Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

"Όταν αποσιωπάς το κακό είναι σαν να πολλαπλασιάζεται το καλό."




   Το βρήκα προχθές το μεσημέρι στο γραμματοκιβώτιό μου. Μεγάλη έκπληξη όταν ανακάλυψα πως ένας πολύ καλός φίλος κρυβόταν μέσα στο φάκελο και όχι ένας ακόμη λογαριασμός που έπρεπε να πληρωθεί!!!


"...
Όταν ήμουν μικρός, ο πατέρας μου μου έλεγε ότι ο κόσμος είναι κακός, ότι οι άνθρωποι είναι κακοί. Να μην εμπιστεύομαι κανέναν, να μη μιλάω με αγνώστους και τέτοια. Αυτά μου έμαθαν οι γονείς μου, αυτά με συμβούλευαν οι δάσκαλοί μου, τα ίδια έβλεπα και στην τηλεόραση. Έβλεπα ειδήσεις? Οι άνθρωποι είναι κακοί. Έβλεπα ντοκιμαντέρ? Οι άνθρωποι είναι κακοί. Και ίσως και να ήταν αλήθεια, και οι ενενήντα εννιά στους εκατό να είναι κακοί. Το περίεργο όμως ήταν ότι ο Τσικ κι εγώ στο ταξίδι μας συναντούσαμε συνέχεια μόνο καλούς. Παίρνεις τηλέφωνο και σηκώνεις έναν άγνωστο από το κρεβάτι του στις τέσσερις τη νύχτα και του λες πως δεν τον θέλεις τίποτα, κι εκείνος τρομερά φιλικά σου προσφέρει βοήθεια. Ίσως πρέπει να λέγονται κι αυτά στο σχολείο, ώστε να μην παθαίνεις την πλάκα σου όταν συμβαίνουν. Εγώ πάντως τραύλιζα από έκπληξη.
..."
    Απόσπασμα από το βιβλίο "ΒΕΡΟΛΙΝΟ, ΓΕΙΑ" του Wolfgang Herrndorf που μόλις τελείωσα.


    Και αυτό ήταν θαρρείς το "αντίβαρό" μου από το αμέσως προηγούμενο βιβλίο που διάβασα, του Hans Fallada, με τίτλο "Μόνος στο Βερολίνο". 
   
   Επόμενη κίνηση : Να κλέψω ένα σαραβαλάκι Λάντα και να αποδράσω για το Βερολίνο (και όχι από το Βερολίνο για την Βλαχία όπως έκαναν οι ήρωες του βιβλίου από το οποίο παρέθεσα απόσπασμα), για να συναντήσω στο δρόμο μου Ανθρώπους. 
Γιατί υπάρχουν πολλοί εκεί έξω!!!

6 σχόλια:

  1. Πάντα υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω Ζωή. Αρκεί να έχουμε αφενός τη διάθεση να τους αναζητήσουμε και τα μάτια για να τους δούμε καλή μου.
    Πολλές καλησπέρες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Γιάννη καλησπέρα.
      Νομίζω πως δεν χρειάζεται να αναζητήσει κάποιος καλούς ανθρώπους. Βρίσκονται πάντα δίπλα μας και μπροστά μας. Γνωστοί και άγνωστοι. Και πρόσεξε, δεν μιλώ για τις "μικρότητες" που λίγο πολύ όλοι μπορεί να έχουμε. Μιλώ για εκείνη την πάστα των ανθρώπων που απλώνουν το χέρι να βοηθήσουν ουσιαστικά αν χρειαστεί. Υπάρχουν βέβαια και ελάχιστες εξαιρέσεις μα δεν θα μιλήσω γι' αυτές γιατί πραγματικά δεν έτυχε να πέσω πάνω τους.
      Ωστόσο πες μου κάτι. Δεν βρίσκεις πως στο απόσπασμα που αντέγραψα κρύβεται μια αλήθεια?
      Από ΄μένα φίλε Γιάννη, πολλές όμορφες καληνύχτες!!!

      Υ.Γ. Στο ταξίδι της ζωής μου κι εγώ μόνο καλούς έχω να θυμάμαι πως συνάντησα. Εντάξει όχι "μόνο" αλλά ήταν μηδαμινές οι εξαιρέσεις και ανάξιες λόγου. Οπότε δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου!!!

      Διαγραφή
  2. Δεν ξέρω αν αυτό είναι θέμα τύχης, πάντως στα "τόσα" χρόνια της ζωής μου, δεν έχω γνωρίσει από κοντά αυτό που λένε, "κακούς ανθρώπους", όχι που δεν υπάρχουν, έτσι τείνω ν' αναρωτηθώ, μήπως τους ελκύουμε; ;-)
    Να το κάνεις το ταξίδι σου Ζωή μου, τα ταξίδια ανοίγουν πάντα ανανεώνουν και ανοίγουν νέους ορίζοντες!
    Πολλές ανεμοδαρμένες αγκαλιές σου στέλνω, σήμερα πριν λίγο στη βόλτα μου, ο άνεμος μ' εμπόδιζε να μαζέψω σύκα και τα δικά μου, δεν έχουν ακόμα ωριμάσει! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το σχόλιό σου Στεφανία συνέπεσε με την απάντηση που έστειλα πιο πάνω στον φίλο Γιάννη. Μόλις πάτησα "δημοσίευση" έφυγε το δικό μου σχόλιο και εμφανίσθηκε στην οθόνη μαζί με το δικό σου. Όταν δε διάβασα τι έγραφες σκέφτηκα : "Εντάξει! Στο ίδιο μήκος κύματος!!!"
      Δεν θα πω τίποτα άλλο γιατί τα είπαμε όλα και τα είπαμε με τις ίδιες λέξεις (δες απάντηση στον φίλο Γιάννη!!!)
      Όσο για τις συκιές σου τι να πω? Οι συκιές της γειτονιάς μου και οι αγριοσυκιές του Κορυλόβου έπαψαν πια να βγάζουν σύκα. Τελείωσαν!!! Τώρα μόνον αποξηραμένα... :(
      Μάλλον το καλοκαίρι φεύγει από εδώ και κατηφορίζει στα μέρη σας.
      Και το "ταξίδι" μου σίγουρα θα το κάνω! Μολις βρω ένα Λάντα για κλέψιμο... ;)
      Από ΄μένα ήπιες, γαλήνιες αγκαλιές Στεφανία μου!!!

      Υ.Γ. Μα στο ίδιο μήκος κύματος??? Στο ίδιο??? (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)

      Διαγραφή
  3. Μερικές φορές, όταν αποσιωπάς το κακό, είναι το ίδιο που πολλαπλασιάζεται - οπότε, δε μπορώ να πω πως συμμερίζομαι τη σκέψη που εκφράζεται στον τίτλο.
    Ως προς την ποιότητα των ανθρώπων που θα τύχει να συναντήσει κανείς στο δρόμο του, σαφώς και δεν υπάρχουν μόνο κακοί άνθρωποι - όπως, όμως, δεν υπάρχουν και μόνο καλοί. Το αν κάποιος θα συναναστραφεί και τα δύο είδη, χμ... μάλλον είναι καθαρά θέμα τύχης. Προσωπικά, έχω γνωρίσει καλούς ανθρώπους και ανθρώπους που θα τους ονόμαζα "προβληματικούς": όχι κακούς - κακούς, μα τόσο επιβαρυμένους από τις εμπειρίες τους, που δεν είχαν πια τη διάθεση να προσπαθούν να τα πάνε καλά με κανέναν. Ή που δε μπορούσαν να σκεφτούν παραπέρα από το κακό παράδειγμα που τους είχαν δώσει και απλά το υιοθετούσαν.

    Υ.Γ.: Πόσο ωραίο να έχεις φίλους που θα διαβάσουν ένα βιβλίο, θα σε σκεφτούν και, χωρίς πολλά-πολλά, θα σ' το στείλουν! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "To love life for what it is" ως απάντηση στο σχόλιό σου θα αντιγράψω ένα ακόμη απόσπασμα από το προηγούμενο βιβλίο που διάβασα. Το "Μόνος στο Βερολίνο" του Hans Fallada. Βαρύ το θέμα που πραγματεύεται, και οι ήρωές του ο καθένας με μια δική του ιστορία πίσω από την οποία κρύβεται και ο χαρακτήρας που έχει διαμορφώσει.
      "...
      «Ξέρετε κάτι, κύριε Ράιχαρντ, καμιά φορά νομίζω ότι παραείστε καλός. Αν από την αρχή μου είχατε επιτρέψει να το κανονίσω το κάθαρμα, δεν θα είχε συμβεί κάτι τέτοιο» - τότε ο μαέστρος απάντησε μ' ένα μελαγχολικό χαμόγελο: «Αυτό θέλουμε, Κβάνγκελ? Να γίνουμε σαν κι εκείνους? Νομίζουν ότι μπορούν να μας προσηλυτίσουν με το ξύλο! Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στην εξουσία της βίας. Πιστεύουμε στην καλοσύνη, στην αγάπη και στη δικαιοσύνη».
      «Καλοσύνη και αγάπη γι' αυτό το παλιοτόμαρο!»
      «Μήπως ξέρουμε γιατί έγινε τόσο κακός? Ξέρουμε αν απλώς αμύνεται στην καλοσύνη και στην αγάπη, γιατί φοβάται ότι, αν πάψει να είναι κακός, θα πρέπει να ζήσει διαφορετικά τη ζωή του? Αν έμενε μαζί μας άλλες τέσσερις εβδομάδες, θα βλέπατε τι επίδραση θα είχαμε πάνω του».
      «Πρέπει να μπορεί κανείς να γίνεται και σκληρός όταν χρειάζεται, κύριε καθηγητά!»
      «Όχι, καθόλου δεν πρέπει. Αυτό που λέτε είναι η δικαιλογία κάθε άστοργης πράξης!»
      Ο Κβάνγκελ κούνησε απρόθυμα το κεφάλι του -το αυστηρό, σκληρό, γερακίσιο πρόσωπό του σκοτείνιασε-, αλλά έπαψε να επιμένει.
      ..."
      Απόσπασμα από το βιβλίο "Μόνος στο Βερολίνο" του Hans Fallada

      Όσο για την σκέψη που εκφράζω στον τίτλο της ανάρτησης, την έκανα περισσότερο επηρεασμένη από τις αναρτήσεις φίλων στο fb που κατά κόρον ανακυκλώνουν βιντεάκια με ωμή βία και ειδήσεις με αίμα, θανάτους και μιζέρια, και ίσως να μην κολλάει και πολύ στη συγκεκριμένη ανάρτηση. Όμως μέσα στο μυαλό μου για κάποιο λόγο ήρθε κι "έδεσε".
      Σε ορισμένες δε περιπτώσεις, έχεις δίκιο, μπορεί και να αποθρασύνεται το κακό και κατά συνέπεια να πολλαπλασιάζεται.
      Σ' ευχαριστώ πολύ "To love life for what it is" για το εύστοχο σχόλιό σου και για την ευκαιρία που μου έδωσες να παραθέσω ένα ακόμη απόσπασμα και από το άλλο το βιβλίο που αναφέρω γιατί είναι αξιόλογο βιβλίο και το πέρασα έτσι, στο "ντούκου".

      Καλό ξημέρωμα σου εύχομαι και το Σ/Κ που έρχεται να είναι ξεχωριστό για ΄σένα!

      Υ.Γ. Πραγματικά είναι πολύ όμορφο να έχεις στη ζωή σου τέτοιους φίλους! Την χρωματίζουν με τα πιο έντονα χρώματα!!!

      Διαγραφή