Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

Αερολογίες


       Πάνε μέρες τώρα που έχω την αίσθηση πως τα πάντα γύρω μου κυλούν με πολύ αργούς ρυθμούς. Είναι σα να "παγώνει" ο χρόνος μου σε κάθε δευτερόλεπτο για ώρα. Έχω την πολυτέλεια να παρατηρώ, σα να είναι η πρώτη μου φορά, το πέσιμο των φύλλων από τα δέντρα. Όχι πως δεν το έκανα κι άλλοτε. Μα να. Τώρα είναι σα να τα βλέπω με ... άλλα μάτια. Δεν δραπετεύει το μυαλό στα τετριμμένα της καθημερινότητας όπως πριν συνήθιζε να κάνει ,παρατηρώντας παρόμοιες εικόνες. Μπορώ και εστιάζω στη στιγμή. Και είναι σα να "ζουμάρω" σε ότι τραβά την προσοχή μου και να τη ζω σε slow motion. Κι αυτό θαρρώ πως λέγεται ευτυχία...



     Σήμερα, παρατηρώντας δεκάδες φύλλα να πέφτουνε συγχρόνως από τα δέντρα, με τον αέναο χορό τους, χωρίς συγχρονισμό μα σε τέλεια μεταξύ τους αρμονία, αναρωτήθηκα αν θα ήθελα να ήμουν κι εγώ για μια στιγμούλα ένα φύλλο που αφήνεται στο φύσημα του ανέμου για να αποκολληθεί απαλά από το κλαδί που το δένει με τη ζωή και απαλά να ακουμπήσει το μηδαμινό του βάρος πάνω στο νοτισμένο χώμα όπου το περιμένει ο θάνατος κι αποσύνθεση. Ζωή που κλείνει τον κύκλο της αθόρυβα, σε δευτερόλεπτα, μα με παρέα τ' άλλα φύλλα γύρω του που έχουν την ίδια αρχή, μέση και τέλος και το ίδιο νόημα ύπαρξης...

   Δεν χρειάστηκε προσπάθεια καμιά ο λογισμός και πάλι για ν' αλλάξει ρότα, επιμηκύνοντας έτσι άθελα κι αναίτια, ακόμη περισσότερο τον στάσιμό μου χρόνο.


    Κι αφού ο νους είναι πετούμενο που σε κλουβί δε μπαίνει, η μια σκέψη μου μιαν άλλη σκέψη έφερε κι αναρωτήθηκα αν ήμουν κάτι άλλο τι θα ΄θελα να γίνω.  

      Λοιπόν αν ήμουνα λουλούδι, θα ήθελα μια παπαρούνα να γινόμουν. Πάντα με μάγευε με ένα μυστήριο τρόπο ετούτο το τόσο συνηθισμένο και απλοϊκό αγριολούλουδο που μετρά λίγες ημέρες μόνο ζωής. Ίσως για άλλους που γυρεύουν ευωδιές και εξωτική ομορφιά απ’ τα λουλούδια να είναι ένα ασήμαντο μικρό λουλούδι που αδιάφορα το προσπερνούν και δίχως να διστάσουν το τσαλαπατούνε αν τύχει. Για ΄μένα όμως η παπαρούνα είναι μια έντονη παρουσία στους αγρούς, το κόκκινο χρώμα της οποίας είναι απόλυτα συνυφασμένο στο μυαλό μου με τον παθιασμένο έρωτα που γεννιέται με την άνοιξη σ΄ όλα τα ζωντανά της φύσης. Είναι κι αυτή η προκλητική απλότητά της που πολλές φορές έκλεψε χρόνο από το χρόνο μου προσπαθώντας να ανακαλύψω τι ακριβώς είναι αυτό που μαγνητίζει πάνω της το βλέμμα μου.
        Κι αν βοτανολούλουδο μου λέγαν να διαλέξω για να γίνω, όχι δεν είναι το χαμομηλάκι αυτό που θα επέλεγα, μα η λεβάντα. Κι αυτό γιατί μπορεί στο πέρασμα του χρόνου να χάνει το υπέροχό της χρώμα, μα το άρωμά της το κρατά ολοζώντανο και διάχυτο το αφήνει μέσα στα σκοτεινά συρτάρια του χειμώνα.
     Αν πάλι ήμουνα νερό, λίμνη δεν θα ΄θελα με τίποτα να γίνω. Θα ΄θελα από πηγή ψηλού βουνού να ξεκινήσω το ταξίδι μου και σε απύθμενους ωκεανούς να καταλήξω. Να μπερδευτώ με τα βαθιά τους τα νερά και να αφηγηθώ όσα θα αποκόμιζα από το ανεπανάληπτο ετούτο το ταξίδι. Να διηγηθώ την ομορφιά που θα αντίκρυζα από ψηλά καθώς επίσης και την ομορφιά που με την παρουσία μου θα ντύνονταν η φύση με το πέρασμά μου. Να έχω να λέω και για τον θόρυβο. Ναι, τον θόρυβο που σκόπιμα θα έκανα στην κάθοδό μου απ' τα βουνά και από τους κάμπους καθώς θα προχωρώ με άλλοτε σταθερή κι άλλοτε βίαιη ροή στον τελικό προορισμό μου, τη θάλασσα. Θόρυβο που  απώτερο σκοπό θα έχει να ξορκίσει το στοιχείο της φωτιάς γιατί διόλου δεν μου αρέσει που ύπουλα παραφυλάει και καρτερικά προσμένει μια ευκαιρία να του δοθεί για ν' αφανίσει τη ζωή κι όλα τα χρώματα της φύσης αφήνοντας αποκαϊδια μοναχά στο πέρασμά του. 
      Στο ζωικό βασίλειο αν γεννιόμουνα, θα ΄θελα σαν πουλί να γίνω γλάρος. Όχι όμως ένας γλάρος κοινός σαν τους γλάρους  που ο κόσμος όλος ξέρει. Αλλά ένας γλάρος ασυνήθιστος, παράξενος κι αταίριαστος πολύ με τους υπόλοιπους τους γλάρους. Φωλιά θα έχτιζα, όχι σιμά στη θάλασσα, μα στων βουνών ψηλά τα βράχια τα απροσπέλαστα και αετίσιο θα είχα μάτι για ν’ αγναντεύω όλα τα πέλαγα από τη φωλιά μου. Κι αν η πεθυμιά για ακτές γεννιόταν μέσα μου και θέριευε, δύσκολο δεν θα ήταν στο απέραντο γαλάζιο για να φτάσω. Θα ΄χα και όνομα ανθρώπου και ας ήμουνα γλαρόπουλο. Κι αυτό ασυνήθιστο θα ήταν, όπως κι εγώ ασυνήθιστος θα ήμουν γλάρος. Ιωνάθαν θα με φώναζαν τ΄ άλλα πουλιά κι ας μην ταιριάζει τ' όνομα αυτό στη γυναικεία μου τη φύση.
    Σαν ζώο δε, που στη στεριά το πάτημά του ίχνη αφήνει, άλογο θα ΄θελα να γίνω. Ελεύθερο κι αγέρωχο να τριγυρνώ στα όρη και στα καταπράσινα λιβάδια. Και με του ανέμου την ταχύτητα συχνά να παραβγαίνω. Αυτό θα ήταν και το αγαπημένο μου παιχνίδι. 
      Τέλος αν μέσα στη θάλασσα μου λέγανε να ζήσω, θα διάλεγα δελφίνι για να γίνω. Και μη ρωτήσεις το γιατί. Το ξέρεις ήδη όπως κι εγώ το ξέρω.
      Τώρα αν πλανήτης θα μπορούσα να γεννηθώ, τίποτα άλλο εκτός από τον ήλιο δεν θα ΄θελα να γίνω. Κι όχι για να λάμπω, να ξεχωρίζω και την έντονη την παρουσία μου όλοι με την ανατολή να περιμένουν. Ήλιος θα ήθελα να γίνω μονάχα για να ρίχνω φως άπλετο και να διαλύω τα σκοτάδια αυτού του κόσμου. Και για έναν ακόμη λόγο : για να μπορώ με τις ζεστές ακτίνες μου κάποιων ανθρώπων τις ψυχρές καρδιές λιγάκι να ζεσταίνω. 
     Τέλος σαν αντικείμενο, βιβλίο θα επέλεγα να γίνω. Ένα βιβλίο ευκολοδιάβαστο που παλιακό θα καταντούσα έτσι όπως από το ένα χέρι σε άλλο χέρι θα περνούσα. Θα φθείρονταν  το εξώφυλλο και οι λιγοστές σελίδες μου από το διάβασμα γιατί με τρόπο κατανοητό κι εύκολο θα μιλούσα για  αγάπη. Κι όχι με λόγια περίπλοκα και πλάνα που λόγια μένουνε και ποτέ πράξεις δεν πρόκειται να γίνουν. Ούτε με φλυαρίες και με τα λόγια εκείνα που οι πολλοί δεν τα καταλαβαίνουν. Μονάχα με λόγια απλά, πολύ απλά τις λιγοστές σελίδες μου θα γέμιζα, από αυτά που τα παιδιά κατανοούνε και τα τραγούδια τους ταιριάζουν.
Ίσως τότε, σαν άψυχο αντικείμενο, σαν ένα βιβλίο δηλαδή αγάπης, που όλοι, μικροί μεγάλοι, θα μπορούσαν να διαβάσουνε και να κατανοήσουν, ίσως τότε να είχα κι εγώ μια δύναμη λίγο τον κόσμο αυτόν ν’ αλλάξω βάζοντας έτσι  ένα μικρό δικό μου λιθαράκι.

12 σχόλια:

  1. Πράγματι, σκέψεις που κάνει κάποιος όταν έχει το προνόμιο του ελεύθερου χρόνου... Τι όμορφες σκέψεις! Πόσο ταξίδεψα με το υγρό στοιχείο μέσα στα πράσινα, ενάντια στην τρομακτική φωτιά και παντοδύναμο, με περηφάνια! Κι επίσης με το άλογο, το δελφίνι...
    Όσο για τα λόγια στο βιβλίο αγάπης... μόνο αυτά, τα απλά και κατανοητά, είναι που νομίζω ότι αξίζουν να λέγονται. Αυτά που όλοι τα καταλαβαίνουν, τα νιώθουν και τα βάζουν μέσα τους!
    Καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή σου μέρα Μαρία Π.!!!
      Είναι μεγάλο προνόμιο και πραγματικά το απολαμβάνω αυτό που έχω Μαρία. Και δεν σου κρύβω πως είναι φορές που νιώθω τύψεις κι ύστερα πάλι σκέφτομαι πως ότι έχω μου αξίζει και με το παραπάνω και πρέπει να επιτρέψω στον εαυτό μου να λέει αερολογίες πιο συχνά.
      Όσο για την αγάπη, τι να πω? Απλή και δύσκολη συνάμα. Μάλλον φοβίζει τους πολλούς...
      Καλή συνέχεια στη μέρα σου Μαρία!!!
      Σ' ευχαριστώ!!!

      Διαγραφή
  2. Ανέσπερη μας ταξίδεψες πολύ όμορφα!
    Ένα ταξίδι αισθάνθηκα μέσα από βουνά,ουρανό,θάλασσα,λουλούδια,πουλιά,αρώματα,βιβλία και με κατάληξη που έχει κάθε τι όμορφο..την αγάπη!
    Σ'ευχαριστώ!Απόλαυσα πραγματικά τη διαδρομή και τον τρόπο γραφής και σκέψης σου.
    Να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ηλιοκέντητη
    Ταξίδεψα πολύ κι έχω πολύ όμορφα ταξίδια να θυμάμαι στη ζωή μου. Μα τα καλύτερα ταξίδια μου ήταν νοερά, πάντα διαβάζοντας στην αγαπημένη πολυθρόνα ή μουσική ακούγοντας διαβαίνοντας οικεία μου μονοπάτια.
    Θέλω με αυτά να πω απλά πως με τιμάει ιδιαίτερα όταν μου λεν πως ταξιδεύουνε με τις δικές μου λέξεις!!!
    Από καρδιάς σ' ευχαριστώ για ότι γράφεις!!!
    Την καληνύχτα μου για τώρα και για αύριο, ηλιόλουστη για ΄σένα εύχομαι, απ' όλες τις πλευρές, να είναι η μέρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όμορφες σκέψεις (ποιητικές θα έλεγα!), γεμάτες εικόνες και συναισθήματα.
    Είναι όμορφο να αφήνεσαι να ζεις τη στιγμή...
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα Έλλη μου!!!
      Το να αφήνεσαι στη στιγμή είναι ένα πρωτόγνωρο για ΄μένα συναίσθημα το οποίο πραγματικά το απολαμβάνω!!!
      Βέβαια κινδυνεύω να μετακομίσω μαζί με το ροζ το συννεφάκι μου σε έναν άλλο ουρανό και να ... χαθώ ολότελα ... :)
      Να έχεις ένα ξάστερο βράδυ σου εύχομαι!!!
      Σ' ευχαριστώ!!! :)

      Διαγραφή
  5. Ζωή, αν ζεις κοντά στη φύση και αφουγκράζεσαι την ανάσα της, όλο και περισσότερες ερωτήσεις γεννιούνται μέσα σου. Γόνιμες και αρμονικές όμως καθώς βλέπεις τη δική της ανταπόκριση.
    Είναι πολλοί όμορφοι τέτοιοι στοχασμοί και αξίζει να αφήνουμε τον εαυτό μας εκεί.
    Καλό σου βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιάννη,
      Όπως έχεις καταλάβει και από παλαιότερες συνομιλίες μας, δεν θα μπορούσα να ζήσω μακριά από τη φύση!!!
      Μόνον εκεί γεμίζω τις μπαταρίες μου οι οποίες με την πάροδο του χρόνου φθάρθηκαν και αδειάζουν γρήγορα. Επομένως είναι επιτακτική ανάγκη για ΄μένα η άμεση πρόσβαση στη φύση.
      Σου εύχομαι κι εγώ με τη σειρά μου ένα όμορφο γαληνεμένο βράδυ να έχεις!!!
      Και να είσαι πάντα καλά!!! :)

      Διαγραφή
  6. Γιατί Ζωή μου, αποκαλείς "αερολογίες" το άνοιγμα καρδιάς;
    Είναι λόγια του αέρα αυτό το νοερό και γεμάτο ευαισθησία ταξίδι στη φύση, στο σύμπαν που μοιράστηκες μαζί μας;
    Πόσο χαίρομαι για την μικρή φρασούλα που διάβασα:
    "Και είναι σα να "ζουμάρω" σε ότι τραβά την προσοχή μου και να τη ζω σε slow motion. Κι αυτό θαρρώ πως λέγεται ευτυχία"...
    Για μένα είναι ευτυχία, η αίσθηση πως η αγαπημένη μου φίλη από το Βορρά έχει τόσα κοινά μαζί μου... μα όλα;

    Με πολύ αγάπη σου στέλνω μια τεράστια τρυφερή αγκαλιά και εύχομαι το βραδάκι σου να είναι έτσι όπως το επιθυμείς! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Είναι φορές Στεφανία μου που σκέφτομαι πως με αυτά που γράφω η εικόνα που τυχόν θα σχηματίσει κάποιος για ΄μένα διαβάζοντάς με, διόλου δεν θα με κολακεύει. Σκέψη είναι ωστόσο η οποία όπως έρχεται έτσι και φεύγει... Ίσως για να προλάβω αρνητικές σκέψεις για την μη κολακευτική εικόνα που βγάζω προς τα έξω να επέλεξα αυτόν τον τίτλο. Ίσως για να προλάβω κάποιον που θα πει ή θα σκεφτεί "τι μας λέει πάλι αυτή η ανεμοδαρμένη?" επέλεξα να αυτοσαρκάσω τις σκέψεις μου αυτές με την συγκεκριμένη λέξη για τίτλο...

    Δεν εκπλήσσομαι καθόλου μα καθόλου που εστίασης ("ζούμαρες") στο συγκεκριμένο σημείο!!! Ήμουν και σίγουρη μη σου πω πως θα το έκανες!!! :)
    Αλλά είπαμε : Στο ίδιο μήκος κύματος...!!!

    Ανταποδίδω την τρυφερή αγκαλίτσα και τις ζεστές σου ευχές!!! <3


    Υ.Γ. Διάβασα τα χαϊκού σου μα δε σχολίασα. Δεν είχα χρόνο (έχω παραφορτώσει το φετινό μου πρόγραμμα και βλέπω να κρατώ τους ίδιους ρυθμούς τουλάχιστον για 4-5 χρόνια αν αντέξω ότι ξεκίνησα). Δεν ήθελα να αφήσω ένα σχόλιο χωρίς να περάσω τουλάχιστον για μια δεύτερη ανάγνωση...
    Προσεχώς λοιπόν και με την πρώτη ευκαιρία θα έχεις τις εντυπώσεις μου γι αυτό το μεγάλο σου τόλμημα!!! :) Θερμά συγχαρητήρια γι αυτό σου το εγχείρημα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Συχνά η γραφή σου ζεσταίνει καρδιές. Όπως και σήμερα. Μου χάρισες ένα όμορφο ταξίδι σε συναισθήματα, σκέψεις, εικόνες.
    Πόσο όμορφο και πολύτιμο να μπορούμε να απολαύσουμε τη στιγμή... Το χάνω συχνά και στενοχωριέμαι. Αφήνω τα προβλήματα να με παρασύρουν...
    Καλή συνέχεια! ❤ Να έχεις ένα όμορφο Σαββατοκύριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αλεξάνδρα μου σ' ευχαριστώ πολύ για το τόσο όμορφο σχόλιο που άφησες!!!
      Έχω καταντήσει γραφική με τις ευχαριστίες μου, μα τα λόγια σας με τιμούν ιδιαίτερα και είναι ο μόνος τρόπος για να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου!!!
      Πολύτιμο! Βρήκες την κατάλληλη λέξη! Να μην στεναχωριέσαι καθόλου που χάνεις συχνά τις στιγμές. Κάποια στιγμή θα συμβεί το αντίθετο από μόνο του δίχως να το επιδιώξεις.
      Όσο για τα προβλήματα? Μη φανταστείς ότι εγώ δεν έχω!!!
      Βρήκα όμως ένα τρόπο μαγικό για να τα αντιμετωπίζω. Ότι πρόβλημα δεν είναι στο χέρι σου να το λύσω, το αφήνω να πάρει το δρόμο του. Η στεναχώρια μου δεν πρόκειται να του αλλάξει πορεία. Τα άλλα δε τα προβλήματα που η λύση τους μόνο από ΄μένα εξαρτάται, δεν τα φοβάμαι. Απλά τα αντιμετωπίζω και είμαι έτοιμη να στηρίξω τη λύση που τους δίνω με όποιο κόστος.
      Καλή συνέχεια και σε ΄σένα σε ότι κι αν κάνεις!!!
      Αντεύχομαι για όμορφο Σ/Κ!!!

      Διαγραφή