Τρίτη, 9 Αυγούστου 2016

Ενός καλού, μύρια έπονται!


   Έφταιγε ο αέρας που απλώθηκε στη γειτονιά και έφερε στο μπαλκόνι όπου διάβαζα τη μυρωδιά από βρεγμένο πεύκο και από το υγρό το χώμα. Και πως να αντισταθείς όταν η πρόσκληση γίνεται τόσο "διακριτικά έντονη"? Το βιβλίο μου ήταν εκεί και μπορούσε να περιμένει. Ο ήλιος όμως όχι. Πήρε το δρόμο για το σπίτι του κι έπρεπε να προλάβω να κατέβω.
   Ούτε που κατάλαβα πως έφτασα στα μισά του δρόμου. Δεν είχα και καθόλου διαολάκια να με διαολίζουν και να με απασχολούν όσο προχώραγα, και έτσι ξαφνιάστηκα όταν συνειδητοποίησα πως είχα ήδη κάνει τη μισή διαδρομή και παραπάνω. Ξάφνου, αρκετά μέτρα πιο μπροστά από ΄μένα, μέσα από το μονοπάτι, ξεπρόβαλλε ένας άντρας. Μικρότερος φαινόταν σε ηλικία από μένα μα όχι όμως και πολύ έτσι όπως τον έβλεπα. Φτάνει στην άκρη του μονοπατιού, σκύβει κι αρχίζει να κάνει κάμψεις. Συνηθισμένη εικόνα αυτή για τον Κορύλοβο. Δεν πρόλαβε να κάνει 3-4 κάμψεις και ξεπροβάλλει πίσω του ένα κορίτσι. Θα ΄ταν δε θα ΄ταν δέκα χρόνω. Σκύβει κι αυτό κι αρχίζει να κάνει ότι κι ο άντρας. Σε δευτερόλεπτα να ΄σου κι ένας νεαρός. Ένας αμούστακος όμορφος, ψηλός έφηβος. Σκύβει κι αυτός κι αρχίζει νά κάνει όπως και οι άλλοι κάμψεις. Σε λίγο οι τρεις τους σταμάτησαν αυτό που κάνανε, σηκώθηκαν και κίνησαν για το επόμενο το μονοπάτι. Στο μεταξύ τους έφτασα κι εγώ που από μακριά τους παρακολουθούσα και συνέχιζα να περπατώ. "Να σας πω κάτι?" ρώτησα όταν πλησίασα και με μιας όλοι γύρισαν προς το μέρος μου. "Παρακαλώ!" μου λέει ο μεγάλος άντρας. "Σας έβλεπα και θυμήθηκα τα νιάτα μου και ήθελα πολύ να σας το πω" είπα και χαμογέλασα. "Είναι πολύ όμορφη η εικόνα του πατέρα με τα παιδιά του στο βουνό" συνέχισα και πήρε θάρρος τότε ο άντρας και μου είπε επί λέξη. "Είμαι 46 χρονών και ήμουν αθλητής στα νιάτα μου. Θέλω απλά να μάθουν τα παιδιά μου ότι κι εγώ έμαθα στην ηλικία τους και μετά ας διαλέξουν". Πόσο χάρηκα Θεέ μου!!! Να με τι παίρνω εγώ δύναμη από την εποχή μας!!!
    Για ένα δυο λεπτά ανταλλάξαμε τόσο έντονα βιώματα. Του είπα εγώ για τα μικράτα μου και την σχέση μου με το βουνό που οφείλω στον πατέρα μου, μου είπε κι εκείνος τα δικά του όμορφα παιδικά βιώματα, αλλά ήμασταν όλοι ιδρωμένοι και έπρεπε να συνεχίσουμε. Γι' αυτό μετά από λίγο οι δρόμοι μας χωρίσανε. "Έτσι!" φώναξα φεύγοντας στα δυο παιδιά. "Πίσω από τον μπαμπά και δεν θα χάσετε" είπα με κοίταξαν χαρούμενοι και τον ακολούθησαν χαμογελώντας. Χάθηκαν οι τρεις στο επόμενο το μονοπάτι κι εγώ συνέχισα από το δρόμο γιατί το γόνατό μου τελευταία με ενοχλεί τόσο ώστε να μου θυμίζει πως δεν είμαι και για πολλά πολλά. 
   Ε, ναι! Χάρηκα πολύ με την εικόνα τους. Έφτιαξε ακόμη πιο πολύ η ωραία μου διάθεση και αυτόματα άρχισε ο χρόνος να γυρίζει προς τα πίσω.
    Στην εφηβεία μου ο Κορύλοβος ήταν το μόνο μέρος που κυκλοφορούσα με τον μπαμπά χωρίς να "ντρέπομαι". Εκεί δεν υπήρχαν γνώριμα μάτια να με δουν εμένα τη "μεγάλη" να είμαι παρέα με τον "μπαμπάκα" μου. Μια μέρα όμως, εκεί, στο βουνό, με έκανε ο μπαμπάς μου να ντραπώ πολύ με καποιον νεαρό. Κατηφορίζαμε λοιπόν οι δυο μας όταν ένα ψηλό ωραίο παλικάρι σταμάτησε λίγο πιο μπροστά από εμάς τη μηχανή του. Κατέβηκε από αυτήν και άναψε τσιγάρο. Ο μπαμπάς λες και ήτανε δικός του γιος, θέλησε να τον συμβουλέψει. "Πέτα βρε νεαρέ το τσιγάρο από το στόμα σου και ανέβα μέχρι επάνω με τα πόδια" του είπε και του χαμογέλασε. Ο νεαρός χαμήλωσε το βλέμμα του και δεν απάντησε. Τον προσπεράσαμε και θυμωμένη όπως ήμουν με τον μπαμπά τον μάλωσα γιατί "ντροπιάστηκα" μπροστά στο νεαρό που ανταμώσανε για μια στιγμή τα βλέμματά μας. Κι όσο τον μάλωνα τόσο και φουρκιζόμουν. Πάλι εκείνος χαμογέλασε. Γύρισε, με κοίταξε και μου είπε : "Τον βλέπεις εκείνον τον βράχο? Άντε. Μέχρι εκεί." Κι αρχίσαμε να τρέχουμε. Και ήταν μακριά ο βράχος και λαχάνιασα. Και συνεχίζαμε να τρέχουμε δίχως να λέμε λέξη. Κάποτε φτάσαμε επιτέλους μπρος το βράχο και σταματήσαμε. Κι όταν σταμάτησα, τίποτα δεν θυμόμουνα απ' το θυμό μου. 


10 σχόλια:

  1. Kαποτε δεν θυμαμαι που... διαβασα κατι που έγραψε ενας διασημος συγγραφεας.. ουτε θυμαμαι ποιος ήταν αλλα... εμεινε στην μνημη μου το τι ειπε αυτος ο ανθρωπος...!!
    Πως ότι ήξερε στην ζωη του το είχε μαθει στο νηπιαγωγειο..!!!
    Μου εκανε φοβερη εντπωση..!!αλλα καταλαβα τι ήθελε να πεί..... μαθενουμε τα περισσοτερα στην αρχή της ζωής μας με παδειγματα απο τους γονεις μας και στο σχολειο... μετα τα υπολυπα ειναι συμπληρωματα...!
    Αυτο μου θυμησε το περιστστικο σου Ανέσπερη..!!!ας αφήνουμε τους αγαπημενους μας να μας διδαξουν κατι ξερουν κι εκεινοι..!! να περνας ομορφα... φιλάκιααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ξέρω πόσο διάσημος είναι ο συγγραφέας, αλλά το βιβλίο αυτό το έχω! "Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω τα έμαθα στο νηπιαγωγείο", Robert Fulghum, εκδόσεις Λύχνος.
      Πολλά φιλιά

      Διαγραφή
    2. Ρούλα μου καλή σου μέρα.
      Και σε άλλο σχόλιό μου έγραψα πως ο άνθρωπος διαμορφώνει το 85 με 90 τοις εκατό του χαρακτήρα μου μέχρι την ηλικία των 5 ετών. Είναι τα πιο κρίσιμα χρόνια του. Ότι "εισπράξει" εκείνο θα έχει να προσφέρει και να κουβαλάει για την υπολοιπη ζωή του. Δεν θυμάμαι απολύτως τίποτα από εκείνη την περίοδο της ζωής μου. Έχω όμως θύμησες όμορφες από την παιδική μου ηλικία που σαν μαθήματα και στάση ζωής τα δούλεψα αργότερα.
      Την πιο θερμή μου καλημέρα!!!

      Διαγραφή
    3. Pippi μου το βιβλίο που αναφέρεις θα το εντάξω στα "προσεχώς" γιατί μου φάνηκε ενδιαφέρον!!! Σ' ευχαριστούμε!!!
      Όμορφη και δημιουργική να είναι η μέρα σου!!!

      Διαγραφή
  2. Έχουμε μιλήσει ξανά για αυτή σου την αγάπη και λατρεία Ζωή. Είναι κάτι που το κοιτώ με καλοπροαίρετη ζήλεια και το ξέρεις. Σε καμαρώνω για αυτή σου τη σχέση με τη φύση. Είναι δώρο ζωής. Και εγώ λατρεύω τη θάλασσα χωρίς φυσικά να περιφρονώ το βουνό απλά σαν προτίμηση έχει το κάτι τι παραπάνω.
    Συνέχιζε έτσι καλή μου, σε έχουμε κάτι σαν φάρο στα χρόνια μας.
    Καλή συνέχεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι Γιάννη, χιλιοειπωμένα πλέον κατάντησαν να είναι. Μα όσα κι αν πούμε και όσο ίδια και να μοιάζουνε τα λόγια μας γι' αυτό το θέμα, η ουσία είναι τόσο σημαντική μεσα στην απλότητά της που ποτέ δεν θα κουράσουν!
      Και ΄συ να συνεχίζεις ότι ζητά και λαχταρά η ψυχούλα σου.
      Και να θυμάσαι πως και η θάλασσα μπορεί να μην έχει όμορφα λουλούδια έχει όμως κοχύλια και βοτσαλάκια υπέροχα για να χαρίζεις πότε πότε στη γυναίκα σου. Να μην ξεχνιέσαι στα δικά σου μόνο θέματα, είναι κι αυτό πολύ σημαντικό να ξέρεις!
      Καλή συνέχεια και σε ΄σένανε!!!

      Υ.Γ. Με τρομάζει ο "φάρος" που μου λες πως με έχετε. Εγώ είμαι μια εδώ και μια εκεί στις σκέψεις μου. Θα σας γκρεμοτσακίσω.

      Διαγραφή
  3. Να μην τρομάζεις και να έχεις σιγουριά. Σε "παρακολουθώ" καιρό και βλέπω ότι αυτά τα "πέρα-δώθε" είναι απολύτως ασφαλή και γόνιμα.
    Τη θάλασσα, καθώς λες, τη λατρεύω. Όμως είναι μακριά μου. Τέλος πάντων. Δεν είναι το μοναδικό πράμα που μαθαίνουμε σε ελλείψεις.
    Καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ο καιρός θα δείξει πόσο ασφαλή είναι τα "πέρα - δώθε" μου Γιάννη :)
    Καλό σου βράδυ.

    Υ.Γ. Άσχετο μα το μυαλό πάλι πήγε από το δώθε στο περα : Τη σιγουριά την ταυτίζω με το δεδομένο. Κι ότι θεωρούμε δεδομένο δεν του δίνουμε την προσοχή που του αρμόζει.
    Και αυτό δεν βγαίνει ποτέ σε καλό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Η μόνη μου αγωνία είναι αν δίνω πράγματα στα παιδιά μου... πράγματα να θυμούνται σε όλη τους τη ζωή... αν τα κάνω καλούς ανθρώπους....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το γεγονός και μόνο ότι το έχεις έννοια Ελένη σημαίνει ότι δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό!!!
      Δικαιούμαστε ωστόσο να κανουμε και τα λάθη μας αρκεί να είμαστε σε θέση να ακούμε και να διορθωνόμαστε αν μπορούμε. Κι αν δεν μπορούμε τουλάχιστον ας προσπαθούμε.
      Την καλημέρα μου!!!

      Διαγραφή