Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

Από καρδιάς ευχές


Ο Ύμνος της Αγάπης 


Aκόμα κι αν ήξερα να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων
μα και των αγγέλων, χωρίς όμως να έχω αγάπη, θα είχα γίνει
χαλκός που βγάζει σκέτους ήχους ή τύμπανο που δημιουργεί
μόνο φασαρία. Kι αν είχα το χάρισμα της προφητείας και
κατανοούσα όλα τα μυστήρια και κατείχα όλη τη γνώση, κι
αν είχα όλη την πίστη, έτσι που να μετατοπίζω βουνά, χωρίς
όμως να έχω αγάπη, θα ήμουν ένα τίποτε.
Kι αν ακόμα διένειμα όλα τα υπάρχοντά μου για να θρέψω
τους πεινασμένους, κι αν παρέδιδα το σώμα μου να καεί στη
φωτιά, χωρίς όμως να έχω αγάπη, δε θα με είχε ωφελήσει σε
τίποτε.
H αγάπη μακροθυμεί, επιζητάει το καλό. H αγάπη δε φθονεί.
H αγάπη δεν καυχησιολογεί, δεν αλαζονεύεται, δε φέρεται
άπρεπα, δεν κυνηγάει το δικό της συμφέρον, δεν κυριεύεται
από θυμό, δεν κρατά λογαριασμό για το κακό που της
κάνουν, δε χαίρεται για την αδικία, αλλά μετέχει στη χαρά
για την επικράτηση της αλήθειας. Όλα τα καλύπτει, όλα τα
πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει.
H αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει. Eνώ τα άλλα, είτε προφητείες
είναι αυτές, θα καταργηθούν, είτε γλώσσες είναι, θα πάψουν,
είτε γνώση, θα καταργηθεί. Γιατί μόνο ως ένα βαθμό
γνωρίζουμε και ως ένα βαθμό προφητεύουμε. Mα όταν έρθει
το τέλειο, τότε το ατελές θα καταργηθεί.
Παιδάκι όταν ήμουνα, σαν παιδάκι μιλούσα, σαν παιδάκι
σκεφτόμουν, σαν παιδάκι έβγαζα συμπεράσματα. Mα όταν
έγινα άντρας, σταμάτησα να σκέφτομαι και να ενεργώ σαν
παιδάκι. Γιατί, πραγματικά, τώρα βλέπουμε απροσδιόριστα
σαν σε θαμπό καθρέφτη. Tότε όμως θα δούμε πρόσωπο με
πρόσωπο. Tώρα γνωρίζω μονάχα ως ένα βαθμό, τότε όμως
θα γνωρίσω τέλεια, όπως ακριβώς με έχει γνωρίσει ο Θεός.
Aυτά, λοιπόν, που μένουν τελικά, είναι η πίστη, η ελπίδα και
η αγάπη. Aυτά τα τρία, με κορυφαία τους, όμως, την αγάπη.

Απόστολος Παύλος στην προς Κορινθίους Α΄επιστολή του


Από ΄μένα ευχές για καλή Ανάσταση! Είθε το Αναστάσιμο φως να φωτίσει καθε σκοτεινή γωνιά του μυαλού και της ψυχής και να φέρει γαλήνη και ηρεμία σε όλο το στερέωμα.

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

Ότι στ' αλήθεια πόθησα ήταν για άλλους λίγο...


Κοίτα! σου είπα.
Κοίταξε πόσο ξάστερος απόψε είναι ο ουρανός μας!
Κι εκείνο εκεί, το ξέπνοο μικρό αστεράκι που αχνοφαίνεται?
Το βλέπεις?
Ξεχωρίζει απ' όλα τα υπόλοιπα άστρα που λαμπυρίζουνε!
Να! Εκείνο! Μόνο εκείνο το αστεράκι θέλω,
τίποτε άλλο!
Και μου ΄πες : Ολάκερος ο ουρανός και τ' άστρα του τα πιο φωτεινά σου πρέπουνε!
Κι απόθεσες στα πόδια μου, με περισσή ευλάβεια, όλου του κόσμου το στερέωμα.

Μα,
το αστεράκι μου εκείνο το αχνό, απ' έξω τ' άφησες, σου είπα
κι αχάριστη ακούστηκα...

Ζ.Μ.



Ψηφιδωτό (όχι δικό μου) αντιγραφή από την "έναστρη νύχτα" του Βαν Γκογκ



Κυριακή, 17 Απριλίου 2016

Πνευματικά δικαιώματα

   

    Βρέθηκα σε μια ηλεκτρονική γειτονιά πολύ όμορφη και ευχάριστα ξαφνιάστηκα! Συνάντησα σ' αυτόν εδώ το χώρο ανθρώπους που δίνουν πολλά ερεθίσματα για γραφή και δημιουργία. 
      Στην αρχή ακολουθούσα αν μπορούσα όλα τα δρώμενα που η έπεφταν στην αντίληψή μου. Η μια σελίδα με παρέπεμπε σε άλλη κ.ο.κ. Άφηνα σχόλια και περίμενα την απάντησή μου μέχρι που ... χάθηκα. Επειδή δεν μου είναι ευχάριστο να αφιερώνω χρόνο στο ψάξιμο, περιορίστηκα στα εντελώς απαραίτητα που μπορώ να κάνω εδώ μέσα. Δηλαδή μόνο να γράφω και να παρακολουθώ, αν έχω χρόνο, με μικρές κλεφτές ματιές, ορισμένες αναρτήσεις. 
      Στα δρώμενα (παιχνίδια ή ασκήσεις δημιουργικής γραφής τα ονομάζω εγώ) που συμμετέχω ενίοτε, διάβασα και διαβάζω υπέροχα κείμενα και ποιήματα, μαργαριτάρια που θα μπορούσαν να διεκδικήσουν επάξια μία θέση στο χώρο της λογοτεχνίας. Δεν είναι λίγες οι φορές που πήρα παράταση για να κρατήσω το βιβλίο που δανείστηκα από τη Βιβλιοθήκη της πόλης μου γιατί δεν πρόλαβα να το τελειώσω στην καθορισμένη ημερομηνία. Και αυτό γιατί παρασύρομαι διαβάζοντας αυτά τα μαργαριτάρια που κυκλοφορούν σ' αυτήν την blog-γειτονιά.
     Αναρωτιέμαι αν οι ηλεκτρονικοί φίλοι που τόσο όμορφα γράφουν, και ίσως κάποτε έχουνε σκοπό να το δούνε λίγο πιο σοβαρά το θέμα αυτό, κατοχυρώνουν με κάποιο τρόπο τα πνευματικά τους δικαιώματα γιατί στο διαδίκτυο είναι πολύ εύκολο να γίνει οικειοποίηση του γραπτού λόγου. Πρόσφατα μια φίλη από τα μαθήματα δημιουργικής γραφής που παρακολουθώ για να γεμίσω τις ώρες μου, ανέφερε πως της παρουσιάστηκε αυτό το πρόβλημα. Βέβαια το πρώτο μάθημα που κάναμε στη δ.γ. ήταν η κατοχύρωση των πνευματικών δικαιωμάτων και επομένως η συγκεκριμένη κοπέλα δεν θα βρει δυσκολία στο να το αντιμετωπίσει. Θα ήθελα απλά να επισημάνω τους φίλους που γράφουν υπέροχα και που ίσως θα διαβάσουν την παρούσα ανάρτηση πως είναι καλό να προστατεύουν τα "παιδιά" τους και γι' αυτό θα παραθέσω μια ηλεκτρονική διεύθυνση που μας έστειλε ο καθηγητής στο e-mail μας στο πρώτο κιόλας μάθημα (κυκλοφορούν αρκετές σελίδες στο internet, σχετική με το θέμα). Η δ/νση λοιπόν είναι : tovivlio.net/πνευματικά-δικαιώματα και καλό να γίνει μια ανάγνωση. 
      Την αφορμή για την παράθεση της παραπάνω ηλεκτρονικής δ/νσης, μου την έδωσαν καταπληκτικά ποιήματα και ολιγόλα στιχάκια που διάβασα από δύο δρώμενα φίλων.

Τρίτη, 12 Απριλίου 2016

Οι άνθρωποι της ζωής μου.



     Οι άνθρωποι που αγαπώ και νοιάζομαι, για να μπορούν να υπάρχουν στη ζωή μου πρέπει ψηλά να βρίσκονται. Πολύ ψηλά. Να είναι πρότυπα ανθρώπων πρέπει. Γι' αυτό και τους τοποθετώ στο βάθρο τους. Να τους κοιτώ, να τους θαυμάζω, να μ΄ οδηγούν, να μην τους χάνω.
    Οι άνθρωποι που αγαπώ και νοιάζομαι, είναι άνθρωποι κοινοί κι απλοί, όπως εγώ. Δεν έχουν έπαρση καμιά, δεν είναι αλαζόνες. Κι όση γνώση και να έχουνε γύρω από ένα αντικείμενο ή τη ζωή, μεγάλη ευκολία έχουνε να την μοιράζονται με άλλους. Και δεν καυχιούνται ποτέ γι' αυτό, ούτε και κάνουν το σπουδαίο.
    Οι άνθρωποι που αγαπώ και νοιάζομαι, έχουν κουσούρια. Λιγότερα ή και περισσότερα από τα δικά μου. Δεν κρύβονται πίσω από τις γρίλιες τους να με κοιτούν, είναι παρόντες και μάσκες δεν αντέχουν να φοράνε. Όλα τα ελαττώματά τους παράσημα στα ρούχα της ζωής τα βάζουν. Και δεν ντρέπονται διόλου γι' αυτά, γιατί χωρίς αυτά, μισοί θα ήταν και το ξέρουν.
    Οι άνθρωποι που αγαπώ και νοιάζομαι, με αγαπούν κι αυτοί κι ενδιαφέρονται ισάξια για ΄μένα. Στο πιο ψηλό τους βάθρο με ανεβάζουνε και με θαυμάζουν. Τους οδηγώ στους δρόμους μου κι εγώ, κι όπου κι αν πάω δεν με χάνουν.
   Οι άνθρωποι που αγαπώ και νοιάζομαι, λίγοι είναι μα εμένανε μου φτάνουν. Κι αν η ζωή απλόχερη σταθεί μαζί μου και φέρει κι άλλους ανθρώπους τέτοιους μέσα στο διάβα μου, μόνο ευγνωμοσύνη και χαρά θα νιώσω, αυτό μόνο. Αν καταφέρουν το θαυμασμό, το σεβασμό και την εκτίμησή μου να κερδίσουνε, κι εγώ τα ίδια να κερδίσω από εκείνους καταφέρω, ευλογημένη θα αισθανθώ που στη ζωή μου μέσα κι αυτούς θα τους εντάξω. Γιατί για ΄μένα οι ανάσες που με αγάπη την ανάσα μου πλαισιώνουνε, είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορώ να πάρω και αμύθητος πλούτος είναι.
    Οι άνθρωποι που αγαπώ και νοιάζομαι είναι για πάντα πάνω σ' ένα βάθρο, κι αυτοί με έχουν σε ένα ισάξιο βάθρο ανεβασμένη. Κι αν τύχει κάποτε και πέσουνε μπροστά στα μάτια μου, ή εγώ αν τύχει και πέσω μπρος στα δικά τους μάτια, τότε, αλίμονο, δεν έχει ο ένας θέση στη ζωή του άλλου. Άνεμος, σκόνη γίνεται η σχέση αυτή και χάνεται.   

Ζ.Μ.


Υ.Γ. Διάβασε μια φίλη μου της οποίας την άποψη εκτιμώ πολύ, το παραπάνω κείμενο. "Kαλογραμμένο, με ποιητικό λόγο. Μια μικρή ένσταση για τα βάθρα γιατί απαιτούν ακινησία αλλιώς εγκυμονούν πτώσεις" μου είπε. 
Επειδή και στα σχόλιά σας βλέπω πως το βάθρο ξένισε αρκετούς από εσάς. Επισημαίνω πως το βάθρο αναφέρεται για ττις αξίες ζωής των ανθρώπων που ταιριάζουν με τις δικές μου αξίες. Πρέπει να είναι ψηλά και πρέπει να μένουν αμετάβλητες. Προσωπική άποψη και σεβαστή κάθε άλλη που διαφοροποιείται από τη δική μου.



Τετάρτη, 6 Απριλίου 2016

Περί τέχνης και πολιτισμού και πάλι ο λόγος.

 

    "...  Ο Μουσταφά Μοντ έκανε χειραψία και με τους τρεις, αλλά απευθύνθηκε στον Άγριο: "Ώστε δεν σας αρέσει και πολύ ο πολιτισμός, κύριε Άγριε", είπε.
    Ο Άγριος τον κοίταξε. Είχε ετοιμαστεί να πει ψέματα, να παλληκαρίσει, να μείνει σκυθρωπός και κλεισμένος στον εαυτό του, αλλά ξεθαρρεμένος από την καλή προαίρεση και την εξυπνάδα που διάβασε στο πρόσωπο του Ελεγκτή, αποφάσισε να πει την αλήθεια, να μιλήσει ειλικρινά. "Όχι", κούνησε το κεφάλι.
    Ο Μπέρναρντ ταράχτηκε και κοίταξε ολόγυρα τρομοκρατημένος. Τι θα νόμιζε ο Ελεγκτής? Να χαρακτηριστεί φίλος ενός ανθρώπου που είπε ότι δεν του αρέσει ο πολιτισμός -και που το είπε ευθαρσώς, και μάλιστα στον ίδιο τον Ελεγκτή!- ήταν κάτι φοβερό. "Μα,Τζον..." άρχισε να λέει. Ένα βλέμμα του Μουσταφά Μοντη τον ανάγκασε να σωπάσει ταπεινωμένος.
    "Βέβαια -συνέχισε ο Άγριος- παραδέχομαι ότι υπάρχουν μερικά πολύ χαριτωμένα πράγματα. Όλη αυτή η μουσική ολόγυρά μας, λόγου χάρη..."
    "Συχνά χίλια λαλούμενα τριλλίζουνε στ' αφτιά μου, και συχνά φωνές". 
    Το πρόσωπο του Άγριου φωτίστηκε από μια ξαφνική χαρά. "Το έχετε διαβάσει κι εσείς?" ρώτησε.       "Νόμιζα ότι το βιβλίο αυτό δεν το ήξερε κανένας εδώ στην Αγγλία".
    "Σχεδόν κανένας. Είμαι ένας από τους πολύ λίγους. Βλέπεται, είναι απαγορευμένο.Αλλά αφού εγώ θεσπίζω τους νόμους, μπορώ και να τους παραβώ. Ατιμωρητί, κύριε Μάρξ", πρόσθεσε γυρίζοντας προς τον Μπέρναρντ. "Κάτι που εσείς δεν μπορείτε να κάνετε".
       Ο Μπέρναρντ βυθίστηκε σε ακόμα πιο απελπισμένη δυστυχία.
   "Και γιατί είναι απαγορευμένο?" ρώτησε ο Άγριος. Μέσ στον ενθουσιασμό του που είχε συναντήσει κάποιον που είχε διαβάσει Σαίξπηρ, είχε, για μια στιγμή, λησμονήσει όλα τ' άλλα.
    Ο Ελεγκτής σήκωσε τους ώμους. "Γιατί είναι παλιός, αυτός είναι ο κύριος λόγος. δεν έχουμε εδώ καμία σχέση με τα παλιά πράγματα".
    "Όμως αν είναι ωραία?"
    "Ιδίως όταν είναι ωραία. Η ομορφιά είναι ελκυστική, και δεν θέλουμε να θέλγουν τους ανθρώπους τα παλιά πράγματα. Θέλουμε να τους αρέσουν τα καινούργια".
    "Μα αφού τα καινούργια είναι ανόητα και φρικτά. Εκείνες οι αισθησιοταινίες που δείχνουν μόνον ελικόπτερα που πετούν και στις οποίες αισθάνεσαι τους ανθρώπους να φιλιούνται". Έκανε έναν μορφασμό.
    "Τραγιά και πίθηκοι!" Μόνο τα λόγια του Οθέλλου βρήκε για να εκφράσει την περιφρόνηση και το μίσος του.  ..."


Απόσπασμα από τον βιβλίο "Ο Θαυμαστός καινούργιος κόσμος"  του Άλντους Χάξλεϊ.


Μόνο τα λόγια του Οθέλλου βρήκε ...



Υ.Σ. Θα ήθελα να αντιγράψω ολόκληρο το 16ο κεφάλαιο μα φοβήθηκα πως θα κουράσω.
Πρώτη έκδοση 1932...

Τρίτη, 5 Απριλίου 2016

Η Άνοιξη είναι έρωτας





Και μια συμμετοχή για ένα ακόμη όμορφο δρώμενο που διοργανώνει η ηλεκτρονική φίλη Αριστέα.
(http://princess-airis.blogspot.gr)  Μέρες άνοιξης



Η Άνοιξη είναι έρωτας, είναι το ξύπνημα όλων των αισθήσεων και η φουσκοθαλασσιά της ψυχής.



Είναι το πάθος για να ζήσεις τις στιγμές που φεύγουνε και δεν ξαναγυρνάνε.



Η Άνοιξη είναι η ζωή που δεν μπορεί αόρατη να μείνει.


Η Άνοιξη είναι χρώματα.


Μα τι λέω? Είναι πανδαισία χρωμάτων!


Είναι το κόκκινο το χρώμα που διαδέχεται το γκρίζο του χειμώνα.


Η Άνοιξη είναι ένα δρομί, που αν βρεις το θάρρος να διαβείς 


μόνος ποτέ δε μένεις


Η Άνοιξη είναι έρωτας και για τον έρωτα τραγούδια γράφεις


Η Άνοιξη είναι έρωτας

Μέσα στο απύθμενο πηγάδι των ματιών μου
σκύψε και δες μα μην τρομάξεις.
Όσα αντικρίσεις μην τα φοβηθείς και μην τα προσπεράσεις
Όλα του υπέρτατου αυτού του κόσμου τα μυστικά εκεί θα βρεις
και τον Θεό που πίστεψες εκεί μοιραία θ' ανταμώσεις.
Όχι δεν είναι ψέμα. Κοίτα βαθιά μέσα στα μάτια μου
και νιώσε την ανάσα Του
Και την ανάσα τη δική σου νιώσε
Και αν συγχρονιστεί το ανάσασμα
τότε σημαίνει πως το πνεύμα σου
σε μία Άνοιξη παρασέρνει το δικό μου πνεύμα.
Γι΄ άλλη υπόσταση μαζί θα πλεύσουμε.
Ένα θα γίνουμε οι δυο και με το Όλον θα ενωθούμε
Γιατί το Όλον είσαι εσύ και είμαι εγώ
και ο Θεός που βαθιά οι δυο πιστέψαμε είναι.
Ζ.Μ.


Υ.Σ. Οι φωτογραφίες από το κινητούλι μου που προσπαθεί το καημενούλι να αποτυπώσει εικόνες που ξεχειλίζουν από ζωή και φυσικά οι εικόνες όλες από το αγαπημένο μου βουναλάκι.

Σάββατο, 2 Απριλίου 2016

Αφιερώματα και τέχνες.

     

     Αφιέρωμα στον Γαλλικό Κινηματογράφο. Μεταξύ των ταινιών που προβλήθηκαν και η ταινία "Ο Γάλλος Υπουργός". Κωμωδία / πολιτική σάτιρα.
      Κωμωδία? Κωμωδία...
    Γεμάτο το αμφιθέατρο μα μόνο σε δυο - τρία σημεία του έργου άκουσα τον κόσμο να γελάει. Υπήρξαν βέβαια και κάποιοι άλλοι, "ξινούλιδες" όπως εγώ, που απλά παρακολουθούσαν την ταινία και υπομονετικά περίμεναν να τελειώσει. Προσωπικά δε, ένιωσα και θλίψη. Αυτό το συναίσθημα μου έβγαλε η ταινία η οποία πραγματεύεται έναν ιδιότροπο άνθρωπο στη θέση του Υπουργού Εξωτερικών της Γαλλίας. Θα μπορούσε δηλαδή να είναι Υπουργός οποιασδήποτε χώρας... Η ιδιορρυθμία, η ανικανότητα και η ανεπάρκειά του για την θέση του Υπουργού, καθώς επίσης και η μεγαλομανία του ήταν εκείνα που υποτίθεται πως έβγαζαν γέλιο.
    Όχι. Δεν είναι που ούτε καν χαμογέλασα, δεν είναι που έχασα το χρόνο μου, δεν είναι που κάτι άλλο περίμενα. 
    Είναι που πρέπει να νιώθω τουλάχιστον ηλίθια γιατί δεν κατάλαβα το "βαθύτερο νόημα" της ταινίας. Είναι που πλέον μάθαμε να γελάμε αβίαστα με την μετριότητα στην οποία προσαρμόσαμε τις ζωές μας.
     Σε συνδυασμό δε και με τα τελευταία γεγονότα για τον (πρόσφατα τέως) καλλιτεχνικό διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών - Επιδαύρου, τον κ. Φαμπρ, και αυτό που ο ίδιος ονομάζει τέχνη, ε, τι να πω? Ή εγώ είμαι τόσο στενόμυαλη και δεν καταλαβαίνω την τέχνη, ή ο κόσμος μας ζει την παρακμή του και το "διασκεδάζει"...