Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Η μελαγχολία του Σεπτέμβρη



     Πάντοτε η θλίψη του Φθινoπώρου έβγαζε στην επιφάνεια της ψυχής μου μια μελαγχολία. Και βάρυνε η διάθεση κάθε τέτοια εποχή απ' όταν μπορώ να έχω θύμισες από τον εαυτό μου. Έμπαινε στην εσωτερική μου ζυγαριά από την μια μεριά η αισιοδοξία και η χαρά, η ομορφιά της ζωής κι από την άλλη μεριά προσθέτονταν χρόνο το χρόνο κάποιο βαρίδιο μέχρι που άρχισε να γέρνει προς την μελαγχολία του Φθινοπώρου το καντάρι.
     Στα μικράτα μου, από νωρίς είχα εντοπίσει από που πήγαζε η θλίψη αυτή. Πηγή της λοιπόν ήταν τα σχολεία. Άνοιγαν κι εγώ θα έπρεπε να μαντρωθώ και πάλι για μήνες ολόκληρους μέσα στην τάξη. Αντί να παίζω με τα χρώματα και με τα χώματα, αντί να σκαρφαλώνω σε δέντρα και σε βράχους θα έπρεπε να κάθομαι υπομονετικά σ' ένα θρανίο και να ακούω ώρες ατέλειωτες δασκάλους ή καθηγητές, άλλοτε πολύ συμπαθείς κι αγαπημένους μέχρι και σήμερα, κι άλλοτε βαρετούς και εκνευριστικούς που εστίαζαν μόνον στην ύλη που έπρεπε να βγάλουν μέχρι το τέλος της χρονιάς και όχι στο αν καταφέρναμε να αφομοιώσουμε, να εμπεδώσουμε τη γνώση. Χωρίς να ρωτούν ποτέ τι πραγματικά είχε κάθε παιδί ανάγκη για να μάθει. Χωρίς να ρωτούν ποτέ αν συμφωνούσαμε κι εμείς με τον εγκλεισμό μας μέσα σε μία σχολική αίθουσα που ναι μεν διέθετε έναν ολόκληρη τοίχο με παράθυρα αλλά ωστόσο ποτέ δεν σου επέτρεπαν να βλέπεις προς τα έξω.  Κι  έφευγαν τότε τα χελιδόνια χωρίς να τα αποχαιρετώ, κι έχανα τότε τόσο όμορφα χρώματα στη γη και τόσο όμορφες ζωγραφιές στον ουρανό από τα σύννεφα που συνεχώς άλλαζαν θέση και σχήμα. Κι έφευγαν και οι μέρες που μπορούσα να παίξω το αγαπημένο μου παιχνίδι με τα φύλλα. Εκείνο που όσο ήταν ξερά, με το που πέφτανε από το δέντρο, τα μάζευα και τα έκανα ένα λοφάκι κι ύστερα άρχιζα να χορεύω επάνω τους ένα χορό ξέφρενο με μουσική τον θόρυβο που έκαναν, κι όσο τα ένιωθα κάτω από τα πόδια μου να θρυψαλιάζουν τόσο πιο ξέφρενος γινόταν ο χορός μου. Σπάνια απολάμβανα το αγαπημένο αυτό παιχνίδι μετά τα μέσα του Σεπτέμβρη γιατί άνοιγαν τα σχολεία και οι ώρες για παιχνίδι ήταν ελάχιστες. Ένα ψιλόβροχο ήταν αρκετό για να τα μαλακώσει σύντομα και έτσι έχανα το ενδιαφέρον μου για εκείνα. Ύστερα δεν αργούσαν πια να γίνουν ένα με το χώμα, χανόντουσαν για πάντα... Θεέ μου πόσα πράγματα έχανα σαν παιδί κάθε Φθινόπωρο!!! Κι αυτό για να είμαι κάθε μέρα, πλην Κυριακής, μπροστά σε έναν μαυροπίνακα με άσπρες κιμωλίες ενώ υπήρχαν τόσα χρώματα μια ανάσα έξω από την τάξη... Κανένας τους ποτέ δεν σκέφτηκε πόση περισσότερη δύναμη θα είχε κάθε μάθημα αν βγαίναμε να το κάναμε έξω στη φύση όσο ο καιρός το επέτρεπε γιατί όλες οι αισθήσεις μας θα ήτανε σε υπερδιέγερση δεν θα κοιμόνταν. Λες και μας μάντρωναν για να μην δούμε μήπως και ζηλέψουμε, όλα αυτά τα πολύχρωμα τα πανωφόρια που φόραγαν κάθε τέτοια εποχή τα βουνά γύρω απ' την πόλη. Κι έπρεπε να νιώθεις ενοχές κι ενίοτε να δέχεσαι δίχως αντίδραση την όποια τιμωρία κάθε που η ματιά σου έπαιρνε αγκαζέ το νου κι έφευγαν απ' το παράθυρο για να συναντήσουν έστω και ξεθωριασμένο απ' την απόσταση όλο αυτό το μεγαλείο.
     Στα χρόνια που ακολούθησαν η θλίψη του Σεπτέμβρη φαινόταν πως μεγάλωνε. Αιτία ήταν κι άλλα πράγματα που έχανα δίχως να θέλω. Όπως ας πούμε όλες αυτές οι ανατολές που αργούσαν πλέον να φανούν κι όταν ξεπρόβαλε ο ήλιος εγώ δεν είχα χρόνο για να τον καλημερίσω. Κι εκείνα τα υπέροχα τα ηλιοβασιλέματα που συνωμοτούσαν με τα σύννεφα για να ξεκλέψουν την σκιά απ' τα βουνά τριγύρω και να την αποθέσουν ψηλά στον ουρανό. Κι εκείνα τα έχανα πλέον. Βλέπεις οι ώρες της ξεκούρασης και της χαλάρωσής μου τότε, ερχόταν πάντοτε αφού επέστρεφε στο σπίτι του ο ήλιος.
     Περνούσανε τα χρόνια, μα αυτή η Φθινοπωρινή μελαγχολία δεν έλεγε μαζί τους να περάσει. Τώρα μπορεί σχολείο να μην πήγαινα μα άλλα παιδιά ερχόντουσαν τη θέση μου να πάρουν και στεναχωριόμουν για όσα ήταν ίσως σαν εμένα. Πολύχρωμα μπαρμπαλεκάκια με τα σακίδιά τους πλημμύριζαν τους δρόμους. Χρωμάτιζε σκεφτόμουνα τουλάχιστον η παρουσία και τα ρούχα τους την τάξη. Ποιος ξέρει? Ίσως και να περίσσεψαν τα παιδιά που αφήνουν μια κλεφτή ματιά να δραπετεύσει έξω από το τζάμι. Οι δε ανατολές και τα ηλιοβασιλέματα ήξερα πως ακόμη ήταν εκεί να ζωγραφίζουν με το άλικο το χρώμα τον σχεδόν πάντα συννεφιασμένο τέτοια εποχή ουρανό μου. Και λυπόμουν που ο χρόνος μου δεν ήταν αρκετός για να τα απολαύσω όπως το Καλοκαίρι.
    Κι όπως συνέχιζαν τα χρόνια και περνούσαν, ήρθε να προστεθεί κάτι ακόμη μαζί μ' αυτήν την θλίψη του Σεπτέμβρη μέσα στη σκέψη μου. Ήταν η συνειδητοποίηση της ανεμελιάς και της ομορφιάς εκείνης του Καλοκαιριού που οδεύει προς το τέλος. Ήταν που άλλαζαν χρώμα και όψη όλα τα καταπράσινα εκείνα φύλλα που την πολυπόθητη σκιά τους απλόχερα χάριζαν πριν ένα μήνα και θρόϊζαν γλυκό τραγούδι με  κάθε ανεπαίσθητο αεράκι δείχνοντας έτσι τη ζωντάνια που είχαν. Κιτρίνιζαν και λίγο πριν αφήσουνε το βάρος τους να ακουμπήσει πάνω στο υγρό απ' τη βροχή χώμα, σαν ύστατο χαιρετισμό προς τη ζωή, πέφταν θαρρείς με χορευτικές κινήσεις, γυρεύοντας με ικεσία, μια τελευταία ματιά από έναν "φευγάτο" σαν εμένα θεατή. Κι ύστερα αφήνονταν στην διαδικασία της αποσύνθεσης κι αυτά κλείνοντας έτσι το δικό τους κύκλο. Ήταν ακόμη το αεράκι εκείνο που πλέον δεν χάιδευε ευχάριστα τους ώμους σου. Αντίθετα τσιμπούσε το κορμί δίχως να νοιάζεται αν σε πονάει ή όχι.
     Και αισίως έφτασα στο σήμερα και σε άλλες σκέψεις που την μελαγχολία μου αυτήν του Φθινοπώρου επιμηκύνουν. Κι έχουν να κάνουν αυτές οι σκέψεις μου με κάθε άστεγο που σε λίγους μήνες το κρύο θα τον μαστιγώνει. Με κάθε αδέσποτο που δαρμένο απ' τους ανθρώπους κι απ' το κρύο θα ψάχνει μια γωνιά για να κουρνιάσει και κάτι για να φάει. Με κάθε οικογένεια που μακριά απ' την ζωή που έχτιζε βρέθηκε δίπλα μου να βολοδέρνει και να προσπαθεί από κάπου να πιαστεί για να ξεκινήσει απ' την αρχή να χτίζει. Με κάθε παιδί που δεν έχει έναν γονιό για να το "αναγκάσει (αγκαλιάσει)" να ξεκινήσει ένα σχολείο ...
     
Πάντοτε η θλίψη του Φθινοπώρου με μελαγχολούσε και με βάρυνε.



8 σχόλια:

  1. Μαζί σου συμπορεύομαι σαν θεατής και εγώ όπως τόσοι ακόμη βλέπαμε και βλέπουμε τη ζωή να περνά χωρίς να έχουμε το χρόνο να τσακώσουμε κάθε στιγμή της. Αλλά δεν με μελαγχολεί το Φθινόπωρο. Σκέψεις που βαραίνουν μέσα μου υπάρχουν όλο το χρόνο σε κάθε εποχή ακόμη και το Καλοκαίρι που πολλές φορές μου προκαλούν και τύψεις γιατί εγώ έστω αυτό το λίγο το μπορώ όταν χιλιάδες άλλοι στερούνται τα απαραίτητα....δυστυχώς.
    Καλό Φθινόπωρο με χαμόγελα Ζωή. Τουλάχιστον μια ζεστή ματιά, ένα χαμόγελο μπορεί να κάνει τη διαφορά σ'αυτούς που τους λείπουν τόσα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άννα μου σε χαιρετώ.
      Συμφωνώ πως οι σκέψεις βαραίνουν μέσα μας όλο το χρόνο. Μόνο να. Την Άνοιξη και το Καλοκαίρι το βάρος τους λίγο ελαφραίνει κι αλλιώς το αντέχουμε (εγώ τουλάχιστον). Ίσως γιατί φωτίζονται με το άπλετο φως του ήλιου και χρωματίζονται από ατέλειωτο γαλάζιο.
      Όσον αφορά τις τύψεις που λες, θα προτιμήσω να το προσπεράσω αυτό το σημείο. Πέρασα δύσκολο τον περσινό Χειμώνα με τέτοιες σκέψεις και χειρότερες. Ήταν στιγμές που έχανα ακόμη και τον εαυτό μου. Κράτησα τελικά μέσα μου μόνο τη θλίψη για να μπορέσω να ξεφύγω από τις μαύρες σκέψεις μου. Η Άνοιξη που ακολούθησε βοήθησε να ξαναβρώ σιγά σιγά και πάλι το χαμόγελό μου και κατάλαβα πως μόνο με αυτό μπορώ να βοηθήσω. Γιατί κι εδώ θα συμφωνήσω με όσα έγραψες. Ένα χαμόγελο μπορεί και κάνει τελικά την διαφορά σε όλα τα στραβά κι ανάποδα αυτού του κόσμου.
      Αντεύχομαι στις ευχές σου με ένα μελαγχολικό χαμόγελο!

      Διαγραφή
  2. Το φθινόπωρο εμένα μου αρέσει πάρα πολύ, μου ταιριάζει, με γεμίζει αισιοδοξία, αλλά καταλαβαίνω τη μελαγχολία πιυ σου φέρνει.
    Πιο πολύ όμως νιώθω τα συναισθήματά σου για το σχολείο! Πίκραααα! Ακόμα, κάθε Σεπτέμβρη σισθάνομαι τυχερή που δεν χρειάζεται να πάω! Δεν μπορούσα να υποφέρω με τίποτα τις ατελείωτες στείρες ώρες μες στις καταθλιπτοκές αίθουσες κι ανυπομονούσα να γυρίσω στα βιβλία μου και στα παιχνίδια μου!
    Η στιγμή που περνά και χάνεται... δεν γίνεται να μην μελαγχολήσεις σε αυτή τη σκέψη...
    Καλό υπόλοιπο Κυριακής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αλεξάνδρα μου γεια σου!!!
      Το θέμα της σχολικής αίθουσας είναι κάτι που πονάει πολλά παιδιά θαρρώ. Αυτή η μετάβαση από την άγνοια στο δρόμο της μάθησης θεωρώ πως είναι βάναυση.
      Αν έχεις χρόνο, ρίξε μια ματιά σε ένα όνειρό μου :
      https://www.youtube.com/watch?v=6RNRRqybUpE

      Καλή εβδομάδα εγώ θα ευχηθώ με δημιουργικότητα.

      Διαγραφή
  3. Πόσο όμορφα περιγράφεις Ζωή μου, αυτή τη γλυκιά θλίψη γιατί έτσι την αισθάνομαι, μόνο όταν σκέφτομαι τους μετανάστες και τους άστεγους η θλίψη βαθαίνει και παύει να είναι γλυκιά.
    Το 2009 έπεσα σ' ένα κείμενο που μιλούσε για μελαγχολία και από τότε την βλέπω διαφορετικά...

    Μελαγχολικοί: «Ιδιότητα» ορισμένων ανθρώπων που διατηρούν εσωτερική ισορροπία, ώστε να μην συντρίβονται από τα συναισθήματα τους…την μελαγχολία την χαρακτηρίζει ένα ευρύ φάσμα συναισθημάτων, από βαθιά χαρά ως βαθιά θλίψη, ευαισθησία, συμπόνοια και συμπάθια για τους άλλους, αγάπη και σεβασμός προς την φύση, δημιουργικότητα…πολλά από αυτά που έχουν αξία, ποίηση, φιλοσοφία, συναίσθηση της ομορφιάς, τα οφείλουμε στους μελαγχολικούς, μας μαθαίνουν να κοιτάζουμε λίγο περισσότερο γύρω μας, με αυτοσαρκασμό και επίγνωση της προσωπικότητας μας!

    Μελαγχολικοί: «Ιδιότητα» ορισμένων ανθρώπων που διατηρούν εσωτερική ισορροπία, ώστε να μην συντρίβονται από τα συναισθήματα τους…την μελαγχολία την χαρακτηρίζει ένα ευρύ φάσμα συναισθημάτων, από βαθιά χαρά ως βαθιά θλίψη, ευαισθησία, συμπόνοια και συμπάθια για τους άλλους, αγάπη και σεβασμός προς την φύση, δημιουργικότητα…πολλά από αυτά που έχουν αξία, ποίηση, φιλοσοφία, συναίσθηση της ομορφιάς, τα οφείλουμε στους μελαγχολικούς, μας μαθαίνουν να κοιτάζουμε λίγο περισσότερο γύρω μας, με αυτοσαρκασμό και επίγνωση της προσωπικότητας μας!

    https://ainafetst.wordpress.com/2009/11/04/sunset/

    Καλή βδομάδα από αύριο Ζωή μου, με μια τρυφερή αγκαλιά! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γειά σου Στεφανία μου!!!
      Ενδιαφέρον φαίνεται το κείμενο που με παραπέμπεις. Με την πρώτη ευκαιρία θα το κοιτάξω. Ίσως κάτι βρω που θα με βοηθήσει. Τώρα που και σε τι θα μπορούσε να με βοηθήσει δεν ξέρω να σου απαντήσω, πάντως σίγουρα θα το δω.
      Ανταποδίδω την αγκαλιά και εύχομαι όμορφα να κυλήσει η εβδομάδα σου!!!

      Υ.Γ. Μόλις γύρισα από το Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους που γίνεται στην πόλη μου. Είμαι μέσα σε έναν κινηματογράφο από τις 7 το απόγευμα μέχρι τις 1:15 το βράδυ. Μόνο τις βραβευμένες ταινίες είδα σήμερα γιατί όλη την εβδομάδα δεν κατάφερα να πάω. Σκεφτόμουν πως ο γιος σου θα έπρεπε να είναι εδώ αυτήν την υπέροχη εβδομάδα. Ότι είδα σήμερα, ήταν πολύ πολύ δυνατό!!! Οι φίλοι που το παρακολούθησαν όλο το πρόγραμμα μου είπαν πως είχε κι άλλες πολύ δυνατές ταινίες... Διαβίβασέ το στον γιο σου που ασχολείται. Οι συμμετοχές έφτασαν τις 225 ταινίες από 58 χώρες.

      Διαγραφή
  4. Ναι Ζωή και εγώ συμφωνώ στην ύπαρξη της γλυκιάς μελαγχολίας του Φθινοπώρου. Όμως είναι τόσο αναγκαία η παρουσία του γιατί έρχεται να "σβήσει" την κάψα και την ένταση των αισθήσεων του καλοκαιριού. Δεν θα μπορούσε άλλωστε ο οργανισμός μας, οι αισθήσεις μας να συνεχίσουν αμείωτα την ένταση αυτή.
    Πολύ όμορφα τα χρώματά σου, οι σκέψεις σου ανθρώπινες και τρυφερές.
    Να σου ευχηθώ λοιπόν Καλό σου Φθινόπωρο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ πολύ φίλε Γιάννη!!! Αντεύχομαι για όμορφο Φθινόπωρο!!!
      Η ζωή μας είναι γεμάτη εναλλαγές και μεταβάσεις από ένα σημείο σε κάποιο άλλο. Δεν παραπονιέμαι που άλλαξε η εποχή. Την περίμενα άλλωστε για να βρώ και πάλι τους ρυθμούς μου. Και αυτή η γλυκιά μελαγχολία μου είναι απαραίτητη για να ισορροπώ. Όσο δηλαδή είναι αυτό εφικτό.
      Καλή και δημιουργική να είναι η εβδομάδα σου!!!

      Διαγραφή