Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Αντίβαρο

   Τον Νικήτα Κανάκη δεν τον γνωρίζω προσωπικά ούτε και στους ηλεκτρονικούς μου φίλους θα μπορούσα να τον εντάξω. Στις 9 Ιουλίου έπεσα τυχαία πάνω του από μια αναδημοσίευση κειμένου του που έκανε μία φίλη μου στο fb και από τότε τον παρακολουθώ γιατί κάποιες σκέψεις του ήρθαν και κούμπωσαν με τις δικές μου μικρές και ασήμαντες σκέψεις. Από τότε λοιπόν, όταν οι εικόνες που κυκλοφορούν στα ΜΜΕ μπορούν να γίνουν η αιτία για να ξαναχάσω την εσωτερική μου γαλήνη, ρίχνω μια κλεφτή ματιά στο προφίλ του, Είναι φορές που βρίσκω αυτό που χρειάζομαι για να ντοπάρω τον εαυτό μου πριν ακόμη προλάβει να ξαναβιώσει και να ξαναφέρει εικόνες άσχημες στο νου από τον δύσκολο Νοέμβρη που πέρασα.
   Και ο Νικήτας Κανάκης, με την κατάθεση των σκέψεών του στο fb, καταφέρνει να αποσπάσει την προσοχή μου από τις δυσάρεστες ειδήσεις που κυκλοφορούν με απροκάλυπτη ωμότητα στο διαδίκτυο και στις εφημερίδες, εστιάζοντας στην άλλη εικόνα της ζωής και προβάλλοντάς την με μαεστρία ζηλευτή που πηγάζει από τα βιώματά του. Την εικόνα εκείνη που δεν χάθηκε αλλά παλεύει να μείνει ζωντανή με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη και στο βλέμμα, με ένα χαμόγελο αθώο, αισιόδοξο κι ελπιδοφόρο, Είναι το αντίβαρό του αυτό. 
   Και καμιά φορά οι σκέψεις και τα βιώματά του που τόσο γενναιόδωρα μοιράζεται με τους φίλους του, γίνονται και το δικό μου το αντίβαρο για να κρατώ ισορροπίες που φοβάμαι πως δεν είναι δύσκολο να χάσω. Γίνονται και το δικό μου το αντίβαρο για να ελπίζω. Τι δεν ξέρω για να πω με σιγουριά, αλλά να ελπίζω...
   Παρακάτω δύο αναρτήσεις που με την άδειά του αναδημοσιεύω αντιγράφοντας τες από το προφίλ του και επικολλώντας τες εδώ αφενός για να τις διαβάσουν κάποια όμορφη στιγμή οι κόρες μου και αφετέρου για να "γνωρίσετε" όσοι περάσετε από εδώ, έναν Άνθρωπο. 
   Και να ελπίζετε...

Είχα να τον δώ κάμποσο καιρό. Κατά καιρούς περνούσε από τη δουλειά να μου πει μια καλημέρα. Πάνε τώρα δυό χρόνια που είχαμε γνωριστεί στον υπνωτήριο των αστέγων. Βρήκε καταφύγιο κάποια κρύα βράδια για λίγο. Προτιμούσε όπως έλεγε την ησυχία και την μοναξιά. Τον είχα βοηθήσει να βρει μια παλιά υπόγεια αποθήκη. Του αρκούσε. Μάθαινα πως περνούσε από το πολυιατρείο κατά καιρούς για φάρμακα. Ποτέ του δεν ζήτησε τίποτα παραπάνω. Ούτε τον άκουσα να γκρινιάξει για τίποτα 
Ήξερα πως πουλούσε μικροπράγματα στο δρόμο. Ούτε μια μέρα δεν είχε μείνει που να μην βγει με την πραμάτεια του. Γύρω στα εξήντα αν και έδειχνε μεγαλύτερος. Ζόρικο πράγμα ο δρόμος. 
Κουβεντιάζαμε κάμποσο καπνίζοντας παρέα. Είχε μια φυσική παλαιομοδίτικη ευγένεια και ένα χιούμορ με αυτοσαρκασμό. Δεν έδειχνε να έχει καμιά σχέση με τον κόσμο του δρόμου και ας είχε μείνει καιρό έξω. 
Είχα καταφέρει να μάθω πολύ λίγα πράγματα για τη ζωή του. Ήταν φανερό πως απέφευγε να μιλήσει για τα περασμένα. Ποιος ξέρει? Καμιά φορά οι αναμνήσεις είναι σαν τα πολύτιμα κοσμήματα που θές να τα κρατάς από τα αδιάκριτο μάτια του κόσμου. Δεν είχα ρωτήσει ποτέ περισσότερα. Τι σημασία είχε άλλωστε? Και ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω. Ούτε παπάς ούτε δικαστής. Αν κάποιος παραπέφτει απλά απλώνεις το χέρι .
Τον συνάντησα τυχαία σήμερα χαμηλά στο κέντρο της Αθήνας προς το μοναστηράκι. Τον αναγνώρισα πριν με δει. Κοντοστάθηκα λίγο πριν του μιλήσω. Με αναγνώρισε αμέσως και έδειξε να χαίρεται πολύ. Έριξα μια κρυφή ματιά στο εμπόρευμα. Στημένο πάνω σε ένα χαρτόκουτο, λίγα στυλό, μολύβια, αναπτήρες, πλαστικές θήκες για διπλώματα. Λίγα πράγματα. Πολύ λίγα. Πολύ πιο λίγα από την άλλη φορά που τον είχα δει. Θα τραβάει ζόρια σκέφτηκα. Κατάλαβε το βλέμμα μου αστραπιαία. Χαμογελώντας πικρά μου είπε « δύσκολη εποχές για τις επιχειρήσεις. Έλλειψη ρευστότητας, τα capital control…” Γέλασα και έφυγε η αμηχανία.
«Να κεράσω καφέ. Πρώτη φορά και στο μαγαζί. Εδώ δίπλα θα πεταχτώ δυό λεπτά θα κάνω…». Δεν είπα όχι αν και ήξερα ότι θα τον δυσκόλευε. Οι άνθρωποι στον δρόμο έχουν την δική τους, έστω και πληγωμένη, αξιοπρέπεια. Και το να σε κεράσουν είναι είναι η δική τους μικρή νίκη. Αν θέλεις να σε σέβονται πρέπει να τους σέβεσαι.
«Μόνο αν δεν πειράζει μπορείς να κάτσεις λίγο με τα πράγματα μέχρι να έρθω» Ξεπέρασα την αμηχανία και την ντροπή του κάνοντας πλάκα. «Έγινε, ότι πουλήσω όμως μισά-μισά»
Πάντα πίστευα πως για να καταλάβεις κάτι πρέπει να το ζήσεις. Στρώθηκα στο πεζούλι πίσω από το χαρτόκουτο. 
Τα δέκα λεπτά που έκανε μου φάνηκαν αιώνας. Τρόμαξα , δεν το κρύβω. Οι περαστικοί από εκεί χαμηλά στο ύψος των ποδιών τους δείχνουν ένας κόσμος εχθρικός άγριος αφιλόξενος. Κατάλαβα τι σημαίνει αόρατος άνθρωπος. Να περνάν να σε κοιτάν και να μην σε βλέπουν. Σαν να μην υπάρχεις. 
Σαν τρέιλερ πέρασαν από το μυαλό σκηνές από ένα φανταστικό προσεχώς. Αν τα πράγματα στράβωναν και μένα στη ζωή πως θα επιβίωνα. Τι κάνεις όταν οι δρόμοι αδειάζουν και εσύ μένεις πίσω μόνος σου? Πως άραγε περνάει η νύχτα αν δεν έχεις κάπου να κρυφτείς? Και τι μπορεί να ελπίζεις.
Χάρηκα που γύρισε. Με είδε συννεφιασμένο. Προσπάθησε αμήχανα να δικαιολογηθεί που άργησε. Φοβήθηκε μάλλον πως τσαντίστηκα που με άφησε μόνο του. Που να ήξερε…
‘Έστριψε τσιγάρο και μου δώσε. Έκανα λίγο πιο κει και καθίσαμε μαζί στο πεζούλι πίσω από το χαρτόκουτο. Τα Σάββατα που κατεβαίνω μόνος μου για βιβλία ελάχιστα με απασχολεί πως δείχνω. Έτσι και αλλιώς εμείς οι χοντροί το καλοκαίρι έχουμε τα μαύρα μας τα χάλια. Τώρα που το σκέφτομαι ταίριαζα στον ρόλο μια χαρά. Ιδρωμένος αξούριστος κακοσουλούπωτος και απεριποίητος με ένα παλιοτζίν αθλητικά μπλουζάκι ξεχειλωμένο και μια παλιόσακα στο ώμο. Ντεμέκ. «Παπαδόπουλος και υιός. Εισαγωγαί…» του είπα και βάλαμε τα γέλια. Χαλάρωσα.
Όπως καθόμασταν πέρασε ένας κυριούλης που έσερνε ένα πιτσιρικά, εμφανώς βαριεστημένο. Μας έριξε μια περιφρονητική ματιά και είπε στον μικρό.
«Τα βλέπεις που στα λέω. Αυτά γίνονται αν δεν ακούς τον πατέρα σου και δε διαβάζεις. Έτσι θα καταντήσεις…»
Ο φίλος μου γύρισε πολύ σοβαρά και με κοίταξε. « Για σένα το είπε…» Ξεκαρδιστήκαμε και οι δύο. Ένα γέλιο λυτρωτικό.
Σηκώθηκα να φύγω. « Ρε συ, ξέμεινα από αναπτήρες στο σπίτι. Που να τρέχω στα περίπτερα. Θα αγοράσω από σένα. Και κοίτα μην με φορτώσεις ψιλά. Έχει τρυπήσει και η τσέπη…». Δούλευε στο δρόμο δεν ήταν ζητιάνος. Ήταν η σειρά μου να ανταποδώσω. Κατάλαβε και δε διαμαρτυρήθηκα. Μου έβαλε τους αναπτήρες σε ένα νάιλον σακουλάκι. «Α, και ένα μολύβι. Προσφορά της επιχείρησης στην εκλεκτή πελατεία της…» Σφίξαμε τα χέρια πριν απομακρυνθώ.
Τώρα που τα ξανασκέφτομαι στην ησυχία –και την ασφάλεια- του κήπου μου και τα μοιράζομαι μαζί σας θυμήθηκα έτσι χωρίς λόγο ένα στίχο του Αργύρη Χιόνη
«…Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο. Από κάτω της υπάρχουν πέτρες πού ονειρεύονται κήπους…»
Καλό ξημέρωμα…



Κάθε φορά που κάτι που ζω, βλέπω η διαβάζω με στεναχωρεί η με πληγώνει, ψάχνω να ανασύρω από τη μνήμη μου για να κρατηθώ, κάτι αισόδοξο. Όχι απαραίτητα χαρούμενο αλλά κάτι που να μου υπενθυμίζει πως η ζωή μέσα από όλες τις δυσκολίες και τη βαρβαρότητα αντιστέκεται.
Και έτσι απόψε θυμήθηκα, αντίβαρο στη συνειδησή μου, στη χθεσινή φωτογραφία του μικρού Ορμάν, μια φωτογραφία που τράβηξα πριν πολύ καιρό στην Ειδομένη την εποχή της μεγάλης φυγής, πολύ πριν κλείσουν τα σύνορα. 
Μην γελιέστε όμως Και τα δύο, περίπου συνομήλικα παιδιά είναι παιδιά του πολέμου. Όπως άλλωστε και ο Αιλάν που τον ξεχάσαμε πιά. Του ίδιου ακριβώς πολέμου. Οι δυό όψεις του ίδιου νομίσματος? Πείτε το και έτσι….
Φαντάζομαι πως πολλοί από εσάς θα αναρωτιούνται το ίδιο με μένα. Αν με το καλό τα καταφέρουν να μεγαλώσουν πως άραγε θα θυμούνται όλη αυτή την φρικαλεοτητα?
Δεν ξέρω να σας πώ με σιγουριά. Δεν ξεχνάω όμως ποτέ μια κουβέντα του Παπα-Στρατή όταν τον ρώτησα, ένα βράδυ καλή ώρα σαν απόψε στην Καλλονή.
“-Άραγε θα καταφέρουν ποτέ να ξεχάσουν?
-Οχι μου απάντησε. Ισως, αν είναι τυχερά, να καταφέρουν να συγχωρέσουν...


Υ.Γ. 1 Το πρώτο κείμενο ήταν η αιτία για να "γνωρίσω" τον Άνθρωπο Νικήτα Κανάκη και το δεύτερο κείμενό του ήταν το μεγάλο μου αντίβαρο για μια φωτογραφία που θα βρεί τη θέση της δίπλα στη φωτογραφία του Άϊλαν Κουρντί και δεν θα σταματούν να στοιχειώνουν οι δυο τους παρέα το μυαλό και τη σκέψη μου. 
Υ.Γ. 2 Την άδειά του για αναδημοσίευση που μόλις τώρα την είδα, μου την έδωσε με μεγάλη ευχαρίστηση και χαρά για το δεύτερο κειμενάκι του, μα εγώ καταχράστηκα αυτήν την άδεια και προχώρησα και σε ακόμη ένα κείμενό του. Και ίσως στην πορεία να κάνω και πάλι κατάχρηση της άδειάς του. Είμαι όμως σίγουρη πως αυτό δεν τον πειράζει...
Οι δε φωτογραφίες που συνοδεύουν τα κείμενά του, είναι δικής του επιλογής και προφανώς τις τράβηξε ο ίδιος.

4 σχόλια:

  1. Ευχαριστώ Ζωή μου που παρέθεσες στο blog σου δυο κείμενα γεμάτα ευαισθησία και ανθρωπιά. Το να μπορεί κανείς να μπει στο πετσί του άλλου και να τον νιώσει δεν θέλει μόνο ανθρωπιά αλλά και μεγάλη καρδιά... πρέπει όπως λες να είσαι Άνθρωπος!
    Εδώ ετοιμάζεται μπόρα και εύχομαι να είναι απ΄αυτές που θα "ξεπλύνουν"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στεφανία μου
      Είναι η πρώτη φορά από τότε που ασχολήθηκα με το blog που θέλησα να δω σχόλια στην ανάρτησή μου γιατί αυτό θα σήμαινε αυτόματα για ΄μένα πως διαβάστηκε αυτό που ανέβασα. Χαίρομαι που βρίσκω λοιπόν σχόλια από ΄σένα και τον Γιάννη παρακάτω κι ακόμη περισσότερο χαίρομαι που μου δόθηκε η ευκαιρία να σας γνωρίσω τον κ. Νικήτα Κανάκη. Μεγάλη μου παράλειψη να αναφέρω πως ο Άνθρωπος αυτός ανήκει στην ομάδα των γιατρών του κόσμου και οι σκέψεις που καταθέτει αφορούν κυρίως βιώματά του. Καμιά φορά όταν τον διαβάζω σκέφτομαι πόσο "πλούσιος" θα πρέπει να είναι και να νιώθει και δεν σου κρύβω πως ζηλεύω πολύ τον "πλούτο" του!!!
      Σ' ευχαριστώ ιδιαίτερα για το σχόλιό σου στην παρούσα ανάρτησή μου. Σας "σύστησα" και χαίρομαι πολύ γι' αυτό!!!
      Την αγκαλιά μου!!! Όπως πάντα!!!

      Υ.Γ. Κι εδώ. Όμορφα αλλάζει ο καιρός. Και τα χελιδόνια μου κρατούν παρέα στον πρωινό καφέ μου τιτιβίζοντας και ετοιμάζοντας το ταξίδι τους. Εγώ στην πολυθρόνα της βεράντας μου κι αυτά στον κύλινδρο της τέντας μου επάνω, ψηλά. Συνεδριάζουν για τις λεπτομέρειες κι εγώ κρυφακούω και σκέφτομαι τι καλά που θα ήταν αν με έπαιρναν μαζί τους εκεί που ετοιμάζονται να πάνε....!!!

      Διαγραφή
  2. Υπόκλιση πραγματική με απόλυτο σεβασμό χωρίς λόγια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Γιάννη
      Την απάντησή μου στη Στεφανία, θεώρησέ την και ως απάντηση στο δικό σου σχόλιο!!!
      Σ' ευχαριστώ πολύ που διάβασες τα κείμενά του γιατί αξίζει να διαβάζονται τέτοιες σκέψεις και βιώματα!!! Προσωπικά παίρνω θάρρος και κουράγιο και με κάτι τέτοια συνεχίζω να ελπίζω....
      Την καλημέρα μου!!! Αισιόδοξη και με ένα πλατύ χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό μου!!!

      Διαγραφή