Τρίτη, 2 Αυγούστου 2016

Συνέχεια από την ανάρτησή μου "Σιωπάς και πάλι"



        Είναι αισιόδοξο να ανακαλύπτεις πως ένας 14χρονος ασπάζεται τη δική σου άποψη σχετικά με την κακή χρήση της τεχνολογίας. Εκεί λοιπόν που λες πως πρέπει να σταματήσεις να γκρινιάζεις για το θέμα και πως η αρνητική σου κριτική δεν αφορά κανέναν μιας και δεν σου τη ζήτησε κανένας, πέφτεις επάνω σε ένα κειμενάκι ενός 14χρονου και σκέφτεσαι ότι καμιά φορά η γκρίνια δεν είναι γκρίνια αλλά η άμυνά σου.
     "... Υ.Γ.2  Δεν είμαι ΚΑΤΑ του Facebook. Και εγώ ο ίδιος κατέχω λογαριασμό, αλίμονο. Είμαι κατά όλης αυτής της κατάστασης που επικρατεί εκεί."

http://simplylife.gr/pages/beltiwsh_kathhmerinothtas/article/id/139

    Η προηγούμενη ανάρτησή μου ομολογώ πως με προβλημάτισε και ακόμη με προβληματίζει για το πως βλέπω τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μου. Ίσως λίγο στενόμυαλα. Το χάσμα των γενεών δεν θα μπορούσα να το αποφύγω άλλωστε. Μα πέφτω όμως και σε ακραίες περιπτώσεις (δες σχόλιά μου στην προηγούμενη ανάρτηση) και αναρωτιέμαι αν φταίει η στενοκεφαλιά μου ή αν όντως έχουν ξεφύγει τα πράγματα με την τεχνολογία. 
    Και ενώ ο κόσμος μας αλλάζει με γρήγορους ρυθμούς, κάπου, σε κάποιες γωνιές της γης, η τεχνολογία είναι περιττή και ο ανθρώπινος παράγοντας μεγαλουργεί δίχως να επηρεάζεται και να βοηθιέται από αυτήν. 
      "Στο Ρατζαστάν της Ινδίας, ένα πρωτότυπο σχολείο μαθαίνει σε αγρότισσες και αγρότες --συχνά αγράμματους-- πως να γίνουν μηχανικοί ηλιακής ενέργειας, τεχνίτες, οδοντίατροι και γιατροί στα χωριά τους. Ονομάζεται Ξυπόλητο Κολέγιο κι ο ιδρυτής του, ο Μπανκερ Ροι, μας εξηγεί πως λειτουργεί."



10 σχόλια:

  1. Με συλλαμβάνεις πολύ κουρασμένο Ζωή. Και με καμία διάθεση για σκέψη.....! αφυδατωμένο παντελώς με μια διάθεση "Ας τα όλα να ρημάξουν, δεν θα πεθάνω κιόλας..."
    Μια διάθεση που τελευταία όλο και πληθαίνει. Επειδή είμαι και 56 βλέπεις, ζωή νάχουμε και σίδερο στη μέση μας, βαρέθηκα να παριστάνω το σάκο που θα τρώει το ξύλο, το εννοώ σαν έννοια έτσι ;
    Την καλησπέρα μου καλή μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Γιάννη.
      Λυπάμαι που το μαθαίνεις από ΄μένα. Όλοι ΜΑΣ μια μέρα θα πεθάνεΤΕ. :)
      Επομένως μέχρι εκείνη η στιγμή να έρθει, δεν έχεις το δικαίωμα να λες πως δεν σε νοιάζει αν όλα ρημάξουν. Πρώτα για ΄σένα και ύστερα για τα παιδιά σου. Πως θα σου φαινόταν αν κάποιο από τα παιδιά σου επαναλάμβανε αυτά τα λόγια και τα εννοούσε?
      Λοιπόν. Τι κάνω εγώ σε κάτι τέτοιες στιγμές. Κουράζω το σώμα για να ξεκουραστεί το μυαλό. Απ΄ότι έχω καταλάβει έχεις ποδήλατο. Ξεπάτωσέ το λοιπόν στις βόλτες μέχρι να λιώσουν τα λάστιχα!
      Αυτό και μπορείς να το κάνεις και ευχαρίστηση θα σου προσφέρει απεριόριστη!!!
      Στο επόμενό σου σχόλιο, θερμά παρακαλώ σε να είσαι "ψόφιος" από την σωματική κούραση!!!


      Υ.Γ. Θα περιμένω "κουρασμένο" σχόλιο!!!

      Διαγραφή
  2. Πολύ καταλαβαίνω τον Γιάννη, τον Γιώργο, την Μαρία και πολλούς άλλους που έρχεται μια στιγμή που αισθάνεσαι πραγματικά ανήμπορος για το τι συμβαίνει γύρω σου, αλλά πρέπει κανείς να ξέρει πως στο βαθμό που βλέπει, κατανοεί, συμπονά, αγαπά τον εαυτό του, στον ίδιο ακριβώς βαθμό κατανοεί και συμπονά τον συνάνθρωπο του... είναι κάτι σαν συμπαντικός νόμος και μόνο έτσι κάτι θ' αλλάξει γύρω μας, πρώτα ξεκινώντας με τον εαυτό μας.
    Υπάρχει ένα μέρος στη καρδιά μας, που ούτε ο χρόνος, ούτε ο χώρος, ούτε κανένα δημιούργημα μπορεί ν' αγγίξει... και μόνο από "εκεί" μπορεί κανείς να βρει γαλήνη. (Είναι όπως το μεγάλο βάθος του ωκεανού)
    Είναι ευτύχημα που υπάρχει γύρω μας ένας μικρός αριθμός σοβαρών και συνειδητοποιημένων ατόμων που κάνουν τη διαφορά όπως αυτό το 14 ετών αγόρι!
    Τα τελευταία χρόνια επικοινωνώ με αρκετούς νέους και τους ενθαρρύνω να μην αλλάξουν και ας αισθάνονται "ούφο" γιατί μόνο έτσι θα επηρεάσουν τους συνομήλικους τους!
    Βασικά φταίει η αδιαφορία και ο εγωκεντρισμός των γονιών γιατί έχει παρατηρηθεί πως όταν τα παιδιά μεγαλώνουν με φροντίδα, κατανόηση και αγάπη, σπάνια θα συναντήσεις δυστυχισμένα και αποκοιμισμένα παιδιά!

    Ευχαριστώ Ζωή μου, για το λινκ και τη τρυφερή και ουσιαστική σου παρουσία! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στεφανία μου
      Αυτό που λες με το "μεγάλος βάθος του ωκεανού" μου άρεσε πολύ αν και δε νομίζω να το έχω κατανοήσει επακριβώς. Θα πρέπει να δουλέψω λίγο παραπάνω "τη μανιβέλα" για να το καταλάβω, μα έχω όλο το χρόνο δικό μου για να το κάνω και χαίρομαι γι' αυτό.
      Λατρεύω τη νεολαία! Έχω πολλούς φίλους των παιδιών μου φίλους μου στο fb. Αυτά που γράφει το κειμενάκι του 14χρονου δεν τα συναντώ από τους νέους. Τα συναντώ από ανθρώπους που πάνω κάτω έχουν τη δική μου ηλικία. Λες και ξαφνικά η "Δυναστεία" της δεκαετίας του 1980 ζωντάνεψε μέσα από τις ζωές μας.
      Οι γονείς πάντα θα κάνουμε λάθη Στεφανία μου. Το είπαμε κι άλλη φορά. Δεν υπάρχουν σχολεία που να μας μαθαίνουν πως να γίνουμε σωστοί γονείς. Αρκεί να είμαστε συνειδητοποιημένοι όταν αποφασίσουμε να φέρουμε παιδιά στη ζωή. Αν υπάρχει ποιότητα στο χρόνο που θα διαθέσουμε όταν είμαστε μαζί τους νομίζω πως ο χρόνος θα παίζει δευτερεύοντα ρόλο.
      Κυρίως όμως όχι τέτοιο χρόνο όπως το παράδειγμα με το μωρό (δες τελευταίο σχόλιο-απάντησή μου στην Μαρία στην προηγουμενη ανάρτησή μου).
      Κι εγώ σ' ευχαριστώ Στεφανία! Κερδίζουμε και οι δυο μας!!!

      Διαγραφή
  3. Είμαι πολύ καχύποπτη σχετικά με τους ανώνυμους 14χρονους που αφορίζουν όλους τους άλλους 14χρονους.
    Από την άλλη θα μπορούσε όντως να το έχει γράψει ένας νεαρός το κείμενο, αλλά τότε θα ήταν πιο αληθοφανές αν δεν κατηγορούσε μια ολόκληρη γενιά.
    Δεν ξέρω...οι γενικοί αφορισμοί, όλοι οι νέοι είναι άχρηστοι, όλες οι γυναίκες είναι έτσι, όλοι οι άντρες είναι αλλιώς, είναι πολύ μακριά από μένα!!
    Δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω και να μεγαλουργούμε χωρίς τεχνολογία, μόνο την ιατρική να πάρουμε για παράδειγμα φτάνει και δε χρειάζεται να δώσω άλλα!
    Στο βίντεο δεν μεγαλουργούν απλά παλεύουν να επιβιώσουν με όσα μέσα διαθέτουν!
    Τέλος πάντων...ένα μαχαίρι που είναι πολύ χρήσιμο εργαλείο, μπορεί να γίνει άνετα όπλο και να σκοτώσει...όλα γύρω μας χρειάζονται σωστή χρήση και η λύση δεν είναι να μην προχωράει η τεχνολογία.
    Εν τω μεταξύ βρέθηκα να υπερασπίζομαι την τεχνολογία, τη στιγμή που παίζει να είμαι και η μοναδική σε όλο το ιντερνετ, που έχω κινητό με 20 συν κάτι ευρώ, ενώ όλοι οι άλλοι έχουν σμαρτ και άιφονς και δε συμμαζεύεται...πρόσεχε, δε λέω η μοναδική στον κόσμο, γιατί έχω δει κι άλλους εκεί έξω...χαχα
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαράκι μου
      Το κειμενάκι είναι ανώνυμο και σαν ανώνυμο δεν μπορεί κανείς να είναι σίγουρος ότι έχει γραφτεί από 14χρονο. Το ανέβασα όμως γιατί προσωπικά ξέρω 14χρονους που θα μπορούσαν να το έχουν γράψει. Ίσως αυτοί που ξέρω να μην ήταν τόσο προσβλητικοί για την γενιά τους, μα πάνω κάτω τα ίδια θα έγραφαν. Βλέπω δυστυχώς αυτούς στους οποίους αναφέρεται το κείμενο που το λαμπερό lifestyle ξαφνικά έγινε καθημερινό μέλημά τους.
      Δεν τα ΄χω με την τεχνολογία! Κάθε άλλο!!! Μόνο που χάσαμε την μπάλα. Στα αλήθεια το βιώνω αυτό που γράφω στην προηγούμενη ανάρτησή μου. Σε όποια όμορφη ή άσχημη στιγμή αναπάντεχα βρεθώ μπροστά, οι περισσότεροι γύρω μου την βλέπουν μέσα από το κινητό τους. Επίσης το παράδειγμα με το μωρό στο σχόλιό μου στην προηγούμενη ανάρτηση, απ' ότι μου λένε τα παιδιά μου δεν θα μπορούσαμε να το εντάξουμε στην εξαίρεση του κανόνα. Και αυτό αν αληθεύει, είναι θλιβερό. Δεν είναι?
      Στο βιντεάκι εγώ θα επιμένω στη λέξη "μεγαλουργούν". Τουλάχιστον στα δικά μου τα μάτια έτσι φαίνεται.
      Όσο για το αν βρέθηκες να υπερασπίζεσαι την τεχνολογία, ούτε και αυτό φαίνεται έτσι σε ΄μένα. Απλά. Μια υπέροχη ανατολή που εγώ κατάματα απόλαυσα και μια άγνωστη σκιά δίπλα μου την "έζησε" μέσα από το κινητό, μας έδωσε τροφή γι' αυτήν την όμορφη συζήτηση που κάνουμε. Δεν κρίνουμε, δεν δικάζουμε, δεν αφορίζουμε.
      Σκέψεις μικρές κι ασήμαντες μόνο στο χρόνο αφήνουμε με λέξεις... :)
      Μια αγκαλιά για καληνύχτα Μαρία μου!!! Με εκτίμηση και μεγάλη συμπάθεια!!!

      Διαγραφή
  4. Διάβασα και για το μωρό... άρα ποιος ευθύνεται;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ξέρω Στεφανία μου. Πραγματικά δεν ξέρω. Ή μάλλον επιλέγω να μην θέλω να ξέρω για να κοιμάμαι ήσυχη.
      Η εικόνα με το μωρό, αρκετές μέρες στοίχειωσε τη σκέψη μου. Σα να μπολιάζουν ένα παιδί με μια ανίατη αρρώστια σκέφτηκα όταν το αντίκρισα. Καθόλου δεν το είδα ως εξοικείωση με την τεχνολογία. Καθόλου!!!
      Αλλά... ποια είμαι εγώ που θέλω τους νέους γονείς να κρίνω...?
      Μου λείπει βλέπεις κι ένα ζευγαρι μάτια στην πλάτη μου, τη δική μου την καμπούρα καθημερνά για να βλέπω...

      Υ.Γ. Αφήνουνε πολύ πίσω μας τα πάντα όταν φεύγουμε. Κι εσύ τώρα φεύγεις και μόνο σ' αυτό πρέπει να εστιάζεις!!! Καλή ξεκούραση σκέψης και σώματος!!!

      Διαγραφή
  5. Το κείμενο του 14χρονου το διάβασα κι εγώ χτες κάπου στα γρήγορα. Μια υποψία πέρασε κι εμένα από το μυαλό μου ότι πιθανόν να μην είναι δικό του, ίσως η γραφή του όχι τόσο οι σκέψεις δεν με παρέπεμπαν σε 14χρονο. Είναι λίγοι πάντως οι νέοι που σκέφτονται έτσι. Δεν είναι κακό για μένα. Υπάρχουν πολλές και διαφορετικές θέσεις για τα πάντα.
    Το κακό είναι να χρησιμοποιείται λάθος η τεχνολογία. Είμαι υπέρ της εξέλιξης.
    Κι εγώ μέχρι πριν κάτι μήνες είχα ένα κινητό της πλάκας κι αν δεν τα έπαιζε εντελώς δεν θα άλλαζα. 11 χρόνια το είχα το παλιό. Και είδα κι έπαθα να μάθω το φθηνό σμαρτάκι μου.
    Το να έχεις έξυπνο κινητό δεν είναι κακό. Το να ασχολείσαι μαζί του πολύ, επίσης δεν είναι κακό. Το πώς θα περάσεις τον ελεύθερο χρόνο σου είναι καθαρά δικό σου θέμα. Γιατί να το κατακρίνουμε; Αλλά αν είσαι με παρέα κι εσύ είσαι με το κινητό σου διαρκώς, λίγο ανησυχητικό το βρίσκω ! Δεν είναι; Η επικοινωνία είναι κομμάτι της κοινωνικοποίησης. Αλλιώς ας κλειστούμε όλοι πίσω από τις καταπληκτικές οθόνες μας και να ζούμε μόνο εικονικά.
    Το ανησυχητικό με τη νέα μόδα των πόκεμον είναι το αποκοίμισμα της σκέψης. Η χειραγώγηση της μάζας είναι που με προβληματίζει.
    Και επουδενί δεν θα δεχτώ τον προβληματισμό ως γκρίνια!

    Πολλά φιλιά Ζωή μου :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάποιος που δεν καταλαβαίνει τον προβληματισμό μου Αριστέα μου το πρώτο πράγμα που θα σκεφτεί για ΄μένα είναι πως είμαι μια γκρινιάρα κολλημένη στη δική μου εποχή. Γι' αυτούς λοιπόν που θα σκεφτούν έτσι, προτιμώ να αυτοσαρκάζομαι.
      Χαίρομαι που τη γκρινια μου την εξέλαβες ως προβληματισμό! Η ιστορία με τα Πόκεμον με τρόμαξε γιατί κι εγώ την ίδια σκέψη έκανα. Πως τελικά είναι πολύ εύκολο πράγμα να χειραγωγήσεις μια ομάδα ανθρώπων. Το μυαλό μου πήγε κατ' ευθείαν στην ταινία "Το κύμα" μια ταινία που βασίστηκε στο ομότιτλο βιβλίο του Martin Rhue το οποίο και αυτό με τη σειρά του είναι εμπνευσμένο και βασίζεται σε αληθινά γεγονότα ( https://www.youtube.com/watch?v=p-C8ZLd7atk ).
      Είμαι υπέρ της τεχνολογίας. Θέλω να μαθαίνω τα πάντα που κυκλοφορούν μα τα βαριέμαι εύκολα γιατί με κερδίζει η φύση. Αγαπώ και θαυμάζω τη νεολαία μας και από τότε που ενηλικιώθηκαν οι κόρες μου κάθομαι στη γωνιά μου και μαθαίνω εγώ από εκείνες γιατί εκείνες ζουν στην εποχή του σήμερα και ΄γω στην εποχή του χθες. Και προσπαθώ να προσαρμοστώ. Δεν κατακρίνω και δεν αφορίζω τίποτα και κανέναν. Απλά προβληματίζομαι πολύ με την συμπεριφορά των ενηλίκων που θέλοντας να ξεκουραστούν από το υπερφορτωμένο πρόγραμμά τους κάθονται μπροστά στην τηλεόραση με το τηλεκοντρόλ στο χέρι ή πίνουν ένα ποτήρι κρασί με την παρέα τους και αφήνουν ένα μωρό που είναι στο καρότσι ακόμη να βλέπει γρήγορες κινήσεις μπροστά σε μια οθόνη με μουσική που "τσιτώνει" τα νεύρα όχι από την ένταση αλλά από τους γρήγορους ρυθμούς της. Έχω κι άλλα πολλά να πω αλλά ας σταματήσω εδώ καλύτερα γιατί δεν έγινε κατανοητός ο προβληματισμός μου.
      Μια αγκαλιά για ΄σένα από μένα Αριστέρα!!!

      Υ.Γ. Τα παιδιά μας ακούνε με τα μάτια. Οι συμβουλές που δίνουμε δεν μετράνε, δεν λένε τίποτα σ' αυτά. Αυτό που θα δούνε όμως σε ΄μας, θα το αντιγράψουνε. Τι δεν καταλαβαίνουμε ακριβώς?

      Διαγραφή