Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Ένας χρόνος μετά.


Η παραμονή μου στην blog-κο-σφαιρα μετρά μόλις ένα χρόνο πίσω και είχε θαρρώ πολλά σκαμπανεβάσματα.
Καταγράφηκαν από το δειλό μου εκείνο ξεκίνημα μέχρι και σήμερα, ανασφάλειες, γκρίνιες, συγκινήσεις, θυμός, απορίες, αγανάκτηση, ελπίδες, έρωτες, μελαγχολία, ευφορία, λύπη, θύμησες... Όλα όσα δηλαδή μέσα μου φυλάω και δεν διστάζω ούτε και στην πραγματική ζωή εκεί έξω να τα εξωτερικεύσω. Γιατί όλα αυτά είμαι εγώ και γιατί είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος όπως όλοι σας. 
Με την παρούσα ανάρτηση επιλέγω να κλείσω στο ηλεκτρονικό μου αυτό σπίτι, την πόρτα του έτους που μας πέρασε.

Να μη χαθώ...

Έχω μιαν έγνοια μοναχά.
Μη φοβηθώ.
Μην επιτρέψω στο μυαλό δρόμους μονόδρομους 
ν' ακολουθήσει.
Μην του επιτρέψω και σε σκοτεινά δωμάτια κλειστεί,
κι αφού κλειδώσει ερμητικά,
σ' ωκεανούς να ρίξει τα κλειδιά που τη δική μου ελευθερία
φυλακίζουν.
Και αντιμάχομαι στην έγνοια μου αυτήν.
Με πράξεις άκαιρες κι ανούσιες για τους κοινούς θνητούς
όπου κι εγώ ανήκω.
Αμύνομαι με γέννες και διαρκώς εγκυμονώ,
έμβρυα που με το φως τους όλα του κόσμου μου
διαλύουν τα σκοτάδια.
Κι έτσι γεννώ καθημερνά, ελπίδες, όνειρα και ευτυχίες.
Τα κανακεύω σαν παιδιά μικρά
και τρυφερά τα μεγαλώνω.
Άλλα μου χάνονται μωρά κι άλλα τα φτάνω ως την εφηβεία.
Ύστερα, κι αυτά τα χάνω.
Σβήνουν μέσα στα χέρια μου όσο στα μάτια τα κοιτώ,
ενώ προσπαθώ λίγο απ' το φώς τους να ρουφήξω.
Και κλαίω. Θρηνώ σπαραχτικά με κάθε τους χαμό.
Είναι παιδιά μου όλα λατρεμένα, ποτέ δεν τα ξεχνάω.

Όμως...
Την ίδια εκείνη τη στιγμή που η οιμωγή ξεσπάει,
Μιαν άλλη γέννα με ανυπόφορες οδύνες (ωδίνες) και θυσίες προσπαθώ.
Άλλα παιδιά στου κόσμου τούτου το χαμό 
απ' την αρχή να φέρω.
Απ' το δικό τους κόσμο να πιαστώ...
Να μη χαθώ!

Κι ας ξέρω πως κι αυτά,
ίσως και πάλι να τα χάσω.
Ζ.Μ.



Η Αριστέα http://princess-airis.blogspot.gr/2016/12/14o-Symposio-Poiisis.html?spref=fb ) της blogo-γειτονιάς "μας" (ελπίζω, μετά από ένα χρόνο παραμονής μου εδώ, να μου επιτρέπεται το "μας")και πάλι μας έδωσε κίνητρο να προσπαθήσουμε να αγγίξουμε το αδύνατο. Στο καθιερωμένο πλέον δρώμενό της μας ζήτησε να φτιάξουμε ένα ποίημα χρησιμοποιώντας τις παρακάτω αναγραφόμενες λέξεις-κλειδιά, είτε όλες, είτε κάποιες από αυτές, σε όποια μορφή επιλέξουμε, κυριολεκτικά ή μεταφορικά, σε έμμετρο ή ελεύθερο στίχο, ή χαϊκού.

Λέξεις κλειδιά : "γεννάω - γέννα - γέννηση - γέννημα ή Χριστούγεννα"


Και αυτή, όπως ήδη καταλάβατε, ήταν η δική μου προσπάθεια.


Ευχές λοιπόν για μια χρονιά της οποίας η ζυγαριά θα γέρνει προς την αισιοδοξία και τις ευτυχισμένες στιγμές!!!



ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ & ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΝΕΑ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ ΦΙΛΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ.

Και μην ξεχάσετε να πάρετε από την χρονιά που πέρασε κάτι που σας ανήκει.
Το χαμόγελό σας!!!  <3




Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2016

Προσοχή στην ομορφιά! Γιατί : " Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο "

   

     
      Κάποτε, μικρό παιδί ακόμη, όταν κάτι μου άρεσε πολύ, ήθελα να το αγγίζω. Να νιώσω ήθελα, πιο έντονα με την αφή την ομορφιά του. 
    Χρόνο το χρόνο, όπως μεγάλωνα, η εμπειρία της ζωής, μου δίδαξε πως την ομορφιά για να συνεχίσει να ομορφαίνει τη ζωή σου, δεν την αγγίζεις με κινήσεις βίαιες και δεν την γεύεσαι με λαίμαργες αισθήσεις. Γιατί έτσι, υπάρχουν φορές, που την μεταλλάσσεις σε ασχήμια. Κάτι που σου είναι πιο οικείο και το αντέχεις. Άλλοτε τότε σου πεθαίνει από απόγνωση κι άλλοτε, αν είναι τυχερή και προλάβει, χάνεται από τον κόσμο σου, έστω και αλλαγμένη, αλλοιωμένη έτσι όπως την ήθελες, πληγωμένη κι ασχημούλα από τις πληγές που της προξένησες. Κι αυτό γιατί της έδωσες ένα άλλο σχήμα αποκόπτοντάς την βίαια από το φυσικό της περιβάλλον. Της έδωσες μιαν άλλη μυρωδιά όταν μπερδεύτηκε με την δική σου μυρωδιά έτσι όπως την κράτησες. Της έδωσες μιαν άλλη εικόνα έτσι όπως στα χέρια σου την έπλασες είτε ηθελημένα είτε άθελά σου στην προσπάθειά σου να την παρατηρήσεις, να την αντιγράψεις, να την κάνεις κτήμα σου. Είναι ωστόσο ζωντανή και με άσβεστη τη φλόγα της ελπίδας η ομορφιά που γλίτωσε απ΄ τον θάνατο. Όπως ας πούμε για παράδειγμα το χιόνι. Το βλέπεις εκεί, μπροστά σου σε σημείο που δεν υπάρχουν ίχνη από πατημασιές ανθρώπων ή και ζώων και το θαυμάζεις γιατί είναι ακόμη αγνό, κατάλευκο, απαλό. Πλησιάζεις, απλώνεις το χέρι σου και το πιάνεις. Το κάνεις χιονόμπαλα και το στριφογυρνάς στις χούφτες σου. Το πετάς μακριά θυσιάζοντάς το στο παιχνίδι ενός πολέμου ή το κρατάς μέχρι ν’ αρχίσει να σου λιώνει και να αλλάζει τη θερμοκρασία του σώματός σου. Κι όταν αρχίσει να σε πονάει η διαφορά θερμοκρασίας, η οποία από την αρχή ήξερες πως υπάρχει αλλά δεν σε ένοιαξε, τότε και πάλι το πετάς μπροστά στα πόδια σου. Και μετά το προσπερνάς και τραβάς για να θαυμάσεις άλλα άβατα χιονισμένα μέρη. Και το χειρότερο? Πριν φύγεις τσαλαπατάς τη λιωμένη σου χιονόμπαλα γιατί θέλεις ν’ αφήσεις το αποτύπωμά σου πάνω της. Γιατί εσύ αισθάνεσαι άσχημος και γιατί θέλεις την ομορφιά να την υποδουλώσεις. 
   Μα η λιωμένη σου χιονόμπαλα έστω κι έτσι, ευελπιστεί πως θα δώσει ζωή κάτω απ' τη γη σ΄ένα σποράκι και θα το κάνει να βλαστήσει. Κι αυτό σε θυμώνει πιο πολύ όταν το σκέφτεσαι μα η ζηλοφθονία που νιώθεις δεν μπορεί άλλο κακό να κάνει στην ομορφιά που ήδη μετάλλαξες.



   Υπάρχουν όμως και φορές που η ομορφιά αποκόβεται με τρυφερότητα και σεβασμό από το φυσικό της περιβάλλον. Μάθε το. Γιατί όσο ζει ο άνθρωπος θα πρέπει να μαθαίνει. Και να αλλάζει. Και είναι θαρρώ πολύ καλύτερα στην περίπτωση αυτή εκεί όπου η ομορφιά καταλήγει αν νιώσει την αγάπη και την φροντίδα που χρειάζεται και έχει ανάγκη. Όπως ας πούμε ένα αγριολούλουδο που βρίσκεται στη φύση όπου τα βήματά σου σ’ έφτασαν εκεί αναζητώντας τη γαλήνη που απλόχερα προσφέρει. Σκύβεις, το κόβεις και με δέος το κοιτάς για ώρα. Κι ύστερα, στη θαλπωρή του χώρου σου, ψάχνεις να βρεις το πιο όμορφο βάζο που 'χεις για να το τοποθετήσεις μέσα. Κι αφού γεμίσεις το βάζο σου με το απαραίτητο νερό που έχει ανάγκη το αγριολούλουδο, το τακτοποιείς εκεί με αργές κινήσεις που δηλώνουν το σεβασμό στην εύθραυστη ομορφιά του. Μη νομίζεις πως δεν καταλαβαίνει τη ζεστασιά την οποία αποπνέει η ατμόσφαιρα όπου αναπάντεχα βρέθηκε. Κι αν είναι μπουμπούκι ακόμη, μεταμορφώνεται μπροστά στα μάτια σου μέρα τη μέρα. Και γίνεται ένας πίνακας ζωγραφικής με πολλαπλά θέματα. Αν πάλι είναι ένα από εκείνα τ' αγριολούλουδα που άνθισαν πριν καιρό και έδωσαν ότι είχαν για να δώσουν στον ορισμό της ομορφιάς, τότε ανοίγει ακόμη πιο διάπλατα τα πέταλά του κι αναδίδει ξεδιάντροπα τη μυρωδιά που του έχει απομείνει. 
Θέλοντας έτσι να ανταποδώσει την αγάπη που εισπράττει στα στερνά του με κάτι που ίσως να μην μπορείς ν' αφουγκραστείς, ούτε να νιώσεις αν οι αισθήσεις σου συνεχίζουν να είναι παγωμένες.

   Σκύψε ν' ακούσεις το λουλούδι σου. Κάτι σου λέει και κάτι σου δίνει ακόμα. Γιατί μόνο αυτό έμαθε και μπορεί να κάνει. Έτσι απλά να αναδίδει μυρωδιές και να σκορπά το χρώμα του δείχνοντας πως είναι αλήθεια : "Η ομορφιά τον κόσμο μας θα σώσει".
     Κι ύστερα πεθαίνει ευτυχισμένο που το άρωμά του κάπου το χάρισε στο τέλος της ζωής και δεν το σκόρπισε στους τέσσερις ανέμους.



     Σημ. Τα λουλούδια της τελευταίας φωτογραφίας, ήταν τα πρώτα κάποιας άνοιξης. Θυμάμαι κράτησαν στο βάζο για δύο ολόκληρες εβδομάδες και καμιά φορά, όταν απεγνωσμένα αποζητώ την άνοιξη, ανατρέχω σ' αυτήν την φωτογραφία η οποία είναι ποτισμένη ακόμη με το άρωμά τους. 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΦΙΛΟΙ !!!
ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ !!!

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

Έτσι απλά


   Και να που μπαίνουμε στην τελική ευθεία. Σε δύο μόλις εβδομάδες θα διπλώνουμε με επιμέλεια τις αναμνήσεις του χρόνου που μας πέρασε για να τις τακτοποιήσουμε στη βαλίτσα που ευλογηθήκαμε εφ' όρου ζωής να κουβαλάμε. Αν φυσικά αυτό που πεπρωμένο τ' ονομάζουμε μας το επιτρέψει, και δεν θελήσει να μας εντάξει στους άτυχους (???) από ένα σημείο της ζωής μας κι ύστερα αφήνοντάς μας δίχως αποσκευές, δίχως μνήμη, δίχως θύμησες (βλ. Alzeimer).  
   Οι μέρες κυλούν με σκαμπανεβάσματα και σύντομα θα φθάσει εκείνο το καθιερωμένο πλέον εδώ και χρόνια βραδάκι, όπου θα ανάψω το τζάκι και θα καλέσω τον εαυτό μου να του τρατάρω ένα ποτήρι κόκκινο γλυκό, ναι, γλυκό κρασί, για να τον γλυκάνω και να τον παροτρύνω να κάνει τον απολογισμό της χρονιάς που πέρασε. Και κοιτάζοντας έτσι άσκοπα τις φλόγες να αλλάζουν διαρκώς μέγεθος και σχήμα, θα "λυθεί" από το γλυκόπιοτο κρασάκι και θα αρχίσει τις απαριθμήσεις, οι οποίες άλλοτε θα με κάνουν εμένα, τον ακροατή του εαυτού μου, να χαμογελώ με εκείνα τα χαμόγελα της ευτυχίας, κι άλλοτε το σχήμα στα χείλη και στα μάτια μου θα αλλάζει. Και θα δροσίζεται το πρόσωπο με τις σταγόνες της δροσιάς που ανανεώνουν την ψυχή κι απορροφούν την κάψα από το πρόσωπο που η ζέστη της φωτιάς αφήνει.
   Κι όταν με το καλό τελειώσει τις απαριθμήσεις του ο εαυτός, θα σκύψω εγώ ο σιωπηλός του θεατής, με τρυφερότητα μέσα βαθιά του για να δω. Και θα τον βοηθήσω να βάλει μια τάξη μες την αταξία των συναισθημάτων του, κι ύστερα θα τον βοηθήσω πάλι να ξεχωρίσει τι πρέπει κρατήσει σαν θησαυρό και τι πρέπει να πετάξει στα σκουπίδια. Να κάνει χώρο δηλαδή για ότι καινούριο η νέα χρονιά θα φέρει. 
   Κι εκεί, στο μισοσκόταδο του δωματίου, το οποίο αχνοφωτίζουν τα Χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια του στολισμένου δέντρου και της τρεμάμενης φωτιάς από το τζάκι, θα κάνω μια μεγάλη αγκαλιά τον εαυτό και θα του υποσχεθώ για μια ακόμη φορά πως θα τον αγαπώ, πως θα τον νοιάζομαι και πως θα τον φροντίζω όσο καλύτερα μπορώ. Για τώρα και για πάντα. 
   Κι αυτός που είμαι σίγουρη πως ξέρει, ότι τα "θα" τα δικά μου και τα "πάντα" τα κρατώ, ήσυχος τότε θα κουρνιάσει στη θαλπωρή που του χαρίζεται από τον χώρο και από τη ζεστή αγκαλιά μου. Κι ανάλαφρος όπως θα νιώθει, θα τον αφήσω να ονειρεύεται και να απολαμβάνει την πολύτιμη στιγμή που του προσφέρω.
   Και, δίχως να νιώθει αχάριστος για ό,τι με κόπο πολύ έχει κερδίσει, δεν θα πάψει να ελπίζει σ' ένα καλύτερο αύριο. Σε ένα όνειρο ή ακόμη, γιατί όχι, σε ένα θαύμα.
Γιατί το δικαιούται και γιατί το αξίζει.

Λοιπόν
Άγνωστοι φίλοι που διαβάζετε,
κι εσείς κορίτσια μου γλυκά που κάποτε θα περάσετε από εδώ,
από καρδιάς σας εύχομαι ετούτες τις γιορτές, μα και όλες τις επόμενες,
οι αγκαλιές που δέχεστε και δίνετε να είναι αληθινές, ζεστές και να κρατούν τις μπαταρίες της ψυχής σας συνέχεια φορτωμένες με αγάπη!!!

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ / ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ !!!



Τα ποιήματα στο δρόμο 

Μ’ αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, 
έξω απ’ τα βιβλία:
αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν
σαν φουγάρα·
που αναβοσβήνουν μες στη νύχτα,
σαν Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια
―όχι αυτά που κρέμονται στα δέντρα της γιορτής,
στη θαλπωρή των δωματίων,
αλλά εκείνα που τονίζουνε την ερημία των σφαχτών στις μωβ βιτρίνες των συνοικιακών κρεοπωλείων.
Τα σακατεμένα και τα μοναχικά, μ’ αρέσουν:
τα ποιήματα-κοπρίτες που περπατούν κουτσαίνοντας
στις σκοτεινές άκρες των λεωφόρων:
αυτά που τ’ αγνοούν οι κριτικοί κι οι εκπαιδευτικοί του Μωραΐτη·
που τα χτυπούν συχνά οι μεθυσμένοι οδηγοί και τα αφήνουν αβοήθητα στο δρόμο.
Και τα ποιήματα-παιδάκια, όμως αγαπώ· αυτά που ενώ δεν έχουν μάθει ακόμη την αλφάβητο,
μπορούν εντούτοις, με δυο λέξεις τους, να σου κολλήσουν την ψυχή στον τοίχο.
Μ’ αρέσουν, πάλι, τα απελπισμένα κι όμως χαμογελαστά:
τα ποιήματα-συνένοχοι·
εκείνα που σου κλείνουνε με νόημα το μάτι.
Που δεν σου πιάνουν την κουβέντα,
δεν σ’ απασχολούν μα συνεχίζουνε το δρόμο τους αδιάφορα:
τα ποιήματα-«δεν πρόκειται να σου ζητήσω τίποτε»·
αυτά που χαιρετούν μόνο και φεύγουν,
όπως μ’ αρέσουνε και τ’ άλλα, τα χαρούμενα,
που προτιμούνε τα παιχνίδια απ’ το μάθημα
καθώς και τα ποιήματα-παππούδες,
γιατί ενώ γνωρίζουνε καλά το μάταιο της ζωής
εντούτοις θέλουν να το ζήσουν.
Δεν αγαπώ καθόλου τα ποιήματα-γεροντοκόρες
που συγυρίζουν, όλη μέρα, τα δωμάτια με τις λέξεις,
ούτε και τα ποιήματα-ταγιέρ, τα καθωσπρέπει.
Δεν αντέχω και τα ψωνάκια:
τα ποιήματα με τα πολλά αποσιωπητικά
ούτε και τ’ άλλα που θεωρούν τη φύση μάνα τους κι όλο τη νοσταλγούν χωμένα πίσω απ’ τα γραφεία.
Σιχαίνομαι αυτά που ονομάζονται συμβολικά,
τα ποιήματα με μήνυμα, τα λεξιλάγνα και τ’ αφασικά·
τα ποιήματα-κυρίες με αλτσχάιμερ.
Ούτε και τις συνθέσεις τις μεγάλες αγαπώ:
τα ποιήματα-Μπεν Χουρ,
αυτούς τους λεκτικούς χειμάρρους που ’ναι γραμμένοι
κυρίως για τους κριτικούς
κι ας παριστάνουν τους ινστρούχτορες που ενδιαφέρονται για το καλό του κόσμου.
Από την άλλη δεν μπορώ και τα διστακτικά:
τα ποιήματα-σαντάλια με καλτσάκι
ούτε και τα ποιήματα-στρατιωτικό αμπέχωνο
και δήθεν Τσε Γκεβάρα, μεσημέρι στη «Λυκόβρυση».
Δεν μου αρέσουν τα σοφά που ’ναι γραμμένα από νέους
ούτε και τα νεανικά που τα ’χουν γράψει γέροι.
Μου γυρίζουν τ’ άντερα τα δήθεν οικολογικά, τα ερωτικά-«καϊμάκι με πολύ σιρόπι»
καθώς κι εκείνα που εκλιπαρούν τη γνώμη του αναγνώστη.
Ούτε και τα δικά μου αγαπώ. Μ’ αρέσουν μόνο εκείνα που μου αντιστάθηκαν:
 αυτά που δεν κατάφερα ποτέ να γράψω.
Γι’ αυτό και τα ποιήματα που ζούνε έξω απ’ τα βιβλία αγαπώ:
εκείνα που ποτέ δε νοιάστηκαν αν μου αρέσουν.
Αυτά που περπατούν αδιάφορα, έξω στο δρόμο,
με τα χέρια στις τσέπες και μ’ έχουνε, έτσι κι αλλιώς, χεσμένο.
Νίκος Χουλιαράς

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

...κι οι ψυχές, δεν έχουν περίγραμμα. Θυμάσαι?


"...
Και σου ΄μαθα να ζωγραφίζεις κάμπους και ποτάμια.
Μη πατάς πολύ το μολύβι, σου λεγα.
Μια αγκαλιά ψυχές το τοπίο και οι ψυχές δεν έχουν 
περίγραμμα.
Θυμάσαι?
..."

Θυμάμαι, θυμάσαι?

Σε μια ξένη πόλη, ούτε δική μου ούτε δική σου,
εκεί σε πρωτοείδα
Μπορεί και να μ΄ ήξερες από παλιά
κι απλά με ξαναβρήκες
Κι έβρεχε, χωρίς ομπρέλα
Το θυμάσαι?

την άλλη κιόλας μέρα φτιάξαμε ένα τρένο
κίτρινο, κόκκινο, μπλε το βάψαμε
και ταξιδεύαμε τη γη...
νύχτες ταξιδεύαμε 
στον ουρανό...
αστέρι και σταθμός
Θυμάσαι?

βρήκες το πιο μακρινό αστέρι
κι είπες να το γυαλίσουμε
να του φυτέψουμε μια λεύκα
να μείνουμε για πάντα εκεί
Θυμάσαι?

όταν σου έδινα πορτοκάλι
πήγαινε να πει μόνο μαζί σου ταξιδεύω
Με πέντε πορτοκάλια, κάναμε πορτοκαλάδα
την πίναμε μισή μισή
Θυμάσαι?

Κι έτρεχα κάθε άνοιξη σ' όλη τη γη
να βρω το πρώτο πρώτο λουλούδι
για ΄σένα βέβαια...
Κατέβαινες στα βάθη του ωκεανού εσύ
και μου ΄φερνες ένα κοχύλι
Θυμάσαι?

Άμα στο ζήταγα γινόσουνα ποτάμι, λίμνη θάλασσα, ωκεανός...
Κι όταν το ζήταγες γινόμουνα κι εγώ
Θυμάσαι?

Μου έστελνες στον ύπνο μου όνειρα
καλοπλυμένα, καλοχτενισμένα
και τα δικά σου όνειρα εγώ τα ετοίμαζα
Θυμάσαι?

θυμάσαι τότε που κατέβηκα στον ύπνο σου μ' ένα τεράστιο ροζ αερόστατο?
Σου χάρισα ένα μύλο
να τον κρατάς γερά
γιατί φοβόσουν τα σκοτάδια
Μου χάρισες έναν ολόιδιο κι εσύ
το θυμάσαι ακόμη?

Μια νύχτα χάθηκες σ' ένα μεγάλο δάσος
Είχες το μύλο δε φοβήθηκες...
κι έτρεξα και σε βρήκα
Μου χάρισες ένα χροσόψαρο
που μέτραγε ως τα χίλια
κι ένα τζιτζίκι
και μια ζίνα
κι ένα πουκάμισο άσπρο...
το θυμάσαι?

και σου ΄μαθα να ζωγραφίζεις
κάμπους και ποτάμια
Μη πατάς πολύ το μολύβι, σου ΄λεγα
Μια αγκαλιά ψυχές το τοπίο
κι οι ψυχές δεν έχουν περίγραμμα
Θυμάσαι?

Και μου ΄μαθες να φτιάχνω χάρτινα καράβια
Και χάρτινα κινέζικα πουλιά
Μια μέρα είπαμε καιρός πια να εφεύρουμε τη δική μας γραφή
να μην την ξέρει άλλος
Τη ζωγραφίσαμε στο πι και φι
κοντά σ' ένα ποτάμι, πάντα ένα ποτάμι
τη θυμάσαι ακόμη εκείνη τη γραφή?

Κι εφεύραμε ένα σωρό πράγματα από τότε
τη σαντιγύ
τον ήλιο
τις αϋπνίες
την παλίρροια
το σκούρο μπλε
τα θυμάσαι όλα?

Ότι δεν χώραγε στις λέξεις
το κάναμε μικρές μικρές σημαιούλες πολύχρωμες
Θυμάσαι πως τις ανεμίζαμε?

Το μαγικό δωμάτιο που άλλαζε σχήμα ανάλογα με τη στάση του κορμιού μας
το θυμάσαι?
κι ήταν φορές που γινότανε ολοστρόγγυλο
Θυμάσαι πότε?

Μαζί διαβάζαμε τα πιο ωραία παραμύθια
Κι όταν μας τέλειωσαν
ασχίσαμε να παίζουμε δικά μας παραμύθια
Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε δύο
Θυμάσαι?

Ήτανε δύο κι ήτανε σαν ένας
ένας και πολλοί μαζί

Χωρίζαμε για λίγο μόνο
γιατί αλλιώς
πως θ' ανταμώναμε ξανά?
Και σου ΄γραφα κάθε στιγμή
κάτι τεράστια γράμματα
Μου ΄γραφες και συ ακόμη πιο τεράστια

Μια φορά όμως που άργησες
πρόλαβε κι ήρθε ο χειμώνας
που κράτησε όσο πέντε

Κι όταν τελείωσε
ήρθε πάλι χειμώνας ακόμη πιο βαρύς
Έμεινες μακριά
Και μου ΄γραψες

Η πιο μεγάλη απόσταση είναι ο χρόνος...

Μπορεί...

Όμως...

τα πιο ωραία μας ταξίδια
δεν τα ταξιδέψαμε ακόμη

Σε περιμένω...

ΕΛΑ

θα μετρήσω ως το δέκα......


Χρήστος Μπουλώτης





Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Οι αφανείς μου ήρωες ακόμη συνεχίζουν...


   Πέρασε ένας χρόνος και τέσσερις μήνες από τότε κι όμως η εικόνα του μέσα μου έμεινε το ίδιο έντονη όπως τότε. Χαράχτηκε βαθιά μες την ψυχή μου με ανεξίτηλο μελάνι. Δεν αναφέρομαι πλέον σ' αυτόν. Ποιος άλλωστε να τον θυμάται? Μας έχει τόσο ρουφήξει η καθημερινότητα και τα προβλήματά μας τα οποία προσπαθούμε ο καθένας με τον δικό του τρόπο να ξεπεράσει... Η εικόνα του ξεθώριασε μες το μυαλό των ανθρώπων. Όχι όμως και στο δικό μου μυαλό. Καμιά φορά, σκέφτομαι πως ακόμη και alzheimer να πάθω, κάτι που διόλου δεν το αποκλείω εδώ που έφτασα, εγώ και πάλι θα τον σκέφτομαι και θα του μιλώ με απαλή φωνή μην τύχει και μου φοβηθεί, μην τύχει και τρομάξει. Τι κι αν δεν τον γνώρισα ποτέ στη διάσταση αυτή που ονομάζουμε ζωή? Γνωριστήκαμε κάπου αλλού. Εκεί όπου τον τοποθέτησα κι έτσι από τότε κάνουμε παρέα αρκετά συχνά θα έλεγα. Κάθε που μένω μόνη μου τον επισκέπτομαι, του σιγοτραγουδάω και σκαρφίζομαι διάφορα παραμύθια να τα ταιριάξω με τη σύντομη ζωή του. Η κόκκινή του μπλουζίτσα και το μπλε παντελονάκι του χρωματίζουν το κλειστό θεοσκότεινο δωμάτιο του μυαλού μου όπου τον έβαλα για να στεγνώσει και να ξαποστάσει. Να βρει μια γωνιά να κατοικίσει.
   Ένας χρόνος πέρασε από τότε που η εικόνα του με οδήγησε εκεί όπου η τραγωδία δεν έλεγε να πάρει τέλος. Δέκα ημέρες μοναχά κατάφερα να μείνω. Όχι παραπάνω. Μα για ΄μένα δεν ήταν απλά πάρα πολλές. Ήταν... Ήταν πάνω από τις δυνάμεις μου τελικά.
   Έχασα πολλά πέρσι τέτοιον καιρό. Έχασα τις χαρούμενες και πολύχρωμες γιορτές των Χριστουγέννων, έχασα κάτι από τον εαυτό μου, έχασα το στοίχημα που έβαλα μαζί του...!!!
Αν ο κόσμος περίμενε από εμένα να τον σώσω, ακόμη πιο βαθιά θα τον βούλιαζα...
   Είναι όμως και κάποιοι άλλοι ευτυχώς που είναι φτιαγμένοι από γερό υλικό κι αντέχουν. Τους βρήκα εκεί κι εκεί ήταν από την αρχή όπου ξεκίνησε όλο αυτό το κακό. Άπλωσαν το ευλογημένο τους το χέρι και βοήθησαν. Εκεί τους άφησα και όταν έφυγα. Εκεί είναι ακόμη και συνεχίζουν να απλώνουνε το χέρι τους δίχως να νοιάζονται για την τροπή που πήραν στην πορεία τα πράγματα... 
   Είναι η ανέχεια εκείνη που αλλάζει τον άνθρωπο. Και τον σμιλεύει ανάλογα με το υλικό του. Άλλους τους κάνει ομορφότερους απ' ότι είναι, άλλους τους ασχημίζει. Και δεν μπορείς κανέναν να κατηγορίσεις γι' αυτό που στην πορεία γίνεται. Οι αντοχές του καθενός είναι που παίζουν ρόλο και τα βιώματά του. 
   Δεν θα γράψω κάτι άλλο. Θα αντιγράψω και πάλι από το προφίλ μου στο fb γιατί θέλω να σας συστήσω μερικούς Ανθρώπους που είχα την τύχη, ή καλύτερα την ευλογία, να συναντήσω στη ζωή μου. Έστω και για δέκα μόνο ημέρες... 

                            Ανάρτηση από το προφιλ μου στο fb στις 7 Ιανουαρίου 2016 :

   "Ελάτε να σας ξεναγήσω στο ΠΙΚΠΑ Μυτιλήνης, έναν χώρο με πολύύύύύ θετική ενέργεια και να σας συστήσω :
Από ΄δώ όλοι οι ηλεκτρονικοί μου φίλοι, κι από ΄δω οι αφανείς μου ήρωες : 
Vlasios Diamantidis : "Ο προσωπικός μου οδηγός". Θα μπορούσα να πω πως από την πρώτη στιγμή που συναντηθήκαμε με πήρε "υπό την προστασία του". Είναι ο Άνθρωπος που αφήνει στην άκρη τα όποια προβλήματα υγείας του και τρέχει όλη την ημέρα τους συνανθρώπους του στους γιατρούς, και όχι μόνο!
Celina Kyriakou : Είναι αυτή που η αύρα της με τύλιξε από την πρώτη μας χειραψία. Καθημερινή παρουσία (!) στο ΠΙΚΠΑ. Ξακουστή σε όλα τα camp Μυτιλήνης για τη θεσπέσια μαγειρική της και για ... την Ανθρωπιά της. Θα ήθελα ατελείωτο χρόνο μαζί της. Αυτή να λέει κι εγώ να γράφω για όσα έζησε και για όσα ίσως να νιώθω και ευλογημένη που εγώ δεν έζησα. Ακούραστη και αεικίνητη πρόσφερε πολλά με την παρουσία της από την αρχή, είναι όρθια, συνεχίζει και θα συνεχίζει να προσφέρει! 
Κατερίνα Χατζηδημητρίου η υπέροχη βοηθός της Σελίνας και στενή της φίλη. Είναι αυτή η οποία έκλεβε χρόνο από την οικογένειά της προκειμένου να βρεθεί (όταν της ήταν δυνατόν) στο ΠΙΚΠΑ. Δυστυχώς λείπει από το βιντεακι. 
Barbara Papadopoulou : Είναι αυτή της οποίας η τρέλα ταιριάζει απόλυτα στη δική μου τρέλα! Είναι αυτή που με την συνεχή μετακίνησή της βρίσκεται παντού για να γνωρίσει προσωπικά την ιστορία των αριθμών ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΊΝΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ Δυστυχώς και αυτή δεν είναι στο βιντεάκι. Σε κάποια συζήτησή μας μου είπε τι σκέφτεται να κάνει στο μέλλον και για μια στιγμή σκέφτηκα κι εγώ, πως θα ήμουν ευτυχής αν μπορούσα να την ακολουθήσω και να μοιραστώ τις εμπειρίες της. 
Salam Simof ο φοβερός ροκάς-βασιλιάς του χώρου των πλυντηρίων. Όλα τα άπλυτα περνούν από το χέρι του και δεν επιτρέπεται σε κανέναν να εισβάλλει στο χώρο των πλυντηρίων, το βασίλειό του! 
Πάμελα Όρμπακ : Η υπερκινητική Παμ! Πανταχού παρούσα στην κουζίνα να κυνηγά τους πάντες με την ουσιαστική "εμμονή" της για ανακύκλωση και για μια τάξη όπως αυτή την κατανοούσε στο χώρο!
Κωνσταντίνος Κέϊντελ : Παρατούσε ό,τι κι αν έκανε λίγο πριν το φαγητό, και με καταπληκτική ταχύτητα και μαεστρία έφτιαχνε για τους βετζετέριανς εθελοντές ανεπανάληπτες, υπέροχες σαλάτες!
Λάζαρος Ιωαννίδης : Βοηθός και αυτός της Σελίνας (καταπληκτικό δίδυμο) του οποίου ακόμη και τα ολοσχερώς καμένα μελομακάρονά του, έγιναν ανάρπαστα! Δυστυχώς και αυτός λείπει από το βιντεάκι,
Γιάννης : Τα χέρια του οποίου σήκωναν ότι δεν μπορούσα εγώ να σηκώσω! Ήταν πάντα εκεί όταν τον χρειαζόμουν για τα "βαριά" και για τις "αγγαρείες". 
Δήμητρα : Η νοσοκόμα του ΠΙΚΠΑ η οποία εμπιστεύτηκε σε ΄μένα και τη Λεμονιά την τακτοποίηση της αποθήκης προμηθειών. Έτρεχε από σκηνή σε σκηνή συνέχεια προκειμένου να βοηθήσει όποιον την χρειαζόταν. Και δεν ήταν λίγοι... Δυστυχώς δεν είναι και αυτή στο βιντεάκι.
Σοφία : Μια από τις υπεύθυνες στην αποθήκη ρουχισμού, η οργανωτικότητα της οποίας με κέρδισε από την πρώτη στιγμή. Προσπαθεί να βάλει τάξη σε ρούχα τα οποία θα μπορούσαν να ντύσουν ολόκληρη πόλη!

Και τώρα σας ρωτώ. Τι θα μπορούσα να γράψω και να σας μεταφέρω από τις εικόνες που συσσωρεύτηκαν εντός μου από αυτό το ξεχωριστό "ταξίδι" που έκανα στο νησί δίχως να ξέρετε τα πρόσωπα, τους χώρους, τους δρόμους και τους τόπους όπου κινείται και κάνει λειτούργημα ένα μελίσσι το οποίο απαρτίζεται από ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ όπως αυτοί? 
Παρεξηγήθηκα, ευτυχώς από λίγους, για την επιλογή μου να μην μοιραστώ με εξιστορήσεις αυτήν μου την εμπειρία. Δεν μου άρεσε που ήμουν φειδωλή σε όσους με ρωτούσαν, μα πως μπορείς να μοιραστείς όταν ο ακροατής σου δεν έχει εικόνες? Και δεν εννοώ τις εικόνες που μας πασάρουν τα ΜΜΕ.
Ήθελα να περάσω την αισιόδοξη εικόνα της τραγωδίας που με τόση βία εισέβαλε στη ζωή μας τους τελευταίους μήνες και δεν ήξερα με ποιο τρόπο να το κάνω γι' αυτό επέλεξα να μην ξαναμιλήσω γι' αυτό το ταξίδι.Το βιντεάκι όμως αυτό με βοήθησε να πω αυτά που ήθελα να πω.
Τα κακώς κείμενα που έζησα και όσοι δεν μου άρεσαν ως άνθρωποι, απλά ... τα / τους διέγραψα από τη μνήμη μου και πιστέψτε με αυτό γίνεται χωρίς καθόλου να κοπιάσω.

Πλούσια. Πολύ πλούσια μετά την γνωριμία μου μαζί μας αφανείς μου ήρωες!!! 
Σας ευχαριστώ... "


Υ. Γ. (Ξανά για εμπέδωση) :       Είναι η ανέχεια εκείνη που αλλάζει τον άνθρωπο. Και τον σμιλεύει ανάλογα με το υλικό του. Άλλους τους κάνει ομορφότερους απ' ότι είναι, άλλους τους ασχημίζει. Και δεν μπορείς κανέναν να κατηγορίσεις γι' αυτό που στην πορεία γίνεται. Οι αντοχές του καθενός είναι που παίζουν ρόλο και τα βιώματά του. 


ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ.