Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

* * * Να θυμηθώ, να μην ξεχάσω !!!

       

   
        Κάποτε, πριν από χρόνια, έτυχε κι έκανε το πέρασμά της από το γραφείο όπου εργαζόμουν, μια δασκάλα μου από την Γ΄ δημοτικού. Δίστασα πολύ να της δώσω συστάσεις γιατί μέχρι τότε την έβλεπα στο δρόμο μα δεν την χαιρετούσα κι ας  ήτανε απ΄τις αγαπημένες μου. Που να με θυμάται με τόσα παιδάκια που πέρασαν από τις τάξεις της, σκεφτόμουν. Κι έτσι άφηνα τα χρόνια να φεύγουν χωρίς ποτέ να της λέω την καλημέρα μου κάθε που την αντάμωνα. Την ίδια σκέψη έκανα κι όταν ξαφνικά εμφανίσθηκε εκείνη την ημέρα στο χώρο της εργασίας μου γι' αυτό κι απέφυγα να τη ρωτήσω αν με θυμόταν. 
     Για μέρες αρκετές πηγαινοερχόταν στο γραφείο γιατί η υπόθεσή της ήταν από τις δύσκολες. Είχε υπομονή όμως μεγάλη όπως ανέκαθεν άλλωστε θυμόμουνα και συνεργαστήκαμε άψογα. Ότι έγγραφο της ζήταγα μου το έφερνε χωρίς δυσανασχετήσεις και διαμαρτυρίες γιατί καταλάβαινε πως ο ρόλος μου στη θέση εκείνη δεν ήταν για να ταλαιπωρώ τον κόσμο αλλά το αντίθετο. Κι όλες αυτές τις μέρες άσκοπο το θεώρησα να της μιλήσω για τα τόσα χρόνια που περάσαν. Κάποια στιγμή η υπόθεσή της έφτασε στο τέλος και την ημέρα που ήρθε στο γραφείο να πάρει το μετά κόπων οριστικό συμβόλαιό της μου έδωσε εκείνη τις συστάσεις. "Σε είχα κάποτε μαθήτρια Ζωή και χαίρομαι πολύ για ΄σένα", μου είπε κι εγώ πάγωσα. Ντράπηκα και ένιωσα την ανάγκη να απολογηθώ για όλες τις φορές που τυχαία τη συνάντησα και την προσπέρασα σχεδόν αδιάφορα λες και μου ήταν μια άγνωστη. Της είπα πως το γεγονός πως κι αυτή με θυμόταν με ξάφνιασε ευχάριστα και πως ήμουν σχεδόν σίγουρη για το αντίθετο. Γέλασε τότε και μου ανέφερε και ένα περιστατικό που, όπως με άφησε να καταλάβω, έμεινε ανεξίτηλο στη μνήμη της για κάποιο ... λόγο. "Λίγο" έλειψε μου είπε να μαλώσει με μια συνάδελφό της εξ αιτίας μου κάποιο Σάββατο. Τις δύο πρώτες μαθηματικές ώρες κάθε Σαββάτου (ω, ναι, είχαμε και το Σάββατο σχολείο προ αμνημονεύτων ετών!), οι δάσκαλοι μας πήγαιναν στην εκκλησία. Ήταν λοιπόν ένα τέτοιο πρωινό παγωμένο και βροχερό, όταν στο δρόμο από το σχολείο προς την εκκλησία η αφεντιά μου γλίστρησε κι έπεσε στα λασπόνερα. Αποτέλεσμα? Τι άλλο? Να βραχώ ως το κόκκαλο. Φτάνοντας στην εκκλησία, η δασκάλα μου αυτή με πήρε και με έβαλε να καθίσω δίπλα στη σόμπα για να στεγνώσω όση ώρα θα κρατούσε η λειτουργία. Μια συνάδελφός της όμως, την ίδια στιγμή, με έσπρωξε ελαφρά κι έβαλε στη θέση μου μια συμμαθήτριά μου που τύχαινε να είναι και ... η κόρη της. ΄Ηθελε βλέπετε το παιδί της, αν και στεγνό, να μην κρυώνει να είναι στα ζεστά, κάνοντας κατάχρηση της θέσης της ακόμη κι εκεί, μέσα στην εκκλησία... Τότε η δασκάλα μου εξοργίστηκε με αυτήν την κίνηση, σήκωσε την κόρη της συναδέλφου της και με ξαναέβαλε δίπλα στη σόμπα για να στεγνώσει η ποδιά μου. Τη συνέχεια δεν μου την είπε μα την υπέθεσα και θα μπορούσε οποιοσδήποτε να την υποθέσει αν έκανε μερικούς συνειρμούς για τη σχέση που είχε ο τότε Δ/ντής του σχολείου μου με την συνάδελφο της δασκάλας μου. Δεν ήταν άλλος παρά ο σύζυγος της συναδέλφου της και πατέρας της συμμαθήτριάς μου...
    Δεν το θυμόμουν καθόλου το συγκεκριμένο περιστατικό. Θυμόμουν όμως, κι ακόμα θυμάμαι, εκείνη τη συμμαθήτριά μου που είχε πολλούς αυλικούς σε κάθε διάλειμμα. Σχεδόν όλη την τάξη. Ευτυχώς σχεδόν δηλαδή, γιατί διαφορετικά τα διαλείμματά μου θα ήταν πολύ μοναχικά χωρίς παιδική παρέα.
       Με συγκίνησε πολύ η εξιστόρηση αυτή από τη δασκάλα μου για αυτονόητους λόγους. Και θυμάμαι επίσης πως με είχε βάλει για μέρες σε σκέψεις σχετικές και άσχετες με το περιστατικό αυτό.
         Από εκείνη την ημέρα, αποφάσισα ότι η στάση μου απέναντι σε δυο-τρεις αγαπημένους μου δασκάλους μου από το δημοτικό καθώς επίσης και σε δυο καθηγητές μου από την μετέπειτα μαθητική ζωή μου, θα έπρεπε να αλλάξει. Και όσο κι αν τα "πρέπει" που οι άλλοι προσπαθούν να επιβάλλουν στη ζωή μου τα μισώ και δεν τα δίνω σημασία, τα "πρέπει" ωστόσο που εγώ θέτω στον εαυτό μου τα ακούω με προσοχή και τα τηρώ κατά γράμμα.
    Άλλαξα στάση λοιπόν και κάθε φορά που ο δρόμος μου συναντούσε το δικό τους δρόμο, φορούσα το πιο φωτεινό χαμόγελό μου και τους χαιρετούσα. Δεν παρέλειψα στις πρώτες μου τις χαιρετούρες να τους επισημάνω πως ήμουν μαθήτριά τους κάποτε κόβοντάς τους κυριολεκτικά το δρόμο για τη διευκρίνησή μου αυτή. Οι περισσότεροι βέβαια δεν με θυμόντουσαν αλλά με το πέρασμα του χρόνου οι καλημέρες μας καθιερώθηκαν σε κάθε τυχαία συνάντησή μας.




      Έκτοτε παίρνω πολύ μεγάλη χαρά κάθε που συναντώ έναν από τους αγαπημένους μου δασκάλους ή καθηγητές μου. Μα η χαρά και ικανοποίηση γι' αυτήν την καλημέρα μας θαρρώ πως είναι αμοιβαία, για να μην πω πως η περισσότερη χαρά είναι η δική τους αν κρίνω από το ύφος τους. Ζωγραφίζεται το αίσθημα της ευχαρίστησης και είναι πασιφανής στο γερασμένο πλέον πρόσωπό τους.
        Αρχές Ιούνη, στο Δημοτικό Ωδείο μας, έχει μια συναυλία κλασικού τραγουδιού. Δεν θέλω να την χάσω. Για να μπορέσω όμως να πάω, θα πρέπει προηγουμένως να αποδεχτώ την πρόσκληση που μου κάνει μια καθηγήτριά μου από το Γυμνάσιο να την επισκεφτώ στο σπίτι της για να πιούμε καφέ. Όσο τιμητικό κι αν ακούγεται στ' αυτιά μου το κάλεσμά της σε κάθε συνάντησή μας σε υπέροχες συναυλίες του Δημοτικού Ωδείου της πόλης μου, τόσο και το αναβάλω συνέχεια βρίσκοντας ανούσιες προφάσεις πάντα για υποχρεώσεις που μπορούν να περιμένουν και το ξέρω.
       Και επίσης, μετά από την επίσκεψή μου αυτή, θα "πρέπει" είπα στον εαυτό μου, να πάω και για ακόμη έναν καφέ σε μια φίλη της μητέρας μου που πολύ της άρεσε να μου φοράει φιόγκους στα μαλλιά μου. Εκείνη είχε αγόρια ξέρετε και δεν χαιρόταν τα κοριτσίστικα φιογκάκια και πιαστρούλες. Έτσι σα να ΄μουν κούκλα πάντα έπαιζε μαζί μου και πλέον κάθε που στο δρόμο θα με δει  παράπονα θα κάνει πως την έχω πια ξεχάσει.




       Και, αν και "δεν είμαι του καφέ", είμαι σίγουρη πως θα περάσω αξέχαστα και στα δυο σπίτια των "Κυριών" της παιδικής μου ηλικίας. Θα ΄χω δε να θυμάμαι αυτές τις επισκέψεις μου μετά από χρόνια, όταν σειρά μου θα είναι πλέον να καλώ στο σπίτι μου και με υπομονή να έρθουν θα προσμένω.


Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

Αγαπώ τις ρωγμές μου.



      Βδομάδες πέρασαν, μα όχι περισσότερο από μήνας, που βρέθηκα σε μια παρουσίαση βιβλίου. Δεν ήταν από τα βιβλία που αμέσως μου κάνουνε το "κλικ". Δεν έσπευσα να το αγοράσω ούτε και να το δανειστώ από τη βιβλιοθήκη της πόλης μου. Το καταχώρησα όμως στα "μεταπροσεχώς" μέσα στο μυαλό μου και το άφησα εκεί. Αν παραμείνει για καιρό εκεί σημαίνει πως κάποια στιγμή θα το διαβάσω, αν όχι, όπως κι άλλα, θα δεν θα το αναζητήσω, θα το προσπεράσω. Κι αν πάλι κάτι έχει να μου πει και πρέπει στα χέρια μου να φτάσει, είμαι εντελώς σίγουρη γι' αυτό πως από το πουθενά θα βρει αυτό το δρόμο να έρθει ως εμένα.
      Σε ένα από τα απόσπασμα όμως που ακούστηκαν στην παρουσίαση, κάτι συγχρόνισε τον ήχο του με κάποιους ήχους παιγμένους από τις υπέρ-ευαίσθητες αόρατες χορδές μου. 
    "Οι άνθρωποι θα πρέπει να έχουνε ρωγμές για να μπορούν να καταλάβουν τον πόνο των ανθρώπων" ή κάπως έτσι τέλος πάντων έλεγε μεταξύ των άλλων το απόσπασμα. Η συγγραφέας φυσικά το έγραφε με έναν τρόπο πολύ πιο όμορφο απ' το δικό μου. Πιο συγγραφικό και πιο ποιητικό τρόπο που εγώ στερούμαι και δυστυχώς δε διαθέτω.
    Ναι, αυτό είναι αλήθεια σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή και χάθηκα μέσα στις σκέψεις μου χάνοντας έτσι και την υπόλοιπη παρουσίαση του βιβλίου. 
      Αρκετές φορές ανέτρεξα νοερά από τότε στο κομμάτι αυτό που απομόνωσα από εκείνο το απόσπασμα κι ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες που έξω επικρατούσαν, διέφερε και η ανάλυσή του εντός μου.
      Έξω από το παράθυρό μου τώρα βλέπω να γλιστράει ορμητικά ένα σκουρόχρωμο σύννεφο προς το μπαλκόνι μου. Κι εγώ έτσι όπως άσκοπα περιφέρομαι μέσα σε ολόκληρο τον κόσμο ο οποίος χωρά σε μια μικρή οθόνη που κρατώ στην αγκαλιά μου, ξαφνιάζομαι που απρόσκλητη και δίχως καμιάν αιτία ξανάρχεται η παραπάνω πρόταση στο άδειο κατά τ' άλλα μυαλό μου. Αναλογίζομαι υπάρχει τάχα άνθρωπος χωρίς ρωγμές? Αν ναι, τότε αξίζει τη συμπόνοια μου όσο μικρή κι ασήμαντη κι αν είμαι.
     Με πόνεσαν, κι ακόμα με πονούν ορισμένες απ' τις πολλές ρωγμές μου. Όμως αυτές βοήθησαν λίγο ακόμη χώρο για να πιάσω στο μέρος που μου αναλογεί σ' αυτόν τον κόσμο. Γιατί για τα ελάχιστα μόλις χιλιοστά που κάθε μια ρωγμή καταλαμβάνει, εγώ απλώθηκα, μεγάλωσα σε όγκο. Γιατί από τα ελάχιστα μόλις χιλιοστά που κάθε μια ρωγμή καταλαμβάνει, εγώ αναγκάστηκα να αφήσω δέσμες από ένα άγνωστο φως να διαπεράσουν μέσα μου. Να ξεδιπλώσουν τις φωτεινές ακτίνες τους και να φωτίσουν με το παράξενό τους φως τις σκοτεινές γωνίτσες του εαυτού μου που  σε άλλη περίπτωση από φόβο ποτέ μου δεν θα φώτιζα. Γιατί στα ελάχιστα αυτά χιλιοστά σε κάποιες, όχι σ' όλες, από τις ρωγμές μου, φύτρωσε ένα σποράκι. Μεγάλωσε και άνθισε ένα ανθάκι που ομόρφυνε τον κόσμο γύρω μου. Και νιώθω τώρα ευλογημένη για όλες τις ρωγμές που απέκτησα στο πέρασμα του χρόνου.
    Πάντως ακόμη και τοίχος πέτρινος να ήμουν, θα ΄θελα στα σίγουρα να είχα τις ρωγμές μου. Καθόλου, μα καθόλου ευχάριστο δεν θα μου ήτανε αν προσπαθούσαν με τσιμέντο να μου τις καλύψουν έτσι ώστε δυνατός κι αδιαπέραστος να είμαι.
     

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

Μία μικρή αιωνιότητα.


        Πάντοτε οι βόλτες μας σου λέω κρύβουν μια έκπληξη. Συνήθως ευχάριστη όπως και σήμερα. Αυτός, με την κιθάρα και τη φυσαρμόνικά του στην άκρια του δρόμου, μέσα στης πόλης μας το κέντρο. Κι εμείς περαστικοί που μας παρέσυρε η ευωδιά της μελωδίας του και φτάσαμε χωρίς να το καταλάβουμε ως εκεί. Σταθήκαμε απέναντί του μόλις τον αντικρίσαμε εκστασιασμένοι και οι δυο. Με δέος έβλεπα τα μάτια σου που στη φιγούρα του με δέος καρφωθήκαν. Έμεινες ασάλευτος για δέκα ολόκληρα λεπτά μικρή γλυκιά μου ηχορύπανση, κοιτώντας τον ενθουσιασμένος. Ακίνητη κι εγώ παρέμεινα εσένα να κοιτάζω.
         Ο κόσμος δίπλα μας, σχεδόν αδιάφορα προσπερνούσε, ρίχνοντας οι πιο ευαίσθητοι ένα μικρής αξίας νόμισμα στην ανοικτή τη θήκη της κιθάρας του. 
          Σχεδόν αδιάφορα προσπερνούσε μια τόσο όμορφη στιγμή!!! 
        Θέλησα τότε να είχα τη δύναμη το χρόνο να παγώσω και να γυρίσω σε όλους τους να πω : "ΣΤΑΘΕΊΤΕ!!! ΑΚΟΎΣΤΕ!!! ΓΙΑ ΛΊΓΟ ΜΟΝΟ ΚΙ ΎΣΤΕΡΑ ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΕ!!!" μα δεν το έκανα. Σίγουρα θα σχημάτιζαν περίεργη εικόνα στο μυαλό τους για εμένα. Έτσι αποφάσισα μόνο μαζί σου να μοιραστώ εκείνη τη στιγμή της μουσικής μαγείας. Κι αφού μέσα σε δέκα μόλις λεπτά ζήσαμε μία μικρή αιωνιότητα, άνοιξα την τσάντα μου κάτι κι εγώ να αφήσω στη θήκη της κιθάρας του. 
       Τίποτα... Τίποτα δεν έβρισκα μέσα στο πορτοφόλι μου που να μπορούσε να πληρώσει αυτό το ανεπανάλειπτο ταξίδι που μας χάρισε. Τίποτα απολύτως που να είναι ισάξιό του... 
       Γεμάτη ντροπή αποθεσα κι εγώ το κατιτίς μου, έσκυψα το κεφάλι και έκανα να φύγω. Μετάνοιωσα. Σήκωσα το κεφάλι και τον κοίταξα στα μάτια, να του πω το πιο μεγάλο ευχαριστώ μου για τη στιγμή τη μαγική που απλόχερα μας χάρισε. Είδα το βλέμμα του επάνω σου πως άφησε και σου χαμογελούσε με ένα πλατύ χαμόγελο και γύρισε μετά σε ΄μένα. "Σας ευχαριστώ πολύ" είπε και σώπασε. Το βλέμμα του δεν μας ευχαρίστησε για τα χρήματα που του αφήσαμε. Ούτε που γύρισε εκείνα να τα δει. Μας ευχαρίστησε μονάχα που στεκόμασταν εκεί για τα λίγα αυτά λεπτά και τον ακούγαμε να παίζει τη θεσπέσια μουσική του. "Εμείς  σας ευχαριστούμε πολύ", του είπα και απομακρυνθήκαμε... 
      Πόσο φτωχό κι ασήμαντο μου ακούστηκε το ευχαριστώ μου. Πόσα ακόμη θα ήθελα να του έλεγα για το ταξίδι αυτό το μικρό και το μεγάλο που μας πήγε...


Παρασκευή, 13 Μαΐου 2016

Ξεχειμωνιάζει.

    
    Διχασμένος ο καιρός όπως και η διάθεση. Για άλλη μια φορά καλείσαι να πάρεις θέση για το πως θα δεις το περιβόητο ποτήρι. Αν και ποτέ δεν κατάλαβες γιατί θα πρέπει να εστιάσεις στο αν είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο. Το γεγονός και μόνο ότι υπάρχει νερό μέσα είναι από μόνο του θετικό.


    Η οπτική γωνία που βλέπεις τα πράγματα, αυτή διαφέρει. Γιατί τα πράγματα είναι τα ίδια για όποιον μπορεί να τα δει, όλοι το γνωρίζουν αυτό.


      Όπως ας πούμε ένα γκριζωπό σύννεφο. Κοιτάς ψηλά, το αντικρίζεις και αυτό έχει τη δύναμη να σε αποτρέψει να ξεκινήσεις για την καθιερωμένη σου βόλτα. Μα η ανάγκη να δραπετεύσεις είναι τόσο έντονη που με ένα "ουφ" της ψυχής διαλύεις το γκρίζο σύννεφο μέσα στο μυαλό σου και το μουντό χρώμα του ουρανού το αλλάζεις με της επιλογής σου τα χρώματα. 


      Στα μισά της διαδρομής οι σταγόνες της βροχής σου φωνάζουν επιτακτικά να γυρίσεις πίσω. Η φωνή όμως της εσωτερικής σου ανάγκης είναι πιο δυνατή και την καλύπτει. Ακάθεκτη συνεχίζεις προς τα πάνω. 


     Φθάνοντας προς την κορυφή ξέρεις πως τη συννεφιά της σκέψης και του καιρού, την άφησες πίσω σου. Το "ουφ" σου έκρυβε τελικά πολύ δύναμη και απίθωσε στα πόδια σου τις κάθε είδους συννεφιές.


       Τώρα η επιλογή είναι και πάλι δική σου. 


     Ή βουτάς και αφήνεσαι να βουλιάξεις στο απέραντο απαλό κενό που απλώνεται εμπρός σου, ή γυρνάς στην πραγματικότητα που μόνο εσύ ξέρεις πως μπορείς να την αλλάξεις αν δεν της δίνεις τη βαρύτητα που της πρέπει.  


            Και γυρίζεις πίσω.

Κυριακή, 8 Μαΐου 2016

Do not talk to strangers



     Στα μικράτα μου, μια φράση άκουγα πολύ τακτικά από τους τους δικούς μου. "Μην μιλάς ποτέ σε αγνώστους". Την τηρούσα κατά γράμμα και μέλημά μου ήταν πάντοτε να συστήνομαι και με τον τρόπο μου να απαιτώ να μαθαίνω το όνομα του συνομιλητή προκειμένου να μην μου είναι πλέον άγνωστος. Τι αγαθές σκέψεις που κάνει μια παιδική ψυχή! 
     Μεγάλωσα και συνειδητοποίησα πως ακόμη με εκείνο τον αγαθό τρόπο σκέφτομαι και πράττω. Γιατί ακόμη και αυτοί που νομίζω πως γνωρίζω πολύ καλά, μου είναι άγνωστοι. Κυρίως αυτοί που γνωρίζω πολύ καλά. Τον μεγαλύτερο πόνο στη ζωή μου τον έχω αισθανθεί, εισπράξει και βιώσει σε υπέρτατο βαθμό, από ανθρώπους που νόμιζα πως γνώριζα καλά. Όχι απλά που νόμιζα πως γνώριζα καλά, αλλά που νόμιζα πως ήτανε "εγώ". Έκτοτε υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως πρέπει να μάθω να αγαπώ και να δίνομαι με πιο "υγιή" για ΄μένα τρόπο για να μην ξαναπατήσω ποτέ, καμιά (!) καβαλίνα. (Αυτήν την φράση την "ξεσήκωσα" από μια θεατρική παράσταση που σε λίγες μέρες θα ανεβάσουμε στην πόλη μου και στην οποία κάνω ρύθμιση ήχου. Μου αρέσει κάθε φορά που την ακούω στις πρόβες και σκέφτομαι να την υιοθετήσω και να εμπλουτίσω το λεξιλόγιό μου με αυτήν). :) 
     Έλεγα λοιπόν πως αποφάσισα για να προστατέψω τον εαυτό μου, να μάθω να αγαπώ και να δίνομαι με πιο υγιή για ΄μένα τρόπο. Όμως ποιος είναι αυτός ο τρόπος και ποιες συμπεριφορές και κανόνες απαιτεί να γνωρίζω? Αυτοσχεδιάζω μα δεν καταφέρνω τίποτα παραπάνω από το να επαναλαμβάνω όσα από τα μικράτα μου τηρούσα. Με αποτέλεσμα να συνεχίζω να εκθέτω τον εαυτό μου και να τον βάζω συνέχεια στη διαδικασία να πληγώνεται.
     Χρόνια τώρα έχω το δικό μου προφίλ στο fb και έχει τύχει να αναφερθώ σ' αυτό (fb) πάντα με αρνητικά σχόλια. Όλο αυτό το πανηγύρι που γίνεται σ' αυτόν το χώρο είναι, αν μη τι άλλο, θλιβερό.
     Ήμουν πάντοτε πολύ επιφυλακτική με την επιλογή των εκεί ηλεκτρονικών μου φίλων. Στα άγνωστα άτομα που μου έστελναν αιτήματα φιλίας, απαντούσα στις αρχές με ένα ευγενικό μνμ. Ξέρετε, από εκείνα τα γλυκανάλατα μηνύματα για να μην προσβληθεί ο παραλήπτης. Να είναι ομαλή και όσο πιο διακριτική γίνεται η απόρριψη. Μετά όταν άρχισαν να πληθαίνουν αυτά τα αιτήματα φιλίας από αγνώστους, απλά τα αγνοούσα αν και ξέρω πως είναι μεγάλη αγένεια από μέρους μου αυτό. 
   Στο πρώτο "σκούντημα" που δέχθηκα θυμάμαι είχα στεναχωρηθεί τόσο πολύ! Νόμιζα πως κάτι είπα ή κάτι έκανα χωρίς να το θέλω και εξ αιτίας μου κάποιος στεναχωρήθηκε. Ξέρετε? Το πήρα ως κούνημα του δακτύλου που μου έλεγε : "μην το ξανακάνεις αυτό, ήτανε πολύ  κακό!!!".  Όταν μετά από ώρα γύρισε η μικρή μου κόρη στο σπίτι και με βρήκε στεναχωρημένη με ρώτησε τι είχα και της απάντησα πως κάτι κακό έκανα σε κάποιον στο fb και με σκούντησε. Γέλασε τόσο πολύ και η απάντησή της με έκανε να θυμηθώ πως είναι να γελάς πραγματικά! Γέλασα κι εγώ τόσο ώστε έπαθε αγκύλωση το στόμα μου από το γέλιο! Από την εφηβεία μου είχα να το πάθω αυτό! Από τότε προφανώς δεν ήταν αρκετό το γέλιο στη ζωή μου γιατί το στόμα μου έμενε πάντοτε στη θέση του κάθε φορά που προσπαθούσα. 
    Κάποια όμως άτομα, όχι πολλά στον αριθμό, συγκεκριμένα τέσσερα, τα πρόσθεσα στους φίλους μου αν και μου ήταν εντελώς άγνωστα. Ο κοινός γνωστός που είχαμε, ήταν ο συνδετικός κρίκος, το "κλειδί" για να ξεκλειδώσω την πόρτα μου. Και όχι οποιοσδήποτε κοινός γνωστός αλλά κάποιος που στην πραγματική ζωή εκτιμώ και σέβομαι. Σκεπτόμενη λοιπόν "πες μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι" αποφάσισα να κάνω αυτό το μεγάλο ηλεκτρονικό βήμα. 
      Με το ένα από αυτά τα άτομα και με τη γυναίκα του, κυρίως με αυτήν, ανταλλάξαμε τόσο όμορφες σκέψεις και τόσο πολύ "ταιριάξαμε" που θα επισκεφτούν την πόλη μου προκειμένου να γνωριστούμε! 
   Το δεύτερο άτομο είναι ένας άνθρωπος "έξω καρδιά", φιλοσοφημένος, αξιόλογος και με έντονο χιούμορ! Τον συμπαθώ πάρα πολύ και πάντα κάτι παίρνω από τις αναρτήσεις του! 
    Από τα άλλα δύο άγνωστά μου άτομα πικράθηκα με μια  πίκρα πρωτόγνωρη την οποία δεν ήξερα πως να την δια χειριστώ. 
    Ο ένας από αυτούς, αρχιτέκτονας στο επάγγελμα, ο οποίος στην πορεία έμαθα πως, αν και κάτοικος Αθηνών, το καινούριο Δημαρχείο της πόλης μου το έχτισε αυτός και οι συνεργάτες του. Εγώ αποδέχθηκα το αίτημα φιλίας που μου έκανε, γνωρίζοντας μόνο την ιδιότητά του ως συγγραφέα, μιας και μόλις είχε εκδώσει το πρώτο του βιβλίο. Με το σκεπτικό λοιπόν πως αν μου άρεσε το βιβλίο θα το προτείνω στη Λέσχη Ανάγνωσης Δράμας να το διαβάσουμε και να το συζητήσουμε, και έχοντας αυτήν την ηλεκτρονική επικοινωνία μαζί του θα μπορούσαμε να τον καλέσουμε να μας πει και αυτός από την μεριά του ορισμένα πράγματα που θα "φώτιζαν" από άλλη οπτική γωνία το πόνημά του, τον έκανα "φίλο". Στα μηνύματα που ανταλλάσσαμε ο λόγος μου ήταν "τσεκουράτος" (δυστυχώς δεν έχω άλλον) και αυτό του άρεσε. Δεν τον καλέσαμε ποτέ στη Λέσχη γιατί το βιβλίο του το διάβασα αλλά ποτέ δεν το πρότεινα, δεδομένου ότι δεν με άγγιξε καν. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν ήταν αξιόλογο αν κρίνω από τις πωλήσεις που έκανε και οι οποίες πήγαν πάρα πολύ καλά!!! Και οι κριτικές επίσης που διάβαζα ήταν απίστευτες!!! Έγινε δε και τριλογία και μετά σταμάτησε το γράψιμο. Σταμάτησε γενικώς... Ένα άσχημο πρωινό που άνοιξα τον Η/Υ μου, διάβασα στο προφίλ του την ημέρα και την ώρα της κηδείας του! Σοκαρίστηκα! Ήθελα να κλάψω μα δεν κυλούσαν δάκρυα για έναν ξένο, ένα ανοίκειο πρόσωπο. Θυμάμαι όμως πολύ έντονα το άγνωστο συναίσθημα που με κατέκλυσε και που δεν ήξερα με ποιο τρόπο να το εκτονώσω. Έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από τότε και καμιά φορά κάτι απροσδιόριστο που παραπέμπει σ' εκείνον κάνει ένα πέρασμα από το μυαλό μου.
     Το τέταρτο και τελευταίο άγνωστό μου άτομο, ένα ωραίο (?) πρωί που άνοιξα τον Η/Υ μου, απλά δεν υπήρχε ανάμεσα στους φίλους. Όπως από το πουθενά εμφανισθηκε, έτσι στο πουθενά χάθηκε. Και μαζί του χάθηκε οριστικά και η πιθανότητα να αποδεχτώ ξανά αιτήματα φιλίας από αγνώστους γιατί και για εκείνον ένιωσα ένα πρωτόγνωρο αίσθημα πικρίας. Η δε συμπεριφορά του με απογοήτευσε πολύ και με προβλημάτισε για μέρες. Η απογοήτευση ευτυχώς και ο προβληματισμός σταμάτησαν γιατί η μνήμη μου είναι πολύ επιλεκτική τα τελευταία χρόνια.
     Ο τρόπος τελικά είναι προβληματικός. Ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούμε να εντάξουμε φίλους στη ζωή μας και όχι οι συμπεριφορές των ανθρώπων. Οι άνθρωποι είναι αυτοί που είναι και είτε τους αποδέχεσαι είτε τους απορρίπτεις γνωρίζοντάς τους όμως στην πραγματική ζωή. Σ' αυτόν τον εικονικό κόσμο όλα είναι ρευστά και μάταια και ελλοχεύουν κινδύνους περιμένοντας κάποια ανύποπτη στιγμή να πλήξουν τον συναισθηματικό μας κόσμο... 

Σκέψεις μικρές και ασήμαντες, στο χρόνο αφημένες. Χωρίς αφορμή, χωρίς βαθύτερα νοήματα. Μόνο σκέψεις μικρές και ασήμαντες στο χρόνο αφημένες.



Σάββατο, 7 Μαΐου 2016

Ο ορισμός της ερωτικής ματαίωσης.


Η συζήτηση της παρέας γύρισε κάποια στιγμή στο θέμα του έρωτα και την ματαιότητά του ή την πάγια κατάσταση στην οποία μπορεί να παραμείνει. Η σκέψη ανέτρεξε σε μια παλιά συνέντευξη του ιερέα και ψυχοθεραπευτή Φιλόθεου Φάρου, τον οποίο πραγματικά θαυμάζω για τον καυστικό λόγο του. Ο Φιλόθεος Φάρος είναι "μια ιδιαίτερη περίπτωση ανθρώπου της γραφής και των μεταφυσικών και θεολογικών αναζητήσεων" και δεν θυμάμαι κάτι από όσα λέει σε συνεντεύξεις του να με βρήκε αντίθετη. Πολύ συχνά όταν βρίσκομαι στο σπίτι απασχολημένη με δουλειά ή χόμπι βάζω στο youtube κάποια από τις πολλές συνεντεύξεις του και χάνω την αίσθηση του χρόνου ακούγοντάς τον.
Έψαξα λοιπόν την εκπομπή, βρήκα το συγκεκριμένο σημείο και το παραθέτω :

(Ιούνιος 2013. Απόσπασμα από την εκπομπή "Απόστροφος" με το δημοσιογράφο Ζαχαρία Σώκο. Φιλοξενούμενος της εκπομπής ο Φιλόθεος Φάρος.)

Ζαχαρίας Σώκος : "Πως ορίζεται η ερωτική ματαίωση?"
Φιλόθεος Φάρος : "Τι είναι έρωτας. Έχουμε τους επιστήμονες οι οποίοι περιγράφουν τον έρωτα σαν ένα υδραυλικό σύστημα. Ροές, εκροές, εισροές κλπ. Και έχουμε τους παπάδες οι οποίοι παρουσιάζουν τον έρωτα σαν θανάσιμο αμάρτημα.
Ο έρωτας είναι η βασική ανθρώπινη ανάγκη. Σε τι συνίσταται? Στην ανάγκη της κοινωνίας του ανθρώπου με τον άλλον. Και της ένωσης του ανθρώπου, του όλου ανθρώπου με τον όλον άνθρωπο. Η ερωτική ανάγκη δεν είναι η εκσπερμάτωση στον οίκο ανοχής. Η ερωτική ανάγκη, η πίεση αυτή η σεξουαλική που αισθάνεται ο άνθρωπος, είναι εκείνο το όπλο που χρησιμοποιεί η φύση όταν με άλλο τρόπο αυτή η βασική ανάγκη της κοινωνίας και της ένωσης του όλου ανθρώπου με τον όλον άνθρωπο (γιατί δεν υπάρχει τίποτε άλλο, ο άνθρωπος είναι ενιαίος, δεν μπορείς να αυτονομήσεις μια διαδικασία του, είτε αυτό είναι η λογική του, είτε αυτό είναι το συναίσθημά του, είτε αυτό είναι το σώμα του, όποια προσπάθεια αυτονόμησης της ανθρώπινης φύσης, οδηγεί σε πανωλεθρία)... Λοιπόν. Έρωτας είναι η ανάγκη του όλου ανθρώπου να κοινωνήσει και να ενωθεί με έναν όλον άνθρωπο. Και η κοινωνία. Τι είναι η κοινωνία? Η κοινωνία είναι να μοιραστείς τις πιο βαθιές σου εμπειρίες, και πιο πολύ απ' όλα την κατάντια σου. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ερωτικό από το να μοιραστείς με έναν άλλο άνθρωπο τα πιο βαθιά σου πράγματα, και ιδιαίτερα τη δειλία σου την ανεπάρκειά σου, τους φόβους σου..."

Ε τώρα αυτή η επιλεκτική μνήμη πως λειτουργεί, απορίας άξιο είναι...



Παρασκευή, 6 Μαΐου 2016

Οι συγνώμες που οφείλω.

Η παρακάτω ανάρτηση είναι σχεδόν αντιγραφή από ένα σχόλιο που άφησα σε μία ηλεκτρονική φίλη σχετικά με τα σχόλια στις αναρτήσεις των φίλων. Νιώθω την ανάγκη να ζητήσω μια συγνώμη από όλους τους φίλους που σχολιάζουν τις αναρτήσεις μου και που εγώ δεν περνάω από το "σπιτικό" τους. 
Όπως ξέρετε είμαι καινούρια στο χώρο και η φίλη που αναφέρω πιο πάνω, ήταν από τα πρώτα άτομα που με καλωσόρισαν και με στήριξαν. Μου έδωσαν κουράγιο και με βοήθησαν. ΄Ηταν ο συνδετικός κρίκος για να ενταχτώ στην παρέα της, στη γειτονιά της. Ήταν ο συνδετικός κρίκος για να γνωρίσω όλους εσάς που κάποια στιγμή αφήσατε ένα μήνυμά σας ή και περισσότερα σ αυτό το ιστολόγιο.  Και αναφέρομαι στη Mia Petra. Στην Πέτρα που την ευχαριστώ από καρδιάς γι' αυτήν την ανοιχτή αγκαλιά στον άγνωστο για ΄μένα χώρο των blogs. Αντιγράφω το "σεντόνι" που της άφησα σε σχετική ανάρτησή της γιατί τη συγνώμη που ταπεινά της ζητώ, νιώθω πως οφείλω να τη ζητήσω από όλους εσάς που σχολιάζετε τις αναρτήσεις μου.

"... Όπως ξέρεις είμαι καινούρια στο χώρο και εσύ είσαι από τα πρώτα άτομα που επισκέφτηκαν τη σελίδα μου. Μετά σε έχασα και τώρα καταλαβαίνω γιατί. Δεν το έβλεπα όμως όπως το βλέπεις, ίσως από την απειρία μου, ίσως πάλι γιατί από διαφορετική οπτική γωνία βλέπω τα πράγματα. Κατανοώ απόλυτα πως θα ήθελες οι φίλοι που σχολιάζεις να αφήνουν το σχόλιό τους και στη δική σου ανάρτηση. Νιώθω την ανάγκη να απολογηθώ γιατί ελάχιστες φορές μετά το ξεκίνημά μου πέρασα από ΄δω να αφήσω κάποιο μνμ. Όμως αυτό που εσείς ονομάζετε μπλοκογειτονιά και πολύ μου αρέσει που βρέθηκα εδώ μαζί σας, προσωπικά με ξένισε. Και θα σου πω γιατί. Θα ανταποδώσω την επίσκεψη ενός φίλου οπωσδήποτε στην πραγματική ζωή. Γιατί εκεί θα βρεθούμε είτε οι δυο μας είτε με περισσότερα άτομα και θα συζητήσουμε. Θα ρωτήσω, θα απαντήσουν, θα πω, θα πουν. Εδώ μέσα αφήνεις ένα σχόλιο και την απάντησή σου θα την πάρεις, αν είσαι τυχερός, στην καλύτερη των περιπτώσεων μετά από ώρες (από αυτήν την ανάρτηση έμαθα πως μένουν και αναπάντητα σχόλια...!!!). Δεν μπορώ να λειτουργήσω έτσι. Γι' αυτό και αποφεύγω να αφήνω μηνύματα. Θα αφήσω μηνύματα στο ιστολόγιο της Αριστέας και της Μαρίας κι αυτό όχι γιατί μου είναι πιο συμπαθής από ΄σένα ή οποιαδήποτε άλλη φίλη (πως θα μπορούσε άλλωστε αφού δεν γνωριζόμαστε καν), αλλά για τα δρώμενα που διοργανώνουν τα κορίτσια και με βάζουν σε πρωτόγνωρα μονοπάτια. Και επίσης επισκέπτομαι πολύ συχνά τη γλυκιά Στεφανία γιατί τα θέματά της (αυτογνωσία και ψυχολογία) είναι η ευαίσθητη χορδή μου και δεν μπορώ να μην δεν πάρω μέρος στη "συζήτηση" που γίνεται ακόμη κι αν η απάντησή έρθει μετά από μέρες. Διάβασα αρκετά από τα παραπάνω σχόλια, όχι όλα γιατί αυτό απαιτεί πολύ χρόνο, και ταυτίζομαι με την me maria απόλυτα. Θα ήθελα πάρα πολύ να μπορούσαμε να βρεθούμε όλοι εμείς για έναν καφέ, ένα τσάι, ένα κρασάκι!!! Γιατί αυτό είναι η πραγματική ζωή και αυτό είναι αυτό που εμένα εκφράζει. Το λόγο που βρέθηκα εδώ, τον ξέρεις μιας και στην πρώτη μου ανάρτηση ήσουν από αυτούς που μου άφησαν ένα θερμό καλωσόρισμα (άσχετα αν από λάθος μου διέγραψα όλα τα σχόλιά σας σε πολλές από τις πρώτες μου αναρτήσεις). Δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς εννοείτε με την "πελατειακή" σχέση που αναφέρετε αλλά για να πω την αλήθεια δεν θα ήθελα και να μάθω. Σου οφείλω μια μεγάλη συγνώμη αν σε προσβάλλω με την "απουσία" μου, μα έχω ένα σοβαρό θέμα με τις οθόνες γενικότερα. Γι΄αυτό και τα τελευταία 7-8 χρόνια δεν έχω τηλεόραση στο σπίτι μου, γι' αυτό και αφιερώνω λίγη ώρα μόνον στον Η/Υ (κάθε ανάρτησή μου μου παίρνει πολύ λίγο χρόνο) και γι' αυτό και ξεχνώ το κινητό μου όπου σταθώ και όπου βρεθώ. Θα μπορούσα να συνεχίσω να απολογούμαι ακόμη γιατί πραγματικά ένιωσα άσχημα με την παρούσα ανάρτηση, μα ήδη σεντόνι αφήνω κι εγώ και έγινα κουραστική.
Την καλημέρα μου με πολύ μεγάλη εκτίμηση!!!

Υ.Γ.1 Στην πραγματική ζωή είμαι από τους ανθρώπους που αποζητά και απολαμβάνει την συντροφιά των ανθρώπων και ανταποδίδω επισκέψεις σε σπίτια. Λυπάμαι πολύ που όλοι εσείς που γνώρισα εδώ μέσα μου είστε άγνωστοι γιατί όλοι σας θεωρώ πως είστε αξιόλογα άτομα και στην πραγματική ζωή θα είμασταν μια πολύ όμορφη παρέα. Θα ήθελα πολύ να μπορούσαμε να βρεθούμε όλοι μαζί κάποτε...

..."

Λοιπόν, από όλους εσάς που δεν περνώ από το "σπιτικό" σας ζητώ ταπεινά μια συγνώμη...

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2016

Και οι μαμάδες παίρνουν άδεια.


         
    Είχαμε καιρό πολύ να ιδωθούμε.
   Χαθήκαμε όταν η καθεμιά άρχισε τις εσωτερικές της αναζητήσεις και περιπλανιόταν σε μονοπάτια επικίνδυνα.
   Όσο εγώ ετοίμαζα τη σαλάτα και σερβίριζα στα πιάτα, εκείνη έφερνε βόλτα στο σπίτι και ξεφύλλιζε σελίδες διάσπαρτα αφημένες.
   Καλά τα καταφέραμε τελικά και οι δυο μας! Από τα ρίσκα της ζωής σπάνια βγαίνεις ηττημένος.
   Έστρωσα το τραπέζι και καθήσαμε. Άνοιξα μια φιάλη κρασί, από το καλό, για την πολυπόθητη συνάντησή μας.
   "Πόσο σε ζηλεύω με όλα αυτά που κάνεις", μου είπε. "Κάποια στιγμή πρέπει να μου δείξεις κι εμένα, θέλω να μάθω".
   "Πόσο σε ζηλεύω για όλα αυτά που ζεις", της είπα. "Κάποια στιγμή πρέπει να μου πεις πως κατάφερες να κάνεις ένα όνειρό μου πραγματικότητά σου".
     Γελάσαμε.
   Είχα τρία χρόνια να τη δω. Δεν άλλαξε καθόλου. Μόνο στο βλέμμα της διέκρινα μια περίεργη λάμψη ευτυχίας. 
  Αβίαστα ξεκίνησε η συζήτησή μας. Σα να μην πέρασε ούτε μια μέρα από την τελευταία μας συνάντηση.
   Ένα πεντάλεπτο αφιέρωσα μόνο να της πω τα νέα μου. Ύστερα σώπασα. Ήθελα να ακούσω τα δικά της νέα. Ήθελα να ακούσω να μου μιλάει για τα  παιδιά της. Για την καινούρια της ζωή. Ήθελα να αφήσω αχαλίνωτη τη φαντασία μου με την ελπίδα πως όσο αυτή θα μου μιλούσε εγώ θα ζούσα, έστω και νοερά στο σπίτι της, την καθημερινότητά της. Και έτσι την παρότρυνα συνέχεια να μην σταματάει. 
    Δεν έλεγε λεπτομέρειες. Άλλωστε κι εμένα δεν με ενδιέφεραν. Την ουσία χρειαζόμασταν και οι δύο. Και η ουσία ήταν μόνο μία. Η Αγάπη.
   Τέσσερις ώρες και μισή ξεχείλιζε η καρδιά της από την Αγάπη που κυρίευε τον μέσα της κόσμο και το στόμα της μέλωνε κάθε φορά που αναφερόταν στα σαράντα επτά παιδιά της (μόνο τα δύο από φυσική γέννα). 
   Ξέρετε?
   Η Φίλη μου είναι μαμά σε χωριό S.O.S.
   Η Φίλη μου είναι ευτυχισμένη.
   Η Φίλη μου δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα άλλο.


Αύγουστος 2015. Συνάντηση πολυπόθητη με καλή μου φίλη, μετά από τρία χρόνια που είχε να φανεί στο σπιτικό μου. Ανασύρω αυτήν την συνάντησή μας από τη μνήμη, και από σχετική δημοσίευση που έκανα στο fb, και δηλώνω "παρούσα" στην "Κοινωνία ώρα... Αγάπης", καινούριο δρώμενο της Αριστέας (http://princess-airis.blogspot.gr).





Τετάρτη, 4 Μαΐου 2016

Ευωδιαστές ευχές γεμάτες χρώμα και ζωή!!!


     Όταν έχεις δύο σπίτια όλα διπλά γίνονται. Καθαριότητα, φροντίδα, ακόμη και πρωτομαγιάτικα στεφάνια. Και παρ' όλη την κούρασή σου τα χαίρεσαι και τα απολαμβάνεις και τα δύο!!!
    Χθες που γιορτάστηκε η Πρωτομαγιά, επέλεξα να εξαντλήσω πάνω από δέκα ώρες πλέκοντας ουρανό και στήνοντας πασσάλους στο ψηφιδωτό μου. Το στεφανάκι του σπιτιού μου, επειδή δεν είχα ώρα για χασομέρι, το έπλεξα από τα λουλούδια της βεράντας μου. 



























Σήμερα που γιορτάζω ακόμη την Πρωτομαγιά, επέλεξα έναν υπέροχο περίπατο στο δεύτερό μου σπίτι, τον Κορύλοβο, το εξοχικό μου, του οποίου το στεφανάκι πλέχτηκε από τον απέραντο και αστείρευτο κήπο του.

   
   Τις δε δημιουργίες μου, προκειμένου να αναδειχτούν, έψαχνα μοντέλα για να τις φορέσουν. Τα "παιδιά" μου έπαιξαν το ρόλο του μοντέλου. Τα στεφάνωσα με Μάη και τα καμαρώνω!!!




 Πειράζει πολύ νας σας ευχηθώ ξανά καλό μήνα?
     Όοοοοοοοοχι!!!!!! Δεν πειράζει!!! 
Καλό μήνα και πάλι!!!!!!!!!!!




    


Κυριακή, 1 Μαΐου 2016

Ζεις ; Κινδυνεύεις να πεθάνεις...

Χριστός Ανέστη!!!
Χρόνια πολλά σε όσους/όσες γιόρταζαν χθες
και σε όσους/όσες γιορτάζουν σήμερα!!!


Ένα κειμενάκι, αγνώστου συγγραφέα, που τυχαία "έπεσα" πάνω του, μου άρεσε και σκέφτηκα πως αξίζει να του παραχωρήσω λίγο χώρο στο χώρο μου.

Γελάς ; Κινδυνεύεις να σε πουν τρελό.
Κλαις ; Κινδυνεύεις να δείξεις αδύναμος.
Εκφράζεις τα συναισθήματά σου ; Κινδυνεύεις να εκθέσεις τον βαθύτερο εαυτό σου.
Μιλάς για τις απόψεις σου και τα όνειρά σου στους άλλους ; Κινδυνεύεις να τους χάσεις.
Ερωτεύεσαι ; Κινδυνεύεις να μην βρεις ανταπόκριση.
Ζεις ; Κινδυνεύεις να πεθάνεις.
Ελπίζεις ; Κινδυνεύεις να απογοητευτείς.
Δοκιμάζεις ; Κινδυνεύεις να αποτύχεις.
Αλλά...
χρειάζεται να πάρεις ρίσκα γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος στη ζωή είναι να μη διακινδυνεύεις καθόλου.
Εκείνος που δεν διακινδυνεύει τίποτα,
δεν κάνει τίποτα,
δεν έχει τίποτα,
δεν γίνεται τίποτα.
Μπορεί να αποφύγει τον πόνο
αλλά,
δεν μαθαίνει τίποτα,
δεν αισθάνεται τίποτα,
δεν μπορεί ούτε να αλλάξει, ούτε να πάει μπροστά σε τίποτα,
δεν μπορεί ούτε ν' αγαπάει, ούτε να ζει.
Αλυσοδεμένος στη σιγουριά του
γίνεται σκλάβος και προδίδει την ελευθερία του.
Μόνο εκείνοι που ρισκάρουν ν' αγαπήσουν είναι ελεύθεροι.



Υ.Γ. Η τελευταία πρόταση ήταν με θαυμαστικό. Εγώ προτίμησα την τελεία. 
Καλό μήνα.