Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

Να σας πω μια ιστορία? (Family stories)



       Θέλω να σας διηγηθώ μια ιστορία.
     Τη δουλειά μου τη λάτρευα! Αν μου δινόταν η ευκαιρία να αρχίσω από το μηδέν την επαγγελματική μου καριέρα και πάλι αυτήν θα διάλεγα κι ας ανήκε στον ιδιωτικό τομέα. Μη σας πω ότι αυτό για ΄μένα ήταν μια πρόκληση και ένα από τα πολλά θετικά και υπέροχα που είχε. Όσοι βρίσκονται στη λίστα των λίγων και εκλεκτών, με ακούν πολύ συχνά να αναφέρομαι με αγάπη και νοσταλγία γι’ αυτήν. 
    Ωστόσο, όσο και αν την αγάπησα αυτήν την εργασία, υπήρξαν στιγμές μελανές που κλειδώθηκαν μέσα στη μνήμη. 
    Όπως εκείνα τα βλέμματα τριών ανθρώπων την άνοιξη του 1999. Το βλέμμα σε απόγνωση ενός πατέρα, το αθώο και ανέμελο βλέμμα ενός μπόμπιρα (θα ΄ταν δε θα ΄ταν 6-7 χρονώ) και το σκληρό και απάνθρωπο βλέμμα ενός Άξεστου Χωριάτη. Και συγχωρήστε με για την έκφρασή μου αυτήν αλλά δεν αναφέρομαι ούτε σε χωρικό ούτε σε αγρότη όταν αποκαλώ τον συγκεκριμένο Άξεστο "Χωριάτη".
     Όταν πέρασαν την πόρτα του γραφείου οι τρεις τους, συνοδευόμενοι από έναν τακτικό πελάτη και φίλο του εργοδότη μου, ήρθαν κατ’ ευθείαν σε ΄μένα «για να μην χρονοτριβούμε», όπως είπε χαριτολογώντας ο πελάτης μας. Τίποτα σπουδαίο. Μια πράξη υιοθεσίας ήθελαν. Κόμπος δέθηκε το στομάχι μου όταν γύρισα και είδα από την μια μεριά τα πρησμένα από το κλάμα μάτια του πατέρα και από την άλλη μεριά το άδειο βλέμμα του … (ε πώς να τον ονομάσω τώρα? Δεν μου έρχεται άλλος χαρακτηρισμός. Συγνώμη). Ναι. Το άδειο βλέμμα του Άξεστου Χωριάτη (όχι χωρικού, ούτε αγρότη!). Ο μπόμπιρας ξεγελάστηκε με ένα φακελάκι γαριδάκια για να μην ενοχλεί και να μην ενοχλείται. Κάθισε ήσυχα σε μια γωνιά και απολάμβανε με μεγάλη ευχαρίστηση και βουλιμία τη λιχουδιά του. 
"Πράξη υιοθεσίας Ζωή", μου είπε ο διερμηνέας-πελάτης μας. "Κύριε Τάδε", απάντησα, "εγώ να την συντάξω αν έχετε τα απαιτούμενα έγγραφα που χρειάζομαι", και τα απαρίθμησα, "μα τον πατέρα δεν τον βλέπω να είναι έτοιμος να την υπογράψει".
     Το βλέμμα του πατέρα Θεέ μου! Κοιτούσε μια εμένα που μίλησα και μια τον διερμηνέα ικετεύοντας. Χωρίς να ξέρει ποιον και γιατί. Ο άλλος, απαθέστατος, άραξε τα ουκ ολίγα κιλά του στην αναπαυτική πολυθρόνα, σταύρωσε τα χέρια του και περιπλάνησε το άδειο του βλέμμα στο γραφείο. Αμέτοχος και παγερός λες και ήταν πελάτης για διαφορετική υπόθεση.
      Ο διερμηνέας εξήγησε στον πατέρα τι ακριβώς χρειαζόμουν και του διαβίβασε και το αυθαίρετο συμπέρασμα που έβγαλα. Ο πατέρας γύρισε σε ΄μένα, με δάκρυα που δεν κατάφερε να κρατήσει, κούνησε το δάχτυλό του αρνητικά και μου μίλησε με πνιγμένη φωνή. Ακόμη κι αν ήξερα τη γλώσσα, δεν θα μπορούσα να καταλάβω τι ακριβώς έλεγε. Κι έλεγε, έλεγε, έλεγε ο δόλιος κι έκλαιγε. Έκλαιγε …
      Ο διερμηνέας τον σταμάτησε διακριτικά, γύρισε σε μένα και μου είπε πως ο άνθρωπος αυτός έχασε τη γυναίκα του, τους γονείς, τα αδέλφια και τα πεθερικά του στους βομβαρδισμούς στο Βελιγράδι. Θυμόσαστε υποθέτω. Μόνον το παιδί του του απέμεινε και ήρθε στην Ελλάδα να το αφήσει στην ξαδέλφη της γυναίκας του, η οποία βρήκε στέγη και φαγητό δίπλα στον ... άντε, μόνο Άξεστο τύπο θα τον ονομάσω αν και μου φαίνεται λίγο λειψό. Φυσικά της παρείχε στέγη και φαγητό όχι γιατί ήταν φιλάνθρωπος. Όλα δούναι και λαβείν είναι για ορισμένους. Όλα δούναι και λαβείν. Για ορισμένους. Και επειδή αυτός ο τύπος όλα τα μετρούσε με χρήμα και κέρδος, είπε της γυναίκας πως μπορούσε να κρατήσει τον μικρό στο σπίτι του μόνον αν υπέγραφε ο πατέρας πράξη υιοθεσίας. Βλέπετε χρειαζόταν χέρια για τα χωράφια του και ο μικρός σε βάθος χρόνου θα ήταν πολύ καλή επένδυση, δεδομένου πως ένα πιάτο φαγητό και ένα κρεβάτι αν μη τι άλλο δεν θα του κόστιζαν και πολύ. Από την άλλη πάλι πλευρά, ο δόλιος ο πατέρας κλαίγοντας έλεγε πως θα υπογράψει ό,τι θέλουμε! Ό,τι θέλουμε, αρκεί να κρατήσει τον μικρό μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος και μέχρι να επιστρέψει να τον πάρει πίσω. Ο τύπος όμως ήταν ανένδοτος. Είπε μία φορά και όχι δεύτερη, πως μόνο με υιοθεσία θα κρατούσε το παιδί (για πάντα δηλαδή). Διαφορετικά ας έπαιρνε ο πατέρας τον μικρό κι ας πήγαινε εκεί απ’ όπου ήρθε. 
    Εγώ δήλωσα σε όλους ότι αρνούμαι να συντάξω αυτήν την πράξη, ο εργοδότης μου έμεινε παγωμένος να κοιτά αυτά που εκτυλίσσονταν στο γραφείο του, η συνάδελφος ανίκανη να πάρει θέση μιας και μόλις που έκλεισε χρόνο στη δουλειά και ακόμη ήταν στο στάδιο προσαρμογής της (το αντικείμενο ήταν πρωτόγνωρο γι' αυτήν), και τέλος ο διερμηνέας προσπαθούσε να παίξει πλέον το ρόλο του διαιτητή. 
     Όταν πια και τα δικά μου δάκρυα έγιναν λυγμοί με όλα όσα άκουγα και έβλεπα, έφυγα από το γραφείο γιατί πραγματικά ένιωσα να πνίγομαι. Χρειαζόμουν καθαρό αέρα! Μετά από ώρα, και αφού συνήλθα, ξαναγύρισα σίγουρη πως θα είχαν φύγει όλοι από το γραφείο, προετοιμάζοντας τον εαυτό μου για τις όποιες συνέπειες θα είχε η απρόσμενη και αχαρακτήριστη αυτή συμπεριφορά μου.
      Ήταν όντως άδειο το γραφείο. Μόνον η συνάδελφος και ο εργοδότης σκυθρωποί και με σκυμμένο το κεφάλι εργαζόντουσαν. Πήγα κατ’ ευθείαν στο βιβλίο συμβαλλομένων να δω αν τελικά καταχωρήθηκε η πράξη υιοθεσίας, μιας και η συνάδελφος με υπαγόρευση του εργοδότη μου θα μπορούσε να την γράψει, και κατόπιν να υπογραφεί από τους συμβαλλομένους. Ο εργοδότης μου κατάλαβε αμέσως για ποιον λόγο άνοιξα το βιβλίο και μου είπε πως δεν συνέταξαν την πράξη υιοθεσίας και πως τους «έδιωξε». 
     Άνθρωπος με αξίες όπως ήταν ο εργοδότης μου, δεν τους επέτρεψε κάτω από τέτοια συναισθηματική φόρτιση να υπογράψουν οτιδήποτε! Μόνο περηφάνια και ευγνωμοσύνη νιώθω που τόσα χρόνια ήμουν δίπλα του! Αν υπάρχουν τέτοια "αφεντικά" σήμερα, σίγουρα θα είναι ελάχιστα. 
     Πέρασαν χρόνια πολλά από εκείνο το σκηνικό, συνταξιοδοτήθηκε ο εργοδότης μου, άλλαξα δουλειές νοσταλγώντας πάντα εκείνη την αψεγάδιαστη και ζηλευτή συνεργασία που είχαμε στο γραφείο το οποίο δεν υπάρχει πλέον, μα στο μυαλό μου έμεινε ολοζώντανη η εικόνα αυτών των ανθρώπων και του μπόμπιρα που έτρωγε ατάραχος τα γαριδάκια του. 
    Επειδή όμως δεν θα αναφερόμουν σε μια ιστορία δίχως αίσιο τέλος, θα σας πω και πως κατέληξε η υπόθεση αυτή για να φύγει η πικρή γεύση που τυχόν σας άφησα. Πριν ένα χρόνο περίπου, τυχαία είδα στο δρόμο τον διερμηνέα-πελάτη μας. Από τότε είχα να τον δω. Τον σταμάτησα λοιπόν και τον ρώτησα αν θυμόταν την ιστορία αυτή και αν ήξερε να μου πει τι απέγινε το παιδί και ο έρμος ο πατέρας. Το πήρε το παιδί του ο πατέρας μου είπε και έφυγε. Πήγε στη Γαλλία. Εκεί είχε έναν άλλο συγγενή ο οποίος δέχθηκε να κράτησει τον μικρό μέχρι να αλλάξει το τοπίο στη χώρα τους. Ο ίδιος το άφησε χωρίς υπογραφές σε έγγραφα και με ελαφρωμένη καρδιά και έφυγε ήσυχος γιατί έπρεπε να γυρίσει πίσω. Γύρισε λοιπόν πίσω, επέζησε από τον χαμό και όταν οι συνθήκες ήταν κατάλληλες επέστρεψε στη Γαλλία και πήρε πίσω το παιδί του. 
     Ναι!!! Και δεν ήταν μια φανταστική ιστορία μου αυτή, ούτε και ένα παραμύθι για μεγάλους. Ήταν ένα βίωμά μου από την δουλειά μου που λάτρευα...

Υ.Γ. Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο δρώμενο της Αριστέας http://princess-airis.blogspot.gr/2016/09/family-stories.html  την οποία για μια ακόμη φορά θα ευχαριστήσω που μου έδωσε την ευκαιρία να μοιραστώ μαζί σας μια εμπειρία τόσο Ανθρώπινη από τον εργασιακό μου χώρο.



Σημ.1 Το προηγούμενο βράδυ πριν το επεισόδιο που συνέβη στο γραφείο, βουλιαγμένη στον καναπέ του σπιτιού μου, τσιμπολογώντας τα καλούδια μου και μέσα στην οικογενειακή ασφάλειά μου και θαλπωρή, παρακολουθούσα στις ειδήσεις εικόνες από τα βομβαρδισμένα σπίτια του Βελιγραδίου και σκεφτόμουν «τους καημένους τους ανθρώπους τι περνάνε...». 
Τότε είχα ακόμη τηλεόραση...

Σημ.2 Η γνωστή σε όλους φωτογραφία που συνοδεύει το κειμενάκι μου, όταν πρωτοεμφανίσθηκε στο διαδίκτυο, "στόλισε" πολλούς τείχους στο fb με σχόλια που άλλα έβγαζαν πίκρα, άλλα οίκτο και άλλα θυμό.  Όταν την πρωτοείδα εγώ ένιωσα μια φοβερή ανακούφιση. Σκέφτηκα : "Εντάξει παιδάκι. Κομίσου ήσυχο. Έχεις ό,τι ακριβώς χρειάζεσαι να έχεις. Την λυτρωτική και προστατευτική αγκαλιά του. Ησύχασε τώρα. Πάει, πέρασε!!!"

Σημ.3 Συνήθως, οι φίλοι που έχουνε blog αναρτούν κείμενα, φωτογραφίες ή διηγήματα από το blog στο fb. Κόντρα στο ρέμα κι εδώ. Μεταφέρω πολύ συχνά αναρτήσεις μου από το προφίλ του fb στο εδώ προφίλ μου. Την ιστορία που διαβάσατε την ανάρτησα τον Οκτώβριο του 2015 στο fb όταν ξεκίνησαν να διχάζονται οι απόψεις για όσα διαδραματίζονταν στο Αιγαίο.

34 σχόλια:

  1. Και καλείται τώρα η αφεντιά μου, να σχολιάσει αυτή την ιστορία που παρόλο το αίσιο της τέλος δεν παύει να είναι μια ιστορία που πονά... πονάει γιατί έχουν γίνει χιλιάδες υιοθεσίες που δεν κατέληξαν όπως η παραπάνω και αυτό γιατί η φτώχεια φέρνει σε απόγνωση πολλούς γονείς. Από την άλλη όμως σκέφτομαι και παιδιά που αναγκαστικά άφησαν τους γονείς τους γιατί οι γονείς τους τα κακοποιούσαν και αυτά ήταν τυχερά.
    Μεγάλο θέμα άνοιξες με τη συμμετοχή στο νέο δρώμενο της Αριστέας και είναι το θέμα "υιοθεσία"...
    Για μένα που δεν έχω fb, είναι ότι καλύτερο να διαβάζω παρόμοια κείμενα και πολύ σ' ευχαριστώ που τα μεταφέρεις και στο blog σου!
    Συννεφιασμένη αλλά χαμογελαστή καλή μέρα σου στέλνω Ζωή μου! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η εικόνα του παιδιού που δεν εισπράττει ότι του αναλογεί σε αγάπη, τρυφερότητα, αγκαλιά, πάντα θα πονάει Στεφανία μου.
      Και η υιοθεσία δεν σημαίνει πάντοτε εγκατάλειψη, το ξέρουμε καλά αυτό. Πολλές φορές είναι και λυτρωτική και για τα παιδιά και για τους ανθρώπους που καταφεύγουν σ' αυτήν.
      Σύννεφα κι εδώ και αεράκι. Η μελαγχολία του Φθινοπώρου πάντα με μελαγχολεί.
      Την αγκαλιά μου κι ας είναι και ... σκουρόχρωμη!

      Διαγραφή
  2. Αχ Ωραία! Κάνεις ποδαρικό Ζωή μου!
    Σε ευχαριστώ πολύ πολύ!
    Πάω για τα διαδικαστικά και έρχομαι να σε διαβάσω έπειτα με την ησυχία μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αριστέα μου σαν έγινα στην πραγματικότητα γιαγιά, άρχισα και τις ιστορίες. Μέχρι να μεγαλώσει η μικρή γλυκιά μου ηχορύπανση θα καταντήσω πολύ γραφική λέγοντας τα ίδια και τα ίδια. Κάπως έτσι λοιπόν γινόμαστε βαρετές και ανιαρές εμείς οι γιαγιάδες.
      Εγώ σ' ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να μοιραστώ μαζί σας αυτήν μου την ανάμνηση!!!
      Την αγάπη μου και μια μεγάλη αγκαλιά!!!

      Διαγραφή
  3. Χαίρε!
    Περίμενα με αγωνία να δω το τέλος και πολύ χάρηκα που ήταν αίσιο...όντως σπανίζουν τέτοια αφεντικά
    Καλή συνέχεια σε ότι κάνεις :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαιρετώ σε ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ....!
      Περίμενα χρόνια ολόκληρα να μάθω αυτό το αίσιο τέλος. Κι αν ήταν δυνατόν θα ήθελα πολύ να παρακολουθώ την ζωή αυτών των ανθρώπων να δω την κατάληξη του καθενός και να μαθαίνω από τις ζωές τους... Να μαθαίνω...
      Καλή συνέχεια και σε ΄σένα!

      Διαγραφή
  4. Καλησπέρα! Πρωτη φορά στο blog σου και με συγκλόνισες!!! Πολύ δυνατό και έντονο πόσο μάλλον όταν πρόκειται για πραγματική ιστορία. Πόσο χαίρομαι που είχε αίσιο τέλος, αν και γνωρίζουμε ότι η ζωή δεν τα χαρίζει και απλόχερα!
    Μου αρεσει πολύ το blog σου!
    Σε γλυκοφιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με κολακεύουν τα λόγια σου και το πέρασμά σου από εδώ με τιμάει Maria Kat!
      Σ' ευχαριστώ πολύ.
      Τίποτα δεν μας χαρίζεται στη ζωή αλλά όταν παλεύουμε με νύχια και με δόντια θαρρείς πως ανοίγει για ΄μας μια πόρτα στον ουρανό. Αυτό έμαθα στα 52 χρόνια της δικής μου ζωής.
      Να είσαι καλά και να περνάς ακόμη καλύτερα!

      Υ.Γ. Το blog μου το ξεκίνησα κάτω από παράξενες συνθήκες. Δεν τα καταφέρνω όπως επιθυμώ με τις αναρτήσεις μου μιας και δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα, είμαι από τους πλέον ακοινώνητους blogers και δεν αφιερώνω χρόνο να μάθω κάτι παραπάνω από τα βασικά, δηλαδή από τις αναρτήσεις. Ενθαρρυντικό το ότι σου αρέσει! Σ' ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  5. Ζωή μου άργησα πολύ, αλλά ήρθα και πραγματικά χάρηκα που μας έδωσες ένα πραγματικό περιστατικό με τόση συναισθηματική φόρτιση αλλά και αίσιο τέλος!
    Πόσο πολύ σε ευχαριστώ!!!
    Υπέροχη αρχή... εύχομαι να έχεις κι άλλες συμμετοχές!
    (όταν διαβάζω να αποκαλείς το εγγόνι γλυκιά ηχορύπανση τρελαίνομαι! Μου αρέσει πολύ!)
    Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αριστέα μου η χαρά είναι όλη δική μου που με την παρακίνησή σου κατάφερες να βοηθήσεις να μοιραστώ μαζί σας αυτήν τη θύμηση που πραγματικά κλειδώθηκε στη μνήμη μου.
      Είναι περίεργη η μνήμη των ανθρώπων. Αναρωτιέμαι καμιά φορά τι εσωτερικούς μηχανισμούς άθελά μου ενεργοποιώ και καταφέρνω άλλοτε να θυμάμαι διάφορα γεγονότα που συνέβησαν χρόνια πριν κι άλλοτε να ξεχνώ κάποια άλλα που έγιναν πολύ πρόσφατα.
      Κι άλλη αγκαλιά σου στέλνω. Το ξαναείπα. Έχω πολλές από δαύτες και σπαταλώντας τες, παίρνω δύναμη! :) <3
      Υ.Γ. Έλεγα σήμερα στην μεγάλη μου κόρη, πως όταν έγινα μητέρα ένιωσα την υπέρτατη αγάπη να κατακλύζει το είναι μου. Έτσι τουλάχιστον νόμιζα μέχρι που ήρθε στη ζωή μου αυτή η μικρή γλυκιά ηχορύπανση και μου άλλαξε τα δεδομένα μου. Ανακάλυψα πως εντός μου υπήρχε ακόμη πιο πολύ, πιο μεγάλη, πιο υπέρτατη αγάπη και ξαφνιάστηκα κι εγώ η ίδια!

      Διαγραφή
  6. Ζωή μου, καλησπέρα
    Όλοι παρακολουθούσαμε τα γεγονότα εκείνης της περιόδου με πίκρα, λίγοι όμως φανταζόμασταν και ακόμα πιο λίγοι έζησαν από κοντά όσα έζησες και μας περιγράφεις εσύ. Γροθιά στο στομάχι κάθε "πολιτισμένου" χορτάτου "φιλάνθρωπου" και το άμοιρο παιδί, να εισπράττει όλη αυτή τη φρίκη. Ειλικρινά με συγκλόνισες!
    Σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Marina Antoniou συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Έτσι το βίωσα κι εγώ. Σαν μια γερή γροθιά στο στομάχι. Ήμουν πιο νέα τότε και για μέρες κουβαλούσα μια θλίψη μέσα μου. Ήθελα πολύ να του πω να μου εμπιστευτεί εμένανε το παιδί μα δεν τολμούσα. Τότε ακόμη φοβόμουν τους φόβους μου και μούδιαζα σε παράτολμες σκέψεις που έκανα.
      Σε προηγούμενη ανάρτησή μου, με τίτλο "Αντίβαρο" σύστησα στους επισκέπτες του blog μου έναν γιατρό του κόσμου, τον κ. Νικήτα Κανάκη ο οποίος μοιράζεται με τους φίλους του διάφορα ανάλογα βιώματά του. Σε κάποιο από αυτά, κλείνοντας γράφει κάτι που ταιριάζει σε όλα τα παιδιά που ζούνε τη φρίκη του πολέμου :
      "... Δεν ξεχνάω όμως ποτέ μια κουβέντα του Παπα-Στρατή όταν τον ρώτησα, ένα βράδυ καλή ώρα σαν απόψε στην Καλλονή.
      “-Άραγε θα καταφέρουν ποτέ να ξεχάσουν?
      -Όχι μου απάντησε. Ίσως, αν είναι τυχερά, να καταφέρουν να συγχωρέσουν...”

      Διαγραφή
  7. Καλησπέρα Ζωή μου και καλό Φθινόπωρο !! Είναι αληθινή ιστορία που θα την θυμάσαι πάντα και θα την θυμόμαστε και εμείς γιατί τα περιγράφεις όπως τα έζησες !! Την αγάπη μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. nikol μου γεια σου! Αντεύχομαι θερμά!
      Ξέρεις, το να μοιράζεσαι έχω την αίσθηση πως μας βοηθάει να εξελισσόμαστε. Μαθαίνω, μαθαίνεις και κάτι κερδίζουμε όλοι από αυτό. Γι' αυτό με βλέπετε συνήθως να ακουμπώ τις σκέψεις μου πάνω στο πληκτρολόγιο κινδυνεύοντας να παρεξηγηθώ από πολλούς, αν όχι από όλους όσους με διαβάζουν. Θα χαρώ ιδιαίτερα αν πραγματικά αποτυπωθεί η ιστορία μου στη μνήμη κάποιων. Νομίζω πως θα μπορούσε να αλλάξει την οπτική γωνία που βλέπουμε τα πράγματα καμιά φορά θεωρώντας πως όλα τα δεινά συμβαίνουν μόνον στους άλλους.
      Σου εύχομαι ένα ήσυχο βράδυ να δώσει τη θέση του σε μια αισιόδοξη μέρα!!!
      Αγκαλιά ζεστή και σε ΄σένα nikol!!!

      Διαγραφή
  8. Στην ζωή ... Ζωή μου υπαρχουν ΑΝθΡΩΠΟΙ ευτυχως και ανθρωπακια... δυστηχως... η αληθινή ιστορία σου δΕιχνει οτι υπαρχουν ακομοι οι ΑΜΘΡΩΠΟΙ...και αυτό ειναι παρήγορο..!!
    Σίγουρα ειναι από τις ιστορίες που δεν τις ξεχνας..!!
    Σε ευχαριστούμε που την μοιραστΗκες μαζί μας.!να περνας ομορφα ... φιλακιααα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ρούλα μου σε χαιρετώ!!!
      Θα σε παραπέμψω στην ανάρτηση που έκανα πριν μέρες, με τίτλο "Αντίβαρο" για να σου αποδείξω πως υπάρχουν Άνθρωποι και συνεχώς πέφτουμε πάνω τους τυχαία. Και αυτό συμβαίνει όχι ακριβώς "τυχαία" αλλά γιατί είναι πολλοί εκεί έξω και δεν γίνεται να μην τους συναντήσεις στο δρόμο σου.
      Χαίρομαι ιδιαίτερα που θα σας μείνει στη μνήμη! Πραγματικά!!!
      Μια γλυκιά αγκαλιά από ΄μένα! :)

      Διαγραφή
  9. Δεν εχω λογια...
    Να εισαι καλα! Ο Θεος να ευλογει ολους τους ανθρωπους που στους κατατρεγμενους ανοιγουν μια αγκαλια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Να τους ευλογεί και να τους κάνει φωτεινούς σηματοδότες για όλους εμάς BUTTERFY!!!
    Την καλησπέρα μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ζωή καλησπέρα. Συγκλονιστική η ιστορία σου συθέμελα.
    Κοίτα, να στο ομολογήσω λοιπόν, πολλοί φίλοι εδώ το ξέρουν, είμαι παιδί υιοθεσίας. Η Μητέρα μου πέθανε 3 μέρες μετά τη γέννα μου.
    Όταν μετά από χρόνια σκάλισα τα αρχεία της οικογένειας, διαπίστωσα ότι για να γίνει η πράξη υιοθεσίας στην κυριολεξία "έφτυσαν αίμα" τόσο ο φυσικός πατέρας μου, όσο και η υποψήφια μητριά μου. Ελέγχθηκαν πράγματα τόσο εξονυχιστικά που σε πληροφορώ η αρμόδια κοινωνική λειτουργός έκανε "εισβολή" στο υποψήφιο σπιτικό μου αλλά και στη δοκιμαστική περίοδο, τα ξημερώματα...! χωρίς ειδοποίηση. Για να δει συνθήκες ζωής. Επίσης έψαξε τα πάντα, αναζητούσε μαρτυρίες στη γειτονιά, έψαχνε οικονομικά στοιχεία για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.
    Θέλω να πω ότι, δεν ξέρω σήμερα, αλλά εκείνη την εποχή μια πράξη υιοθεσίας ήταν πράξη απίστευτης διαδικασίας και δοκιμασίας.
    Σε κάθε περίπτωση συγκινήθηκα πάρα πολύ τόσο από τη στάση σου, την περίμενα άλλωστε, όσο και από τους συναδέλφους σου.
    Φιλιά κορίτσι μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε μου Γιάννη σε χαιρετώ.
      Η αλήθεια είναι πως με προβλημάτισες πάρα πολύ με το σχόλιό σου. Το θέμα της υιοθεσίας ποτέ δεν απασχόλησε τη σκέψη μου και για να πω την αλήθεια ξέρω κι εγώ πως είναι μια επίπονη και χρονοβόρα διαδικασία και για τα δύο εμπλεκόμενα μέρη. Έψαχνα τώρα να βρω στο διαδίκτυο τι ρόλο μπορεί να παίξει ένας Συμβολαιογράφος για να μπορέσω να καταλάβω την διαδικασία. Αυτό που βρήκα κάπου ήταν το εξής : "Αν οι γονείς δε μπορούν να εμφανιστούν στο δικαστήριο, η συναίνεση μπορεί να δοθεί με συμβολαιογραφική πράξη". Δεδομένου λοιπόν ότι ο πατέρας έπρεπε να γυρίσει στη χώρα του και η μητέρα είχε σκοτωθεί, ναι, είχαμε κάποιο ρόλο σαν γραφείο. Στα περίπου τριάντα χρόνια που εργαζόμουν σε Συμβολαιογραφείο ήταν η μοναδική φορά που κλήθηκα να συντάξω μια τέτοια πράξη. Θυμάμαι όμως πολύ καλά πως ήξερα τι ακριβώς έγγραφα να ζητήσω και επίσης θυμάμαι πάρα πολύ καλά τον άκαμπτο τύπο που επέμενε για υιοθεσία χωρίς άλλη διαπραγμάτευση και τον πατέρα να κλαίει και να λέει πως θέλει να γυρίσει πίσω να πάρει το παιδί κάποια στιγμή. Και επειδή δεν μου αρέσει να λέω αερολογίες μένω σ' αυτήν την σκηνή και σ' αυτό που μου ζητήθηκε να συντάξω. Δηλαδή μια συμβολαιογραφική πράξη. Πράξη συναίνεσης υιοθεσίας? πληρεξούσιο συναίνεσης υιοθεσίας? δεν θυμάμαι ακριβώς. Γεγονός είναι πως ήρθαν χωρίς Κοινωνικό Λειτουργό και ίσως ο εργοδότης μου να πάτησε σε αυτό το σημείο και να τους "έδιωξε" γιατί πάντοτε ακολουθούσε το "γράμμα του Νόμου" και αν κάτι δεν στεκόταν Νομικά δεν έμπαινε σε άλλες διαδικασίες.
      Όσον αφορά τη δική σου υιοθεσία ένα έχω μόνο να πω. Από τα σχόλια που αφήνεις στις αναρτήσεις μου φαίνεσαι ένα πολύ συγκροτημένο άτομο με αρχές και ευαισθησίες. Και συμπεραίνω πως μέσα στην μεγάλη σου ατυχία να χάσεις την μητέρα σου στάθηκες πολύ τυχερός με τους γονείς που σε υιοθέτησαν. Ελπίζω και εύχομαι πραγματικά από καρδιάς, να ευσταθεί το συμπέρασμά μου αυτό!!!
      Τα καλύτερα εύχομαι σε όλους τους τομείς της ζωής σου Γιάννη!!!

      Υ.Γ. Διάβαζα την τελευταία σου πρόταση που αναφέρεται στην στάση που κράτησα. Λες πως την περίμενες. Λέω "ουπς! κι εδώ με κατάλαβαν" :)

      Διαγραφή
    2. Ναι, τα δεδομένα σε τέτοιου τύπου υιοθεσίες κάτω από πίεση έχουν αλλάξει και γίνονται πιο "βιαστικά" και "εύκολα". Όμως και αυτό δεν ήταν σωστό. Στη δική μου περίπτωση, σου μιλάω για το έτος ...1960 φυσικά, εκτός των όσων σου ανέφερα, υπήρξαν και μάρτυρες.
      Γενικά το θέμα της υιοθεσίας θέλει τεράστια προσοχή. Θυμάσαι την περίπτωση της Έλλης Λαμπέτη ; εμφανίστηκε μετά από χρόνια η φυσική μητέρα, απαίτησε το παιδί, η δικαστική υπόθεση συγκλόνισε το πανελλήνιο αλλά και την ίδια την Έλλη, που τελικά έχασε δικαστικά το παιδί, κάτι που αποτέλεσε την αρχή του τέλους για την ίδια, τεράστιο πλήγμα.
      Τι να πεις ;
      Όσο για τα καλά σου λόγια, με τιμούν ιδιαίτερα Ζωή.
      Δεν είναι εδώ ο χώρος να επεκταθώ στην "σκοτεινή πλευρά" των μετέπειτα γεγονότων στη ζωή μου. Ο Πατέρας μου με αναγνώρισε αμέσως και φυσικά έμεινε κοντά μου ως επίσημος πατέρας. Η Μητριά μου.... εκεί είχαμε και φωτεινή αλλά συνάμα και πολύ σκοτεινή πλευρά Ζωή, που άγγιξε ολοκάθαρα τη σφαίρα της ψυχανάλυσης και της σχέσης "θετής μητέρας-παιδιού", που πήρε διαστάσεις βραδυφλεγούς βόμβας.
      Σε φιλώ και συνεχίζουμε....

      Διαγραφή
    3. Λυπάμαι Γιάννη για όποιου είδους "σκοτεινή πλευρά" εκείνης της φάσης της ζωής σου.
      Συνηθίζω να λέω πως χωρίς τις σκιές δεν θα φωτίζονταν τα όμορφα σημεία σε πίνακες ζωγραφικής. Αυτό συμβαίνει και στη ζωή. Χωρίς τις "σκοτεινές πλευρές" μας, οι φωτεινές δεν θα είχαν τόση σημαντικότητα και αξία.
      Εστιάζουμε μόνον στα φωτεινά και όμορφα της ζωής και από τα υπόλοιπα απλά μαθαίνουμε.
      Καλή συνέχεια σε ότι κι αν κάνεις!

      Διαγραφή
  12. Γεια σου Ζωή! Και σ' ευχαριστώ που μοιράστηκες αυτή τη μαρτυρία, γιατί υπάρχουν ακόμα και σήμερα ανάμεσά μας κάτι καναπεδο-βουλιαγμένοι, που χαζεύουν τα καθημερινά ναυάγια στο Αιγαίο, τσιμπολογώντας τα καλούδια τους. Κι έχουν και άποψη για τους ξεριζωμένους, θεωρώντας αφελώς πως εμείς θα είμαστε ασφαλείς και χορτάτοι στο διηνεκές.
    Συγχαρητήρια για τη στάση σου, για τη σκέψη σου και τη στάση ζωής σου.
    Χάρηκα που γνωριστήκαμε και πιο πολύ για τον επίλογο αυτής της ιστορίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Maria Kanellaki γεια σου!
      Εγώ σας ευχαριστώ γιατί όταν έκανα την ανάρτηση σκέφτηκα πως πάλι σεντόνι άπλωσα και σιγά μην κάτσει ο κόσμος να διαβάζει...
      Τα τελευταία 8 περίπου χρόνια δεν έχω τηλεόραση στο σπίτι μου. Ενημερώνομαι από άλλες πηγές. Όταν λοιπόν η εικόνα του Άιλαντ κατέκλυσε το διαδίκτυο, αυτόματα κούρνιασε και σε μια γωνία του μυαλού μου κι εκεί στοίχειωσε. Ένιωσα εκείνο το διάστημα έντονη ανάγκη να βρεθώ εκεί, να δω με τα μάτια μου όλα αυτά τα παιδιά που πέρασαν τη φρίκη του Αιγαίου. Έπρεπε να τα δω να γελούν και να παίζουν ξανά. Δέκα ημέρες κάθισα σαν εθελόντρια στο νησί (Λέσβο) αλλά για μήνες μετά είχα χάσει τον εαυτό μου. Μερικές φορές ακόμη ψάχνω να τον βρω. Πρόσφατα έμαθα πως η εικόνα που ακόμη στοιχειώνει στο μυαλό μου ήταν "στημένη" φωτογραφία. Δεν ξέρω αν αυτό αληθεύει. Αν ναι, ζούμε σε έναν πολύ αρρωστημένο κόσμο και αναρωτιέμαι καμιά φορά : Μήπως τελικά θα ήταν πιο εύκολη και πιο όμορφη η ζωή μου αν κατάφερνα να προσπερνώ τις εικόνες που καθημερινά μας βομβαρδίζουν τρώγοντας τα καλούδια μου?
      Και δική μου η χαρά της γνωριμίας μας, αν και θα προτιμούσα να έχω μια εικόνα στο μυαλό μου για όλους τους συνομιλητές μου.
      Καλό βράδυ σου εύχομαι και μια αισιόδοξη και φωτεινή καλημέρα για αύριο!!!

      Διαγραφή
  13. Ιστορία με πίκρα... δε κρατάω μόνο το "αίσιο τέλος"... Τι αίσιο τέλος άλλωστε να υπάρξει όταν άνθρωποι κι ειδικά παιδιά ζουν τέτοιες φρίκες που οι ενήλικες ονόμασαν πόλεμο...
    Χαίρομαι που σε γνωρίζω και σε μαθαίνω μέσα από μια οθόνη!! νιώθω περήφανη για τη στάση σου!! και τη δική σου και του εργοδότη σου!
    Λυπάμαι γι αυτό τον άδικο κόσμο που ζούμε... Κι όμως θα μπορούσαμε να τον ε΄χουμε καλύτερο!!
    Ούτε κι εγώ βλέπω τηλεόραση.... μόνο παιδικά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελένη Β, χαίρομαι κι εγώ που έστω μέσα από μία οθόνη βρίσκω ανθρώπους που συγκλίνουν οι απόψεις μας.
      Για ΄μένα μέσα σ' αυτήν την μαυρίλα του πολέμου, συνεχίζει να έχει αίσιο τέλος η ιστορία μου γιατί το παιδί κατέληξε στην προστασία του πατέρα του.
      Όσον αφορά τη στάση του εργοδότη και τη δική μου, δε νομίζω πως υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που θα αντιδρούσαν διαφορετικά.
      Από καταβολής κόσμου η αδικία συνυπάρχει με το δίκιο. Μη λυπάσαι. Ας προσπαθήσουμε μόνον για το καλύτερο που ονειρευόμαστε.
      Είσαι σε καλό δρόμο. Το πολύ σε 2-3 χρόνια θα ψάχνεις παράθυρο στο σπίτι σου να την πετάξεις απ' έξω την τηλεόραση. Κι εγώ κάπως έτσι ξεκίνησα τη διεργασία μέσα στο μυαλό μου. Στην αρχή έβλεπα μόνο παιδικά, μετά μόνο διαφημίσεις και μετά έκανε φτερά και πέταξε μαζί με την άσχημη ψυχολογία που μου επέβαλε.
      Την καλημέρα μου και τις ευχές μου για όμορφη και δημιουργική εβδομάδα!!!

      Υ.Γ. Συγνώμη που άργησα να απαντήσω αλλά δεν είχα πρόσβαση σε Η/Υ

      Διαγραφή
  14. Επίτέλους μπορώ να κάνω επισκέψεις και να αφήνω σχόλια, μετά από ένα καλοκαίρι χωρίς ίντερνετ.
    Ζωή η ιστορία σου συγκλονιστική.
    Έχω φίλους που έχουν υιοθετήσει παιδιά και είναι άψογοι γονείς.
    Τα παιδιά ξέρουν από την αρχή ότι είναι υιοθετημένα, αλλά αυτό που μας διηγήθηκες, ήταν γροθιά στο στομάχι.
    Χάρηκα για το αίσιο τέλος της ιστορίας.
    Καλό φθινόπωρο και να περνάτε καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ρένα καλή σου μέρα!
      Επιτέλους κι εγώ μπορώ να απαντήσω στα τελευταία σχόλια της ανάρτησης. Λίγο καθυστερημένα αλλά όταν δεν βρίσκεσαι στο σπίτι, καταλαβαίνεις...
      Έχω κι εγώ δύο ζευγάρια φίλους που έχουν υιοθετήσει παιδιά. Το κάθε ζευγάρι το χειρίστηκε με διαφορετικό τρόπο και παρατηρώντας τα από μακριά τώρα σαν ενήλικες, διακρίνω ουσιαστικές διαφορές. Το δε ένα εκ των δύο ζευγαριών μάλιστα, υιοθέτησε δύο παιδιά που μεταξύ τους δεν είχαν καμία σχέση από δύο διαφορετικά Ιδρύματα και μεγάλωσαν σαν αδέλφια. Όταν δε, τα πήραν στο σπίτι ήταν στην τρυφερή ηλικία των πρώτων τάξεων του δημοτικού αν δεν κάνω λάθος. Σπούδασαν, ετοιμάζονται να απλώσουν τα φτερά τους και οι γονείς τους απλά τα καμαρώνουν και χαίρονται για το "αδελφικό" δέσιμο που έχουν μεταξύ τους πλέον!!! Αξιοθαύμαστοι άνθρωποι!!! Τι να πει κανείς?
      Η τροφή των παιδιών προτίστως είναι η αγάπη, η αγκαλιά, η τρυφερότητα για ΄μένα.
      Καλό Φθινόπωρο και για ΄σένα Ρένα! Όμορφο και δημιουργικό να είναι!!!

      Διαγραφή
  15. Ζωή μου διαβάζοντας την ιστορία σου σκέφτηκα και εγώ σαν τη φίλη μας τη Ρούλα και συμφωνώ μαζί της .Σ'αυτή τη ζωή υπάρχουν άνθρωποι και ανθρωπάκια που το μόνο που σκέφτονται είναιτο συμφέρον τους !Ευτυχώς που το παιδί πήγε σε μια οικογένεια μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος!Αναρωτειέμαι πότε θα σταματήσουν όλοι αυτοί να βασανίζουν αθώες ψυχές όπως στη Συρία.
    Συγχαρητήρια Ζωή για τη στάση σου και του εργοδότη σου ,είσαι σπουδαίος άνθρωπος ,χαίρομαι να σε διαβάζω.Να είσαι καλά και σε ευχαριστώ πολύ για την έκπληξη .Και δική μου επιθυμία είναι να σε γνωρίσω απο κοντά,ελπίζω κάποια στιγμή να τα καταφέρω!!Να είσαι καλά φίλη μου,καλό Φθινόπωρο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μεταξία μου σε χαιρετώ!
      Μου αρέσουν πολύ τα ευχάριστα απρόοπτα και οι εκπλήξεις. Είτε όταν μου κάνουν έκπληξη, είτε όταν εγώ κάτι ετοιμάζω για άλλον το χαίρομαι εξίσου.
      Αν η ιστορία μου δεν είχε αίσιο τέλος, πίστεψέ με δεν θα σας μαύριζα την καρδιά. Θα την κρατούσα καλά΄φυλαγμένη μέσα μου. Όμως αυτό ένιωθα πως έπρεπε να μοιραστεί. Δεν έμεινα ούτε στο κεφάλαιο του πολέμου, ούτε στο κεφάλαιο της οικογένειας που ξεκληρίστηκε. Μόνο στον αγώνα του πατέρα να κρατήσει κοντά του τον γιο του!
      Όσον αφορά την στάση μου που σχολιάσατε, δεν έχω να πω και πολλά. Θα αρκεστώ σε τούτο μόνο. Όλοι εσεις που η ιστορία μου σας άγγιξε, σκεφτήτε τι διαφορετικό θα κάνατε απ' ότι εγώ.
      Σε τίποτα απολύτως δεν θα διέφερε και η δική σας στάση. Θα αντιδρούσατε όπως αντέδρασα εγώ και ο εργοδότης μου. Ήταν συναισθηματικός μονόδρομος η στάση μας.
      Σ' ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια Μεταξία μου!!!
      Με τιμούν και με χαροποιούν.
      Και δεν μπορεί. Με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, οι άνθρωποι αν πρέπει να συναντηθούν, η γη θα γυρίσει ανάποδα έτσι ώστε να βρεθούν...
      Να είσαι και εσύ πάντα καλά Μεταξία μου!!!
      Όμορφο, δημιουργικό και γεμάτο από πολλές μικρές και μεγάλες ευτυχισμένες στιγμές να είναι και το δικό σου Φθινόπωρο!!!
      Καλή συνέχεια σε ότι κι αν κάνεις!!!

      Διαγραφή
  16. Πολύ συγκινητική η ιστορία σου και αξιοθαύμαστη η στάση που κράτησες... Πρέπει να σου πω ότι σήμερα χαμένοι στον κυκεώνα των καταστάσεων άλλη στη θέση σου θα έκανε το παν για να μη χάσει τη δουλειά της. ΕΚεί φτάσαμε λοιπόν...
    Καλό ξημέρωμα και ελπίζω όλες οι ιστορίες να έχουν αίσιο τέλος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. dew tzav καλή σου μέρα!
      Και πιο πάνω αναφέρω σε φίλη, πως η στάση μου ήταν ένας μονόδρομος που αναγκαστικά καθένας που έχει μέσα του ψήγματα ανθρωπιάς θ' ακολουθούσε. Κάτι τέτοιες ώρες που το συναίσθημα σε πνίγει ευτυχώς μπλοκάρει το μυαλό και παίρνει πρωτοβουλίες η καρδιά. Αυτοί που θα αντιδρούσαν διαφορετικά είναι εκείνοι που μετρούν πράγματα και καταστάσεις με διαφορετικές μονάδες μέτρησης απ' ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων.
      Λυπάμαι που απαισιόδοξα θα κλείσω την απάντησή μου, μα δυστυχώς δεν είναι ο κόσμος μας ονειρικά φτιαγμένος για να έχουν όλες οι ιστορίες αίσιο τέλος.
      Καλή συνέχεια σε ότι κι αν κάνεις!!!

      Διαγραφή
  17. Παραλίγο θα έχανα αυτή τη φοβερή ιστορία. Με κομμένη την ανάσα διάβαζα και τη στιγμή που αναρωτιόμουν τι απέγιναν τελικά, διαβάζω πως έμαθες από τον διερμηνέα το αίσιο τέλος!
    Συγκινήθηκα, χάρηκα, θυμήθηκα. Και θα τη λέω την ιστορία σου, Ζωή μου, γιατί όπως έγραφα με αφορμή το 40, ο καλύετρος τρόπος να διδάξεις ιστορία είναι να μεταφέρεις τα βιώματα, να κρατήσεις ζωντανή τη μνήμη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αλεξάνδρα μου γειά σου!!!
      Η αλήθεια είναι ότι συχνά κολλάει η μνήμη μου σε κάτι και έτσι καταφέρνω να γεμίζω το μυαλό μου με διάφορα ερωτήματα που δυστυχώς θα μείνουν αναπάντητα. Θέλω να πω πως ακόμη σκέφτομαι πατέρα και γιο τι να απέγιναν γιατί όσο αίσιο τέλος κι αν είχε η ιστορία που έζησα, θέλω και το παρακάτω...
      Όσον αφορά αυτό που λες για την ιστορία, εγώ πιστεύω πως διδάσκοντάς την με αυτόν τον τρόπο δεν μπορείς να αφήσεις το προσωπικό συναίσθημα έξω από την εξιστόρηση επομένως δεν μπορείς να είσαι και αντικειμενικός.
      Χάρηκα κι εγώ που μου δόθηκε η ευκαιρία μέσα από ένα δρώμενο, να μοιραστώ μαζί σας ένα προσωπικό μου βίωμα.
      Να είσαι καλά Αλεξάνδρα μου. Καλή εβδομάδα να έχεις!!!

      Υ.Γ. Κάπου σε μια άκρη του μυαλού μου έχουν κολλήσει και δύο βιβλία που αγνοείται η τύχη τους ... ;)

      Διαγραφή