Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

" Γιατί όχι? Εσύ? Μ' αγαπάς? "

    "Μαθαίνω πολλά από την μικρή μου κόρη. Πάρα πολλά. Και χαίρομαι γιατί έτσι έχει μια γέφυρα για να μην αποκοπεί τελείως ο παλιομοδίτικος κόσμος όπου επιμένω να ζω και ο οποίος είναι είδος προς εξαφάνιση και προϊόν κοροϊδίας για τους νεότερους.
    Μαθαίνω και καινούριες λέξεις. Ναι! Όπως ας πούμε την λέξη "λαγκάρω" (συγχωρήστε με, δεν ξέρω πως γράφεται).
    Λοιπόν όσο κι αν σνομπάρω τη νέα γλώσσα των παιδιών, αυτή τη στιγμή νιώθω πως με εκφράζει απόλυτα η συγκεκριμένη λέξη.
    Έχω "λαγκάρει". Πολύ. Τουτέστιν : "κόλλησα άσχημα"... (το μυαλό μου. Όχι εγώ σε κάποιο σημείο της πορείας της ζωής μου).
    Ναι. Κόλλησα, κι εγώ και οι δυο μου κόρες που υποτίθεται πως ζουν στην εποχή τους και που ποιο εύκολα προσαρμόζονται στη δυσανάλογη και την "απάνθρωπη" για 'μενα πορεία της όπου πορευεται.
    "Λαγκάραμε" λοιπόν και οι τρεις μας για το 17χρονο κορίτσι που τα τελευταία 24ωρα βασανίζει το μυαλό όλων των Δραμινών, όλων των Ελλήνων, όλων των συνειδητοποιημένων γονιών. Εκείνων των γονιών που, ένα παιδί δεν "έτυχε", αλλά πέτυχε την κατάλληλη στιγμή να κάνει την εμφάνισή του για να τους ολοκληρώσει σαν οντότητες και για να αλλάξει το νόημα της ζωής τους!
    Και αν "λαγκάρει" τελικά κάπου το δικό μου το μυαλό, σημαίνει πως δεν βοηθά τίποτα να "ξελαγκάρει". Ούτε μια βραδινη εξοδος με εκλεκτούς φίλους, ούτε ακουγοντας και τραγουδώντας αγαπημενα τραγούδια, ούτε καν, πίνοντας τρία ποτήρια κόκκινο κρασί.
    Ειδικά όταν οι συνειρμοί που κάνει με φέρνουν πρόσωπο με πρόσωπο με μια 17χρονη οπτασία που μόλις δύο μήνες μετρω από το χρόνο της γνωριμίας μας.
    ...
    Ας μείνουν ανοιχτές οι αγκαλιές μας για όλα τα 17χρονα και τα 16χρονα και τα 15χρονια και για όλα τα (χ)χρονα παιδιά.
    Ας είμαστε συνειδητοποιημένοι όταν αποφασίζουμε να φερουμε στον κοσμο ενα παιδι. Γιατι ο ερχομός ενός παιδιού δεν γινεται για να γεμίσει την άδεια κατά τ' άλλα ζωή μας, αλλα για να πάει εμας ενα βήμα ποιο μπροστά προφεροντας του τον οθι ωελτιωνεβο εαυτό. Μσε αποκλείοντας ταυτόχρονα το γεγονός πως για να γεμίσουμε τα δικά μας κενά δεν θα επιδιώξουμε να αδειάσουμε τη δική τους την ψυχούλα...
    Μπορείς 17χρονε Άγγελε να βάλεις ένα "Χ" στο χθες και να ξεκινήσεις να χτίζεις το δικό σου αύριο... Όπως εσύ ονειρεύεσαι και θέλεις...
    Μπορείς! Απλά, πίστεψέ το!
    Χ

    (Ανάγκη να τα πω, έστω και ... στον αέρα) "

    (http://www.psychologynow.gr/psychology-in-our-life/personality/2473-afhnontas-pisw-thn-enoxoipoihsh.html)

    https://www.youtube.com/watch?v=lzt-m-UXtK8


    Αυτή ήταν μια ακόμη ανάρτηση που έκανα στο προφιλ μου στο fb. Είπαμε. Κόντρα στο ρεύμα κι εδώ. Δε νιώθω την ανάγκη να μεταφέρω αναρτήσεις από το blog μου στο fb, εκτός από μικρά αποσπασματάκια τα οποία για συγκεκριμένο λόγο και σκοπό, με αντιγραφή και επικόλληση αναρτώ στο fb. Νιώθω όμως αρκετές φορές την ανάγκη να μεταφέρω τις εκεί αναρτήσεις μου σ' αυτόν το χώρο, αφενός για να τις ξεδιπλώσω λίγο ακόμη και αφετέρου για να τις στεγάσω να μην τις πάρει ο άνεμος. Το άφησα αχτένιστο το κειμενάκι που έγραψα αν και διαβάζοντάς το ξανά βρήκα πως σε ορισμένα σημεία δεν είναι κατανοητό και σε ένα σημείο τα γράμματα είναι ... απλά γράμματα μπερδεμένα. Λίγο η πληκτρολόγηση στο κινητό, λίγο το τρίτο ποτηράκι κόκκινο κρασί (σε κρυστάλλινο ποτήρι), λίγο μια όμορφη βραδιά που πάνω της έπεφτε η σκιά ενός αγνώστου παιδιού... Ε, δε θέλω και πολλά  για να  μεταμορφώσω τις μικρές και ασήμαντες σκέψεις μου σε ασυνάρτητες σκέψεις...

    Ο λόγος λοιπόν που έκανα την παραπάνω ανάρτηση ήταν ένα γεγονός που με συγκλόνισε όπως συγκλόνισε όλη την τοπική κοινωνία της Δράμας. (http://www.efsyn.gr/arthro/ena-koritsi-dyo-viasmoi-polles-apoysies).

    Σήμερα, και δυο μέρες μετά από την ανάρτηση που έκανα στο fb, με σταματούν στο δρόμο για να μου πουν πως ταυτίζονται με ότι έγραψα. Κι αναρωτιέμαι τελικά τι φταίει αφού λίγο πολύ όλοι ενστερνίζονται τις απόψεις μου γύρω από το συγκεκριμένο θέμα. Είναι όμως και οι άλλοι, ελάχιστοι ευτυχώς, που με σταματούν για να μου πουν πως διάβασαν την ανάρτησή μου και πως τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως τα φαντάζομαι, ρομαντικά. Πως το κορίτσι πήγαινε γυρεύοντας και πως κάποια στιγμή ο δρόμος που πήρε κάπου άσχημα θα την έβγαζε.
    Και τότε σταματώ να αναρωτιέμαι τι φταίει. Έστω κι ένας, σκέφτομαι, κάνει τη διαφορά. Όσο θετικά κι αν σκέφτεται το σύνολο των ανθρώπων. Κι αυτός ο ένας, δεν είναι αυτός που θα σκύψει πάνω από το πρόβλημα να δει από που πηγάζει αυτή η ανάγκη των παιδιών να γεμίσουν τα κενά που έχουν με το εύκολο και ανούσιο sex, με ποτό και με ουσίες. Δεν είναι αυτός ο αυριανός γονιός που θα αγκαλιάσει και θα πει "είμαι εδώ αν με χρειαστείς", δεν είναι αυτός ο άγνωστος που θα πονέσει έστω κι από απόσταση και θα προβληματιστεί.
    Αυτός ο ένας λοιπόν, είναι αυτός που θα εγκαταλείψει, θα περιοθωριοποιήσει κι εύκολα θα κατηγορήσει και θα κρίνει. Και αυτός ο ένας, θα παρασύρει στην αρνητική του σκέψη κι άλλους μίζερους και ανασφαλείς για να μπορέσει να καλύψει την δική του τη μιζέρια και ανασφάλεια.



    Υ.Γ. Η 17χρονη οπτασία στην οποία αναφέρομαι, έχει κι αυτή ένα "γυάλινο βλέμμα". Στην ερώτηση " ΓΙΑΤΙ? " κάποιας κυρίας που τη γνωρίζει εδώ τέσσερα χρόνια, και ναι μεν νοιάζεται γι' αυτήν αλλά τίποτα δεν μπορεί να κάνει γιατί και η ίδια κουβαλά ένα δυσβάσταχτο σταυρό, απάντησε :
    "Γιατί όχι?
    Εσύ?
    Μ' αγαπάς?"



12 σχόλια:

  1. Πόσο μας αρέσει να κρίνουμε και να κατακρίνουμε! Πέφτουμε από τα σύννεφα για το προφανές κι άλλοτε επιδεικνύουμε τη σωστή πρόβλεψή μας. Βέβαια, το γιατί δεν κάναμε τίποτα, ή κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να βγει, τελικά, η πρόβλεψή μας, δεν απασχολεί.
    Άνθρωποι μικρόψυχοι και καταπιεσμένοι, που καλύπτουν τη δυστυχία τους παρακολουθώντας τραγωδίες... αφήνοντας στο απυρόβλητο εκείνους που τις προκάλεσαν...
    Λάγκαρα κι εγώ, θύμωσα, Ζωή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αλεξάνδρα καταλαβαίνω απόλυτα το θυμό σου.
      Δεν ξέρω, ή καλύτερα δεν θέλησα (αν και θα μπορούσα) να μάθω τίποτα περισσότερο για το πως έφτασε το παιδί να πέσει σ' αυτόν τον εφιάλτη. Ίσως να βρίσκονται πίσω του οι καλύτεροι γονείς του κόσμου, ίσως κι όχι. Ίσως να πέρασε μια ερωτική απογοήτευση, ίσως κι όχι. Ίσως να είχε απαιτήσεις από τον εαυτό του και να μην κατάφερνε να φτάσει στόχους που έβαζε, ίσως κι όχι. Πολλά ίσως θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω. Μα δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Το ζητούμενο για ΄μένα είναι όλοι αυτοί που αναφέρεις. Άνθρωποι μικρόψυχοι και καταπιεσμένοι που καλύπτουν τη δυστυχία τους παρακολουθώντας (και προκαλώντας θα συμπλήρωνα) τραγωδίες. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν που αποτελούν την κοινωνία μας. Αυτοί που καμιά σημασία δεν έχει τι ρόλο παίζουν στη ζωή του καθενός μας.
      Αυτό το παιδί, θα μπορούσε να είναι το δικό μου παιδί. Αυτό το παιδί με πόνεσε λες και ήταν δικό μου παιδί.
      Δεν έχω πλέον άλλο θυμό μέσα μου. Στέρεψε. Μακάρι να στερέψει και ο πόνος για να μην τον νιώθω...

      Διαγραφή
  2. Καλησπέρα Ζωή μου. Πρέπει να συντονιστώ με το θέμα γιατί έτσι δεν μπορώ να το παρακολουθήσω. Σε κάθε όμως περίπτωση οι απόψεις σου είναι εξαίρετες και απόλυτα σωστές.
    Την καληνύχτα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιάννη ξέρω πως δεν βοηθώ πολύ όταν θέλω να παραπέμψω σε κάποια ηλεκτρονική δ/νση μα αυτό που επισύναψα μπορείς να το αντιγράψεις και να το ψάξεις στο internet. Συντονίσου λοιπόν για να καταλάβεις την συγκεκριμένη ανάρτηση.
      Καλή σου νύχτα.

      Διαγραφή
  3. Πώς να μη "λαγκάρεις" Ζωή μου, πόσο στενάχωρα όσα έρχονται στο φως της δημοσιότητας και έτσι στο "γέμισμα" κάθε κενού ατόμων που θρέφονται με παρόμοιες ατυχέστατες ιστορίες...
    Η νύφη μου, προχθές ρωτούσε την ανιψιά μου, αν "ψήνεται" για καφέ... πώς να μη λαγκάρεις με τέτοιες ορολογίες και σίγουρα αυτά είναι μόνο λίγα δείγματα!

    Καλό τρυφερό και όμορφο βραδάκι θα σου ευχηθώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στεφανία μου δεν μου πάει ο Νοέμβριος.
      Πέρσυ τέτοιον καιρό ήταν που η εικόνα του Άϋλαντ τρύπωσε στο μυαλό μου και "κατσικώθηκε" για τα καλά εκεί, φέτος μια άλλη εικόνα, ενός άλλου παιδιού ήρθε να του κάνει παρέα.
      Και η ζωή συνεχίζεται...

      Υ.Γ. Δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα συμβεί αν όλες αυτές οι εικόνες που "κατσικώνονται" στο μυαλό μου κάποια στιγμή θελήσουνε να στήσουν ένα χορό...

      Διαγραφή
    2. Θα βρεθούμε σε μια στάνη που θα την "φυλάνε" σκύλοι γιατί "έξω" κυκλοφορούν καιρό τώρα λύκοι!

      Διαγραφή
    3. Λες ε?
      Αχ μωρέ Στεφανία...
      ...
      Μια ζεστή αγκαλιά ...

      Διαγραφή
  4. Βλέπω καμιά φορά στο δρόμο παιδιά που είναι σε αυτή την κατάσταση. Μερικά είναι και μικρότερα. Και ρωτώ γιατί; Γιατί αυτά τα παιδιά έτσι; Γιατί όχι εγώ; Θα ήθελα πολύ κάποια στιγμή να ρωτήσω κάποιο από αυτά για τους γονείς τους. Που είναι αυτή την στιγμή που αυτά ζητιανεύουν, κοιμούνται στο δρόμο και πολλά άλλα ακόμα πιο φρικιαστικά.

    Μερικά παιδιά απλά δεν είχαν τύχη. Και γεννήθηκαν από γονείς ανάξιους.
    Ένας συνειδητοποιημένος γονιός στηρίζει το παιδί του, ακόμα και αν αυτό παρεκκλίνει. Δεν υπάρχει για μένα συνταγή. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα καλών οικογενειών που τα παιδιά τους καταστράφηκαν. Το θέμα είναι το μετά. Η στήριξη.

    Πολύ σοβαρό θέμα και πολύ μεγάλη συζήτηση για να αναλυθεί σε ένα σχόλιο.

    Ελπίζω να πάνε όλα καλά για την κοπέλα.

    Καλημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ίσως γιατί εσύ Μαρία είχες στηρίγματα ή την δική σου εσωτερική δύναμη και δεν βρέθηκες στη θέση τους. Και δε νομίζω πως θα πάρεις μια αληθινή απάντηση αν ρωτήσεις ένα από αυτά τα παιδιά γιατί. Είναι τόσο θωρακισμένα και ευάλωτα συγχρόνως. Κρύβεται τόση ευαισθησία και ανάγκη για αγάπη πίσω από την απόμακρη και προκλητική συμπεριφορά τους. Και δεν έχει να κάνει με τους γονείς. Στον Πειραιά, δίπλα στο πατρικό του πατέρα μου, έμενε πριν χρόνια μια οικογένεια γνωστή. Επιφανείς και οι δύο οι γονείς. Το κορίτσι τους είχε πολύ άσχημη κατάληξη. Ο κόσμος έριξε το βάρος στην μητέρα γιατί πραγματικά τα μυαλά της ήταν πάνω από το κεφάλι της. Προσωπικά Μαρία πιστεύω πως ο καθένας μας θα μπορούσε να βρει κάποιο εξιλαστήριο θύμα να επιρρίψει ευθύνες για ότι πήρε στραβό δρόμο στη ζωή του. Απλά είναι οι δυνατοί εκείνοι που παίρνουν μαθήματα από τα λάθη τους και είναι και οι πιο ευαίσθητοι και αδύναμοι που αφήνουν το λάθος τους να τους ρουφήξει στη μαύρη τρύπα του.
      Η παρουσία των γονιών σαφώς και παίζει πάρα πολύ σημαντικό ρόλο. Μα και αυτοί οι γονείς πως να δώσουν αν δεν έχουν πάρει? Αν δεν έχουν δουλέψει με τον εαυτό τους? Αν και αυτοί έχουν τα δικά τους κενά?
      Δεν συνεχίζω γιατί πραγματικά είναι ένα πολύ σοβαρό θέμα που δε λύνεται μέσα από μια ηλεκτρονική συζήτηση.
      Εγώ μόνο να ευχηθώ μπορώ, όλα τα παιδιά του κόσμου κάπου να έχουν ν' ακουμπάνε για να ζεσταίνουν την ψυχούλα τους, μέχρι να πατήσουνε γερά στα πόδια τους.
      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
    2. Εκεί που συμφωνούμε είναι στη λέξη ΑΓΑΠΗ, τα παιδιά που μεγαλώνουν με Αγάπη δεν παρεκκλίνουν και σίγουρα δεν έχει να κάνει με οικονομική επιφάνεια...

      Διαγραφή
    3. Είναι απορίας άξιο πως μια τέτοια εύκολη λέξη, δυσκολεύει και ταλαιπωρεί τον άνθρωπο μέχρι τα στερνά του...

      Διαγραφή