σίγουρη πως αυτό δεν τον πειράζει...
Οι δε φωτογραφίες που συνοδεύουν τα κείμενά του, είναι δικής του επιλογής και προφανώς τις τράβηξε ο ίδιος.

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

Μαθήματα ηθικής και αυτογνωσίας!!!


   Ότι είχε να αποδείξει, το απέδειξε κυρίως στον εαυτό του. 
   Και αποχωρεί έτσι όπως ονειρεύτηκε. Γι' αυτόν δεν έχει σημασία το μέταλλο και το χρώμα του μεταλλείου που κατόρθωσε να πάρει αλλά η ηθική του ικανοποίηση. 
Ο στόχος που έβαλε και που τον πέτυχε μετά από τον προσωπικό του αγώνα. 
Το στοίχημα με τον εαυτό του που κέρδισε.



    Μπλοκάροντας τη διαδικασία της ένστασης να του αποδώσουν το χρυσό μετάλλιο που δικαιούται, αυτόματα ανεβαίνει στο πιο ψηλό βάθρο της καρδιάς μας.
   Μπλοκάροντας τη διαδικασία της ένστασης να του αποδώσουν το χρυσό μετάλλιο που δικαιούται, αυτόματα ανεβαίνει στο πιο ψηλό βάθρο της ηθικής, της αξιοπρέπειας και της αυτογνωσίας στα μάτια ολόκληρου του κόσμου.



     Αυτός ο άνθρωπος είναι η Ελλάδα που θα θέλαμε να ήμαστε και όπως κάπου πολύ σωστά αναφέρουν, είναι "η προσωποποίηση του ευ αγωνίζεσθαι".    
     Η άψογη χωρίς έπαρση συμπεριφορά στις συνεντεύξεις του, όλα όσα είπε και τ' άλλα που αποσιώπησε, το ήθος που χρόνια τώρα με ταπεινότητα αποπνέει, ο σιωπηλός προσωπικός του αγώνας εστιάζοντας μόνο στο όνειρό του, είναι ζηλευτά από τον καθένα που λέει πως γνωρίζει τον εαυτό του και παλεύει με όποιο κόστος για τους στόχους του.
Άξιος και άξιοι όσοι τον στήριζαν στον αγώνα αυτόν!




Έτσι αποχωρούν οι διαχρονικές αξίες. 


Σε αυτούς τους ανθρώπους εγώ θα υποκλίνομαι και με αυτούς θα οραματίζομαι μία καλύτερη Ελλάδα.

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Κολάζ

Μόνη εγώ να ξεφυλλίζω προσπέκτους για όμορφα ταξίδια στα νησιά μας κι όχι μόνο. 


Κι εκεί, επάνω στην ήρεμη χαλαρή στιγμή του ξεφυλλίσματος, να ΄σου μια φωτογραφία που κλείνει πονηρά το μάτι. Σε καλεί να πας εκεί. Σε περιμένει. Εσένα και τον εκλεκτό της καρδιάς σου. 
Να αντισταθείς? Δεν το μπορείς, σου είναι αδύνατον. Μα ούτε και το θέλεις!


Και φυσικά δεν χρειάζεται και δεύτερο ματάκι να σου κλείσει. Είσαι κι όλας εκεί. 
Και ο εκλεκτός σου? Άδεια θα μείνει η δεύτερη καρέκλα? Όχι, κι αυτό είναι αδύνατον! Δεν πρέπει.
Τρέχει η σκέψη ποιον θα ήθελες απέναντί σου σε αυτό το ειδυλλιακό το μέρος. Μα είναι η εικόνα τόσο μες το μυαλό ξεκάθαρη. Δεν χρειάζεσαι ώρα πολύ ν' αποφασίσεις. 
Χαμογελάς και τρέχει η ματιά σου να συναντήσει την σκανδαλιάρικη ματιά στη φωτογραφία δίπλα σου. 


Μόνος κι εσύ μες τη φωτογραφία. 
Δεμένος στο καρότσι τέτοια μέρα? Σήκω λοιπόν κι ακολούθα με. Βρίσκομαι ήδη εκεί εγώ. Έλα κι εσύ μικρέ αγαπημένε πρίγκιπα να ζήσουμε μαζί το παραμύθι. 
Κάθισε απέναντι μου και αφέσου στη στιγμή. 
Μόνο για ένα μικρούλι τόσο δα λεπτό, γύρνα και κοίτα προς τα εδώ. Εμένα. Χρειάζομαι ένα ενθύμιο από ετούτη τη μαγική στιγμή και θα την αποθανατίσω! 


Υπέροχα!!! Τώρα κι εγώ θα κάτσω απέναντί σου να πιούμε παρέα ένα παγωμένο λευκό κρασί και να γευματίσουμε δίπλα στο κύμα...

Γιατί εμείς μικρή γλυκιά μου ηχορύπανση, ξέρουμε να δημιουργούμε τις κατάλληλες συνθήκες και πάντα να περνάμε ωραία!!! 
Γιατί εμείς μικρή γλυκιά μου ηχορύπανση, μπορούμε μόνο με το νου το αδύνατον να ζούμε!!!


Υ.Γ.1 Τις πιο θερμές μου ευχές σε όλες/όλους όσους γιόρταζαν το 15Αυγουστο και για όλους τους υπόλοιπους. :)

Υ.Γ. 2 Το φλας αλλοίωσε το αποτέλεσμα του κολάζ μου και των φωτογραφιών που το σύνθεσαν :( 
Μα δεν πειράζει! Εμείς περάσαμε υπέροχα!!! :)

Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2016

Θαυμασμό μόνο για την συντοπίτισσά μας !!!





Οι σημαντικότερες διακρίσεις της Αννας Κορακάκη σύμφωνα με την Παγκόσμια Ομοσπονδία Σκοποβολής:

   
                                                      Φωτό: Σπύρος Λάτσας

-ΧΡΥΣΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Αεροβόλων Όπλων της Μόσχας το 2014 ΜΕ ΚΑΤΑΡΡΙΨΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΡΕΚΟΡ ΤΕΛΙΚΟΥ.

-3η θέση στο αεροβόλο πιστόλι, στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Γρανάδας το 2014.

-2η θέση στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πυροβόλων Όπλων του Βελιγραδίου το 2011.

-4η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων στη Νανζίνγκ το 2014.
-8η θέση στο 50ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Μονάχου.
-7η θέση στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Δανίας το 2013.
-7η θέση στους Μεσογειακούς Αγώνες της Τουρκίας το 2013 στην κατηγορία γυναικών.
-3η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκοποβολής στο αεροβόλο πιστόλι νεανίδων στη Γρανάδα,Ισπανία 2014.
-5η θέση στο Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα Σκοποβολής αεροβόλων όπλων στην κατηγορία νεανίδων στο Άρνεμ,Ολλανδία 2015.
-4η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο στη Σανγουον,Κορέα χάνοντας μετάλλιο και πρόκριση για Ολυμπιάδα για 0,1 του ποντου (ελάχιστο).
-3η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο και πρόκριση για Ολυμπιακούς Αγώνες στο Φορτ Μπένινγκ,ΗΠΑ.
-2η θέση στον τελικό των Παγκοσμίων Κυπέλλων του 2015 στο Μόναχο,Γερμανία.
-4η θέση στο Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα Σκοποβολής αεροβόλων όπλων 2016 στη κατηγορία γυναικών στο Γκιόρ,Ουγγαρία.
-1η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων στο αεροβόλο πιστόλι στη Ζούλ,Γερμανία 2016.
-2η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων στο πυροβόλο πιστόλι στη Ζούλ,Γερμανία 2016.
-2η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο στο αεροβόλο πιστόλι Μπακού,Αζερμπαιτζάν 2016.
-2η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο στο πυροβόλο πιστόλι Μπακού,Αζερμπαιτζάν 2016.
-1η θέση με την ομάδα της Waldkirch στο Γερμανικό Πρωτάθλημα της Bundesliga την περίοδο 2015/16.
-Να σημειωθεί επίσης πως το 2011 κλήθηκε να συμμετάσχει στο εθνικό Πρωτάθλημα Σερβίας. Εκεί,κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία Νεανίδων και το χάλκινο στην κατηγορία των Γυναικών, αντιμετωπίζοντας κάποια από τα μεγαλύτερα ονόματα της Παγκόσμιας Σκοποβολής,όπως την Ολυμπιονίκη Γιάσνα Σέκαριτς- Επιπλέον έχει πάρει πολλά μετάλλια σε διεθνή μίτινγκ.


Τρίτη, 9 Αυγούστου 2016

Ενός καλού, μύρια έπονται!


   Έφταιγε ο αέρας που απλώθηκε στη γειτονιά και έφερε στο μπαλκόνι όπου διάβαζα τη μυρωδιά από βρεγμένο πεύκο και από το υγρό το χώμα. Και πως να αντισταθείς όταν η πρόσκληση γίνεται τόσο "διακριτικά έντονη"? Το βιβλίο μου ήταν εκεί και μπορούσε να περιμένει. Ο ήλιος όμως όχι. Πήρε το δρόμο για το σπίτι του κι έπρεπε να προλάβω να κατέβω.
   Ούτε που κατάλαβα πως έφτασα στα μισά του δρόμου. Δεν είχα και καθόλου διαολάκια να με διαολίζουν και να με απασχολούν όσο προχώραγα, και έτσι ξαφνιάστηκα όταν συνειδητοποίησα πως είχα ήδη κάνει τη μισή διαδρομή και παραπάνω. Ξάφνου, αρκετά μέτρα πιο μπροστά από ΄μένα, μέσα από το μονοπάτι, ξεπρόβαλλε ένας άντρας. Μικρότερος φαινόταν σε ηλικία από μένα μα όχι όμως και πολύ έτσι όπως τον έβλεπα. Φτάνει στην άκρη του μονοπατιού, σκύβει κι αρχίζει να κάνει κάμψεις. Συνηθισμένη εικόνα αυτή για τον Κορύλοβο. Δεν πρόλαβε να κάνει 3-4 κάμψεις και ξεπροβάλλει πίσω του ένα κορίτσι. Θα ΄ταν δε θα ΄ταν δέκα χρόνω. Σκύβει κι αυτό κι αρχίζει να κάνει ότι κι ο άντρας. Σε δευτερόλεπτα να ΄σου κι ένας νεαρός. Ένας αμούστακος όμορφος, ψηλός έφηβος. Σκύβει κι αυτός κι αρχίζει νά κάνει όπως και οι άλλοι κάμψεις. Σε λίγο οι τρεις τους σταμάτησαν αυτό που κάνανε, σηκώθηκαν και κίνησαν για το επόμενο το μονοπάτι. Στο μεταξύ τους έφτασα κι εγώ που από μακριά τους παρακολουθούσα και συνέχιζα να περπατώ. "Να σας πω κάτι?" ρώτησα όταν πλησίασα και με μιας όλοι γύρισαν προς το μέρος μου. "Παρακαλώ!" μου λέει ο μεγάλος άντρας. "Σας έβλεπα και θυμήθηκα τα νιάτα μου και ήθελα πολύ να σας το πω" είπα και χαμογέλασα. "Είναι πολύ όμορφη η εικόνα του πατέρα με τα παιδιά του στο βουνό" συνέχισα και πήρε θάρρος τότε ο άντρας και μου είπε επί λέξη. "Είμαι 46 χρονών και ήμουν αθλητής στα νιάτα μου. Θέλω απλά να μάθουν τα παιδιά μου ότι κι εγώ έμαθα στην ηλικία τους και μετά ας διαλέξουν". Πόσο χάρηκα Θεέ μου!!! Να με τι παίρνω εγώ δύναμη από την εποχή μας!!!
    Για ένα δυο λεπτά ανταλλάξαμε τόσο έντονα βιώματα. Του είπα εγώ για τα μικράτα μου και την σχέση μου με το βουνό που οφείλω στον πατέρα μου, μου είπε κι εκείνος τα δικά του όμορφα παιδικά βιώματα, αλλά ήμασταν όλοι ιδρωμένοι και έπρεπε να συνεχίσουμε. Γι' αυτό μετά από λίγο οι δρόμοι μας χωρίσανε. "Έτσι!" φώναξα φεύγοντας στα δυο παιδιά. "Πίσω από τον μπαμπά και δεν θα χάσετε" είπα με κοίταξαν χαρούμενοι και τον ακολούθησαν χαμογελώντας. Χάθηκαν οι τρεις στο επόμενο το μονοπάτι κι εγώ συνέχισα από το δρόμο γιατί το γόνατό μου τελευταία με ενοχλεί τόσο ώστε να μου θυμίζει πως δεν είμαι και για πολλά πολλά. 
   Ε, ναι! Χάρηκα πολύ με την εικόνα τους. Έφτιαξε ακόμη πιο πολύ η ωραία μου διάθεση και αυτόματα άρχισε ο χρόνος να γυρίζει προς τα πίσω.
    Στην εφηβεία μου ο Κορύλοβος ήταν το μόνο μέρος που κυκλοφορούσα με τον μπαμπά χωρίς να "ντρέπομαι". Εκεί δεν υπήρχαν γνώριμα μάτια να με δουν εμένα τη "μεγάλη" να είμαι παρέα με τον "μπαμπάκα" μου. Μια μέρα όμως, εκεί, στο βουνό, με έκανε ο μπαμπάς μου να ντραπώ πολύ με καποιον νεαρό. Κατηφορίζαμε λοιπόν οι δυο μας όταν ένα ψηλό ωραίο παλικάρι σταμάτησε λίγο πιο μπροστά από εμάς τη μηχανή του. Κατέβηκε από αυτήν και άναψε τσιγάρο. Ο μπαμπάς λες και ήτανε δικός του γιος, θέλησε να τον συμβουλέψει. "Πέτα βρε νεαρέ το τσιγάρο από το στόμα σου και ανέβα μέχρι επάνω με τα πόδια" του είπε και του χαμογέλασε. Ο νεαρός χαμήλωσε το βλέμμα του και δεν απάντησε. Τον προσπεράσαμε και θυμωμένη όπως ήμουν με τον μπαμπά τον μάλωσα γιατί "ντροπιάστηκα" μπροστά στο νεαρό που ανταμώσανε για μια στιγμή τα βλέμματά μας. Κι όσο τον μάλωνα τόσο και φουρκιζόμουν. Πάλι εκείνος χαμογέλασε. Γύρισε, με κοίταξε και μου είπε : "Τον βλέπεις εκείνον τον βράχο? Άντε. Μέχρι εκεί." Κι αρχίσαμε να τρέχουμε. Και ήταν μακριά ο βράχος και λαχάνιασα. Και συνεχίζαμε να τρέχουμε δίχως να λέμε λέξη. Κάποτε φτάσαμε επιτέλους μπρος το βράχο και σταματήσαμε. Κι όταν σταμάτησα, τίποτα δεν θυμόμουνα απ' το θυμό μου. 


Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

Ταξιδεύοντας με μια καρτ ποστάλ (Ευχαριστήριο!!!)





Είναι φορές που σκέφτομαι πως το παιχνίδι στη ζωή μας είναι τόσο απαραίτητο όπως ο αέρας που αναπνέουμε. Όσο κι αν μεγαλώνεις λοιπόν αν σου δοθεί η ευκαιρία για να παίξεις δεν πρόκειται να την αφήσεις ανεκμετάλλευτη. Ευτυχώς για εσένα! Ευτυχώς και για όσους είναι σαν κι εσένα! Και ευτυχώς για όλους εμάς τους παιχνιδιάρηδες που υπάρχουν και οι άλλοι. Αυτοί που μας παροτρύνουν και βρίσκουν όμορφες ιδέες προκειμένου να μας ενώσουν σε έναν κύκλο για να "στήσουμε παιχνίδι"!


Δεν θα το κρύψω και χαίρομαι που έρχεται η ώρα να το πω. Τη στιγμή που δήλωσα συμμετοχή, τον Ιούνιο που πέρασε, στο επικοινωνιακό δρώμενο της Μαρίας Νικολάου από το blog "Μια ματιά στον ήλιο,  ένιωσα σαν παιδί που περιμένει την ανταλλαγή δώρων στην τάξη του τα Χριστούγεννα!
Ανταλλαγή καρτ ποστάλ μεταξύ αγνώστων bloggers ήταν ο όρος του "παιχνιδιού" που σκέφτηκε η Μαρία της φιλόξενης αυτής blogoγειτονιάς.
Σχετικά με το δρώμενο πληροφορίες εδώ 
(Ελπίζω δηλαδή εκεί... αν όχι, παρακαλώ πολύ βοηθήστε με να παραπέμψω σωστά).


Αποστολέας : Η "άγνωστη" φίλη Μεταξία (metaxia nikolopoulou) από το blog http://metaxia-art.blogspot.gr/,
(συγχωρήστε με αν δεν το έβαλα σωστά, δεν είμαι ανεπίδεκτη μαθήσεως, απλά δεν ασχολούμαι όσο θα έπρεπε ...)


Παραλήπτης : Το μικρό παιδί που ξύπνησαν μέσα μου οι ηλεκτρονικές φίλες Μαρία και Μεταξία.


Τόσο μεγάλη δύναμη είχε ωστόσο η καθημερινότητα ώστε απορρόφησε σκέψεις νοσταλγικές και όμορφες που γεννήθηκαν από την μοναδική ιδέα της Μαρίας και ευτυχώς (αυτή τη φορά τολμώ να πω ευτυχώς για ευνόητους λόγους), το ξέχασα εντελώς το υπέροχο αυτό δρώμενο.
Η φιλόξενη όμως οικοδέσποινα και άψογη διοργανώτρια  Μαρία, δεν παρέλειψε να μου στείλει e-mail για να με ενημερώσει πως η δική μου καρτ ποστάλ έχει ήδη αποσταλεί από την/τον άγνωστη/ο σε ΄μένα ως σήμερα αποστολέα και θα έπρεπε να μεριμνήσω προκειμένου να την παραλάβω.


Παρασκευή πρωί έλαβα το e-mail μα θέλησα να παρατείνω τη λαχτάρα της αναμονής έτσι, για να "τσιγκλίσω" και λίγο το παιδί που κοιμόταν (?) μέσα μου, Θα ΄θελα ν' αφήσω να περάσουν ακόμη λίγες μέρες μέχρι να παραλάβω την καρτ ποστάλ στα χέρια μου και να ανακαλύψω την/τον άγνωστή/ό μου αποστολέα, αλλά η ανυπομονησία του παιδιού δεν μου το επέτρεψε άλλο να περιμένω.


Δεν θα μπορούσα να φανταστώ ποτέ πως μετακομίζοντας σε άλλη ηλεκτρονική γωνιά θα έβρισκα τόσες ανοιχτές άγνωστες αγκαλιές και θα έπαιρνα τέτοια χαρά. Ούτε φανταζόμουν πως το κουτί που περιέχει την από αμνημονεύτων ετών αλληλογραφία μου και που το φυλάω σαν θησαυρό, θα άνοιγε για να προστεθεί ακόμη ένας φάκελος αλληλογραφίας εν έτη 2016!


Η καρτ ποστάλ της φίλης μας της Μεταξίας είναι από τη Ρόδο και όχι από την πόλη της. Είναι υπέροχη όπως βλέπετε και μου εύχεται αν δεν την επισκέφτηκα να καταφέρω εκεί κάποια στιγμή να πάω.
Μεταξία μου! Η Ρόδος για ΄μένα ήτανε το ταξίδι των ονείρων μου στο εσωτερικό! Το άλλο ταξίδι των ονείρων μου, αυτό στο εξωτερικό, δεν το έχω κάνει ακόμη αλλά στη Ρόδο ναι. Κατάφερα να το εκπληρώσω τ' όνειρό μου. Πραγματικά μέσα από όλα τα νησιά μας που επισκέφτηκα (και είναι πάρα πολλά) ξεχωρίζει! Είναι ένας τόπος μαγικός και σου εύχομαι κι εσύ να την επισκεφτείς με την πρώτη ευκαιρία.
Το "ήχος και φως", το Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου, το ατελείωτο σεργιάνι στην Μεσαιωνική πόλη είναι λίγα από τα πολλά που μου έμειναν στο νου και σ' ευχαριστώ πολύ που με ταξίδεψες εκεί και πάλι!


Όλως παραδόξως θυμάμαι και το "Ρεσάλτο" ένα "ζεστό" μαγαζί με ζωντανή έντεχνη μουσική όπου ορισμένα βράδια πέρασαν θαρρείς και ζούσα σε ένα παραμύθι! Δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα. 
Τι ανασκάλεμα μέσα στο μυαλό μου να ΄ξερες πως έκανες!!! Σ' ευχαριστώ πολύ!!!  


Μαζί με την καρτ ποστάλ η φίλη μας Μεταξία μου έγραψε κι ένα γράμμα, η τρυφερότητα του οποίου μου ταιριάζει τόσο πολύ!!!
Για όσα μου γράφεις άγνωστη φίλη Μεταξία, θέλω να ξέρεις πως βαθειά με άγγιξαν!!! Σ' ευχαριστώ πολύ και πάλι!!!
Και οι εκπλήξεις συνεχίστηκαν με ένα δώρο!!!
Δείτε!!! Το έφτιαξε η ίδια!!! Με τα χέρια της!!! Για ΄μένα!!!
Τι να σου κάνει εδώ τώρα ένα απλό ευχαριστώ?
Δεν έχω λόγια Μεταξία μου. Πραγματικά με συγκίνησες πολύ. Δεν έχω λόγια...


Κοίταξε τώρα Μεταξία πως μου τα ταίριαξες τα χρώματα με το αγαπημένο μου φουστάνι!!!


Πάνε μέρες πολλές που ήθελα κάτι να πάρω για το λαιμό να συνδυάσω με τούτο ΄δω το φόρεμα αλλά όλο το ανέβαλλα. Λες και το ήξερες!!! Λες και το ήξερα!!!


Και φυσικά το τίμησα με την πρώτη ευκαιρία. Μην το κοιτάς έτσι όπως το φορώ. Με πιάνει αμηχανία με τις φωτογραφίες και θέλησα γρήγορα να ξεμπερδεύω. Ήθελα όμως οπωσδήποτε να το δεις!!! Μετά το διόρθωσα αλλά είχε "πετάξει το πουλάκι" :)
Σ' ευχαριστώ πάρα πολύ!!!
Ότι μου έστειλες ξεχωριστή θα έχουν θέση στην καρδιά μου και στα αγαπημένα μου αντικείμενα!!!


ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
ΜΕΤΑΞΙΑ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ
Είμαι η Ζωή και χάρηκα που μπήκατε έστω και με αυτόν τον τρόπο στη ζωή μου.
Σας ευχαριστώ από καρδιάς!!!

Υ.Γ. Ένα περιστατικό που θυμήθηκα μόλις τώρα από τη Ρόδο.
Μετά από πολύωρο σεργιάνι μέσα στο δάσος με τις πεταλούδες, κάποια στιγμή ίδρωσα κι έβγαλα το καπέλο μου. Το φόρεσα μετά από ώρα φεύγοντας από το δάσος μιας κι εκεί είχε δροσιά. Το ξαναέβγαλα λοιπόν και πάλι τη στιγμή που μπήκα μέσα στο αυτοκίνητο, Και μαντέψτε!!! Μέσα απο το καπέλο μου βγήκε, όχι όχι ένας λαγός, μα μια υπέροχη από εκείνες τις υπέροχες τις μοναδικές τις πεταλούδες!
Και όπως καταλάβατε, μετά από αυτήν την ανάρτηση για μέρες θα ξαναζώ το ταξίδι μου στη Ρόδο και να παρακαλάτε να μην έχω χρόνο να διαθέσω γιατί θα αρχίσω τα αριθμημένα υστερόγραφα!!! 

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Η ιστορία ενός φυτού, ή αλλιώς, θέληση για ζωή.



    Ένας αέρας που το σπίτι μου το πήρε και το σήκωσε, ήταν η αιτία για να σπάσει η πιο όμορφή μου γλάστρα η οποία φιλοξενεί ένα φυτό που του ΄χω αδυναμία. Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που κουβαλούν μια ιστορία πίσω τους. Με μια ευρύτερη έννοια θα μπορούσαμε να πούμε πως αυτό ισχύει και για όλους τους ζωντανούς οργανισμούς. Ακόμη και για τα φυτά σκεφτόμουν έτσι όπως έβλεπα τις ρίζες του εκτεθειμένες κι απροστάτευτες απ' το σπασμένο εκείνο το κομμάτι της γλάστρας. Ο νους μου άθελα ανέτρεξε στο παρελθόν και η θύμηση χωρίς πολύ ανασκάλεμα έφερε στην επιφάνεια τη "γέννησή" του.

   Ένα μικρό κλαράκι ήτανε με δυο και μόνο φυλλαράκια επάνω του όταν καλέστηκε το ρόλο του "ενθύμιου" μόνο για μένανε να παίξει. Το έκοψα μια μέρα τρυφερά από ένα μεγαλύτερο κλαδί που είχε η "μαμά" του και είχα κατά νου να το αποξηράνω και να το βάλω και αυτό μαζί με τα λιγοστά αγαπημένα μου αντικείμενα.
    Τι άλλες απαιτήσεις μπορείς να έχεις άλλωστε από ένα μικρό κλαράκι με δυο και μόνο φύλλα και χωρίς ίχνος ριζούλας? Ένα μικρό κλαράκι που έφτανε μια στιγμούλα για να αποχωριστεί απ' τη "μανούλα" του? 

   
   Μια φορά λοιπόν κι έναν καιρό, στα χρόνια εκείνα τα παλιά που κάποτε ήμουν νέα, σε μια μικρούλα γλάστρα με κορδελίτσες όμορφες, χρωματιστές και χαριτωμένες μου είχανε χαρίσει τη μαμά του. Εκείνο το φυτό, το πρόσεχα και το αγάπαγα λιγάκι περισσότερο από τα άλλα τα φυτά μου γιατί το καημενούλι θα το πέταγαν αν δεν ζητούσα να μου το δώσουν. 
   Για ΄μένα το είχαν πάρει δύο φίλοι και ως "συμβολικό δωράκι" θα μου το έδιναν μα το ξεχάσαν δυστυχώς μέσα στο αμάξι ένα ολόκληρο Π/Σ/Κ του Αυγούστου και ήρθε και μαράζωσε με τόση ζέστη εκείνο το καημένο. Φαινόταν σα να είχε ξεραθεί. Μα "ζούσε" ακόμα κι ας μην το έδειχνε.
   Το πήρα και το ανάστησα. Προόδευε μέρα τη μέρα και του άλλαξα σε λίγους μήνες και τη γλάστρα γιατί πλέον η παλιά του έπεφτε λίγο μικρούλα.
   Πέρασαν μήνες και απέκτησε και ένα σεβαστό πια ύψος. Το καλοκαίρι που ακολούθησε το έντονο πράσινό του χρώμα, όμορφα στόλιζε τη βεράντα μου κι εγώ καμάρωνα για εκείνο.
   Το πρόσεχα πολύ και κάθε χρόνο η ανάγκη ήταν επιτακτική για μεταφύτευσή του σε μεγαλύτερη και πιο ευρύχωρη γλάστρα. Κι όσο το μεταφύτευα και του έδινα χώρο μεγαλύτερο για ν' απλωθεί, σκεφτόμουν πως κάποια δύναμη μέσα του έκρυβε για ζωή εκείνο το φυτό το αγαπημένο και το θαύμαζα.
    "Έδεσε" στα χρόνια που περνούσαν κι έγινε πια σα δέντρο. Η μετακίνησή του με δυσκόλευε πολύ σε κάθε εποχιακή αλλαγή που έπρεπε να μεταφέρω τα φυτά από τον εξωτερικό το χώρο στον εσωτερικό και το αντίστροφο. 
   Ώσπου, κάποιο φθινόπωρο μαζεύοντας ως συνήθως όλα τα φυτά απ' τη βεράντα μου στον μέσα χώρο του σπιτιού μου για να τα προστατέψω από το κρύο του Χειμώνα που θα ερχότανε, εκείνο δεν κατάφερα να το μετακινήσω. Περίμενα να συγχρονιστούν οι χρόνοι βοήθεια για να έχω μα όταν τύχαινε αυτό πάντοτε ξεχνιόμουν κι έμεινε η μεγάλη γλάστρα στη βεράντα μόνη της για όλους τους μήνες που ακολούθησαν του Φθινοπώρου. Σε αναλαμπές ενίοτε του μυαλού, έβγαινα και το πότιζα μονάχα τη μεγάλη δίψα του να σβήσω. Το έβλεπα παραγκωνισμένο στη γωνιά του υπομονετικά να καρτεράει τη στιγμή που θα το μάζευα μέσα στο σπίτι και θλιβόμουνα.       
   Ήρθε ο Χειμώνας. Βαρύς και παραφορτωμένος με χιονισμένες μέρες. Το αγαπημένο μου φυτό έξω στην παγωνιά και το αγιάζι πάγωνε. Απέφευγα πλέον και να το ποτίζω γιατί φοβόμουν μην κρυσταλλιάσει το νερό στη ρίζα του και το χάσω. Κι όλο περίμενα να συγχρονιστούν οι χρόνοι για βοήθεια αλλά και όταν αυτό θα συνέβαινε ο νους θα έπρεπε να θυμηθεί. Μα και πάλι ασυγχρόνιστοι οι χρόνοι, και όταν συγχρονιζόταν ήμουν και πάλι ξεχασιάρα... Κι έτσι εκείνον το Χειμώνα το αγαπημένο μου φυτό ξέμεινε στην έρημη και παγωμένη βεράντα μου, μακριά από τη θαλπωρή του εσωτερικού μου χώρου. 
   Πέσαν όλα τα φύλλα του, μαράζωσε κι απόκαμε. Μου πάγωσε κι αλήθεια λέω, ένιωθα κάποιες τύψεις. Στο τέλος έμεινε ένα κούτσουρο ξερό που το έντυνε το χιόνι. Το ΄χασα σκεφτόμουν και κάθε που έβγαινα έξω, το έβλεπα με έντονη μια θλίψη στη ματιά μου. 
   Κάποτε πέρασαν και οι μήνες της βαρυχειμωνιάς. Ήρθε και πάλι ο καιρός ζωή ξανά να δώσω στη βεράντα μου για να περνώ εκεί τα ανοιξιάτικα τα βράδια. Όσο κι αν την στόλισα κι αν την ομόρφυνα όμως με όλα τα άλλα τα φυτά, κάτι της έλειπε. Της έλειπε το αγαπημένο το φυτό μέσα σ' εκείνη την μεγάλη γλάστρα. Τώρα αντί ζωή και ομορφιά να φιλοξενεί, φιλοξενούσε ένα ξερό κατάξερο κούτσουρο στη μέση. Συχνά έκλεβε το βλέμμα μου και η καρδιά μου ράγιζε στο θέαμά της. Έπρεπε να βγάλω το ξερό εκείνο το κλαδί και να φυτέψω άλλο φυτό μα δεν μου πήγαινε το χέρι να το κάνω. Σαν εξιλέωση για το θάνατο που ευθυνόμουν, έριχνα από καμιά φορά λίγο νερό μέσα στη γλάστρα. 
   Ένα υπέροχο όμορφο πρωινό αντίκρισα κάτι που δυσκολευόμουν πολύ να το πιστέψω. Ήταν ένα πράσινο τοσοδούλι φυλλαράκι που ξεπετάχτηκε από εκείνο το ξερό κλαδί!
   Μέρα τη μέρα, μήνες τους μήνες, χρόνια τα χρόνια θα μπορούσα σελίδες ολόκληρες να γράψω και να πω πως ήρθε και μου θέριεψε ξανά εκείνο το φυτό μου. Τεράστιο έγινε και η αγάπη μου γι' αυτό ακόμη πιο τεράστια ήταν. Κι ο θαυμασμός μου ακόμη πιο μεγάλος για τη δύναμη ζωής που έκρυβε!!!

   Έχει γυρίσματα όμως η ανθρώπινη η ζωή κι έπρεπε ένας κύκλος της να κλείσει. Αυτό το αγαπημένο μου φυτό, δυο ακόμη γλάστρες που τα φυτά τους τα ονόματα των κοριτσιών μου είχαν, καθώς επίσης και τα λιγοστά ψηφιδωτά μου ήταν τα μόνα που ήθελα στο καινούριο το ξεκίνημα μαζί να πάρω. Μα ήταν θεόρατο πλέον εκείνο το φυτό, δέντρο ολόκληρο, βαρύ κι ασήκωτο με το χώμα και τη γλάστρα κι έτσι ήρθε η στιγμή που θα το αποχωριζόμουν για πάντα και θα σταματούσα πια να το φροντίζω. 
   Έκοψα όμως ένα μικρό κλαράκι με δύο φυλλαράκια από αυτό νιώθοντας ένα γλυκόπικρο απροσδιόριστο συναίσθημα και το κράτησα στα χέρια μου. "Να το αποξηράνω" σκέφτηκα τότε, "κάτι απ' αυτή τη δύναμη να έχω να θυμάμαι". 
   Το χρώμα και τη ζωντάνια του μικρού κλαδιού δεν θα μπορούσα σίγουρα να τα κρατήσω. ωστόσο όμως το σχήμα του αν πρόσεχα δεν θα αλλοιωνόταν και πολύ. Μέχρι να ασχοληθώ μόνο με αυτό για να χω το αποτέλεσμα που επιθυμούσα, προτίμησα μέσα σε ένα ουζοπότηρο για λίγες μέρες με νερό να το τοποθετήσω.
  Για δες όμως! Αυτό "όρθωσε ανάστημα", δεν συμφωνούσε φαίνεται με τον άχαρο το ρόλο του αποξηραμένου "ενθύμιου" που για χάρη μου κλήθηκε να παίξει. Ήτανε βλέπεις ένα κλαράκι από "μανούλα" όπως περιγράφω πιο πάνω δυνατή και θα έλεγα... γιατί όχι, και γενναία.
    Και ήταν για ΄μένα τόσο δυνατή και θαρραλέα η μανούλα του που μου έδινε θαρρείς ένα άλλο νόημα τότε στη ζωή μου. 
Σα να μου την μετάγγιζε αυτή τη δύναμή της με κάποιο τρόπο...

    Και να το σήμερα εκείνο το κλαράκι με τα δύο μοναχά τα φύλλα του. Ολόκληρο φυτό κι αυτό σαν τη "μαμά" του που μεγαλώνει όμορφα και τις ρίζες του απλώνει. Σ' αυτήν εδώ τη γλάστρα τη σπασμένη που από καιρό σκεφτόμουν να αλλάξω. Όλο το ανέβαλα και ήρθε ο αέρας και μου επέβαλλε να κάνω αυτό που από μήνες πριν έπρεπε να κάνω. Δύσκολα χώραγε στην όμορφη τη γλάστρα το δυνατό αυτό φυτό και ζοριζότανε θαρρείς να μεγαλώσει κι άλλο. 
Και ίσως επειδή έχει μέσα του τόση δύναμη, ίσως γι' αυτό αφέθηκε στον αέρα κάτω να το ρίξει... Μόνο έτσι θα μου επέβαλλε την αλλαγή της γλάστρας για να απλώσει...


    Σαν τι χρειάζονται τελικά όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί για να υπάρχουνε? Να τους προσέξεις και ένα κέρασμα απ' της καρδιάς το απόσταγμα να τους κεράσεις. Να τους νοιαστείς, να τους θαυμάσεις για το ξεχωριστό και το μοναδικό που έχουνε κι όχι για την παροδική την ομορφιά τους, κι αυτοί τότε ανασταίνονται, θεριεύουν. Γίγαντες γίνονται και πολλαπλάσιο σου επιτρέφουν ότι δώσεις.

Σημείωση 1 :   Στην προτελευταία φωτογραφία, πίσω από την σπασμένη μου γλάστρα, φαίνεται μια άλλη με ένα μικρότερο φυτό. Είναι ένα κλαδί που φέτος το χειμώνα, η μικρή γλυκιά μου ηχορύπανση έσπασε από το φυτό-παιδί. Ακολούθησα την ίδια διαδικασία ξέροντας πλέον. Έβαλα δηλαδή το σπασμένο κλαδί σε ένα ποτήρι νερό και όταν έβγαλε ριζούλες το φύτεψα.

Σημείωση 2 :   Ξέρω πως το αγαπημένο μου αρχικό φυτό δεν "ζει" πια. Αν ζούσε, θα ΄χε κι εκείνο όπως εγώ, εγγονάκι.