Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

Αναμνήσεις. Μπερδεμένες, χωρίς άκρη κι αρχή.

   Απεχθάνομαι τις γάτες. Τις έχω συνδέσει με κάτι δαιμονικό. Θα ΄μουν δε θα ΄μουν 7-8 χρόνω όταν ένα καλοκαιριάτικο βράδυ που έβρεχε καταρρακτωδώς, μια γάτα σκαρφάλωσε στο μπαλκόνι μου και κάθισε πάνω στο αγιόκλημα που ήταν έξω από το παιδικό μου δωμάτιο. Δεν ξεχώριζε η σιλουέτα της μέσα στο πυκνό σκοτάδι μιας και η φυλλωσιά του αγιοκλήματος ήταν πυκνή κι εκείνη. Κάποια στιγμή έπεσε μια αστραπή, τρόμαξε η γάτα, τέντωσε την ουρά της, καμπούριασε με το γνωστό τρόπο το σώμα της και σηκώθηκε το τρίχωμά της όρθιο. Η δυνατή και τσιριχτή φωνή της, αποτέλεσμα προφανώς του ξαφνιάσματός της και του τρόμου της από την αστραπή, ήταν τόσο διαπεραστική που έκανε όλο μου το είναι να ανατριχιάσει.
   Αυτήν τη σκηνή, που για δευτερόλεπτα κράτησε, όσο δηλαδή κράτησε ο θόρυβος και η λάμψη της αστραπής, έτυχε να την δω όπως ήμουν κουλουριασμένη, από φόβο κι εγώ στο κρεβάτι μου και να την μεγεθύνω μέσα στο μυαλό μου μετατρέποντάς την αυτοστιγμεί σε θρίλερ που παιζόταν ακριβώς έξω από το παιδικό μου δωμάτιο.
   Έγινε μάλιστα και αιτία για πολλά ξενύχτια κάθε φορά που η βροχή συνοδευόταν με αστραπές και κεραυνούς. Ακόμη και σήμερα σε πολλές καλοκαιρινές νυχτιάτικες μπόρες έρχεται η σκηνή εκείνη μπροστά στα μάτια μου και δεν το κρύβω, καμιά φορά, ανάλογα τις καιρικές συνθήκες του εσωτερικού μου κόσμου, με αναστατώνει.
   Επίσης θεωρώ πως οι γάτες είναι λίγο ατομίστριες και λίγο κακές αν κρίνω από αυτά που ακούω και τυχαίνει καμιά φορά να διαβάσω. Ευελπιστώ πως την προσωπική μου αυτή άποψη δεν την συμμερίζονται πολλοί.
   Σπάνια αναφέρομαι στα συναισθήματα που τρέφω για τις γάτες γιατί δεν αφορούν κανέναν, μα όταν τυχαίνει να αναφερθώ για κάποιο λόγο όπως τώρα καλή ώρα, πάντα ζητώ συγνώμη από τους τυχόν φιλόζωους που ίσως με παρεξηγήσουν. Μα τι να πει κανείς? Τα παιδικά τραύματα δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα να τα αποτινάξουμε από την σκέψη, από την ψυχή, από τη ζωή μας. Και την παραπάνω σκηνή άνετα την κατατάσσω σε ένα παιδικό μου τραύμα. Η διάσταση που πήρε στο μυαλό μου παραμένει αναλλοίωτη, δεν μειώθηκε καθόλου με την πάροδο των χρόνων.   
   Τώρα για κάποιο συγκεκριμένο λόγο αναφέρθηκα στην παραπάνω σκηνή θρίλερ που παίχτηκε έξω από το δωμάτιο των παιδικών μου χρόνων. Ο λόγος λοιπόν που αφιερώνω χρόνο από το χρόνο μου να γράψω κάτι για τις γάτες που διόλου δεν συμπαθώ, είναι γιατί εδώ κι ένα μήνα, καμιά φορά, συχνά θα έλεγα, σκέφτομαι τι να απέγινε το μικρό γατάκι με τα πανέξυπνα ματάκια σε εκείνο το ξεχασμένο από το χάρτη και τους ανθρώπους χωριό με τα δέκα σπίτια, όπου βρέθηκα με την παρέα μου. Εκείνο το γατάκι που για κάποιο λόγο μου θύμισε τον εγγονό μου έτσι μικρούλι, ζωηρό, παιχνιδιάρικο και χαριτωμένο καθώς ήταν. Για όση ώρα βρέθηκε κοντά μας το έβλεπα από μακριά και το χαιρόμουν. Η εικόνα του με παρέπεμπε στη μικρή γλυκιά μου ηχορύπανση και χαμογελώντας συνέχεια έκανα συγκρίσεις άθελά μου για όλα τα θαύματα (βλ. μωρά) που η ζωή χαρίζει σε ανθρώπους και ζώα. Κάθε φορά όμως που με πλησίαζε αποτραβιόμουν και με δυσκολία συγκρατούσα τη φωνή μου  βλέποντας την απόσταση ασφαλείας μεταξύ μας  να μειώνεται επικίνδυνα. Ανατρίχιαζε και πάλι ολόκληρο το είναι μου στη σκέψη και μόνο πως θα με ακουμπούσε. Κατάλοιπο κι αυτό από τα μικράτα μου μετά από την προαναφερόμενη σκηνή θρίλερ.
   Κάποια στιγμή, αφού έπαιξε αρκετά με τους φίλους, εξαφανίσθηκε και έτσι άρχισα κι εγώ να χαλαρώνω. Και φυσικά θα ήταν ακόμη ένα μικρό γατάκι που θα ξεχνούσα όπως τόσα άλλα, αν δεν το ξαναέβλεπα μετά το τέλος της υπέροχης εκείνης ημέρας. Η τελευταία όμως εικόνα από εκείνο καθόλου δεν έμοιαζε σ' αυτήν που πριν μου προκαλούσε, από απόσπαση ασφαλείας, ένα αίσθημα ευφορίας και νοσταλγίας για την μικρή μου ηχορύπανση. Φεύγοντας λοιπόν από το παραμυθένιο και μέσα στο δάσος κρυμμένο χωριό όπου βρεθήκαμε, το ξαναείδαμε και η εικόνα του έσβησε με μιας όλες τις ξέγνοιαστες και υπέροχες στιγμές της ξεχωριστής εκείνης μέρας μου.
   Κείτονταν τώρα ξαπλωμένο, αδύνατο να κουνηθεί και με το στοματάκι του βαμμένο με εκείνο το άλικο το χρώμα που φέρνει θλίψη και πόνο. Και νιαούριζε τόσο σιγανά κι αδύναμα που ήθελες να κλείσεις τ' αυτιά σου γιατί η φωνούλα του ξεκούφαινε ακόμη και άνθρωπο κουφό.
   Και τι δεν πέρασε Θεέ μου από το μυαλό μου εκείνη τη στιγμή...


   Μπερδεύονται καμιά φορά οι σκέψεις και γίνονται όλες ένα κουβάρι που δυσκολεύομαι πολύ να το ξεμπλέξω.
Σχέσεις κοινωνικές, ερωτικές και φιλικές, περάσματα από Συλλόγους που τον πολιτισμό παράγουν και από ταξίδια σε τόπους ονειρεμένους που επέλεξες, βιβλία που στις σελίδες τους χάθηκες κι ξέχασες το χρόνο και τον εαυτό σου... Όλα ένα πολύχρωμο κουβάρι... 
Ψάχνω απεγνωσμένα να βρω μιαν άκρη, μιαν αρχή να βάλω μια τάξη μες την αταξία του μυαλού μα αδυνατώ. Νιώθω να χάνω ενέργεια και να μένω κενή δίχως κανένα νόημα και σκοπό.
   Και καταλήγω για όλα τα μπερδεμένα ερωτήματα που θέτω στον εαυτό μου, πάντα σε τούτο το συμπέρασμα: Πως ένας πικρός επίλογος, πικρή αφήνει γεύση. Χαλάει όλη την ιστορία όσο σημαντική και υπέροχη κι αν ήταν κάποτε, όσο κι αν κράτησε μέσα στο χρόνο/χρόνια κι έδινε νόημα και χρώμα στη ζωή σου.


σ.σ. Γι' όσους η σκέψη τους έμεινε στο άτυχο γατάκι : Φεύγοντας, σε ένα από τα δύο σπίτια του χωριού όπου εντοπίσαμε ζωή, πλησιάσαμε και χτυπήσαμε την πόρτα. Ενημερώσαμε τον κύριο που μας άνοιξε για το άτυχο ζωάκι με την ελπίδα να είναι δικό του και του περιγράψαμε σε πιο σημείο βρισκόταν εκείνη τη στιγμή. Ο κύριος μας ευχαρίστησε και μας είπε πως την προηγούμενη βραδιά ήρθε με τη γυναίκα του στο χωριό και το πήραν μαζί τους γιατί ήταν αρρωστούλι και δεν θέλανε να το αφήσουν μόνο του. Φτάνοντας στο χωριό βγήκε από το αυτοκίνητο και έτρεχε σαν τρελούτσικο μέχρι που το χάσανε. Δεν γνωρίζω τι συνέβη τελικά ούτε τι απέγινε. Το μόνο που γνωρίζω είναι πως όταν ξεκινήσαμε να φύγουμε, είδαμε τον κύριο που κατευθύνθηκε στο σημείο όπου του υποδείξαμε. 

14 σχόλια:

  1. Καλησπέρα σου Ζωή και καλή βδομάδα.
    Από μικρό παιδί, παλιά μονοκατοικία, μεγάλωσα με γάτες. Της αγάπησα αλλά λατρεύω τα σκυλιά και έχουμε τώρα τον δικό μας.
    Ζωντανά και ψυχούλες με τον δικό τους χαρακτήρα.
    Το βίωμα που περιγράφεις πραγματικά είναι έντονο και τέτοιο που να αφήσει απωθημένα.
    Παρ' όλα αυτά όμως ο συναισθηματικός σου κόσμος το καταχώνιασε για τα καλά καθώς το ενδιαφέρον σου για το μικρό γατάκι ανέδειξε τα πλούσια συναισθήματά σου.
    Να 'σαι καλά Ζωή μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ θα ήθελα φίλε Γιάννη να καταχωνιαστεί αυτό το παιδικό μου βίωμα μα δυστυχώς... Σε καλοκαιριάτικες νυχτερινές κακοκαιρίες με αστραπόβροντα, βγαίνει άλλοτε δειλά και άλλοτε με θράσος για να μου θυμίσει εκείνο το βράδυ. Ας είναι... Θα ζήσω κι εγώ καλά κρατώντας αποστάσεις ασφαλείας από τις γάτες, θα ζήσουν κι αυτές καλύτερα χωρίς τις "υστερικές" φωνές μου αν τυχόν και με ακουμπήσουν. :)
      Όσο για το γατάκι? Ε, ναι. Το σκέφτομαι...
      Καλή σου μέρα για αύριο Γιάννη!!! Να είσαι κι εσύ καλά!!!

      Διαγραφή
  2. Ήξερα Ζωή μου, πως δεν σου αρέσουν τα γατιά, από κάποιο σχόλιο σου σε φιλικό μας blog, όπου και η ίδια είχα εκφράσει τότε την αντιπάθεια μου!
    Οι μόνες ενοχλητικές αναμνήσεις που έχω απ΄τις γάτες ως παιδί, είναι οι ατελείωτες νυχτερινές ερωτικές τους σερενάτες κάτω απ΄το παράθυρο μου, όπου ένα γλουπ, (ποτήρι νερό)έβαζε τέλος στο φλερτ τους!
    Εδώ στο κτήμα που ζω, αποφασίσαμε να μην έχουμε ζώα παρόλο που μεγάλωσα με σκυλιά, έτσι κυκλοφορούν άνετα άγριες γάτες που εξολοθρεύουν φίδια και ποντίκια... άρα χρήσιμες!
    Τώρα, μπορείς να μου εξηγήσεις πώς γίνεται και όπου υπάρχουν γάτες πχ σε κάποια ταβέρνα έρχονται και τρίβονται μόνο πάνω μου;... απαπαπα! :)
    Κατανοώ τι αισθάνθηκες με το μικρό γατάκι, αυτό δείχνει πως η συμπόνοια είναι πάνω από γούστα!

    Καλή χαμογελαστή βδομάδα εύχομαι και ας μας τα χαλάει πάλι ο καιρός! ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σοβαρά τώρα? Άφησα και σχόλιο σε blog για τις γάτες? Δεν το θυμάμαι καθόλου αυτό Στεφανία μου!!! Πω πω τι κακιά που νιώθω!!! Ευελπιστώ πως η φίλη που άφησα το σχόλιο που λες να μην με κακοχαρακτήρισε και να περάσει να διαβάσει την παρούσα ανάρτησή μου για να με συγχωρέσει :(
      Τι να πω? Ντροπή μου αλλά έχω ελαφρυντικά!
      Αυτό που λες με τις ταβέρνες και τα γατιά πραγματικά κι εμένα με ξεπερνάει!!! Μα να μην μπορώ να ευχαριστηθώ παρέα και φαγητό κάθε καλοκαίρι σε ταβέρνα!!! Θυμήθηκα τώρα πριν από χρόνια όπου μέναμε σε ένα Μπαγκαλόους στη Σητεία της Κρήτης ακόμη ένα προσωπικό βίωμα. Επειδή είχε πολύ καλή κουζίνα, παίρναμε εκεί το γεύμα μας δίπλα στην πισίνα. Ο επιχειρηματίας δεν μπορούσε να καταλάβει από που μαζευόταν 6-7 γάτες κάθε φορά που καθόμασταν να φάμε και προσπαθούσε συνέχεια να τις διώχνει!!! Του έκανε μεγάλη εντύπωση γιατί μας είχε πει πως στην περιοχή δεν υπήρχαν καθόλου κατοικίδια. Όσο οι άλλοι γευμάτιζαν εγώ έκανα το κεφάλι μου ραντάρ για να εντοπίσω σε τι απόσταση βρισκόταν καθεμιά τους. Μόλις τελειώναμε το γεύμα μας οι γάτες εξαφανίζονταν πάλι στο πουθενά!!! Τι μου θύμισες τώρα βρε Στεφανία μου!!! Αυτό σηκώνει από μόνο του μία ανάρτηση!!!
      Αγκαλίτσα παρηγορητική Στεφανία μου!!!

      Υ.Γ.Αν κάποιος φιλόζωος διαβάσει την παρούσα ανάρτηση και τις απαντήσεις μου στα σχόλιά σας, θα σχηματίσει σίγουρα τη χειρότερη εικόνα για ΄μένα... Και άντε να πείσεις πως δεν είναι αυτό που φαίνεται η οικοδέσποινα του παρόντος blog...

      Και χαλάει και ο καιρός...

      Διαγραφή
    2. Φίλος ήταν... πάντως προσωπικά αυτό το ειλικρινές σχόλιο σου, μου έκανε "κλικ" και μάλιστα ήταν μια ακόμα ένδειξη το πόσα κοινά έχουμε! ;-)
      Μου αρέσει που χειμωνιάζει, έτσι οι αγκαλιές θα είναι ακόμα πιο ζεστές! :)

      Διαγραφή
    3. Και πάλι δεν θυμάμαι, συχώρα με. Ίσως να έχει να κάνει με τις επιλογές που κάνει η μνήμη μας για τους δικούς της λόγους.
      Γράφω παρακάτω στην Αλεξάνδρα κάτι σχετικό με την ειλικρίνειά μου. Βέβαια δεν με γνωρίζει κανένας προσωπικά εδώ μέσα και επιτρέπεται στον κάθε επισκέπτη της σελίδας μου να αμφισβητεί την αυθεντικότητα καθώς επίσης την έκφραση των πραγματικών συναισθημάτων και αληθινών σκέψεων που βγαίνουν στις αναρτήσεις μου, αλλά ωστόσο είναι κι αυτό μια ψυχολογική φθορά που πρέπει να υποστεί όποιος δεν φοβάται να εκθέτει τον εαυτό του όπως εγώ.
      Οι ζεστές αγκαλιές δεν ζεσταίνουν το σώμα μου Στεφανία. Την ψυχή μου ζεσταίνουν.
      Σ' ευχαριστώ λοιπόν γι' αυτές!!!

      Διαγραφή
    4. Αντιγραφή από παρακάτω :
      "Άσχετο με την ανάρτηση μα πρέπει να το πω (γράψω). Είμαι πολύ ευερέθιστη όταν νιώσω πως η αξιοπρέπειά μου και η ειλικρίνειά μου αμφισβητείται. Οφείλω να ομολογήσω λοιπόν πως στο χθεσινό σχόλιο στο οποίο αναφέρομαι παραπάνω, κάθε άλλο παρά προσβλητικό ήταν. Έκανα λάθος εκτίμηση και έπρεπε να το πω κι εδώ μιας και το ανέφερα.
      (Αναφέρομαι στα τελευταία σχόλια της ανάρτησής μου "Η ιστορία ενός φυτού ή αλλιώς θέληση για ζωή".
      Και πάλι καλό Π/Σ/Κ Αλεξάνδρα!!!"

      Καλό Π/Σ/Κ Στεφανία μου!!!

      Διαγραφή
  3. Καλησπέρα, Ζωή!
    Οι γάτες είναι ανεξάρτητα ζώα, αλλά δε θα τις έλεγα κακές. Εντάξει, είμαι προκατειλημμένη γιατί τις λατρεύω! Μου αρέσει που "υποτάσσονται" σε εμάς τους ανθρώπους και στις επιθυμίες μας όταν το θέλουν αυτές, κι όχι όταν το θέλουμε εμείς... Γενικά μιλώντας, ο χαρακτήρας τους δεν έχει καμία σχέση με αυτόν του σκύλου: ο σκύλος γίνεται χαλί να τον πατήσεις, η γάτα είναι πιο συμφεροντολόγα.
    Το περιστατικό που σου συνέβη μικρή ήταν όντως τρομακτικό, και καταλαβαίνω γιατί δεν τις συμπάθησες έκτοτε. Μα να ξέρεις: ένα ζώο (ό,τι ζώο κι αν είναι) πάντα διαισθάνεται τι νιώθουμε γι΄αυτό. Κι αν δεν το συμπαθούμε, έρχεται κοντά μας περισσότερο, για να μας κερδίσει. Παρατηρημένο!
    Λυπήθηκα το καημένο μικρούλι γατάκι στο χωριό...
    Καλό απόγευμα να έχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Έλλη μου καλησπέρα!!!
    Σε μια ανάρτηση όπως αυτή, δεν περίμενα με τίποτα ένα σχόλιο όπως το δικό σου. Ομολογώ πως με προβλημάτισες πολύ και αν δεν σου ακούγεται "κάπως" θα πω πως με έκανες να αισθανθώ κάτι σαν εξιλέωση και αν θέλεις, κάτι σαν λύτρωση. Δεν θα το αναλύσω παραπάνω. Ευελπιστώ και εύχομαι να καταλάβεις επακριβώς το σκεπτικό μου.
    Κάτι ακόμη να συμπληρώσω και θέλω να κλείσω την απάντησή μου γιατί είναι δημόσια.
    Σ' ευχαριστώ από καρδιάς για όλα όσα μπήκες στον κόπο να μου γράψεις. Το σποράκι που έριξες μπορεί να μην βγάλει καρπούς μα ρίζωσε.
    Ότι καλύτερο σου εύχομαι!!!

    Υ.Γ. Το γατάκι συνάντησε σε μια καταχωνιασμένη γωνιά του μυαλού μου ένα σκυλάκι που είδα πριν από 23 χρόνια στην Αθήνα. Αυτό, αν και άσχετο, αν θέλεις το πιστεύεις. Σ' εκείνη τη γωνιά θα μείνει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πραγματικά εκτίμησα πολύ αυτή σου την ανάρτηση, Ζωή! Για την ειλικρίνειά της. Καθένας θα μπορούσε να έχει ένα τέτοιο βίωμα και, βέβαια, να το κουβαλάει μέσα του. Δεν έχει σχέση με το αν αγαπάει τα ζώα.
    Περισσότερο όμως στέκομαι στο κουβάρι. Έρχονται στιγμές, με μια μικρή αφορμή, σαν κι αυτές που γράφεις, όλα γίνονται ένα πολύχρωμο κουβάρι... Εγώ τότε καταφεύγω πάντα σε παιδικές αναμνήσεις...
    Καλό σου μεσημέρι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αλεξάνδρα μου έκανα αυτήν την ανάρτηση σκεπτόμενη πως τα σχόλια (αν υπήρχαν) θα ήταν πολύ αρνητικά! Βασικά αυτό το είχα δεδομένο! Αλλά όσα γράφω είναι από αυτά που ήθελα να αφήσω στον ... χρόνο.
    Τι να πω?
    Όσον αφορά την ειλικρίνεια της ανάρτησης άγγιξες τώρα "κάτι" χωρίς να το ξέρεις. Μόλις απάντησα σε κάποιο σχόλιο που μου αφήσανε για μια παλιότερη ανάρτησή μου που ούτε λίγο ούτε πολύ αμφισβητείται η ειλικρίνειά μου αυτή με προσβλητικό για ΄μένα τρόπο. Κι αναρωτιέμαι αν όλα όσα γράφω φαίνονται ιστορίες για να κερδίσω εντυπώσεις ή για να πάρω κολακευτικά σχόλια ή για οτιδήποτε άλλο.
    Να το και πάλι το πολύχρωμο κουβάρι που μπλέχτηκε μέσα στο μυαλό μου!!! Και αυτήν τη φορά για ένα πρωτόγνωρο για ΄μένα λόγο και για πολύ σημαντική αιτία!!!
    Ας είναι. Όσο μεγαλώνουμε παθαίνουμε, μαθαίνουμε, και αποκτάμε αντοχές και δύναμη απ' όλα τα καινούρια που μας τυχαίνουν.
    Κλείνω τώρα και πάω να δραπετεύσω νοερά στον Κορύλοβο παρέα με το κοριτσάκι που ξέρει καλά τα μονοπάτια του.
    Τις πιο όμορφες ευχές μου για το Π/Σ/Κ που ακολουθεί!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άσχετο με την ανάρτηση μα πρέπει να το πω (γράψω). Είμαι πολύ ευερέθιστη όταν νιώσω πως η αξιοπρέπειά μου και η ειλικρίνειά μου αμφισβητείται. Οφείλω να ομολογήσω λοιπόν πως στο χθεσινό σχόλιο στο οποίο αναφέρομαι παραπάνω, κάθε άλλο παρά προσβλητικό ήταν. Έκανα λάθος εκτίμηση και έπρεπε να το πω κι εδώ μιας και το ανέφερα.
      (Αναφέρομαι στα τελευταία σχόλια της ανάρτησής μου "Η ιστορία ενός φυτού ή αλλιώς θέληση για ζωή".
      Και πάλι καλό Π/Σ/Κ Αλεξάνδρα!!!

      Διαγραφή
    2. Κι εγώ αρπάζω με τη μία. Γι' αυτό και, τώρα πια, περιμένω λίγο μέχρι να αντιδράσω για αποφύγω τις παρεξηγήσεις!
      Φιλιά!

      Διαγραφή
    3. Πέρασα πολλά στάδια για να μάθω να διαχειρίζομαι το θυμό μου Αλεξάνδρα. Και φυσικά πέρασα κι από το στάδιο που αναφέρεις πριν καταλήξω σ' αυτό που εμένα μου ταιριάζει και που δεν μου δημιουργεί δυσφορία και πνίξιμο. Απεχθάνομαι τις αντιπαραθέσεις και τις προστριβές όπως ο διάολος το λιβάνι. Αν νιώσω όμως πως θίγομαι αρπάζω κι εγώ αμέσως. Πρέπει να πω τη δική μου εκδοχή. Ήπια, αλλά αμέσως. Επιστρατεύω όλη την ευγένεια που διαθέτω και απαντώ. Δεν έχω χρόνο να ... πάρω το χρόνο μου (κάπου εδώ κολλάει το ποίημα του Μario de Andrades που ανέβασα παλιότερα). Και αν αντιληφθώ πως κάτι εξέλαβα λάθος δεν διστάζω να το παραδεχτώ και να ζητήσω συγνώμη με μεγάλη ευκολία και ταπεινότητα. Αμέσως.
      Σου εύχομαι από καρδιάς να περάσεις ένα ξεκούραστο και υπέροχο Σ/Κ!!! :)

      Διαγραφή