Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Σιωπάς και πάλι


    Υπάρχουν κάποιες μικρές στιγμές που νιώθεις μια θλίψη μέσα σου.
   Είναι που τρέχει η ζωή με γρήγορους ρυθμούς και δυσκολεύεσαι πολύ για να την φτάσεις. Είναι που αλλάζουνε τα πάντα γύρω σου και τα όσα βλέπουνε τα μάτια, ο νους δεν τα κατανοεί, δεν τα αφομοιώνει.
    Όπως ας πούμε μιαν ανατολή που καρτερείς με υπομονή για να θαυμάσεις παρέα με το πρωινό και δροσερό αεράκι που εξαγνίζει όλα τα αρνητικά από τον κόσμο γύρω σου. Λίγο πιο εκεί, μια σκιά νωχελικά κι αυτή το ίδιο με ΄σένα περιμένει. Κι όταν έρχεται η στιγμή που ο ήλιος αναδύεται μέσα από την φουρκισμένη θάλασσα και χρωματίζει με το άλικο το χρώμα του γη και ουρανό, εσύ κατάματα τον βλέπεις που σου χαμογελά και σε ζεσταίνει και η σκιά λίγο πιο πέρα το θαύμα αυτό να ξεδιπλώνεται κοιτά μέσα από μια οθόνη. Έντονη έχεις επιθυμία να φωνάξεις εκείνη τη μαγική στιγμή με όλο το είναι σου, πως δεν μοιράζονται μέσα από τις οθόνες και από αποστάσεις οι ανατολές αυτές και τα ηλιοβασιλέματα. Μα δεν το κάνεις...
    Για μια φορά ακόμη με τη σιωπή σου προτιμάς κραυγές ζωής να βγάλεις. Μετά ηρεμείς και αφουγκράζεσαι τις μεγάλες σου ανάγκες που ακάλυπτες τις βλέπεις να σου κλείνουν το μάτι. Χαμογελάς και στη συνέχεια κλείνεις κι εσύ το μάτι σου συνωμοτικά σ' αυτές και στοργικά τις αγκαλιάζεις.
    Μα, υπάρχουν κάποιες μικρές στιγμές που νιώθεις μέσα σου μια θλίψη.
    Είναι που τις δικές σου ανατολές και τα ηλιοβασιλέματα, όσο κι αν προσπαθείς, δεν καταφέρνεις να μάθεις να μοιράζεσαι με αυτόν τον τρόπο. Και όχι γιατί δεν το μπορείς, μα γιατί πεισματικά αρνείσαι συμβιβασμούς τέτοιου είδους να τους κάνεις. Δεν σου ταιριάζουν. 
    Και παραμένεις αγκαλιά με τις ανάγκες σου που πονηρά χαμογελούν κι ένα ζεστό χαμόγελο από ΄σένα έμαθαν με τα χρόνια να ξεκλέβουν.

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

Τώρα πια ξέρεις.

    Στους άλλοτε τρελούς ρυθμούς του εργασιακού σου βίου, πες μου να χαρείς. Πόσες φορές το βλέμμα σου έπεσε πάνω σε τούτο εδώ το μοναχικό παγκάκι? Αυτό που στους χαλαρούς τώρα ρυθμούς σου κάποια στιγμή σε φιλοξένησε, μαζί με το βιβλίο σου και τον καφέ σου.  


         Πες μου αν θες, πόσες φορές για να κερδίσεις "πολύτιμα" λεπτά της ώρας σου δεν πέρασες μέσα από τούτο ΄δω το δημοτικό παρκάκι? Όχι μονάχα όμως δεν έβλεπες παιδιά με αγαπημένους συνοδούς τους εκεί να παίζουνε, μα το χειρότερο από αυτό? Ούτε καν άκουγες τα τιτιβίσματά τους.


       Σκέψου πόσες φορές ξαπόστασες για λίγο μπρος απ΄ το μεγάλο συντριβάνι για να κλειδώσεις την αγάπη των ανθρώπων σου και τις στιγμές που μακριά από εσένα φτερούγιζαν? Μόνο θυμάσαι σαν απ' όνειρο, πως τα νερά του σιντριβανιού αγγίζανε τα φύλλα του πιο μεγάλου πλάτανου της πόλης. Και νιώθεις τυχερή πολύ που έστω στη θύμησή σου το φυλάκισες εκείνο το πλατάνι, που μια και μόνο άσχημη στιγμή αρκετή αποδείχθηκε, ένας σαρωτικός αέρας πριν τρία χρόνια, να σπάσει στη μέση την καρδιά του δέντρου και στη γης να το υποτάξει. Έμεινε έτσι τ' όνειρό σου σχεδόν ξεκρέμαστο και ξέπνοο, να σου θυμίζει τις μικρές στιγμές ν' απολαμβάνεις.
      Κι αυτόν τον δρόμο που ενέταξες στον καθημερνό περίπατό σου, σκέψου, πόσα να ήταν τάχα τα πρωινά τα βήματά σου που κάποτε θα άφηνες εδώ να σε οδηγήσουν?


                         Και τ' απογεύματα που τύχαινε το πέρασμά σου από εδώ να κάνεις με προορισμό πάντα την "Ατλαντίδα" σου, πόσες φορές χωρίς βιασύνη αφιέρωσες χρόνο για να ξεκουραστεί ματιά και σκέψη?


        Έχει μια απόκοσμη μαγεία τώρα η καθημερνή πλέον ρουτίνα σου, που αποπνέει παραμυθένιο αγέρα στο κέντρο αυτής της πόλης. Κι αυτήν την καθημερνή ρουτίνα σου, όσο κι αν στύβεις το μυαλό δεν βρίσκεις τίποτε ισάξιο με το οποίο θα μπορούσες αν ήθελες να την αλλάξεις.


           Αντανακλά στα νερά που βρίσκονται μες την καρδιά της πόλης σου όλη η ηρεμία και η γαλήνη της τωρινής ζωής σου που αντλεί ευχαρίστηση ιδιαίτερη από την ομορφιά που βλέπεις με της ψυχής τα μάτια πλέον και όχι με την όραση. 


          Κι αν κάτι τι συνέβαινε κι  ένα χέρι σου έγνεφε απέναντι να περάσεις, ξέρω πως δεν θα δίσταζες, θα πέρναγες, μα οι γέφυρες, γέφυρες θα παρέμεναν για πάντα. Έτσι θα σου ήταν δυνατόν πίσω ξανά να επιστρέψεις αν το επιθυμούσες πολύ και αν το ήθελες.


       Κι αυτά τα καθάρια και κρυστάλλινα τα νερά που ψάχνεις αν τύχαινε κάποτε να έβρισκες, θα κολυμπούσες κι ας μην ήξερες αν βγάζουν σε ωκεανούς, ή θάλασσες απλά, ή λίμνες. Μόνο καθάρια να ήτανε...


            Προς το παρόν βρίσκεσαι εδώ κι εδώ θέλεις να μείνεις. Το αύριο άγνωστο ευτυχώς πάντα θα παραμένει. Και να ΄θελες δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Γι αυτό το σήμερα ζήσε και γιόρτασε και στην υγεία των δικών σου σήκωνε το ποτήρι.




            Σαν πρωταγωνιστής στης ζωής σου την ταινία χαμογέλασε και κάνε ότι είναι στο χέρι σου όλα τα όσκαρ να σαρώσεις. Σκηνοθεσίας, παρουσίας, ήχου και εικόνας και μουσικής μα και χορού. Όλα τα όσκαρ γιατί το αξίζεις και γιατί τώρα πια ξέρεις...


Τώρα πια ξέρεις γιατί βαρύ το τίμημα που πλήρωσες κάποτε γκρινιάζοντας για τη ρουτίνα σου. 
      Τώρα πια ξέρεις πως όταν τα πράγματα αλλάζουν δεν είναι απαραίτητα προς το καλύτερο.
      Τώρα πια ξέρεις πως μέσα στην καθημερνή μικρή ρουτίνα σου, κρύβεται μια μεγάλη ευλογία. 
      Ζήσε την! Γιατί τώρα πια ξέρεις!




Σημείωση. Οι φωτογραφίες είναι "φρέσκες, της ώρας". Τραβήχτηκαν από μια άπειρη φωτογράφο (εμένα), στη σημερινή βόλτα μας στο κέντρο της πόλης μας όπου βρίσκονται ο δημοτικός μας κήπος (τρεις πρώτες φωτο) και αυτή η όαση (όλες οι υπόλοιπες φωτο). Η περιοχή-όαση ονομάζεται "Αγία Βαρβάρα" και μετά από μια ώθηση που πήρα από σχόλιο του ηλεκτρονικού φίλου Γιάννη, υπόσχομαι μια ανάρτηση-ξενάγηση από αυτήν την ανεκτίμητη και μοναδική περιοχή της πόλης μου που όπως είπα βρίσκεται ακριβώς στην καρδιά της Δράμας. 
Και παρακαλώ σας, πιστέψτε με. Δεν είμαι ταξιδιωτικός πράκτορας, δεν έχω σχέση με ξενοδοχειακές μονάδες και ούτε χρηματίζομαι από το Δήμο.
:) 

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

Στένεψε ο κόσμος μάτια μου.


    Για άλλη μια φορά η θάλασσα ξέβρασε την ελπίδα του κόσμου. Την ελπίδα μου.

    Για άλλη μια φορά τα αθώα ματάκια του συνάντησαν το αθώο μα τόσο φοβισμένο βλέμμα συνομίληκού του στη βόλτα μας και χαρίζοντάς του το παιχνίδι του, το άλλο βλέμμα, αυτό το φοβισμένο, κοιτούσε σοβαρό κι απόμακρο μια το παιχνίδι, μια το χεράκι που απλωνόταν προς τη μεριά του.

    Για άλλη μια φορά κατέκλυσε το διαδίκτυο η αρρωστημένη είδηση με εικόνες άρρωστων μυαλών που στα παιδιά ξεσπούν ορέξεις τους ανώμαλες, ντροπιάζοντας έτσι το γένος των ανθρώπων.

     Πόσα να αντέξεις απ΄ όλα αυτά που γίνονται τριγύρω σου και όρθιος να συνεχίζεις να στέκεις?
     Είναι στιγμές που εξαπατείς τον εαυτό σου με σκέψεις ανούσιες που ευχάριστες τις βάφτισες για να ξεγελαστείς. Και ξεγιελιέσαι.
    Μα είναι και οι άλλες οι στιγμές που όσο κι αν προσπαθείς να μην ακούς και να μη βλέπεις, όλες οι αισθήσεις σου σε ένα δρόμο πάντα σε βγάζουν.
    Αυτόν που μπρος στην πύλη του ξεκρέμαστο ένα ΓΙΑΤΙ απόμεινε και το τέλος του αχνοφαίνεται άλυκο και σε αθώο αίμα παραπέμπει.


Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2016

Περί ομορφιάς ο λόγος


Η φωνή της αληθινής ομορφιάς, ηχεί πολύ σιγά και διεισδύει μόνο στα πιο ευαίσθητα αφτιά. 
Φρήντριχ Νίτσε

Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2016

Περί "κλίκας" ο λόγος.



        Μετράω τώρα δύο χρόνια προς τα πίσω, από την απόφασή μου να σταματήσω την 25ετή πορεία μου σε πολιτιστικό σύλλογο της πόλης μου. Τόπο στα νιάτα λέω σε όποιον ρωτάει το λόγο. Η αλήθεια όμως είναι πολύ διαφορετική. 
        Γλυκόπικρες εμπειρίες ζωής μπήκαν σε μια ζυγαριά, βάρυνε το καντάρι στις πικρές και με πολύ βαριά καρδιά πάρθηκε η απόφαση της αποχώρησης. Και ήταν σα να χτυπούσα τη γροθιά μου στο μαχαίρι η απόφασή μου αυτή.
        Στις γλυκιές μου εμπειρίες οι οποίες ως το τέλος θα συνοδεύουν τη ζωή μου, θα είναι οι παραστάσεις που δίναμε τόσο στο εσωτερικό, όσο και το εξωτερικό. Παραστάσεις που ο κόσμος τις αγκάλιαζε με μεγάλη θέρμη και οι διακρίσεις εύκολα ερχόντουσαν γιατί βάζαμε ψυχή. Στο δε εξωτερικό η θέρμη αυτή συνοδεύονταν σχεδόν πάντοτε και με δάκρυα Ελλήνων που είχαν στήσει τη ζωή τους μακριά από τη χώρα όπου γεννήθηκαν και λάτρευαν. Αν και τα ταξίδια μου αυτά λίγο μοναχικά τα θυμάμαι, μιας και, από το να σπαταλήσω τον ελεύθερό μου χρόνο στις καφετέριες μαζί με τους συγχορευτές μου, προτιμούσα ένα βιβλίο η έναν περίπατο με απώτερο σκοπό μια γνωριμία με το μέρος όπου βρισκόμασταν, με τίποτα, όμως με τίποτα στον κόσμο ολόκληρο δεν θα τα άλλαζα. Τις δε πρόβες πριν από τις παραστάσεις, τις λάτρευα! Η πίεση από τον δάσκαλο για να βγάλουμε τον καλύτερό μας εαυτό, ήταν εκείνο ουσιαστικά που με κράτησε τόσα χρόνια μέσα στο Σύλλογο.
       Στις πικρές μου εμπειρίες που στάθηκαν αφορμή να αποκοπώ εντελώς από το χώρο, ήταν οι "κλίκες" που έχουμε μάθει εμείς οι άνθρωποι να δημιουργούμε γύρω μας επιζητώντας έτσι μιαν επιβεβαίωση του εγώ μας που κάτω από άλλες συνθήκες δεν μπορούμε, δεν είμαστε σε θέση να αποκτήσουμε. Και δυστυχώς ή ευτυχώς, και αυτό δεν μπορώ να το ξεχωρίσω ακόμη, ανήκα στη ομάδα που εκπροσωπούσε το Σύλλογο στα καλέσματα που του γινόταν. Και επομένως θα έπρεπε να ενταχθώ και στην "κλίκα" της ομάδας η οποία ήταν "πάνω" από όλες τις υπόλοιπες ομάδες. Κάτι που πραγματικά όχι απλά με άφηνε αδιάφορη αλλά με ξενέρωνε εντελώς. Η κατάσταση ξέφυγε πιο πολύ όταν συγχορεύτριές μου εκλέχθηκαν και στο Δ.Σ. του Συλλόγου. Έτσι αποφάσισα να κρατήσω μια ουδέτερη στάση. Να μην ανήκω δηλαδή ούτε στους μεν ούτε στους δε αφού δεν μπορούσαν να είναι όλοι ισάξιοι μέσα σε ένα Σύλλογο που αν μη τι άλλο πρόσφερε και προσφέρει Πολιτισμό. Βέβαια η εικόνα που με μεγάλη δεξιοτεχνία έβγαινε προς τα έξω δεν ήταν αυτή που εγώ αντιλαμβανόμουν βλέποντας τα πράγματα από μέσα. 
      Για χρόνια ολόκληρα λοιπόν κρατούσα αυτήν την ουδέτερη στάση που ενοχλούσε και εμένα αλλά και τους άλλους γιατί φαινόμουν σχεδόν σε όλους ή πολύ σνομπ ή πολύ κομπλεξική. Συνέχιζα όμως ακάθεκτη γιατί αγαπούσα και δεν θα πάψω ποτέ να αγαπώ και το συγκεκριμένο Σύλλογο αλλά και αυτό που μου πρόσφερε σαν άτομο!!! 
          Όταν οι άνθρωποι νιώσουν ότι έγιναν αποδεκτοί από μια ομάδα άλλων ανθρώπων, κάνουν ότι είναι δυνατόν να κλείσει ο κύκλος, να μην προσχωρήσει άλλος κανένας μέσα σ' αυτόν. Όσο λιγότεροι τόσο πιο εκλεκτοί νιώθουν. Αποτέλεσμα όμως αυτής της επιλογής είναι να αναμοχλεύουν και να αναπαράγουν αυτά που θεωρούν πως τους ενώνουν. Έτσι παραμένουν στάσιμοι. Λιμνάζουν. Αρέσκονται να μένουν μόνοι και να νιώθουν δυνατοί και ενωμένοι και δύσκολα πολύ εντάσσουν κι άλλους ανθρώπους στην ομάδα τους αυτή. Κλειδώνονται. Γίνονται ακατάδεκτοι και απόμακροι  και αποκτούν μέσα στο μυαλό τους μιαν αίγλη ζηλευτή στους άλλους και μια περίεργη δύναμη γιατί ανήκουν στους λίγους. 
       Δύναμη όμως και γνώση δεν προσφέρουν οι λίγοι, μα οι πολλοί. Πως γίνεται το αυτονόητο να μην γνωρίζουν?
       Και φυσικά δεν αναφέρομαι μόνον στη συγκεκριμένη ομάδα όπου με πραγματικό ψυχικό κόστος σταμάτησα να ανήκω κατόπιν πολύ ώριμης σκέψης, αλλά και σε άλλες ομάδες όπου είτε προσπάθησα να ενταχθώ και δεν με αποδέχθηκαν, είτε ήμουν μέσα και αποχώρησα με πολύ, πολύ πιο ελαφριά καρδιά απ' ότι από τον προαναφερόμενο και πολυαγαπημένο μου Σύλλογο.
       Συχνά, όταν αναφέρομαι σε μάσκες και προσωπεία η σκέψη μου αυθόρμητα πηγαίνει στις κλειστές αυτές ομάδες, τις λεγόμενες "κλίκες" και θλίβομαι. Ναι. Θλίβομαι. Γιατί μου κόστισε πολύ και μου κοστίζει ακόμα η αποχή μου από όλο αυτό που μου έδινε ζωή, ζωντάνια και θέληση να γίνω καλύτερη σε κάτι που πάντα θα αγαπώ. Τον χορό.
      Η ψυχή μου βρίσκεται σε κάθε παράσταση και σε κάθε πρόβα του αγαπημένου μου Συλλόγου μα το σώμα αρνείται πεισματικά να βρεθεί εκεί γιατί δεν αντέχει να βλέπει τη φθορά της ψυχής. 
       Και προτιμά το σώμα να πονά πολύ που δεν χορεύει. 

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

Αλίμονο!!!

Πρέπει να εμπιστεύεσαι και να πιστεύεις τους ανθρώπους, αλλιώς η ζωή γίνεται ανυπόφορη.
Άντον Τσέχοφ


     Είναι όμορφο να αφήνεσαι και να εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους. Γνωστούς κι αγνώστους. Κάθε προσπάθειά σου για το αντίθετο, η επιδίωξη δηλαδή να κλειδαμπαρώσεις τον αληθινό σου συναισθηματικό κόσμο και τον πραγματικό σου εαυτό σε μέρη σκοτεινά και ξεχασμένα, σε οδηγεί σε αδιέξοδα που κάποια στιγμή ορθώνονται μπροστά σου και σε ξεμπροστιάζουν. Τότε στην καλύτερη των περιπτώσεων χάνεις τους ανθρώπους που πίστεψαν αυτό που έδειχνες πως είσαι. Στη δε χειρότερη των περιπτώσεων χάνεις τον ίδιο σου τον εαυτό.



     Το ψεύτικο και εικονικό καβούκι που κουβαλάς με σκοπό την παραπλάνηση όσων βρίσκονται στον άξονα της ζωής σου μόνο και μόνο για να μπορείς να συνυπάρξεις μέσα στο σύνολο, γίνεται μια προστυχιά που δεν θα αντέξεις για πολύ και όσο κι αν προσπαθήσεις να συμφιλιωθείς μαζί της, ξέρεις βαθιά μέσα σου πως ποτέ δεν θα τα καταφέρεις. Φορώντας λοιπόν ένα άρωμα μυστηρίου και μια μάσκα που στενεύει το πρόσωπό σου, αν μη τι άλλο, χάνεις το δικό σου μοναδικό και ανεπανάληπτο άρωμα και κρύβεις ένα αληθινό χαμόγελο που μπορεί να φωτίσει πρωτίστως τη δική σου ψυχή και ύστερα τον περίγυρό σου.



     Από την άλλη πάλι, το να αφήσεις τον εαυτό σου έτσι γυμνούλι μπροστά στα μάτια του συνόλου, ελλοχεύει κινδύνους πολλούς. Γίνεσαι βορά ορνείων για όσους δεν εκτιμούν το αληθινό, το ανυπόκριτο, το γνήσιο. Κομματιάζεσαι και πληγώνεσαι ανεπανόρθωτα. Μα πάντα υπάρχει μια έξοδος και το ξέρεις. Και είναι το πρώτο βήμα εκείνο που βαραίνει προς την έξοδό σου όταν αναγκαστείς να φτάσεις ως εκεί. Τα υπόλοιπα βήματα που ακολουθούν γίνονται ανάλαφρα, αθόρυβα, λυτρωτικά.



     Και με τη σιγουριά της εξόδου που γνωρίζεις πως υπάρχει από την κάθε είδους σχέση που δύσκολα προχωρά ή και κολλά στο ίδιο σημείο, δε σταματάς ποτέ το χορό της ζωής που έμαθες με κόπο πολύ να χορεύεις. Ξέρεις πλέον πως μπορείς και τα κομμάτια σου να τα μαζέψεις και χρόνο να δώσεις άχρονο στον εαυτό σου να ανασυνταχθεί για να μπορέσει να πάει λιγάκι παραπέρα. Και αρχίζεις ξανά, και ξανά, και ξανά απ την αρχή. Χωρίς σταματημό γιατί η ζωή σου προχωράει κι εσύ δεν πρόκειται να μείνεις πίσω. Κι αν τύχει να μην εκτιμηθεί και πάλι αυτό το αληθινό και μέγα που είσαι και σ' όλους δίχως φόβο δείχνεις, και πάλι προχωράς προσμένοντας τα άλλα αληθινά και τα μεγάλα στο δρόμο της ζωής να συναντήσεις.
Γιατί αλίμονο αν δεν εμπιστευτείς και μέσα στους φόβους σου για τους ανθρώπους αφήσεις τον εαυτό σου να χαθεί.



Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2016

"Εκτελώντας" την ποίηση.



Η σοφία του Σοφού

Ικέτιδα σ' ένα όνειρό μου έγινα
και θέλησα αρχαία μυστικά να μάθω,
για τα ταξίδια των στοιχείων της ζωής
πως ξεκινούν, τι τελειωμό, και ποιο τάχα νόημα 
                                                             να έχουν.
Είναι ένας γρίφος τα ταξίδια τους αυτά
μου είπε ένας σοφός που άκουσε την ικεσία.
γιατί η φλόγα, το νερό, η γη κι ο άνεμος 
καλά κρατούν τα μυστικά τους, βαθιά σε μια σπηλιά 
                                                            κρυμμένα.
Μα η ταξιδιάρα μου η καρδιά,
ήθελε οπωσδήποτε να μάθει,
και σαν τα ρώτησε τα τέσσερα στοιχειά
αυτά σιωπή ντυθήκανε και την κοιτάξανε με μια ματιά 
                                                              απορημένη.
Σε λίγο το βλέμμα τους μακριά αποτραβήξανε
κι ο άνεμος άρχισε να σιγοτραγουδάει
τότε η φωτιά στη μουσική ευθύς λικνίστηκε
σ' ένα χορό μυστήριο που μες το χρόνο παραπαίει.
Θύμωσε η γη και με οργή αμέσως σείστηκε
και τον θυμό της στο νερό ξεσπάει
κι αυτό που σε κύμα τεράστιο μεταμορφώθηκε
ότι δεν ήταν σταθερό, στο πέρασμά του παρασύρει.

Αίφνης θαρρείς πως και η σιωπή διαλύθηκε
η αναμπουμπούλα τώρα πήρε τη θέση της στον ύπνο
και ο γέρος με σοφία περισσή ψιθύρισε
λόγια σοφά και αδυσκόλευτα συνάμα.

Ξέχνα μου είπε κόρη μου της φύσης τα στοιχειά
και ψάξε της ψυχής να βρεις που οδηγούνε τα ταξίδια.
Ζ.Μ.

    Μου αρέσει να φαντάζομαι τους άγνωστούς μου ανθρώπους. Με βοηθά να συνομιλώ μαζί τους και να ξεδιπλώνομαι. 
    Η Αριστέα (http://princess-airis.blogspot.gr), στο μυαλό μου έγινε μια αιθέρια παρουσία, μια νεράιδα με ένα μαγικό ραβδάκι που μας τσιγκλάει και στύβει ποίηση. 
   Έχει ομορφύνει την εδώ διαμονή μου και χαίρομαι που βρέθηκα στην blogoγειτονιά της. Κάτι που παραπέμπει σε ποίηση έστυψε κι από ΄μένα με το "12ο Συμπόσιο ποίησης" που διοργάνωσε. 
   Αυτή ήταν μια προσπάθειά-συμμετοχή μου για ένα ποίημα που θα περιείχε τις λέξεις κλειδιά ταξίδι, ταξιδιάρης-αρα-ικο ή ταξιδευτής. 
   Και δεν μπορεί κανένας να πει τίποτα!!! Την "εκτέλεσα" για μια ακόμη φορά την ποίηση!!!