Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

Ο απροστάτευτος γίγαντας.


            Το μπαλκονάκι μακρύ και γωνιακό. Οκτώ με δέκα μέτρα από τη μία μεριά το μήκος και από την άλλη μεριά όχι περισσότερο από έξη μέτρα. Το δε φάρδος του άντε να είναι ένα μέτρο (8-10m Χ 1m και 6m Χ 1m!).
      Αυτός τεράστιος. Θα πρέπει να ζορίζεται για να γυρίσει κάθε φορά που πηγαίνει από την μια άκρη ως την άλλη.
       Το μεταλλικό του πιάτο κι απόψε το βράδυ έκανε και πάλι βόλτες στο στενόμακρο μπαλκόνι και ο θόρυβος ήταν ενοχλητικός. Μα όταν για καιρό ακούς κάτι ενοχλητικό στο τέλος το συνηθίζεις και περνάει σχεδόν απαρατήρητο από τ' αυτιά σου. Κάτι θα πρέπει άλλωστε να κάνει, με κάτι ν' ασχολείται κι αυτός ο δόλιος όλο το βράδυ εκτός από το να γαβγίζει. Την ημέρα δεν φαίνεται να τον πολυνοιάζει. Κοιμάται συνέχεια. Έχει μια περίεργη σχέση με το χρόνο και το μοίρασμά του από την ξεκούραση στον ξυπνημό. Λες και κάποιος του κούρδισε το βιολογικό του ρολόι ανάποδα. Να σας πω? Θα τον προτιμούσα αδέσποτο να αλητεύει και να τρώει όποτε και αν βρει κάτι. Ναι. Αδέσποτος θα ήταν σίγουρα πιο ευτυχισμένος!
      Τρεις ήταν οι προσπάθειές μου να υιοθετήσω ένα αδεσποτάκι. Άκαρπες στάθηκαν και οι τρεις και επιτέλους το πήρα οριστικά απόφαση πως δεν κάνω εγώ για αφεντικό. Όσο καλή και αν φαντάζει στο μυαλό μου η συντροφιά του, όσο πολυπόθητη κι αν είναι η πιστή και άνευ όρων αγάπη που σου δείχνει, δεν παύει να είναι "φυλακισμένο" και να εξαρτάται από το χρόνο σου και από την διάθεσή σου. Και το χειρότερο? Καθώς περνάει ο καιρός και από μικρό ατίθασο κουτάβι μεταμορφώνεται σε μαλθακός ενήλικας, γίνεται στα δικά μου μάτια θλιβερή αυτή η εικόνα. Δεν είναι ότι πιο υγιές να μαθαίνεις να αγαπάς τη φυλακή σου και να εξαρτάσαι από το χάδι του "αφεντικού". Προσωπική μου άποψη και σεβαστή και η αντίθετη η γνώμη.
      Πάντως εμένα ίσως με πόναγε πολύ όλο αυτό. Δεν ξέρω πάλι για να πω με σιγουριά. Άνθρωπος γεννήθηκα και όχι σκύλος. Και η φύση του ανθρώπου είναι να ζει ελεύθερος και να έχει δίπλα του ελεύθερους συντρόφους. Απλά σκέφτομαι πως αν δεν έχει την αυλή του ένα σκυλί, αν δεν έχει το χώμα να σκαλίσει με τη μουσούδα του και να αναπαυθεί στην λακκούβα που θα ανοίξει μέσα στη γη, αν δεν έχει την ελευθερία να πάει μια βόλτα να αλητέψει, να παίξει και να ερωτοτροπήσει με άλλα σκυλιά, λέτε να είναι τάχα ευτυχισμένο μόνο και μόνο επειδή έχει εξασφαλισμένο το φαγητό του και ένα στενό μπαλκόνι για να κοιμηθεί? Και εξαιρούμε πάντα το όποιο ξύλο ενίοτε τρώει από το αφεντικό το οποίο ενοχλήθηκε από το γάβγισμά του. Δεν ξέρω. Άνθρωπος γεννήθηκα και όχι σκύλος για να πω με σιγουριά. 
          Απόψε το βράδυ το χτύπησε πολύ δυνατά. Με κάθε γδούπο προερχόμενο από το χέρι του αφεντικού που έπεφτε πάνω στο τεράστιο σώμα του, πονούσα κι εγώ κι ας ακούγεται υπερβολικό. "Σταμάτα" του φώναζε μέσα στα άγρια χαράματα, "γιατί θα σου σπάσω το κεφάλι" και συνέχιζε αυτό για το οποίο έκανε τον κόπο να σηκωθεί από το κρεβάτι του. Κι αυτός ο γίγαντας καθόταν στη θέση του και υπέμενε γρυλίζοντας σαν κουτάβι που ήξερε πως έπρεπε να τιμωρηθεί κι ας μην γνώριζε το λόγο της τιμωρίας του.
      Κατάφερε σε λίγο το αφεντικό, να κάνει τον "τεράστιο" να σταματήσει το γάβγισμά του. Κατάφερε να τον κάνει να κουρνιάσει στη γωνιά του και μην ξαναενοχλήσει. Για το υπόλοιπο βράδυ δεν ακούστηκε ούτε αυτός, ούτε και το μεταλλικό του πιάτο στο στενόμακρο μπαλκόνι.
      Έχει ψηφιστεί διάβασα προ καιρού, ο Νόμος που απαγορεύει τα σκυλιά στα μπαλκόνια. Και το θεώρησα πολύ σωστό αυτό. Όχι όμως γιατί με ενοχλεί ο "τεράστιος" του γείτονα και το μεταλλικό του πιάτο. Το γάβγισμα και τον μεταλλικό τον θόρυβο στα πλακάκια της απέναντι βεράντας, σχεδόν τα έχω συνηθίσει. Σχεδόν δεν τα ακούω. Πονάει όμως η καθημερινή εικόνα του ζώου που βλέπω αντίκρυ και τα χτυπήματα που τριβελίζουνε τ' αυτιά μου όταν ξεσπούν επάνω του κάθε φορά που ο κύριος γείτονας ενοχλείται από τα άσκοπα γαβγίσματά του.
       Πέρυσι, τέτοιον καιρό και πάλι, είχα γράψει στο fb κλείνοντας μια ανάρτηση σχετική με τα αδεσποτάκια που λατρεύω :
"Δεν έκλεισα μάτι και σήμερα. Το τεράστιο κυνηγόσκυλο του γείτονα κι απόψε το βράδυ περιφερόταν σαν άδικη κατάρα, γαβγίζοντας το στενό μπαλκόνι του. Πάνε μήνες πολλοί που κοιμάται όλη την ημέρα και το βράδυ γαβγίζει συνέχεια χωρίς να συντρέχει κανένας απολύτως λόγος. Αν ήταν άνθρωπος, θα έλεγα πως έχει σίγουρα κατάθλιψη".


10 σχόλια:

  1. Εχμ... Να κάνω μια πρόταση; Δεν ξέρω πού ζεις, αλλά νομίζω ότι μπορείς να κάνεις μια καταγγελία για αυτό που γράφεις, είτε στον φιλοζωικό σύλλογο της περιοχής σου, είτε στην Ελληνική Φιλοζωική Εταιρεία. Τα σκυλιά των διαμερισμάτων - ειδικά τα μεγαλόσωμα - έχουν ανάγκη τη βόλτα τους. Δε μπορεί κάποιος να τα περιορίζει στο μπαλκόνι, μέρα μπαίνει-μέρα βγαίνει: τέτοια μεταχείριση θυμίζει τα δεμένα σκυλιά της επαρχίας (και το δέσιμο είναι, πλέον,ποινικά κολάσιμο, αν δεν κάνω λάθος).
    Δεν ξέρω αν ένα αδέσποτο σκυλί είναι πιο ευτυχισμένο από ό,τι ένα κατοικίδιο (με την προϋπόθεση, βέβαια, να του φέρεται σωστά ο ιδιοκτήτης του), γιατί μου ανέφερε πρόσφατα ο καλός μου (μέγιστος σκυλόφιλος ο ίδιος) ότι, με βάση μια έρευνα που διάβασε, τα σκυλιά είναι πιο ευτυχισμένα να βρίσκονται κοντά στον "άνθρωπό τους", παρά σε άλλα σκυλιά. Και, με δεδομένη τη λατρεία που δείχνουν τα σκυλιά στα αφεντικά τους, πιστεύω πως αυτό είναι πιθανό να ισχύει.
    Καλή συνέχεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. To love life for what it is καλησπέρα σου!!!
      Όλα αυτά που μου λες δεν είναι ότι δεν τα σκέφτηκα και δεν τα σκέφτομαι. Το να καταγγείλεις κάποιον είναι πολύ εύκολο και φυσικά ανώδυνο μιας και η καταγγελία μπορεί να γίνει τηλεφωνικά στη δημοτική αστυνομία δηλώνοντας μεν τα στοιχεία σου προκειμένου να ενεργοποιήσουν τη διαδικασία της έρευνας και κατόπιν της σύστασης (σε πρώτη φάση), κρατώντας δε την ανωνυμία σου στο γείτονά σου για ευνόητους λόγους. Βλέπεις ο έχω ψάξει το θέμα για να μπορώ να ξέρω μέχρι που μπορώ να φτάσω αν κινηθώ. Δεν είμαι ευθυνόφοβη όταν πρόκειται να μπω σε ξένα χωράφια θέλω να είμαι απολύτως σίγουρη πως έχω το δίκιο με το μέρος μου. Δεν έχω ομως ολοκληρωμένη εικόνα για να μπορώ να είμαι σίγουρη. Τις ώρες και τις ημέρες που βρίσκομαι στο σπίτι μου τα πράγματα έχουν έτσι όπως τα περιγράφω στην ανάρτησή μου. Τι γίνεται όμως με τις ώρες (πολλές ώρες) και τις ημέρες που λείπω από το σπίτι μου? Δεν ξέρω. Γιατί έκανα αυτήν την ανάρτηση? Γιατί με πονάει η εικόνα του σκύλου, όποτε τυχαίνει να την δω και γιατί γράφοντας τις σκέψεις μου εκτονώνομαι. Ανεβάζω λίγο τη βαλβίδα της χύτρας. Και το βράδυ που προηγήθηκε από την ανάρτηση ήταν δύσκολο για ΄μένα.
      Επίσης κολλάω και σε άλλα θέματα, όπως :
      1] Στη γειτονιά μου πολλοί είναι εκείνοι που έχουν σκύλους στις βεράντες τους. Ήσυχα σκυλάκια που δεν ενοχλούν κανέναν και φαίνονται χαρούμενα. Αν κάνω καταγγελία για το συγκεκριμένο σκυλί θα πρέπει να καταγγείλω όλη τη γειτονιά. Γιατί ο Νόμος δεν είναι για έναν αλλά για όλους. Εδώ κολλάει η παροιμία που λέει "μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά". Εντάξει. Δεν θα το έκανα με τίποτα, όχι γιατί δεν έχω τα κότσια αλλά γιατί δεν το θεωρώ σωστό. Επίσης έχω και αρκετούς γείτονες εργαζόμενους σε διάφορες Υπηρεσίες που θα μπορούσαν αν ήθελαν αυτοί να δουν την κατάσταση από τη Νομική πλευρά της.
      2] Η γειτονιά μου έχει υιοθετήσει 6-7 αδεσποτάκια. Τα ταΐζουμε, φροντίζουμε για τα εμβόλιά τους και την πρόσβαση σε πόσιμο νερό αλλά τα έχουμε έξω από τα σπίτια μας όλοι. Με ΄μας είναι πολύ φιλικά μα κάποιος που δεν είναι της γειτονιάς ίσως να έχει πρόβλημα αν τύχει και περάσει από εδώ. Του γαβγίζουν μέχρι να απομακρυνθεί. Πρόσφατα δε με κάποια όχι και τόσο αληθινά ψευδή στοιχεία, το ένα σκυλί, το μεγαλύτερο και το πιο γλυκούλι για όλους εμάς που τα ταΐζουμε, το μάζεψαν και το έχουν εδώ και ένα μήνα σε κλουβί. Δεν ξέρω ποιος και τι διαδικασίες κίνησε για να το μαζέψουν, γεγονός είναι πάντως ότι το σκυλί μαράζωσε μέσα στο κλουβί όπως λέει μια γειτόνισσα που το επισκέφθηκε 3-4 φορές. Κι αν έχω κάνει λάθος εκτίμηση της ιστορίας? Και ο γείτονας θα εκτεθεί και το σκυλί θα βρεθεί ίσως κάπου χειρότερα απ' όπου είναι.
      3] Παλιότερα που τόλμησα να πάρω τηλέφωνο σε μια Φιλοζωική Ομάδα-Σύλλογο για να δώσω στοιχεία προκειμένου να σωθεί ένα γατάκι που πάτησε ένα αυτοκίνητο, έπεσα πάνω σε πολύ σκληροπυρηνικά άτομα και χωρίς να ενδιαφερθούν να μάθουν για ποιο λόγο δεν έκανα από μόνη μου τα απαραίτητα και τα αυτονόητα, με "έστησαν" στη γωνία και με έκαναν να αισθανθώ ένοχη. Μέρες μετά ένιωθα μέχρι και τύψεις για ότι δεν ήμουν τη συγκεκριμένη στιγμή σε θέση να κάνω.
      4] Όλα τα παραπάνω που αναγράφονται στην ανάρτησή μου δεν κρύβουν ίχνος ψέματος. Ωστόσο είναι όλα όσα πέφτουν στην αντίληψή μου τις ώρες που βρίσκομαι στο σπίτι. Και κατά τη διάρκεια της ημέρας μπορεί όταν είμαι στο σπίτι να βλέπω το σκυλί να κοιμάται συνέχεια, αλλά μόνον τις ώρες που είμαι εγώ εκεί. Και εγώ λείπω όπως ξαναείπα πολλές ώρες για να έχω μια ολοκληρωμένη εικόνα προκειμένου να προβώ σε καταγγελία. Ναι μεν πονάω με τον περιορισμό του σκύλου στη βεράντα, ωστόσο δεν ξέρω ούτε την σχέση που έχει με τον ιδιοκτήτη του ούτε τι κάνουν τις ώρες που βρίσκομαι εκτός σπιτιού-γειτονιάς. Δεν θα ήθελα εμπλέξω σε άσχημες καταστάσεις το αφεντικό και γείτονα αν κάνω λάθος, που παρεμπιπτόντως δεν τον γνωρίζω και ούτε έχω σκοπό να τον καλύψω αν χρειαστεί να πάρω θέση.

      Διαγραφή
    2. 5] Αν ήταν να τον καταγγείλω για το ξύλο που δίνει στο σκυλί του θα έπρεπε συνέχεια να καταγγέλλω κόσμο που χτυπάει τα ζώα του για να τα "μάθει να συμπεριφέρονται όπως πρέπει".
      Άλλωστε κι εμένα και στις τρεις απόπειρες που έκανα να συγκατοικήσω με ένα σκυλάκι, με συμβούλεψαν "να έχω εγώ το πάνω χέρι", Και αν ήθελα να με ακούει θα έπρεπε να το χτυπάω και να του μιλάω επιτακτικά στην αρχή μέχρι να μάθει ποιος είναι το αφεντικό και ποιος διατάζει και κάνει κουμάντο. Γι' αυτό και απέτυχα και τις τρεις φορές. Ούτε φωνή μπορούσα να σηκώσω, ούτε και χέρι, έστω και με εφημερίδα και πραγματικά ήμουν για λύπηση γιατί τα σκυλάκια έκαναν ότι ήθελαν εκείνα όσο έμεναν μαζί μου.
      Υπάρχουν δυο τρία ακόμη πραγματάκια για τα οποία δεν θα ήθελα να κάνω καταγγελία, αλλά ωστόσο δεν είναι ούτε της παρούσης ούτε και τόσο αξιόλογα όσο αυτά που αναγράφονται παραπάνω.
      Σ' ευχαριστώ για όλα όσα μου έγραψες! Τις συμβουλές που μου έδωσες τις κρατώ και εύχομαι να μην ανατρέξω σ' αυτές με ελαφρά τη καρδία, διαφορετικά θα εκθέσω και θα εκτεθώ αν κινηθώ απερίσκεπτα χωρίς να έχω ολοκληρωμένη εικόνα. Και δυστυχώς ο χρόνος μου και ο χαρακτήρας μου δεν μου επιτρέπουν να κάνω τον αστυφύλακα στη γειτονιά και τους γείτονές μου.
      Την καλησπέρα μου και πάλι!!!

      Υ.Γ. Αυτό για την επιστημονική έρευνα που διάβασε ο καλός σου, πραγματικά μου δημιούργησε ένα αίσθημα ευφορίας. Όλα όσα είπα για την ελευθερία των σκύλων, τα είπα ορμώμενη από τις εικόνες που βλέπω από την βεράντα μου με τα αδεσποτάκια. Πραγματικά δείχνουν να απολαμβάνουν την ελευθερία τους. Ένα δε από αυτά, κάποια στιγμή προσπάθησα να το υιοθετήσω και έφτασε μέχρι την πόρτα του ανελκυστήρα της οικοδομής μου. Δείλιασε και επέστρεψε στην είσοδο της οικοδομής και από εκεί στο δρόμο. "Έχασες και έχασα" σκέφτηκα τότε. "Κέρδισες και κέρδισα" η επόμενή μου σκέψη.

      Διαγραφή
  2. Παρόλο που μεγάλωσα με σκυλιά μια και πάντα μέναμε σε μονοκατοικία με κήπο, είναι επιλογή μου να μην έχω σκύλο στο 7 στρεμ. κτήμα όπου ζω. Οι λόγοι πολλοί και ο σημαντικότερος, η ευθύνη που δεν περιορίζεται μόνο στο φαγητό αλλά και στη συντροφικότητα που είναι η μέγιστη φροντίδα!
    Μετά την άθλια εποχή του κυνηγιού, πολλοί άθλιοι εγκαταλείπουν τα υπέροχα και συνηθώς καθαρόαιμα σκυλιά τους εδώ όπου μένω και μέριμνα μου είναι ν' αναθέτω την υιοθέτηση τους ή την φροντίδα τους σε μια καλή μου φίλη που έχει και το χρόνο και τη διάθεση και το χρήμα και τα φροντίζει, η ίδια στο κτήμα της έχει 9!
    Νομίζω Ζωή μου, πως θα ειδοποιούσα τις αρχές και ας με στραβοκοιτούσε ο γείτονας και αυτό θα το έκανα φυσικά για τον ίδιο τον σκύλο!

    Καλή βδομάδα θα μας ευχηθώ και να είναι πιο ήρεμη μια και σταματούν οι αέρηδες! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στεφανία μου
      Το να είσαι ιδιοκτήτης-αφεντικό για ένα σκύλο, δεν σημαίνει σίγουρα πως πρέπει να του εξασφαλίσεις στέγη και τροφή ΜΟΝΟ. Τα άλλα είναι τα σημαντικότερα. Ο ποιοτικός και στοργικός χρόνος που θα του προσφέρεις και κυρίως ο χρόνος! Ο χρόνος που πρέπει να ξεκλέβεις για να τον περνάς μαζί του! Διαβάζοντας το παρακάτω σχόλιο του Γιάννη, θα σου απαντούσα πως πρέπει να είσαι τέτοιο αφεντικό, όπως ο Γιάννης!!!
      Όσο για όλα τ' άλλα που γράφεις? Ανέτρεξε στην απάντησή μου στο πρώτο σχόλιο της ανάρτησης.
      Αγκαλιά και ευχές για όμορφη εβδομάδα!!!

      Διαγραφή
  3. Καλησπέρα σου Ζωή. Θαρρώ το ξέρεις ότι τον Δεκέμβρη του 2014 βρήκα παρατημένο ένα κουταβάκι, που σήμερα ζει μαζί μας, αναπόσπαστο μέλος της οικογένειας, ένας μεγάλος σκύλος στα 30 κιλά, μέσα στο διαμέρισμα αλλά με πάρα πολύ χρόνο αφιερωμένον και σε εκείνον. Μοιράζεται μαζί μου σχεδόν όλες τις εξόδους, ακόμα και αυτές που είναι για ψώνια, για δουλειές. Έχει γίνει ένα μαζί μας σαν "παιδί" μας.
    Η Εικόνα εγκαταλειμμένων σκυλιών είτε στα μπαλκόνια είτε στις ταράτσες είτε στις αυλές, πολλά από αυτά μάλιστα δεμένα, είναι απάνθρωπη, ανήθικη και φυσικά ποινικά κολάσιμη. Όχι αυτοί οι "άνθρωποι" δεν μοιράζονται τη ζωή τους με το σκυλί τους, επιδεικνύουν την κτηνωδία τους και το περιφερόμενο μίσος τους.
    Καταγγελία και δόσιμο ωμά με φωτογραφίες κιόλας.
    Την καλησπέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Γιάννη
      Πριν από κάθε μου ενέργεια έμαθα να ζυγίζω πολύ τα πράγματα γιατί πολλές φορές αν η εικόνα που έχει κάποιος δεν είναι ολοκληρωμένη, (βλ. την απάντησή μου στο πρώτο σχόλιο) υπάρχει κίνδυνος να εμπλέξεις σε μια δυσάρεστη κατάσταση τον άλλον, τόσο οικονομική όσο και κοινωνική. Προς το παρόν ότι περνάει από το χέρι μου, το ψάχνω και θα συνεχίσω να το ψάχνω μέχρι να το αποτέλεσμα να είναι θετικό για όλους.
      Η συγκεκριμένη ανάρτηση έγινε προκειμένου όπως γράφω και στο δειλό ξεκίνημά μου στο blog, να εκτονωθώ από την εικόνα του σκύλου που με πληγώνει.

      Γιατί : "Από τα μικράτα μου έγραφα. Αυτός ήταν ο τρόπος μου να εκτονώνω συνειδητές ή υποσυνείδητες σκέψεις και συναισθήματα που πάντα βίωνα σε υπερθετικό βαθμό. Και όταν το μελάνι έδινε μορφή στη συναισθηματική κατάσταση στην οποία βρισκόμουν, κι αυτή γινόταν λέξεις πάνω σε μια φιλόξενη κόλλα χαρτί, τότε ξεθύμαιναν όλα όσα ένιωθα, λείαιναν, στρογγύλευαν οι γωνίες τους και δεν γρατζουνούσαν, ήταν υποφερτά, δε βάρυναν."

      Διαγραφή
  4. Φίλοι μου οι απαντήσεις μου δόθηκαν βιαστικά και ίσως σε ορισμένα σημεία να μην βγάζετε νόημα. Με δύο λόγια θα ήθελα να πω πως δεν αρκούμαι συνήθως στην επισήμανση αρνητικών γεγονότων που συμβαίνουν γύρω μου. Αν περνάει κάτι από το χέρι μου το ψάχνω, το ζυγιάζω και ενεργώ όταν χρειάζεται. Η συγκεκριμένη ανάρτηση έγινε για αποφόρτιση συναισθημάτων. Ίσως τελικά θα πρέπει να το ξανασκεφτώ αν είναι θετικό το γεγονός να σκέφτομαι με "φωνή" που "ακούγεται".
    Σας ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σας!!!
    Τις ευχές μου για μια δημιουργική και αισιόδοξη εβδομάδα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μην "μαζεύεσαι" Ζωή μου....! αφουγκραζόμαστε τις σκέψεις και τις ανησυχίες σου. Βέβαια υπάρχουν μέσα στο θυμικό σου πράγματα που δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε. Είναι πάντα θετικό το γεγονός να σκέφτεται κανείς "φωναχτά". Εκτός από απόλυτα έντιμο, ειλικρινές, ευθύ, είναι και λυτρωτικό σαν επιλογή.
      Να σου στείλω τις ευχές μου για όμορφη μέρα.

      Διαγραφή