Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Οι αφανείς μου ήρωες ακόμη συνεχίζουν...


   Πέρασε ένας χρόνος και τέσσερις μήνες από τότε κι όμως η εικόνα του μέσα μου έμεινε το ίδιο έντονη όπως τότε. Χαράχτηκε βαθιά μες την ψυχή μου με ανεξίτηλο μελάνι. Δεν αναφέρομαι πλέον σ' αυτόν. Ποιος άλλωστε να τον θυμάται? Μας έχει τόσο ρουφήξει η καθημερινότητα και τα προβλήματά μας τα οποία προσπαθούμε ο καθένας με τον δικό του τρόπο να ξεπεράσει... Η εικόνα του ξεθώριασε μες το μυαλό των ανθρώπων. Όχι όμως και στο δικό μου μυαλό. Καμιά φορά, σκέφτομαι πως ακόμη και alzheimer να πάθω, κάτι που διόλου δεν το αποκλείω εδώ που έφτασα, εγώ και πάλι θα τον σκέφτομαι και θα του μιλώ με απαλή φωνή μην τύχει και μου φοβηθεί, μην τύχει και τρομάξει. Τι κι αν δεν τον γνώρισα ποτέ στη διάσταση αυτή που ονομάζουμε ζωή? Γνωριστήκαμε κάπου αλλού. Εκεί όπου τον τοποθέτησα κι έτσι από τότε κάνουμε παρέα αρκετά συχνά θα έλεγα. Κάθε που μένω μόνη μου τον επισκέπτομαι, του σιγοτραγουδάω και σκαρφίζομαι διάφορα παραμύθια να τα ταιριάξω με τη σύντομη ζωή του. Η κόκκινή του μπλουζίτσα και το μπλε παντελονάκι του χρωματίζουν το κλειστό θεοσκότεινο δωμάτιο του μυαλού μου όπου τον έβαλα για να στεγνώσει και να ξαποστάσει. Να βρει μια γωνιά να κατοικίσει.
   Ένας χρόνος πέρασε από τότε που η εικόνα του με οδήγησε εκεί όπου η τραγωδία δεν έλεγε να πάρει τέλος. Δέκα ημέρες μοναχά κατάφερα να μείνω. Όχι παραπάνω. Μα για ΄μένα δεν ήταν απλά πάρα πολλές. Ήταν... Ήταν πάνω από τις δυνάμεις μου τελικά.
   Έχασα πολλά πέρσι τέτοιον καιρό. Έχασα τις χαρούμενες και πολύχρωμες γιορτές των Χριστουγέννων, έχασα κάτι από τον εαυτό μου, έχασα το στοίχημα που έβαλα μαζί του...!!!
Αν ο κόσμος περίμενε από εμένα να τον σώσω, ακόμη πιο βαθιά θα τον βούλιαζα...
   Είναι όμως και κάποιοι άλλοι ευτυχώς που είναι φτιαγμένοι από γερό υλικό κι αντέχουν. Τους βρήκα εκεί κι εκεί ήταν από την αρχή όπου ξεκίνησε όλο αυτό το κακό. Άπλωσαν το ευλογημένο τους το χέρι και βοήθησαν. Εκεί τους άφησα και όταν έφυγα. Εκεί είναι ακόμη και συνεχίζουν να απλώνουνε το χέρι τους δίχως να νοιάζονται για την τροπή που πήραν στην πορεία τα πράγματα... 
   Είναι η ανέχεια εκείνη που αλλάζει τον άνθρωπο. Και τον σμιλεύει ανάλογα με το υλικό του. Άλλους τους κάνει ομορφότερους απ' ότι είναι, άλλους τους ασχημίζει. Και δεν μπορείς κανέναν να κατηγορίσεις γι' αυτό που στην πορεία γίνεται. Οι αντοχές του καθενός είναι που παίζουν ρόλο και τα βιώματά του. 
   Δεν θα γράψω κάτι άλλο. Θα αντιγράψω και πάλι από το προφίλ μου στο fb γιατί θέλω να σας συστήσω μερικούς Ανθρώπους που είχα την τύχη, ή καλύτερα την ευλογία, να συναντήσω στη ζωή μου. Έστω και για δέκα μόνο ημέρες... 

                            Ανάρτηση από το προφιλ μου στο fb στις 7 Ιανουαρίου 2016 :

   "Ελάτε να σας ξεναγήσω στο ΠΙΚΠΑ Μυτιλήνης, έναν χώρο με πολύύύύύ θετική ενέργεια και να σας συστήσω :
Από ΄δώ όλοι οι ηλεκτρονικοί μου φίλοι, κι από ΄δω οι αφανείς μου ήρωες : 
Vlasios Diamantidis : "Ο προσωπικός μου οδηγός". Θα μπορούσα να πω πως από την πρώτη στιγμή που συναντηθήκαμε με πήρε "υπό την προστασία του". Είναι ο Άνθρωπος που αφήνει στην άκρη τα όποια προβλήματα υγείας του και τρέχει όλη την ημέρα τους συνανθρώπους του στους γιατρούς, και όχι μόνο!
Celina Kyriakou : Είναι αυτή που η αύρα της με τύλιξε από την πρώτη μας χειραψία. Καθημερινή παρουσία (!) στο ΠΙΚΠΑ. Ξακουστή σε όλα τα camp Μυτιλήνης για τη θεσπέσια μαγειρική της και για ... την Ανθρωπιά της. Θα ήθελα ατελείωτο χρόνο μαζί της. Αυτή να λέει κι εγώ να γράφω για όσα έζησε και για όσα ίσως να νιώθω και ευλογημένη που εγώ δεν έζησα. Ακούραστη και αεικίνητη πρόσφερε πολλά με την παρουσία της από την αρχή, είναι όρθια, συνεχίζει και θα συνεχίζει να προσφέρει! 
Κατερίνα Χατζηδημητρίου η υπέροχη βοηθός της Σελίνας και στενή της φίλη. Είναι αυτή η οποία έκλεβε χρόνο από την οικογένειά της προκειμένου να βρεθεί (όταν της ήταν δυνατόν) στο ΠΙΚΠΑ. Δυστυχώς λείπει από το βιντεακι. 
Barbara Papadopoulou : Είναι αυτή της οποίας η τρέλα ταιριάζει απόλυτα στη δική μου τρέλα! Είναι αυτή που με την συνεχή μετακίνησή της βρίσκεται παντού για να γνωρίσει προσωπικά την ιστορία των αριθμών ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΊΝΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ Δυστυχώς και αυτή δεν είναι στο βιντεάκι. Σε κάποια συζήτησή μας μου είπε τι σκέφτεται να κάνει στο μέλλον και για μια στιγμή σκέφτηκα κι εγώ, πως θα ήμουν ευτυχής αν μπορούσα να την ακολουθήσω και να μοιραστώ τις εμπειρίες της. 
Salam Simof ο φοβερός ροκάς-βασιλιάς του χώρου των πλυντηρίων. Όλα τα άπλυτα περνούν από το χέρι του και δεν επιτρέπεται σε κανέναν να εισβάλλει στο χώρο των πλυντηρίων, το βασίλειό του! 
Πάμελα Όρμπακ : Η υπερκινητική Παμ! Πανταχού παρούσα στην κουζίνα να κυνηγά τους πάντες με την ουσιαστική "εμμονή" της για ανακύκλωση και για μια τάξη όπως αυτή την κατανοούσε στο χώρο!
Κωνσταντίνος Κέϊντελ : Παρατούσε ό,τι κι αν έκανε λίγο πριν το φαγητό, και με καταπληκτική ταχύτητα και μαεστρία έφτιαχνε για τους βετζετέριανς εθελοντές ανεπανάληπτες, υπέροχες σαλάτες!
Λάζαρος Ιωαννίδης : Βοηθός και αυτός της Σελίνας (καταπληκτικό δίδυμο) του οποίου ακόμη και τα ολοσχερώς καμένα μελομακάρονά του, έγιναν ανάρπαστα! Δυστυχώς και αυτός λείπει από το βιντεάκι,
Γιάννης : Τα χέρια του οποίου σήκωναν ότι δεν μπορούσα εγώ να σηκώσω! Ήταν πάντα εκεί όταν τον χρειαζόμουν για τα "βαριά" και για τις "αγγαρείες". 
Δήμητρα : Η νοσοκόμα του ΠΙΚΠΑ η οποία εμπιστεύτηκε σε ΄μένα και τη Λεμονιά την τακτοποίηση της αποθήκης προμηθειών. Έτρεχε από σκηνή σε σκηνή συνέχεια προκειμένου να βοηθήσει όποιον την χρειαζόταν. Και δεν ήταν λίγοι... Δυστυχώς δεν είναι και αυτή στο βιντεάκι.
Σοφία : Μια από τις υπεύθυνες στην αποθήκη ρουχισμού, η οργανωτικότητα της οποίας με κέρδισε από την πρώτη στιγμή. Προσπαθεί να βάλει τάξη σε ρούχα τα οποία θα μπορούσαν να ντύσουν ολόκληρη πόλη!

Και τώρα σας ρωτώ. Τι θα μπορούσα να γράψω και να σας μεταφέρω από τις εικόνες που συσσωρεύτηκαν εντός μου από αυτό το ξεχωριστό "ταξίδι" που έκανα στο νησί δίχως να ξέρετε τα πρόσωπα, τους χώρους, τους δρόμους και τους τόπους όπου κινείται και κάνει λειτούργημα ένα μελίσσι το οποίο απαρτίζεται από ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ όπως αυτοί? 
Παρεξηγήθηκα, ευτυχώς από λίγους, για την επιλογή μου να μην μοιραστώ με εξιστορήσεις αυτήν μου την εμπειρία. Δεν μου άρεσε που ήμουν φειδωλή σε όσους με ρωτούσαν, μα πως μπορείς να μοιραστείς όταν ο ακροατής σου δεν έχει εικόνες? Και δεν εννοώ τις εικόνες που μας πασάρουν τα ΜΜΕ.
Ήθελα να περάσω την αισιόδοξη εικόνα της τραγωδίας που με τόση βία εισέβαλε στη ζωή μας τους τελευταίους μήνες και δεν ήξερα με ποιο τρόπο να το κάνω γι' αυτό επέλεξα να μην ξαναμιλήσω γι' αυτό το ταξίδι.Το βιντεάκι όμως αυτό με βοήθησε να πω αυτά που ήθελα να πω.
Τα κακώς κείμενα που έζησα και όσοι δεν μου άρεσαν ως άνθρωποι, απλά ... τα / τους διέγραψα από τη μνήμη μου και πιστέψτε με αυτό γίνεται χωρίς καθόλου να κοπιάσω.

Πλούσια. Πολύ πλούσια μετά την γνωριμία μου μαζί μας αφανείς μου ήρωες!!! 
Σας ευχαριστώ... "


Υ. Γ. (Ξανά για εμπέδωση) :       Είναι η ανέχεια εκείνη που αλλάζει τον άνθρωπο. Και τον σμιλεύει ανάλογα με το υλικό του. Άλλους τους κάνει ομορφότερους απ' ότι είναι, άλλους τους ασχημίζει. Και δεν μπορείς κανέναν να κατηγορίσεις γι' αυτό που στην πορεία γίνεται. Οι αντοχές του καθενός είναι που παίζουν ρόλο και τα βιώματά του. 


ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ.


8 σχόλια:

  1. Νομίζω ότι όλοι τον θυμόμαστε... ποιος θα μπορούσε να τον ξεχάσει;
    Δεν ήξερα ότι πήγες εκεί, χαίρομαι όμως που το έκανες. Μακάρι να μπορούσα να το κάνω κι εγώ.
    Να είσαι καλά, φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λίγο "μεταφορικά" αναφέρομαι στη θύμηση Έλλη μου. Ίσως με πολύ άγαρμπο τρόπο!Αυτό ναι!
      Η συχωρεμένη η γιαγιά έλεγε "όπου πέφτει η φωτιά εκεί καίει"...
      Να είσαι κι εσύ πάντα καλά και πάντα ευαισθητοποιημένη όπως είσαι!!!
      Μια ζεστή αγκαλιά και τις πιο θερμές μου ευχές σου στέλνω για τις γιορτές που έρχονται!!!

      Διαγραφή
  2. Θαύματα μπορούμε να κάνουμε Ζωή μου, όταν λειτουργούμε σαν ένα σώμα!
    Πολλά χέρια και πολλές ζεστές καρδιές από παντού κάνουν και θα κάνουν το θαύμα καθημερινά και χίλια μπράβο τους αξίζουν!
    Το κείμενο, το video είναι μια ζωντανή απόδειξη τι κάνει η ΑΓΑΠΗ, στη πράξη!
    ΑΖΑΝΤΙ! Ελευθερία...
    Και μια ευχή καρδιάς, να μπει τέλος στο πόνο όσων έχουν βρεθεί στη φιλόξενη Μυτιλήνη και όχι μόνο!

    Καλές γιορτές εύχομαι Ζωή μου και να είναι ζεστές και γεμάτες Αγάπη! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επιτέλους, "η ώρα του παιδιού"!
      Λίγη χαλάρωση δηλαδή παρέα με τον καφέ μου και η ευκαιρία μου να απαντήσω στο σχόλιό σου!
      Έχεις απόλυτο δίκιο για τα θαύματα που λες Στεφανία μου! Σαν ένα "σώμα"!!! Γιατί είμαστε ένα σώμα απλά δεν μπορεί ο νους να το κατανοήσει... Παρακολουθώ ηλεκτρονικά τους αφανείς μου ήρωες και αναρωτιέμαι τι δύναμη ψυχής κρύβουν!!! Τόσες αντιξοότητες, τόσο διχασμένες γνώμες γύρω από το θέμα, τόσο άσχημες εικόνες και συνθήκες, κι αυτοί ακόμη όρθιοι και ΕΚΕΙ. Και δεν σου κρύβω πως νιώθω λιγόψυχη και λίγη...
      Μια θερμή αγκαλιά από την ηλιόλουστη παγωμένη πόλη μου για να σε ζεσταίνει.

      Υ.Γ. Δεν μπορώ να σου αναρτήσω στην απάντησή μου μια εικόνα (με χίλιες λέξεις). Μπορώ όμως να την ενσωματώσω στην ανάρτησή μου. Ανέτρεξε λίγο παραπάνω. Θέλω να δεις μια εκ των ηρώων μου. Περιμένω να κυκλοφορήσει και στο youtube το ντοκιμαντέρ.

      Διαγραφή
  3. Ζεστά βλέμματα, ζεστές καρδιές και πίστη στην αλληλεγγύη! Δεν χρειαζόμαστε τίποτα άλλο για να νιώσουμε άνθρωποι, για να είμαστε Άνθρωποι!
    Καλή συνέχεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αλεξάνδρα μου θα προσθέσω και τις ζεστές αγκαλιές! Θεωρώ πως είναι το βάλσαμο της ψυχής και το μοναδικό φάρμακο γι όσους πόνεσαν.
      Καλή συνέχεια και για ΄σένα, σε ό,τι κι αν κάνεις, όπου κι αν είσαι!!!
      Καλημέρα σου!!!

      Διαγραφή
  4. Καλησπέρα !! Εχω καιρό να περάσω από εδώ καλή μου και παρ΄ολίγον θα έχανα αυτό το ζωντανό αφιέρωμα στους αφανείς και φανερούς ήρωες της ζωής !!
    ΣΕ όσους πόνεσαν και πονούν αγάπη και λίγο απόθεμα της υχής μας αρκεί να απαλύνει μια πληγή !! Καλό ξημέρωμα με ανθρώπινο πρόσωπο για όλους μας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κρατώ την ευχή σου nikol για να με ζεσταίνει τις κρύες νύχτες μου.
      Χαίρομαι κι εγώ που πέρασες και κατάφερα να σε "συστήσω" μαζί τους!!!
      Καλό ξημέρωμα και σε ΄σένα!!!

      Διαγραφή