Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Η ιστορία ενός φυτού, ή αλλιώς, θέληση για ζωή.



    Ένας αέρας που το σπίτι μου το πήρε και το σήκωσε, ήταν η αιτία για να σπάσει η πιο όμορφή μου γλάστρα η οποία φιλοξενεί ένα φυτό που του ΄χω αδυναμία. Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που κουβαλούν μια ιστορία πίσω τους. Με μια ευρύτερη έννοια θα μπορούσαμε να πούμε πως αυτό ισχύει και για όλους τους ζωντανούς οργανισμούς. Ακόμη και για τα φυτά σκεφτόμουν έτσι όπως έβλεπα τις ρίζες του εκτεθειμένες κι απροστάτευτες απ' το σπασμένο εκείνο το κομμάτι της γλάστρας. Ο νους μου άθελα ανέτρεξε στο παρελθόν και η θύμηση χωρίς πολύ ανασκάλεμα έφερε στην επιφάνεια τη "γέννησή" του.

   Ένα μικρό κλαράκι ήτανε με δυο και μόνο φυλλαράκια επάνω του όταν καλέστηκε το ρόλο του "ενθύμιου" μόνο για μένανε να παίξει. Το έκοψα μια μέρα τρυφερά από ένα μεγαλύτερο κλαδί που είχε η "μαμά" του και είχα κατά νου να το αποξηράνω και να το βάλω και αυτό μαζί με τα λιγοστά αγαπημένα μου αντικείμενα.
    Τι άλλες απαιτήσεις μπορείς να έχεις άλλωστε από ένα μικρό κλαράκι με δυο και μόνο φύλλα και χωρίς ίχνος ριζούλας? Ένα μικρό κλαράκι που έφτανε μια στιγμούλα για να αποχωριστεί απ' τη "μανούλα" του? 

   
   Μια φορά λοιπόν κι έναν καιρό, στα χρόνια εκείνα τα παλιά που κάποτε ήμουν νέα, σε μια μικρούλα γλάστρα με κορδελίτσες όμορφες, χρωματιστές και χαριτωμένες μου είχανε χαρίσει τη μαμά του. Εκείνο το φυτό, το πρόσεχα και το αγάπαγα λιγάκι περισσότερο από τα άλλα τα φυτά μου γιατί το καημενούλι θα το πέταγαν αν δεν ζητούσα να μου το δώσουν. 
   Για ΄μένα το είχαν πάρει δύο φίλοι και ως "συμβολικό δωράκι" θα μου το έδιναν μα το ξεχάσαν δυστυχώς μέσα στο αμάξι ένα ολόκληρο Π/Σ/Κ του Αυγούστου και ήρθε και μαράζωσε με τόση ζέστη εκείνο το καημένο. Φαινόταν σα να είχε ξεραθεί. Μα "ζούσε" ακόμα κι ας μην το έδειχνε.
   Το πήρα και το ανάστησα. Προόδευε μέρα τη μέρα και του άλλαξα σε λίγους μήνες και τη γλάστρα γιατί πλέον η παλιά του έπεφτε λίγο μικρούλα.
   Πέρασαν μήνες και απέκτησε και ένα σεβαστό πια ύψος. Το καλοκαίρι που ακολούθησε το έντονο πράσινό του χρώμα, όμορφα στόλιζε τη βεράντα μου κι εγώ καμάρωνα για εκείνο.
   Το πρόσεχα πολύ και κάθε χρόνο η ανάγκη ήταν επιτακτική για μεταφύτευσή του σε μεγαλύτερη και πιο ευρύχωρη γλάστρα. Κι όσο το μεταφύτευα και του έδινα χώρο μεγαλύτερο για ν' απλωθεί, σκεφτόμουν πως κάποια δύναμη μέσα του έκρυβε για ζωή εκείνο το φυτό το αγαπημένο και το θαύμαζα.
    "Έδεσε" στα χρόνια που περνούσαν κι έγινε πια σα δέντρο. Η μετακίνησή του με δυσκόλευε πολύ σε κάθε εποχιακή αλλαγή που έπρεπε να μεταφέρω τα φυτά από τον εξωτερικό το χώρο στον εσωτερικό και το αντίστροφο. 
   Ώσπου, κάποιο φθινόπωρο μαζεύοντας ως συνήθως όλα τα φυτά απ' τη βεράντα μου στον μέσα χώρο του σπιτιού μου για να τα προστατέψω από το κρύο του Χειμώνα που θα ερχότανε, εκείνο δεν κατάφερα να το μετακινήσω. Περίμενα να συγχρονιστούν οι χρόνοι βοήθεια για να έχω μα όταν τύχαινε αυτό πάντοτε ξεχνιόμουν κι έμεινε η μεγάλη γλάστρα στη βεράντα μόνη της για όλους τους μήνες που ακολούθησαν του Φθινοπώρου. Σε αναλαμπές ενίοτε του μυαλού, έβγαινα και το πότιζα μονάχα τη μεγάλη δίψα του να σβήσω. Το έβλεπα παραγκωνισμένο στη γωνιά του υπομονετικά να καρτεράει τη στιγμή που θα το μάζευα μέσα στο σπίτι και θλιβόμουνα.       
   Ήρθε ο Χειμώνας. Βαρύς και παραφορτωμένος με χιονισμένες μέρες. Το αγαπημένο μου φυτό έξω στην παγωνιά και το αγιάζι πάγωνε. Απέφευγα πλέον και να το ποτίζω γιατί φοβόμουν μην κρυσταλλιάσει το νερό στη ρίζα του και το χάσω. Κι όλο περίμενα να συγχρονιστούν οι χρόνοι για βοήθεια αλλά και όταν αυτό θα συνέβαινε ο νους θα έπρεπε να θυμηθεί. Μα και πάλι ασυγχρόνιστοι οι χρόνοι, και όταν συγχρονιζόταν ήμουν και πάλι ξεχασιάρα... Κι έτσι εκείνον το Χειμώνα το αγαπημένο μου φυτό ξέμεινε στην έρημη και παγωμένη βεράντα μου, μακριά από τη θαλπωρή του εσωτερικού μου χώρου. 
   Πέσαν όλα τα φύλλα του, μαράζωσε κι απόκαμε. Μου πάγωσε κι αλήθεια λέω, ένιωθα κάποιες τύψεις. Στο τέλος έμεινε ένα κούτσουρο ξερό που το έντυνε το χιόνι. Το ΄χασα σκεφτόμουν και κάθε που έβγαινα έξω, το έβλεπα με έντονη μια θλίψη στη ματιά μου. 
   Κάποτε πέρασαν και οι μήνες της βαρυχειμωνιάς. Ήρθε και πάλι ο καιρός ζωή ξανά να δώσω στη βεράντα μου για να περνώ εκεί τα ανοιξιάτικα τα βράδια. Όσο κι αν την στόλισα κι αν την ομόρφυνα όμως με όλα τα άλλα τα φυτά, κάτι της έλειπε. Της έλειπε το αγαπημένο το φυτό μέσα σ' εκείνη την μεγάλη γλάστρα. Τώρα αντί ζωή και ομορφιά να φιλοξενεί, φιλοξενούσε ένα ξερό κατάξερο κούτσουρο στη μέση. Συχνά έκλεβε το βλέμμα μου και η καρδιά μου ράγιζε στο θέαμά της. Έπρεπε να βγάλω το ξερό εκείνο το κλαδί και να φυτέψω άλλο φυτό μα δεν μου πήγαινε το χέρι να το κάνω. Σαν εξιλέωση για το θάνατο που ευθυνόμουν, έριχνα από καμιά φορά λίγο νερό μέσα στη γλάστρα. 
   Ένα υπέροχο όμορφο πρωινό αντίκρισα κάτι που δυσκολευόμουν πολύ να το πιστέψω. Ήταν ένα πράσινο τοσοδούλι φυλλαράκι που ξεπετάχτηκε από εκείνο το ξερό κλαδί!
   Μέρα τη μέρα, μήνες τους μήνες, χρόνια τα χρόνια θα μπορούσα σελίδες ολόκληρες να γράψω και να πω πως ήρθε και μου θέριεψε ξανά εκείνο το φυτό μου. Τεράστιο έγινε και η αγάπη μου γι' αυτό ακόμη πιο τεράστια ήταν. Κι ο θαυμασμός μου ακόμη πιο μεγάλος για τη δύναμη ζωής που έκρυβε!!!

   Έχει γυρίσματα όμως η ανθρώπινη η ζωή κι έπρεπε ένας κύκλος της να κλείσει. Αυτό το αγαπημένο μου φυτό, δυο ακόμη γλάστρες που τα φυτά τους τα ονόματα των κοριτσιών μου είχαν, καθώς επίσης και τα λιγοστά ψηφιδωτά μου ήταν τα μόνα που ήθελα στο καινούριο το ξεκίνημα μαζί να πάρω. Μα ήταν θεόρατο πλέον εκείνο το φυτό, δέντρο ολόκληρο, βαρύ κι ασήκωτο με το χώμα και τη γλάστρα κι έτσι ήρθε η στιγμή που θα το αποχωριζόμουν για πάντα και θα σταματούσα πια να το φροντίζω. 
   Έκοψα όμως ένα μικρό κλαράκι με δύο φυλλαράκια από αυτό νιώθοντας ένα γλυκόπικρο απροσδιόριστο συναίσθημα και το κράτησα στα χέρια μου. "Να το αποξηράνω" σκέφτηκα τότε, "κάτι απ' αυτή τη δύναμη να έχω να θυμάμαι". 
   Το χρώμα και τη ζωντάνια του μικρού κλαδιού δεν θα μπορούσα σίγουρα να τα κρατήσω. ωστόσο όμως το σχήμα του αν πρόσεχα δεν θα αλλοιωνόταν και πολύ. Μέχρι να ασχοληθώ μόνο με αυτό για να χω το αποτέλεσμα που επιθυμούσα, προτίμησα μέσα σε ένα ουζοπότηρο για λίγες μέρες με νερό να το τοποθετήσω.
  Για δες όμως! Αυτό "όρθωσε ανάστημα", δεν συμφωνούσε φαίνεται με τον άχαρο το ρόλο του αποξηραμένου "ενθύμιου" που για χάρη μου κλήθηκε να παίξει. Ήτανε βλέπεις ένα κλαράκι από "μανούλα" όπως περιγράφω πιο πάνω δυνατή και θα έλεγα... γιατί όχι, και γενναία.
    Και ήταν για ΄μένα τόσο δυνατή και θαρραλέα η μανούλα του που μου έδινε θαρρείς ένα άλλο νόημα τότε στη ζωή μου. 
Σα να μου την μετάγγιζε αυτή τη δύναμή της με κάποιο τρόπο...

    Και να το σήμερα εκείνο το κλαράκι με τα δύο μοναχά τα φύλλα του. Ολόκληρο φυτό κι αυτό σαν τη "μαμά" του που μεγαλώνει όμορφα και τις ρίζες του απλώνει. Σ' αυτήν εδώ τη γλάστρα τη σπασμένη που από καιρό σκεφτόμουν να αλλάξω. Όλο το ανέβαλα και ήρθε ο αέρας και μου επέβαλλε να κάνω αυτό που από μήνες πριν έπρεπε να κάνω. Δύσκολα χώραγε στην όμορφη τη γλάστρα το δυνατό αυτό φυτό και ζοριζότανε θαρρείς να μεγαλώσει κι άλλο. 
Και ίσως επειδή έχει μέσα του τόση δύναμη, ίσως γι' αυτό αφέθηκε στον αέρα κάτω να το ρίξει... Μόνο έτσι θα μου επέβαλλε την αλλαγή της γλάστρας για να απλώσει...


    Σαν τι χρειάζονται τελικά όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί για να υπάρχουνε? Να τους προσέξεις και ένα κέρασμα απ' της καρδιάς το απόσταγμα να τους κεράσεις. Να τους νοιαστείς, να τους θαυμάσεις για το ξεχωριστό και το μοναδικό που έχουνε κι όχι για την παροδική την ομορφιά τους, κι αυτοί τότε ανασταίνονται, θεριεύουν. Γίγαντες γίνονται και πολλαπλάσιο σου επιτρέφουν ότι δώσεις.

Σημείωση 1 :   Στην προτελευταία φωτογραφία, πίσω από την σπασμένη μου γλάστρα, φαίνεται μια άλλη με ένα μικρότερο φυτό. Είναι ένα κλαδί που φέτος το χειμώνα, η μικρή γλυκιά μου ηχορύπανση έσπασε από το φυτό-παιδί. Ακολούθησα την ίδια διαδικασία ξέροντας πλέον. Έβαλα δηλαδή το σπασμένο κλαδί σε ένα ποτήρι νερό και όταν έβγαλε ριζούλες το φύτεψα.

Σημείωση 2 :   Ξέρω πως το αγαπημένο μου αρχικό φυτό δεν "ζει" πια. Αν ζούσε, θα ΄χε κι εκείνο όπως εγώ, εγγονάκι.

20 σχόλια:

  1. Τι όμορφη και γλυκιά η ανάρτησή σου!
    Να το χαίρεσαι το φυτό σου, και να μεγαλώνει και να θεριεύει.
    Να έχεις ένα όμορφο Σαββατοκύριακο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόσο χαίρομαι που άρεσε σε κάποιους η ανάρτησή μου αυτή!
      Πόσο η ψυχή μου αναθεριεύει!
      Σ' ευχαριστώ Pippi, πολύ!
      Αντεύχομαι για όμορφο Σ/Κ!!!

      Διαγραφή
  2. Τι ωραία!!!
    Είναι πανέμορφο να αντλούμε δύναμη από καθημερινά πράγματα, να μας εμπνέει η φύση στην ζωή μας.
    Σου εύχομαι πολλά ακόμα φυτά-παιδιά.
    Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα τελευταία χρόνια παρατηρώ τα πάντα γύρω μου. Ανέκαθεν το έκανα, μα τα τελευταία χρόνια το "κακό" παράγινε. Και λέω κακό γιατί όταν έκανα αυτήν την ανάρτηση σκεφτόμουν πως έδινα το o.k. σε κάποιους να γελάσουν εις βαρος μου.
      Ίσως και να είναι έτσι...
      Πόσο χαίρομαι όμως που σε κάποιους άρεσε η ιστορία του φυτού μου!
      Σ' ευχαριστώ πολύ!
      "Μάθε τέχνη κι άστηνε..." :)
      Και τα δικά μου φιλιά. Καλό Σ/Κ!!!!

      Διαγραφή
  3. Ζωή ένα θα πω: Ο Άνθρωπος που ανοίγει και βιώνει μια τέτοια σχέση με ένα φυτό, με ένα οργανισμό της φύσης δηλαδή, είναι άνθρωπος που κουβαλάει στη ψυχή του μεγάλο συναισθηματικό φορτίο και ποιοτική διάθεση ανθρωπιάς που ξεχωρίζει.
    Είναι από τις λίγες φορές που διαβάζω για μια τέτοια σχέση ανθρώπου-φυτού με όλα της τα παραλειπόμενα σαν τη δική σου.
    Στα μικράτα μου, στην πατρική αυλή, που αυτή τώρα εγώ κρατώ ζωντανή παρά το ότι το σπίτι δεν κατοικείται, ο Πατέρας μου είχε μια ανάλογη σχέση με τα φυτά του, κύρια τις "κόρες" του τις τριανταφυλλιές, μεγάλη του λατρεία και έρωτας.
    Έτσι έμαθα να ζω και να αφουγκράζομαι και εγώ με τη σειρά μου μια τέτοια σχέση ευλογία.
    Αυτό που ήρθες σήμερα και μας θύμησες είναι ένα στολίδι ζωής. Είναι πολύ παραπάνω από μια απλή ενασχόληση. Είναι μια καλλιέργεια ψυχής μοναδική.
    Ο Άνθρωπος που βιώνει τέτοιες σχέσεις με όλα τα πλάσματα της φύσης γύρω του, ζώα ή φυτά και ανθρώπους, είναι άνθρωπος ευλογημένος.
    Σε ευχαριστώ για το μοίρασμα των στιγμών και του υπέροχου βιώματος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Γιάννη
      Όπως έχεις ήδη καταλάβει, παίρνω πολύ ενέργεια από τη φύση. Μου αρέσει να παρατηρώ την ανάπτυξη των φυτών, τη συμπεριφορά των ζώων και τις ρυτίδες των γνωστών μου και των φίλων μου. Τις δικές μου δεν έχω χρόνο να τις ψάχνω σε καθρέφτες. Ας τις παρατηρούνε οι άλλοι.
      Ο πατέρας μου, επειδή το οικόπεδο στο πατρικό μου ήταν μεγάλο, το γέμιζε κάθε εποχή με διάφορα λαχανικά. Πόσα να καταναλώσει η οικογένεια πια? Θυμάμαι να με στέλνει με σακούλες στο χέρι από το ένα γειτονικό σπίτι στο άλλο για να μοιράσω ότι μάζευε. Θυμάμαι επίσης που με ξύπναγε νωρίς για να τσαπίσω μαζί του ή να καθαρίσουμε το οικόπεδο από τις πέτρες που εμπόδιζαν τις ρίζες. Περισσότερο μπελάς ήμουν παρά βοήθεια αλλά εκεί! Με "βασάνιζε" και τον "βασάνιζα"!!! Θυμάμαι τέλος έναν Άνθρωπο που μέσα από διάφορες διαδικασίες που τότε με "κούραζαν", μου έμαθε να αγαπώ και να σέβομαι τη ζωή.
      Δεν ξέρω τι κατάφερα να περάσω εγώ στα παιδιά μου γιατί ήμουν νέα και οι υποχρεώσεις μου όπως και τα προβλήματά μου ήταν πολλά. Ξέρω όμως τι θα περάσω στη μικρή γλυκιά μου ηχορύπανση τώρα που οι ρυθμοί της ζωής μου χαλάρωσαν και η γαλήνη φώλιασε μέσα μου.
      Το Χειμώνα που μας πέρασε κουραζόμουν πολύ με τον εγγονό μου γιατί άρπαζε ότι φυτό έβρισκε στο σπίτι μου και το τραβούσε. Έκοβε φύλλα και έσπαζε κλαδάκια. Την Άνοιξη που ακολούθησε κουραζόμουν επίσης πολύ μαζί του γιατί τον άφηνα να παίζει με τα χώματα από τις γλάστρες και μετά τα μάζευα, σκούπιζα, έπλενα τις βεράντες. Το Καλοκαίρι που ακόμη δεν έφυγε, απολαμβάνω τον καφέ μου και χαίρομαι βλέποντάς τον να πηγαίνει από γλάστρα σε γλάστρα, να χαϊδεύει τα φυτά μου χωρίς να τα πειράζει αυτά ή τις γλάστρες τους και να σκύβει να τα δίνει φιλάκια. Το Φθινόπωρο θα περιμένω να μου μάθει εκείνος πως να νιωθω αυτό που νιώθει.
      Η ευχαρίστηση είναι όλη δική μου Γιάννη όταν βλέπω πως αυτά που γράφω αγγίζουν χορδές ανθρώπων!!! Έστω και μετρημένων στο χέρι ενός χεριού.
      Πραγματικά!!!

      Διαγραφή
    2. Κάπου στα χνάρια σου ας πούμε ότι βαδίζω. Ως συνταξιούχος πλέον με το παλιό πατρικό, ακατοίκητη μονοκατοικία με αυλή, την έχω κάνει ...μποστάνι, περιβόλι, ξυλουργείο.... και το παλεύω ρουφώντας μια απίστευτη δημιουργικότητα.
      Είναι απίστευτα, συμφωνώ, αυτά που δίνει η Φύση και τα ζώα στον άνθρωπο. Μοναδικά μαθήματα ζωής.
      Ευχαριστώ για την τιμή Ζωή.
      Καλή βδομάδα.

      Διαγραφή
    3. Εσύ με τιμάς με την παρουσία σου και το ξέρεις!!!
      Χαίρομαι που βρέθηκα εδώ, μαζί σας!!!
      Και δεν το λέω για να το πω. Πραγματικά παίρνω χαρές από αυτήν την ηλεκτρονική γωνια!!!
      Να είσαι πάντα καλά Γιάννη!!!
      Καλή εβδομάδα!!!

      Διαγραφή
  4. Κατ' αρχάς Ζωή μου, το παραπάνω κείμενο σου, χάρη στο φυτό σου, είναι ένας ύμνος στη Φύση, γιατί είναι αδύνατο να γράψει κανείς κάτι σχετικό, αν δεν έχει γίνει ένα με τη Φύση σε κάποια φάση της ζωής του!
    Και αν ο ίδιος δεν έχει πιάσει χώμα με τα χέρια του, οι περιγραφές της φύσης θα παραμένουν καλογραμμένα λογοτεχνικά κείμενα...
    Όλα τελειώνουν κάποια στιγμή και έτσι πρέπει να είναι, γιατί μόνο έτσι μπορεί κάτι νέο και φρέσκο να ξαναγεννηθεί!
    Στα 7 στρέμματα γης που αγόρασα πριν 25 χρόνια, υπήρχε μόνο ένα πεύκο και μια μικρή βελανιδιά. Το πεύκο κάηκε στη μεγάλη πυρκαγιά πριν πολλά χρόνια και η βελανιδιά είναι τεράστια! Φυτέψαμε οπωροφόρα, αμπέλι και άλλα πολλά και το αποτέλεσμα, δύσκολα μπορεί πια κανείς να κυκλοφορήσει, το κτήμα έχει γίνει μια πανέμορφη φυσική ζούγκλα που ίδια φροντίζει τον εαυτό της! ;-)
    Χαίρομαι που το εγγονάκι σου "πήρε" από σένα!
    Μαζί με τη μεγάλη αγκαλιά που σου στέλνω, στέλνω και στον "συνεχιστή" όλη μου την αγάπη! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στεφανία μου
      Τι να πω εγώ με τις γλαστρίτσες μου σε ΄σένα με τη ιδιωτική σου ζούγκλα?
      Εντάξει, αν δεν είχα τον Κορύλοβο, θα σε ζήλευα αφόρητα!
      Λυπάμαι όταν καίγονται δέντρα κάθε καλοκαίρι, αν και μου αρέσει να βλέπω τον τρελό χορό της φλόγας στο τζάκι μου το χειμώνα. Αλλά αυτό είναι άλλο!
      Το εγγονάκι μου δεν"πήρε" από ΄μένα. Ευτυχώς πήρε η μαμά του από ΄μένα. Το εγγονάκι μου πήρε λοιπόν από την μαμά και ΕΥΤΥΧΩΣ και τον μπαμπά του!!! Τα παιδιά έχουν "τρέλα" με τη φύση. Ταξιδεύουν ώρες με το αεροπλάνο για να βρεθούν να κάνουν κάμπιγκ σε βουνοπλαγιές και λίμνες!!! Ε, τώρα αυτό, ο καημενούλης μου Κορύλοβος δεν με βοηθάει να το ξεπεράσω :)
      Πάντως αγαπημένο μου σπορ είναι να κόβω φρούτα από δέντρα, να τα σκουπίζω και να μασουλάω συνέχεια. Και με τα δέντρα που έχετε εσύ και ο φίλος Γιάννης πιο πάνω, ε, ναι... Ζηλεύω! Ζηλεύω πολύ! Πειράζει? :(
      Αύριο το πρωί που θα δω τον "συνεχιστή" θα τον ζουζουνίσω μέχρι να λιώσει και θα του πω πως είναι από εσένα.
      Και η δική μου αγκαλιά μεγάλη και ζεστή είναι για ΄σένα!

      Υ.Γ. Κάτι που ζήτησες, θα προσπαθήσω γιατί "δεν το ΄χω με τις φωτο" :)

      Διαγραφή
  5. Αγάπη χρειαζόμαστε όλα τα πλασματα για να βλαστήσουμε και να ανθίσουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ariadni μου αυτό ακριβώς λέει η ανάρτησή μου! Και πολύ αγαπημένο μου απόφθεγμα που μου αρέσει να το αναφέρω με την πρώτη ευκαιρία :
      "Αν ένα δέντρο πέσει στο δάσος και δεν είναι κανείς εκεί για να το ακούσει, θα κάνει θόρυβο;"
      Επίσκοπος George Berkeley

      Ευχες για όμορφη και δημιουργική εβδομάδα!!!

      Διαγραφή
  6. Σε διάβαζα και χαμογελούσα...και ένιωθα κάθε σου λέξη!
    Βλέπεις έχω παρόμοια εμπειρία! :) :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι φορές που σκέφτομαι πως κακώς ανεβάζω ότι ανεβάζω γιατί σ' αυτούς που με διαβάζουνε θα φαίνομαι πολύ "φευγάτη". Όχι πως δεν είμαι δηλαδή. Είναι όμως φορές που παίρνω κουράγιο από σχόλια σαν το δικό σου όπως τώρα γιατί ανακαλύπτω πως υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι με το δικό μου το "φευγιώ" (μου αρέσει με "ω" να το γράφω, δεν έκανα λάθος) και χαίρομαι. Παίρνω όπως σου έγραψα κουράγιο να συνεχίσω στο δρόμο μου... :)

      Διαγραφή
  7. Τι σύμπτωση? Χρησιμοποιείτε το όνομα από τον τίτλο του βιβλίου μου "Η ιστορία ενός φυτού" από τις εκδόσεις Μέθεξις!!! Και από ότι βλέπω, σας ενέπνευσε η ιστορία μου!
    Να είστε καλά!
    Ευρυδίκη Σιγαλού

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Τι σύμπτωση? Χρησιμοποιείτε το όνομα από τον τίτλο του βιβλίου μου "Η ιστορία ενός φυτού" από τις εκδόσεις Μέθεξις!!! Και από ότι βλέπω, σας ενέπνευσε η ιστορία μου!
    Να είστε καλά!
    Ευρυδίκη Σιγαλού

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κυρία Ευρυδίκη Σιγαλού χαιρετώ σας!!!
      Ευελπιστώ κι εύχομαι το σχόλιό σας να μην κρύβει πίσω του κάποιον υπαινιγμό. Αν ναι, θα αρκεστώ απλά να σας πω, πως αν μη τι άλλο θα πρόσβαλλα τον εαυτό μου σε ΄μένα την ίδια πρωτίστως μπαίνοντας σε ποταπές διαδικασίες. Την ιστορία μου δεν την εμπνεύστηκα από κάποιο βιβλίο που όπως λέτε κυκλοφορεί ήδη. Θα ήταν τόσο φθηνό και γελοίο συγχρόνως αν το έκανα! Ούτε και την έπλασα στη φαντασία μου. Άλλωστε δηλώνω συνέχεια και ηλεκτρονικά και στη ζωή εκεί έξω, ότι στερούμαι φαντασίας!  Και αν ο αέρας δεν μου έσπαζε την όμορφη γλάστρα μου, ούτε καν θα έμπαινα στη διαδικασία να σκεφτώ όσα στην παρούσα ανάρτηση κατέγραψα.
      Και μιας και οι σκέψεις αυτές ήταν αποτέλεσμα του αέρα και της ζημιάς που έγινε, την συγκεκριμένη ιστορία δεν την δημοσίευσα φυσικά πουθενά αλλού εκτός από την παρούσα ανάρτηση ώστε να έχω το θράσος ν' αντιστρέψω το σχόλιό σας...!!!
      Ο ρόλος του συγκεκριμένου blog δεν είναι ούτε για να κερδίσει εντυπώσεις ούτε για ηλεκτρονικές φιλίες ούτε και για κολακευτικά σχόλια. Πιστέψτε με δεν έχω τέτοια κενά ώστε να προσπαθώ να τα καλύψω με αυτόν τον τρόπο. Αν ανατρέξετε στην αρχική μου ανάρτηση ίσως καταλάβετε τι εννοώ.

      Αν πάλι εξέλαβα στραβά το σχόλιό σας, σας ζητώ ταπεινά συγνώμη και θα εκπλαγώ όπως κι εσείς για μια τέτοια ασήμαντη (?) σύμπτωση!!!
      Μου κεντρίσατε όμως απίστευτα το ενδιαφέρον και θα ψάξω να βρω το βιβλίο σας για να το διαβάσω. Και αν τόσο ταιριάζουν όπως λέτε οι ιστορίες μας, προσωπικά θα το χαρώ πολύ που έγινε βιβλίο το αγαπημένο μου φυτό!!! Και σκέφτομαι μάλιστα και πόση έκπληξη θα νιώσει και η σύζυγος των φίλων που μου χάρισαν το συγκεκριμένο φυτό η οποία γνωρίζει καλά την εξέλιξή του, αν της χαρίσω το βιβλίο σας!!!  

      Όπως και να ΄χει πάντως σας ευχαριστώ πολύ που αφήσατε αυτό το σχόλιο και μου επιτρέψατε να εκπλαγώ όπως κι εσείς!!!
      Καλοτάξιδο το βιβλίο σας και αυτό και ότι άλλο δημοσιεύσατε ή θα δημοσιεύσετε στο μέλλον!!!
      Να έχετε ένα δημιουργικό και ευχάριστο Π/Σ/Κ!!!
      Την εκτίμησή μου!!!

      Διαγραφή
  9. Και μια διευκρίνιση για τον τίτλο του βιβλίου που αναφέρετε. Θα μπορούσα να πω πως ίσως να αποτυπώθηκε στο μυαλό μου βλέποντάς το σε κάποιο βιβλιοπωλείο ή στη δημόσια βιβλιοθήκη από όπου προμηθεύομαι τα βιβλία που διαβάζω και ασυναίσθητα να μου βγήκε όταν έκανα την ανάρτηση. Αλλά όχι δεν θα το πω γιατί πηγαίνω σε συγκεκριμένα ράφια και δε νομίζω ένας τέτοιος τίτλος να βρισκόταν ανάμεσα στα βιβλία που έψαχνα. Πάντως είναι απορίας άξιο και για ΄μένα αυτή η σύμπτωση και αν θέλετε το πιστεύετε...
    Σας χαιρετώ και πάλι!

    Υ.Γ. Θα σας παρακαλούσα πολύ, αν έχετε χρόνο, ρίξτε μια ματιά σε μια παλιότερη ανάρτησή μου με τίτλο "Πνευματικά δικαιώματα". Βασικά δεν θα με ενδιέφερε να δείτε την ανάρτηση αλλά τα σχόλια που ακολουθούν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Στο πρώτο μου βιβλίο "Η κόρη του γιαλού" εκδόσεις Λιβάνη, αναφέρομαι πολύ στις συμπτώσεις....που δεν είναι συμπτώσεις...αλλά, όλα γίνονται για κάποιον λόγο!
    Το πρωταρχικό μου σχόλιο δεν κρύβει κανέναν υπαινιγμό, ησυχάστε.
    Να είστε καλά, με ευαισθησίες και ψυχικά τολμήματα....xxx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έσβησα κατά λάθος το τελευταίο μου σχόλιο μα δεν πειράζει δεν έλεγε τίποτε ουσιαστικό. Μόνον αυτό θα επαναλάβω :
      Υπόσχεση : Θα σας διαβάσω
      Καλή σας μέρα!

      Υ.Γ. Κι εγώ πιστεύω πως οι "συμπτώσεις" κάθε άλλο παρά συμπτώσεις είναι.

      Διαγραφή