Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2016

Προσοχή στην ομορφιά! Γιατί : " Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο "

   

     
      Κάποτε, μικρό παιδί ακόμη, όταν κάτι μου άρεσε πολύ, ήθελα να το αγγίζω. Να νιώσω ήθελα, πιο έντονα με την αφή την ομορφιά του. 
    Χρόνο το χρόνο, όπως μεγάλωνα, η εμπειρία της ζωής, μου δίδαξε πως την ομορφιά για να συνεχίσει να ομορφαίνει τη ζωή σου, δεν την αγγίζεις με κινήσεις βίαιες και δεν την γεύεσαι με λαίμαργες αισθήσεις. Γιατί έτσι, υπάρχουν φορές, που την μεταλλάσσεις σε ασχήμια. Κάτι που σου είναι πιο οικείο και το αντέχεις. Άλλοτε τότε σου πεθαίνει από απόγνωση κι άλλοτε, αν είναι τυχερή και προλάβει, χάνεται από τον κόσμο σου, έστω και αλλαγμένη, αλλοιωμένη έτσι όπως την ήθελες, πληγωμένη κι ασχημούλα από τις πληγές που της προξένησες. Κι αυτό γιατί της έδωσες ένα άλλο σχήμα αποκόπτοντάς την βίαια από το φυσικό της περιβάλλον. Της έδωσες μιαν άλλη μυρωδιά όταν μπερδεύτηκε με την δική σου μυρωδιά έτσι όπως την κράτησες. Της έδωσες μιαν άλλη εικόνα έτσι όπως στα χέρια σου την έπλασες είτε ηθελημένα είτε άθελά σου στην προσπάθειά σου να την παρατηρήσεις, να την αντιγράψεις, να την κάνεις κτήμα σου. Είναι ωστόσο ζωντανή και με άσβεστη τη φλόγα της ελπίδας η ομορφιά που γλίτωσε απ΄ τον θάνατο. Όπως ας πούμε για παράδειγμα το χιόνι. Το βλέπεις εκεί, μπροστά σου σε σημείο που δεν υπάρχουν ίχνη από πατημασιές ανθρώπων ή και ζώων και το θαυμάζεις γιατί είναι ακόμη αγνό, κατάλευκο, απαλό. Πλησιάζεις, απλώνεις το χέρι σου και το πιάνεις. Το κάνεις χιονόμπαλα και το στριφογυρνάς στις χούφτες σου. Το πετάς μακριά θυσιάζοντάς το στο παιχνίδι ενός πολέμου ή το κρατάς μέχρι ν’ αρχίσει να σου λιώνει και να αλλάζει τη θερμοκρασία του σώματός σου. Κι όταν αρχίσει να σε πονάει η διαφορά θερμοκρασίας, η οποία από την αρχή ήξερες πως υπάρχει αλλά δεν σε ένοιαξε, τότε και πάλι το πετάς μπροστά στα πόδια σου. Και μετά το προσπερνάς και τραβάς για να θαυμάσεις άλλα άβατα χιονισμένα μέρη. Και το χειρότερο? Πριν φύγεις τσαλαπατάς τη λιωμένη σου χιονόμπαλα γιατί θέλεις ν’ αφήσεις το αποτύπωμά σου πάνω της. Γιατί εσύ αισθάνεσαι άσχημος και γιατί θέλεις την ομορφιά να την υποδουλώσεις. 
   Μα η λιωμένη σου χιονόμπαλα έστω κι έτσι, ευελπιστεί πως θα δώσει ζωή κάτω απ' τη γη σ΄ένα σποράκι και θα το κάνει να βλαστήσει. Κι αυτό σε θυμώνει πιο πολύ όταν το σκέφτεσαι μα η ζηλοφθονία που νιώθεις δεν μπορεί άλλο κακό να κάνει στην ομορφιά που ήδη μετάλλαξες.



   Υπάρχουν όμως και φορές που η ομορφιά αποκόβεται με τρυφερότητα και σεβασμό από το φυσικό της περιβάλλον. Μάθε το. Γιατί όσο ζει ο άνθρωπος θα πρέπει να μαθαίνει. Και να αλλάζει. Και είναι θαρρώ πολύ καλύτερα στην περίπτωση αυτή εκεί όπου η ομορφιά καταλήγει αν νιώσει την αγάπη και την φροντίδα που χρειάζεται και έχει ανάγκη. Όπως ας πούμε ένα αγριολούλουδο που βρίσκεται στη φύση όπου τα βήματά σου σ’ έφτασαν εκεί αναζητώντας τη γαλήνη που απλόχερα προσφέρει. Σκύβεις, το κόβεις και με δέος το κοιτάς για ώρα. Κι ύστερα, στη θαλπωρή του χώρου σου, ψάχνεις να βρεις το πιο όμορφο βάζο που 'χεις για να το τοποθετήσεις μέσα. Κι αφού γεμίσεις το βάζο σου με το απαραίτητο νερό που έχει ανάγκη το αγριολούλουδο, το τακτοποιείς εκεί με αργές κινήσεις που δηλώνουν το σεβασμό στην εύθραυστη ομορφιά του. Μη νομίζεις πως δεν καταλαβαίνει τη ζεστασιά την οποία αποπνέει η ατμόσφαιρα όπου αναπάντεχα βρέθηκε. Κι αν είναι μπουμπούκι ακόμη, μεταμορφώνεται μπροστά στα μάτια σου μέρα τη μέρα. Και γίνεται ένας πίνακας ζωγραφικής με πολλαπλά θέματα. Αν πάλι είναι ένα από εκείνα τ' αγριολούλουδα που άνθισαν πριν καιρό και έδωσαν ότι είχαν για να δώσουν στον ορισμό της ομορφιάς, τότε ανοίγει ακόμη πιο διάπλατα τα πέταλά του κι αναδίδει ξεδιάντροπα τη μυρωδιά που του έχει απομείνει. 
Θέλοντας έτσι να ανταποδώσει την αγάπη που εισπράττει στα στερνά του με κάτι που ίσως να μην μπορείς ν' αφουγκραστείς, ούτε να νιώσεις αν οι αισθήσεις σου συνεχίζουν να είναι παγωμένες.

   Σκύψε ν' ακούσεις το λουλούδι σου. Κάτι σου λέει και κάτι σου δίνει ακόμα. Γιατί μόνο αυτό έμαθε και μπορεί να κάνει. Έτσι απλά να αναδίδει μυρωδιές και να σκορπά το χρώμα του δείχνοντας πως είναι αλήθεια : "Η ομορφιά τον κόσμο μας θα σώσει".
     Κι ύστερα πεθαίνει ευτυχισμένο που το άρωμά του κάπου το χάρισε στο τέλος της ζωής και δεν το σκόρπισε στους τέσσερις ανέμους.



     Σημ. Τα λουλούδια της τελευταίας φωτογραφίας, ήταν τα πρώτα κάποιας άνοιξης. Θυμάμαι κράτησαν στο βάζο για δύο ολόκληρες εβδομάδες και καμιά φορά, όταν απεγνωσμένα αποζητώ την άνοιξη, ανατρέχω σ' αυτήν την φωτογραφία η οποία είναι ποτισμένη ακόμη με το άρωμά τους. 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΦΙΛΟΙ !!!
ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ !!!

6 σχόλια:

  1. Χρόνια Πολλά Ζωή....! να έχεις καλή χρονιά όπως την ποθείς και την ονειρεύεσαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Γιάννη χαιρετώ σε!!!
      Ευχαριστώ για τις όμορφες ευχές σου και αντεύχομαι από καρδιάς!!!
      Καλή Πρωτοχρονιά και ακόμη καλύτερη να είναι η χρονιά που περιμένουμε!!! :)

      Διαγραφή
  2. Απαντήσεις
    1. Αγαπημένη κοντοχωριανή σ' ευχαριστώ πολύ!!!
      Ανταποδίδω τις ευχές σου από καρδιάς αφού πρώτα τις πολλαπλασιάσω!!!
      Χρόνια καλά λοιπόν, εύρωστα, και όμορφα!!!

      Διαγραφή
  3. Τι όμορφο κείμενο Ζωή μου!
    Τι όμορφες ευχές!
    Ναι,"η ομορφιά θα σώσει το κόσμο", το είπε και ο Ντοστογιέφσκι!
    Δεν κόβω ποτέ τα άγρια λουλούδια, τ' αφήνω να υμνούν την ομορφιά της φύσης!
    Η ομορφιά είναι Αγάπη και μ' αυτή την ρήση, εύχομαι σε όλους, υγεία, χαρά και αγάπη στις καρδιές μας!
    Καλές γιορτές Ζωή μου και με χαμόγελο να υποδεχτείς το νέο χρόνο! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπημένη μου Στεφανία!!!
      Όταν εργαζόμουν, δεν μπορούσα να φανταστώ το γραφείο μου χωρίς αγριολούλουδα! Κάθε Κυριακή λοιπόν μάζευα ένα μπουκετάκι σαν αυτό της φωτογραφίας και τη Δευτέρα το πρωί τα έπαιρνα μαζί μου και στόλιζα το γραφείο μου. Κατά τη διάρκεια του 8ώρου οι κλεφτές ματιές που έριχνα στο βαζάκι με τα αγριολούλουδα ήταν σαν κλεφτές αποδράσεις στη φύση κι έτσι δεν καταλάβαινα πως περνούσε η μέρα. Θαρρείς και το μυαλό μου ήταν και πιο ξεκάθαρο όταν κοίταγα και μύριζα τα αγριολούλουδα. Τι να πω τώρα? Ίσως δεν έπραττα σωστά μα δεν γινόταν να μην έχω αγριολούλουδα πάνω στο γραφείο μου!!! Μετά την συνταξιοδότησή μου όταν μπαίνω στον «πειρασμό» να μαζέψω, το κάνω για να τα χαρίσω. Μου αρέσει να βλέπω αυτήν την ξεχωριστή λάμψη στα μάτια των ανθρώπων που τα χαρίζω. Είναι ένα ελάττωμά μου αυτό από τα πολλά ελαττώματα που έχω.
      Για τις ευχές σου τι να πω? Νιώθω πως τις λες με τόση έμφαση και με την ίδια έμφαση αντεύχομαι κι εγώ με τη σειρά μου από καρδιάς!!!
      Ό,τι καλύτερο για τη νέα χρονιά που έρχεται σε ΄σένα και τους αγαπημένους σου Στεφανία μου!!!

      Διαγραφή