Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

Άνθρωποι καρδιάς



    Όλα έδειχναν πως η μέρα θα ήταν λίγο μουντή γιατί άργησε το ξεκίνημά της. Περνούν τα χρόνια και κυλούν σαν ήρεμο ποτάμι και τα πολλά ξενύχτια αποτελούν πλέον έναν αλλοτινό πιο έντονο ρυθμό που για να τον ακολουθήσεις χρειάζεσαι μια δύναμη η οποία απαιτεί λιγότερη εμβάθυνση μέσα στα άπατα νερά των σκέψεων σου. Είναι κι εκείνη η κούραση, όχι μονάχα από το σώμα, που βγαίνει σε ανύποπτες στιγμές και αμαυρώνει τα μικρά χαρούμενα σημαντικά της καθημερινότητάς σου. Μα οι χαρές που παίρνεις μερικές φορές από το πουθενά, όσο σπανίζουν, τόσο πιο έντονα τις νιώθεις.
     Δεν έχω πλέον πολλούς φίλους καρδιακούς. Λιγόστεψαν και η επιλογή μου αυτή ησύχασε θαρρείς και την ψυχή μου. Όσους όμως κράτησα, και είτε το γνωρίζουν είτε όχι μέσα μου θα κουβαλώ για πάντα, διακριτικά τους παρακολουθώ και συνεχίζω με μεγάλη αδιακρισία να τους λέω με την πρώτη ευκαιρία τα "σ΄αγαπώ" μου. Με έναν τέτοιο φίλο ήπια σήμερα τον, πρωινό δεν θα τον βάφτιζα, καφέ μου. Είναι ένας φίλος που ξεφύτρωσε μες τα καλά του καθουμένου από το πουθενά, για να μου σταθεί σε μια πολύ κρίσιμη καμπή που είχα στη ζωή μου. Είναι ένας φίλος που με έκανε να νιώσω στο πετσί μου τη σημασία της λέξης "ευγνωμοσύνη". Είναι ένας φίλος που πολύ θαυμάζω και για πάντα θ' αγαπώ, όχι για ότι σημαντικό έχει καταφέρει στη ζωή του, ούτε και για την δύναμη ψυχής που διαθέτει, η οποία παρεμπιπτόντως δεν κατάφερα ποτέ να καταλάβω από που πηγάζει. Καθόλου δεν με ενδιαφέρουν οι επιτυχίες του οι επαγγελματικές και χαίρομαι που και ο ίδιος τις βιώνει απλά και δεν τις διατυμπανίζει. Γι' αυτό άλλωστε και ρίζωσε βαθιά μες την καρδιά μου. Με ενδιαφέρει όμως πολύ η Ανθωπιά και δύναμη που κουβαλά για να αντιμετωπίζει τις χρόνιες ασθένειές του που καθηλώνουν νου και σώμα από τον πόνο. 
     Έτσι λοιπόν χαμηλών τόνων άνθρωπος όπως από τη φύση του είναι, δεν θέλησε να βάλει τον τελάλη του fb για να μας πει για το πτυχίο ιατρικής που ο γιος του μέσα σε έξη χρόνια μόνο πήρε. Χωρίς να χάσει ούτε ένα εξάμηνο! Ούτε και θέλησε να βάλει τον τελάλη να διαλαλήσει πως και η κόρη του τελείωσε μαζί με τον αδελφό της στο ΤΕΙ όπου φοιτούσε. Καλά παιδιά! Πολύ καλά παιδιά που γνώρισα μέσα από τις συζητήσεις μας με τον καρδιακό μου αυτόν τον φίλο. 
    Μάθαμε όλοι οι φίλοι μέρες μετά για τις επιτυχίες των παιδιών του από το κοτσομπόλικο το fb, μιας και κάποιος θεώρησε πως άξιζε μια σχετική ανάρτηση να γίνει. Σκέφτηκα διακριτικά να ευχηθώ με μνμ για να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση και έτσι έπραξα. Μα με το που έστειλα όμως το μνμ, έβραζα μέσα μου από επιθυμία προσωπικά να δώσω τις ευχές μου και σήκωσα το τηλέφωνό μου. Έτσι βρεθήκαμε να πίνουμε καφέ σχεδόν μεσημεριάτικα, μετά από το κάλεσμά του, γιατί όπως είπα άργησε το ξεκίνημα της σημερινής ημέρας. 
    Έβλεπα τη χαρά στο βλέμμα του και την εισέπραττα κι από τον τόνο της φωνής του κι όλο σκεφτόμουνα και ήθελα να δακρύσω ακούγοντάς τον, μα δεν το έκανα. Το κάνω τώρα όμως γράφοντας αυτά με περισσή αγάπη. Κυλούν τα δάκρυά μου και όλο σκέφτομαι.        
    Σκέφτομαι άραγε, που θα βρίσκονταν αυτά τα δυο παιδιά και πως η ζωή τους θα 'ταν, αν ο φίλος μου αυτός της καρδιάς, από ένα ορφανοτροφείο δεν τα έπαιρνε για να τα πει και να τα κάνει παιδιά δικά του. 

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016

Παρούσα


Παρούσα!!!
Είμαι εδώ. Δηλώνω πάντοτε παρούσα στη ζωή σου. Γίνομαι κάτοπτρο για ΄σένα και σ' αφήνω να καθρεφτιστείς στα μάτια μου. Κι αν σου αρέσει η εικόνα σου και το καθρέφτισμά σου, νιώθω χαρούμενη και περήφανη που βρίσκομαι στην τροχιά του κόσμου σου.



Είμαι εδώ. Δηλώνω πάντοτε παρούσα στη χαρά σου. Γίνομαι ο καθρέφτης της που την απορροφά και σου την επιστρέφει. Ατόφια και διπλασιασμένη. Κι όταν την εισπράττεις πίσω, γίνεσαι τότε εσύ ο καθρέφτης ο δικός μου για να εισπράξω το μερίδιό μου στη χαρά σου. Και πάμε πάλι απ' την αρχή με τους καθρέπτες μας.



Είμαι εδώ. Δηλώνω πάντοτε παρούσα στη λύπη σου. Γίνομαι μια μαύρη τρύπα και απορροφώ τη θλίψη σου για να ελαφρύνω όσο μπορώ την ψυχή σου. Πούπουλο να τη νιώσεις και να την αφήσεις ανάλαφρα να ταξιδέψει μες το χρόνο μέχρι να επουλωθούνε οι πληγές της.



Είμαι εδώ. Δηλώνω πάντοτε παρούσα σε κάθε επίτευξη των στόχων σου είτε αυτοί απαιτούν μεγάλη προσπάθεια από εσένα, είτε όχι. Και πανηγυρίζω με το πανηγύρι σου και τις γιορτές σου γιατί νιώθω πως δικοί μου ήτανε οι στόχοι και τους πέτυχα.



Είμαι εδώ. Δηλώνω πάντοτε παρούσα και στις ήττες σου. Κάθομαι δίπλα σου και ενδόμυχα ίσως να χαίρομαι γιατί ξέρω πως μέσα από αυτές πολλά θα μάθεις. Σε παρατηρώ και δεν μιλάω μα είμαι εδώ και ξέρω πως το ξέρεις. Και ξέρω πως αυτό σε ηρεμεί πολύ και σε βοηθάει.



Είμαι εδώ. Δηλώνω πάντοτε παρούσα στους δύσκολους καιρούς σου. Γίνομαι η ομπρέλα που θα σε προφυλάξει από τις βροχές του ουρανού σου και αντέχω όσο μπορώ τους κεραυνούς και τις βροντές σου. Ξέρω πως και πάλι ο ήλιος θα φανεί κάποια στιγμή και όλα θα έχουνε περάσει.



Είμαι εδώ. Δηλώνω πάντοτε παρούσα στα σκοτάδια σου. Γίνομαι φάρος για εσένα. Το δρόμο σου να βρεις για να γυρίσεις όταν νιώσεις πως ήρθε η ώρα να το κάνεις. Με υπομονή σε καρτερώ και ξέρω πως δεν θα αργήσεις να το αποφασίσεις γιατί είμαι το λιμάνι που χρειάζεσαι. 



Εσένα? Στον έλεγχο και στο τσεκάρισμα που κάνω πότε πότε στη δική μου λίστα, να σε δηλώσω στους παρόντες ή στους απόντες της ζωής μου?




Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

Ο Μπουκάϊ και το θάρρος της ανυπακοής.




Το θάρρος της ανυπακοής


    Για να βρούμε το θάρρος να απειθαρχήσουμε :
- πρέπει να μπορούμε να αντέξουμε το ενδεχόμενο να μείνουμε μόνοι,
- πρέπει να μη φοβόμαστε να κάνουμε λάθος,
- πρέπει να έχουμε την ικανότητα να ξαναρχίσουμε από την αρχή αν είναι ανάγκη και,
- πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να πληρώσουμε το αντίτιμο την ανυπακοής μας.
   Μπροστά σε ένα απολύτως αυτόνομο άτομο, η κοινωνία διαισθάνεται να κινδυνεύει από μια ελευθερία που αμφισβητεί τους κανόνες και μπορεί να γίνει επιλογή πολλών.
    Οι άνθρωποι που αναζητούν παύουν να ανήκουν στο κοπάδι και δεν παραπέμπουν πια στην καμήλα, αλλά μάλλον θυμίζουν τα λιοντάρια που πότε-πότε διασταυρώνονται το ένα με το άλλο. Τότε κοιτάζονται με συνενοχή, αναγνωρίζονται, σέβεται το ένα την αξιοπρέπεια του άλλου. Δεν υπάρχει χώρος για κολακείες ούτε για φθόνο. Ίσως να παίξουν, να παλέψουν, να θαυμάσουν τη δύναμή τους, ίσως να τρέξουν προς την ίδια κατεύθυνση απολαμβάνοντας την κοινή τους ομορφιά, την αμοιβαία και σιωπηλή τους συνεννόηση. Όμως, σύντομα θα χωρίσουν.
    Συχνά, αυτός που ζει μέσα στην άγνοια θαυμάζει κρυφά τα δύο «λιοντάρια», αλλά τα λοιδορεί φανερά για την ελευθερία, την μοναξιά και την ανεξαρτησία τους.
   Ο πειρασμός της επιστροφής: όσοι από μας διαλέξαμε το μονόδρομο της αναζήτησης συνειδητοποιήσαμε κάποια στιγμή ότι μας δινόταν μια ευκαιρία να πισωγυρίσουμε. Εκείνη τη στιγμή, από εκεί που βρισκόμασταν, είδαμε, κατασκοπεύοντας σχεδόν τους συγγενείς, φίλους και συντρόφους που αφήναμε πίσω μας. Τους είδαμε προστατευμένους, πίσω από την ασπίδα που συνθέτει το άθροισμα των σωμάτων που στοιβάζονται το ένα πάνω στο άλλο, να ανασαίνουν την ασφάλεια που δίνει ο μοιρασμένος αέρας και μπροστά σε αυτό αναρωτηθήκαμε μήπως ήμασταν καλύτερα τότε. Δε χρειάζεται να τρομάζουμε και δε σημαίνει απαραίτητα ότι το μετανιώσαμε.
    Είναι ίδιον όσων πάντα ψάχνουν, να αμφισβητούν μονίμως τις ίδιες τους τις επιλογές. Με την πρώτη ευκαιρία, μέσα σε μια στιγμή, καταλαβαίνουμε ότι εκείνη η άνεση του χθες δεν αξίζει την ελευθερία του σήμερα.

"Από την άγνοια στη σοφία" / Χόρχε Μπουκάι.


Υ.Γ. Πάντα υπάρχει μια αφορμή για κάποια ανάρτησή μου. Για την παρούσα, αφορμή είναι ένα e-mail που πήρα σήμερα το μεσημέρι από κάποια που κινδυνεύει να γίνει φίλη μου. 
Απόσπασμα του Μπουκάϊ περιείχε στο e-mail που μου έστειλε, απόσπασμα του Μπουκάϊ μου θύμισε από παλαιότερη ανάρτησή μου (όχι στο blog).

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

Φορέστε αγκαλιές ασφαλείας!!! Σώζουν ζωές!!!


Κι εκείνο το ταξίδι που έλεγες πως ήθελες να κάνεις και το φοβήθηκες? 
Ώριμη, κατασταλαγμένη απόφαση θέλει μόνο και σιγουριά για ό,τι μπροστά σου θα βρεθεί με θάρρος να το αντιμετωπίσεις. 
Και τόλμησέ το. 
Ή τώρα, ή ποιος ξέρει αν και πότε.


Ευχές καρδιάς για όμορφο καλοκαίρι σε όσους...




Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

Μου λείπεις.


     Είναι φορές που μου λείπεις πολύ. Όπως και χθες που οι περισσότεροι είχαν τον αγαπημένο τους να του ευχηθούν χρόνια πολλά κι εγώ είχα μονάχα την ανάμνησή σου.
   Σαν πόσα χρόνια δικαιούσαι να είσαι και να λέγεσαι ορφανό? Δεν ξέρω τους κανόνες μα την ορφάνια μου από ΄σένα, από εσάς, την κουβαλώ κι ας έκλεισα πρόσφατα τα πενήντα δυο μου χρόνια.
    Η παρουσία σου διακριτική και τόσο σημαντική σε όλη τη ζωή μου! Όλα μου δίδαξες πως τα μπορώ, αρκεί να θέλω. Έτσι πράττω μέχρι και σήμερα.
    Κι εκείνος ο κακοτράχαλος ο δρόμος που μου έμαθες απ' τα μικράτα μου να περπατώ? Γεμάτος τσαλιά και βράχια μυτερά θυμάμαι ήταν... Λείαιναν λίγο όμως με την πάροδο των χρόνων. Να ΄ξερες από πόσους όμορφους στρωμένους μα αδιέξοδους δρόμους με έχει γλιτώσει έως τώρα αυτός ο αγαπημένος δρόμος που μου έδειξες...! Και μόνο φεύγει... Κι ας οδηγεί τα βήματά μου πάντα πίσω... Το κάνει τόσο γλυκά και λυτρωτικά! Ποτέ μου δεν κατάφερα να καταλάβω την μαγεία που κρύβει. Και είναι γεμάτος εικόνες από ΄σένα αυτός ο κακοτράχαλος ο δρόμος!
    Πόσο νοσταλγώ την παρουσία σου εκεί πάνω! Κυρίως στο κομβικό εκείνο το σημείο που συναντιόμασταν τα ξημερώματα πριν την ανατολή, όταν τα καλοκαίρια συνέπιπταν οι ώρες της ανάβασής μας. Εγώ πάντα να κατεβαίνω γιατί έπρεπε να πάω στη δουλειά, κι εσύ να ανεβαίνεις γιατί σαν συνταξιούχος είχες χρόνο άχρονο στη διάθεσή σου. Κορδωνόμουν τότε με υπερηφάνεια και μου άρεσε πολύ να σε πειράζω κάθε φορά λέγοντάς σου το τετριμμένο : "Καλημέρα μπαμπά. Να θυμάσαι! Όταν εσύ πήγαινες εγώ γυρνούσα!". Χαμογελούσαν και τα μουστάκια σου τότε, όχι από την ατάκα που σου έλεγα. Αυτήν πιθανώς την είχες βαρεθεί και την έβρισκες ανιαρή. Χαμογελούσες όμως από ικανοποίηση που με έβλεπες τέτοια ώρα πάνω στο βουνό.
    Ανέβηκα κι άλλα βουνά στην πορεία της ζωής μου μα δεν το ξέρεις. Δεν πρόλαβες να το μάθεις. Κανένα όμως δεν ήταν τόσο όμορφο, ζεστό και οικείο όσο το βουναλάκι μου. Και να σου πω? Εκείνα τα μικρά "κορτσούδια" που στους ώμους μου τα έβλεπες μπαμπά να τ' ανεβάζω και χαιρόσουν? Το ένα από αυτά, το μεγαλύτερο, μας ξεπέρασε και τους δυο μας. Μας φόρεσε τα γυαλιά! Έφτασε η χάρη του στις Άλπεις κι ακόμη παραπέρα. Περπάτησε στα Ιμαλάια. Στο Έβερεστ. Κι αυτό σε ΄σένα το οφείλουμε. Κι εγώ που την καμάρωσα στις φωτογραφίες που μου έδειξε κι αυτή για τα όμορφα ετούτα τα βιώματά της. Αν εσύ δεν έπιανες το μικρό μου τότε χέρι να μου δείξεις το δρομί που οδηγεί στο βουναλάκι μου, δεν ξέρω τι και που θα ήμουν τώρα γιατί τα υπόλοιπα βουνά της σύντομης ζωής μας, εχθρικά συμπεριφέρονται στους αναβάτες που δεν τολμούν να γκρεμοτσακιστούν για να γλιτώσουν από τα αδιέξοδα γκρεμνά τους.

    Πόσα σου χρωστώ! Και πόση ευτυχισμένη νιώθω που είμαι σπάταλη σε όλα τα "σ' αγαπώ" μου και που δεν σου τα στέρησα ούτε κι εσένα!
    Μονάχα ένα αρνητικό έχω να σου καταλογίσω. Την εμμονή σου με το "τι θα πει ο κόσμος" που δυσκολεύτηκα πολύ ν' αποτινάξω απ' τη σκέψη μου μα τα κατάφερα. Σάμπως να έφταιγες κι εσύ? Έτσι προφανώς μεγάλωσες. Την εκανα την υπέρβασή μου όμως μπαμπά. Αυτήν την αλυσίδα εγώ την έσπασα κι ελεύθερη είμαι πλέον. Και όχι. Δεν έχασα τίποτα απ' όλα αυτά τα δώρα και τις αρχές που στόλισες με αγάπη τη ζωή μου. Όλα καλά φυλαγμένα τα κρατώ μέσα μου και με την πρώτη ευκαιρία τα χαρίζω κι εγώ σε άλλους ξέροντας πως πάλι πίσω σε ΄μένα θα επιστρέψουν.
     Είναι φορές που μου λείπεις πολύ. Μου λείπει το καθρέπτισμά μου στο βλέμμα σου.
        Μόνο να...
Ανέβασες πολύ ψηλά τον πήχη μπαμπά. Πολύ ψηλά και στις μετριότητες λακίζω.




Σάββατο, 18 Ιουνίου 2016

Τι τάχα?



Κι εσείς που κρυφοβλέπετε ξένες ζωές
τι τάχα περιμένετε απ' τη ζωή σας?
Μιαν αγκαλιά? Ένα φιλί? Μία αγάπη που
ποτέ δεν θα ΄ρθει?

Ανοίχτε τα παράθυρα και τα πορτόφυλλά σας.
Φως να φωτίσει τη ζωή με αληθινές παρουσίες.
Κι ανατολές. Και δύσεις.
Και την ποιότητα που ψάχνετε ίσως εκεί να βρείτε.

Και μην κρυβόσαστε πίσω από κωδικούς
και εύκολες προσβάσεις.

Γιατί αν λείψουνε κι αυτές το τίποτα απομένει.
Ζ.Μ.

Καλό τριήμερο σε όλους τους φίλους. 
"Γνωστούς" κι "αγνώστους".

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2016

Τα πλαίσια


Λατρεύω.
Τα διεισδυτικά τα βλέμματα, αυτά λατρεύω.
Που σε κοιτούν και φαίνεται διάφανη η ψυχή μπροστά τους.
Που παρά την αμετάβλητη τη θέση τους
σε ακολουθούν όπου κι αν πας κι εκεί μαζί σου μένουν. 
Και δεν λοξεύουν ούτε και χάνονται
όταν εσύ το βλέμμα σου απ' αυτά τραβήξεις.
Μένουν εκεί, παρατηρούν και σε μαγεύουν
ξανά να τα κοιτάξεις.


Τα φωτεινά χαμόγελα, αυτά λατρεύω.
Που όση πίκρα κι αν κρύβεται πίσω απ' αυτά,
χαμόγελα γλυκά για πάντα μένουν.
Κι όταν ο άπονος ο πόνος προσπάθειες κάνει να τα σβήσει,
αυτά σε πείσμα άσχημων στιγμών μένουν εκεί
τα πρόσωπα να ομορφαίνουν.


Τα χέρια με τους ρόζους από το σκάψιμο στη γη και στη γραφή, αυτά λατρεύω.
Που όσο σκληρό κι αν ήταν το κουπί που τράβηξαν
στις ανταριασμένες θάλασσες της ζήσης
την πιο ζεστή αγκαλιά ανοίγουνε να ξεκουράσουν το κορμί σου.
Κι όταν βουτάς μες το γκρεμό ή όταν κοντεύεις να χαθείς στην άβυσσο της σκέψης,
πάντα τα χέρια αυτά θα απλώνουν τρυφερά να σε τραβήξουν.
Και την ανάγκη σου για ένα χάδι θα είναι εκεί συνέχεια να καλύπτουν.


Τα πόδια τα γυμνά που μαθημένα είναι,  
στο χώμα το σκληρό να περπατούν, κι αυτά λατρεύω.
Που επιλέγουνε το δύσκολο το μονοπάτι της ζωής ν΄ ακολουθούνε
χωρίς φόβο.
Και που λειαίνουν στο πάτημά τους τα τσαλιά
έτσι ώστε το δικό σου πάτημα πιο ομαλό να κάνουν.


Υπάρχουν Άνθρωποι που απαρτίζονται απ' όλα αυτά μαζί? Αναρωτιέμαι.
Αν ναι, υπάρχει τότε σίγουρα ελπίδα κι άλλους στο διάβα τους ίδιους μ' αυτούς
να βρούνε.
Z.M.


Κυριακή, 12 Ιουνίου 2016

Αυτό που σου αξίζει έψαχνες. Άναρωτιέμαι αν ποτέ το βρήκες...



ΘΕΛΩ ...

Θέλω να με ακούς χωρίς να με κρίνεις...
Θέλω τη γνώμη σου χωρίς συμβουλές...
Θέλω να με επιστεύεσαι χωρίς απαιτήσεις...
Θέλω τη βοήθειά σου και όχι να αποφασίζεις για ΄μένα...
Θέλω να με προσέχεις χωρίς να με ακυρώνεις...
Θέλω να με κοιτάς χωρίς να προβάλλεις τον εαυτό σου σε ΄μένα...
Θέλω να με αγκαλιάζεις χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ...
Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια χωρίς να με σπρώχνεις...
Θέλω να με υποστηρίζεις χωρίς να με φορτώνεσαι...
Θέλω να με προστατεύεις χωρίς ψέματα...
Θέλω να με πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις...
Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν...
Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις...
Θέλω να ξέρεις... πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου ... ΧΩΡΙΣ ΟΡΟΥΣ


Από το βιβλίο "Ιστορίες να σκεφτείς" του Χόρχε Μπουκάϊ.

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016

Ήταν οξύς ο ήχος και πονούσε.


Η παρούσα ανάρτηση είναι η συμμετοχή μου σε ένα δρώμενο που θα "τρέχει" όλο το καλοκαίρι. Στο Κείμενο της Μαρίας Νικολάου θα γράφουμε για Καλοκαιρινές Ιστορίες.

Ουσιαστικά είναι αντιγραφή και επικόλληση από ανάρτηση που έκανα τέλη Αυγούστου του 2015 στο προφίλ μου στο fb. Η ιστοριούλα που ακολουθεί συνέβη ένα χρόνο πριν την ανάρτηση η οποία έγινε θέλοντας με κάποιο τρόπο να προβληματίσω και να προβληματιστώ. Συνέβη δηλαδή το καλοκαίρι του 2014 και καταγράφηκε με μαύρο μελάνι μέσα στο μυαλό μου.


     "Με αφορμή μια ηλεκτρονική συζήτηση σε κλειστή ομάδα, η οποία συζήτηση αφορούσε τη "βία" που ασκούν οι γονείς στα παιδιά τους στη θάλασσα, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια άσχημη εμπειρία που είχα σε κάποια παραλία πέρσυ το καλοκαίρι.
      Περνούσα χαλαρές στιγμές σε μία παραλία διαβάζοντας ένα βιβλίο το οποίο με είχε απομονώσει από τον κόσμο που βρισκόταν εκεί, όταν άκουσα έναν ήχο οξύ. Πήρα για λίγο το βλέμμα μου από τις σελίδες του βιβλίου και κοίταξα προς την μεριά όπου ακούστηκε ο ήχος ο οποίος εκείνην ακριβώς τη στιγμή επαναλήφθηκε. Ήταν το χέρι της μαμάς που με βία έπεσε πάνω στο γυμνό βρεγμένο κορμάκι ενός αγοριού. Οι φωνές της συνόδευαν τις βίαιες κινήσεις του χεριού της και ο μπόμπιρας που λες και ζάρωσε από το μούλιασμα στη θάλασσα, με μάτια βουρκωμένα και σουφρωμένα χειλάκια την κοίταζε ικετικά. Δεν έδωσα σημασία αν και με ενόχλησε η εικόνα πολύ. Συνέχισα το διάβασμα ώσπου για τρίτη φορά άκουσα εκείνον τον οξύ ήχο. Κοίταξα τριγύρω μου και συνειδητοποίησα πως όλοι στην παραλία παρακολουθούσαν τη σκηνή το ίδιο ενοχλημένοι και αμέτοχοι όπως εγώ. Οι μεταξύ τους ψίθυροι ωστόσο ήταν ξεκάθαρο πως αφορούσαν την σκηνή με την έξαλλη μαμά που συνέχιζε να χτυπάει με δύναμη το υγρό από τη θάλασσα κορμάκι του μπόμπιρα. Κανένας όμως δεν έκανε τίποτε για να την σταματήσει. Τι θα μπορούσε βασικά να κάνει ο οποιοσδήποτε? Είναι λεπτά τέτοιου είδους θέματα και δεν σε παίρνει να κάνεις και πολλά. Οι φωνές της συνέχιζαν όπως και το χέρι της που ανεβοκατέβαινε στο στηθάκι και στην πλάτη του παιδιού. Δεν άντεχα ούτε την εικόνα ούτε τον θόρυβο. Πονούσε και μόνο ο ήχος από μόνος του! Ξαφνικά αρπάζει τον μικρό από το μπράτσο και τον τραβάει με δύναμη να τον βγάλει έξω από το νερό. Άρχισα να παίρνω ανάποδες στροφές και να θολώνω κυριολεκτικά! Μα πώς να πάρεις θέση σε μία τέτοια σκηνή? Από χέρι είσαι χαμένος εκτός εάν έχεις διάθεση να το τραβήξεις μέχρι τέλους. Και ουσιαστικά δεν ξέρεις και ποιο ακριβώς είναι το τέλος. Να μην πολυλογώ ο μικρούλης δεν τολμούσε ούτε να κλάψει και η έξαλλη μαμά τον κάθισε με βία στην πετσέτα και του έσερνε τα χίλια μύρια. Όταν δε θυμόταν, και αυτό συνέβαινε συχνά, συνέχιζε να σηκώνει και το χέρι της και να το κατεβάζει πότε στα ποδαράκια και πότε στην πλατίτσα του παιδιού. Δεν άντεξα όχι μόνο την εικόνα αλλά και την αμέτοχη συμπεριφορά όλων μας. Σηκώθηκα, άφησα το βιβλίο μου στην ξαπλώστρα, έκανα δειλά το πρώτο βήμα προς την μεριά τους προετοιμασμένη για καβγά, φόρεσα το πιο γλυκό μου χαμόγελο και πλησίασα την έξαλλη μαμά. «Μπορώ να βοηθήσω σε κάτι?» της είπα. Ξαφνιασμένη αυτή γυρνάει, με κοιτάζει με ένα βλοσυρό βλέμμα και όλως παραδόξως, μετά από δευτερόλεπτα αποδοκιμασίας, η ματιά της άρχισε να αλλάζει και κάπως να ηρεμεί. Με δυνατή φωνή, και γυρίζοντας προς τον γιο της σχεδόν με μίσος που τράβηξαν τα βλέμματα, του κόσμου, μου απαντάει : «Θέλει να κάνει την ανάγκη του! Και τώρα που να τον πάω? Ρεζίλι θα γίνουμε!». «Μπορώ να πάρω τον μικρό λίγα μέτρα παρακάτω? Τα πράγματά μου είναι εκεί» της είπα και της έδειξα την ξαπλώστρα μου με το βιβλίο και την τσάντα μου. Με περιεργάστηκε, πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα ακόμη και μου είπε με χαμηλωμένη φωνή «εντάξει». Πήρα τον μικρό από το χεράκι και τον οδήγησα σε ένα σημείο της παραλίας όπου δεν είχε κόσμο,  έχοντας πάντα κατά νου να μην ξεφύγουμε από το οπτικό πεδίο της μητέρας. Άνοιξα μία τρύπα στην αμμουδιά, έβαλα δεξιά και αριστερά δύο πέτρες προκειμένου να είναι λίγο υπερυψωμένο το σημείο και να μπορεί να πατήσει εκεί το αγόρι και το έβαλα να καθίσει για να κάνει την ανάγκη του. Κάθισα κι εγώ στην αμμουδιά γυρίζοντάς του την πλάτη μου για να μη νιώθει άσχημα και του έπιασα τη συζήτηση. 
        Έμαθα πολλά μέχρι να χαλαρώσει το παιδάκι. Έμαθα για το τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει, τι τάξη πήγαινε (Τετάρτη δημοτικού), τι μαθητής είναι στο σχολείο, ποιος είναι ο καλύτερός του φίλος, τι του αρέσει και τι όχι. Έμαθα επίσης, χωρίς να θέλω αυτό να το μάθω, και πως ο μπαμπάς προτίμησε να είναι στο σπίτι μπροστά στον Η/Υ από το να έρθει μαζί τους για μπάνιο... 
      Κάποια στιγμή τελείωσε, τον σκούπισα με το χαρτομάντιλο που φρόντισα να πάρω μαζί μου, τον έστειλα στη μαμά του και μόλις είδα πως ήταν και πάλι μαζί της, βρήκα μια σακούλα μάζεψα την "ανάγκη" του παιδιού, την τυλιξα καλά και την πέταξα στο καλάθι που είχε λίγο πιο ΄κει. Ο μπόμπιρας, έκατσε ήρεμος και χαμογελαστός πια, έφαγε ένα φρούτο και πήγε όλο χαρά να κάνει βουτιές και να παίξει με το κύμα.
    Επιστρέφοντας στην ξαπλώστρα μου η μαμά με ευχαρίστησε ευγενικά αλλά αυτό δεν μου έφτασε… "

Κυριακή, 5 Ιουνίου 2016

Ο χρόνος ο πανδαμάτωρ


           Γενέθλιος μήνας ο Ιούνιος για ΄μένα. Nαι, δεν θα μπορούσα να είμαι τίποτε άλλο εκτός από διδυμάκι. Όχι, μη μου σκιάζεστε, είμαστε τα καλύτερα παιδιά αν εξαιρέσουμε ένα μικρό ελαττωματάκι μας. Ποιος άλλωστε είναι τέλειος? Το μοναδικό λοιπόν, ΜΟΝΑΔΙΚΌ, επαναλαμβάνω, κουσουράκι μας, είναι πως είμαστε βρε παιδί μου λίγο (έως πολύ), αλλοπρόσαλλα άτομα. Αυτό. Αλλά μην μου σκιάζεστε λέμε! Προσπεράστε το αν στη ζωή σας υπάρχει ένα διδυμάκι γιατί δεν ... παλεύεται. Τώρα το τι θα προσπεράσετε (το διδυμάκι ή το κουσουράκι του) το αφήνω στη δική σας κρίση...
         Σαν αλλοπρόσαλλο διδυμάκι που είμαι κι εγώ, θέλησα  ένα γενέθλιο δώρο από κάποιον που κρυφοκοιτάζει τη ζωή μου. Το χρόνο. Η αλήθεια είναι πως τον βρήκα στις καλές του και ανταποκρίθηκε στο θέλω μου. Έτσι καταδέχθηκε να κάνει μαζί μου μιαν ανακωχή. Για όσο... Απολαμβάνω λοιπόν το μεταξύ μας ειρηνικό μεσοδιάστημα κάνοντας μόνο θετικές σκέψεις μήπως και τον καλοπιάσω με απώτερο σκοπό να τον εντάξω στους αγαπημένους μου φίλους. Και σκέφτομαι. Περίεργο, μα πότε-πότε το παθαίνω κι αυτό. Σκέφτομαι λοιπόν πολλά πράγματα (ενίοτε), εκ των οποίων ορισμένα μπορώ να μοιραστώ και ορισμένα πάλι όχι γιατί το πέρασμά τους είναι σύντομο από το μυαλό και φεύγουν βιαστικά, χάνονται, κυλούν αθόρυβα μέσα στο χείμαρρο της καθημερινότητας που παρασέρνει τις ζωές μας.
       Ανάμεσα στις σκέψεις μου είναι πως νιώθω ευλογημένη για το το εισητήριο χωρίς επιστροφή που μου χάρισαν οι γονείς μου πριν από πενήντα δύο χρόνια γι' αυτό το ανεπανάληπτο ταξίδι στη ζωή! Νιώθω ευλογημένη που έχω ήδη φτάσει μέχρις αυτό το σημείο του δρόμου άλλοτε τρέχοντας, άλλοτε μπουσουλώντας κι άλλοτε περπατώντας ή τρεκλίζοντας απ' το τρελό μεθύσι του ταξιδιού αυτού! Γιατί είναι ευλογία να μεγαλώνεις! Να συμβιβάζεσαι με τα σημάδια που στο πέρασμά του αφήνει στο σώμα σου ο πανδαμάτωρ χρόνος. Να προσπερνάς την μετριότητα και το λίγο σε κάθε είδους σχέσεις. Να αναγνωρίζεις εύκολα και να αποφεύγεις τις μικρότητες και τα ποταπά αισθήματα που ντύνονται με στείρα λόγια όμορφα και φρούδα. Να αποδέχεσαι τις ήττες σου και να μάθεις να συγχωρείς αυτούς που δεν ανήκουν στους φίλους σου. Και δεν λέω εχθρούς γιατί αυτήν τη λέξη και ότι αυτή αντιπροσωπεύει, αν μπορούσα θα την διέγραφα από το παγκόσμιο λεξιλόγιο. Να αγαπάς και να χαϊδεύεις με την σκέψη τις πληγές σου και ν' ανακαλύπτεις μεθόδους που πριν δεν γνώριζες για να τις επουλώσεις. Να παίρνεις δύναμη από αυτές για να συνεχίζεις να προχωράς με αργά μα σταθερά τα βήματά σου στο δρόμο που χαράχτηκε για ΄σένα χωρίς να σου προξενούν πλέον πόνο οι πληγές αυτές κι ας είναι ορατά τα σημάδια που σου άφησαν για όποιον σκύψει να κοιτάξει τον αθέατο κι αόρατο στα μάτια των πολλών εσωτερικό σου κόσμο.
              Είναι ευλογία να μεγαλώνεις και να μαθαίνεις μέρα τη μέρα το σωστό τρόπο να αγαπάς, να σέβεσαι τη ζωή και να την θαυμάζεις! Να την παρατηρείς και να τη ζεις στην κάθε μικρή και μέγιστη συγχρόνως στιγμή της! Χωρίς έπαρση. Χωρίς αλαζονεία. Χωρίς να καυχιέσαι γι' αυτό που έγινες, γι' αυτό που είσαι, γι' αυτό που έχεις.
            Είναι ευλογία να μεγαλώνεις και να απελευθερώνεσαι από τα "πρέπει" που σε κρατάνε αλυσοδεμένο με βαριά δεσμά σε έναν κόσμο που δεν σου ταιριάζει, είναι δυσανάλογος για ΄σένα και μικρός. 
         Μα είναι ακόμη πιο μεγάλη ευλογία να βρίσκεις συνοδοιπόρους στο μονοπάτι όπου βρέθηκες να περπατάς. Συνοδοιπόρους των οποίων οι ανάσες ζεσταίνουν καρδιά και νου σε όποια απόσταση, μακρινή ή κοντινή, κι αν βρίσκονται από΄σένα. 




       Ναι! Είναι πραγματική ευλογία να μεγαλώνεις και θα ΄θελα αυτό για πάντα να μπορώ να το θυμάμαι!!!